ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

 

                                                    ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

 

 

Όλοι έχουμε σκεφθεί ή εκστομίσαμε  κάποια στιγμή της ζωής μας, τις φράσεις σταμάτα πια τα ψέματα ή πέσμου επί τέλους την αλήθεια. Είναι μια φράση ‘’κλισέ’’ στην εποχή μας. Βιώνουμε μια εποχή που την χαρακτηρίζει η  ψευτιά σε όλες τις μορφές της [με  αναπόδεικτες κατηγορίες και συκοφαντίες, μισές  και στρεβλωμένες αναλήθειες και το ωμό ψέμα σκοπιμότητας]. Ζούμε το ψέμα σε όλο του το  ‘’μεγαλείο‘’ και μάλιστα από ανθρώπους που κυβερνούν και κρίνουν τις τύχες της ανθρωπότητας ή και εκείνους που διεκδικούν τη διακυβέρνηση των χωρών τους. Δεν ξέρει κανείς από πού να φυλαχτεί και πώς να τους αντιμετωπίσει. Τελικά ζούμε σε μια ψεύτικη εποχή!!!

Συχνά διερωτώμαι  αν οι ίδιοι  καταλαβαίνουν  το κακό που κάνουν στο κοινωνικό σύνολο αλλά και στους ίδιους και αν έχουν ακούσει την παροιμία  ‘’ ο ψεύτης και ο κλέφτης, τον πρώτο χρόνο χαίρονται’’. Έχουμε δε αμέτρητα ανάλογα παραδείγματα, κυρίως με πολιτικούς σχηματισμούς που κατακρημνίστηκαν εκλογικά και προσπαθούν να επιστρέψουν, με νέα  ψέματα αυτή φορά. Ο   λαός όμως    ‘’ξύπνησε’’  και κρίνει τους πάντες κατά τα έργα τους και τα εθνικά συμφέροντα,   ακόμα και   εκείνους,  που επιστρέφουν στη σκηνή μέσω  μιας εικονικής  Ιθάκης. Την πραγματική Ιθάκη τη βρήκε  ο Οδυσσέας γιατί τον περίμενε η πιστή και αφοσιωμένη Πηνελόπη.  Για κάποιους νέους που αναζητούν την Ιθάκη τους, οι Πηνελόπες αποτελούν πλέον ζητούμενο.

Αποκαμωμένος από την αμετροέπεια της επικαιρότητας, επιχείρησα  μια κατάδυση, στα μέτρα των δυνατοτήτων μου, σε ξεχασμένες μνήμες του παρελθόντος. Ήταν μια κίνηση απελπισίας και διαφυγής  από τη σημερινή δεινή πραγματικότητα που βιώνουμε και κάποιοι  προσπαθούν να την   παρουσιάσουν σαν μια  νέα ‘’κανονικότητα’’.

Η κατάδυσή μου  στο παρελθόν,  μου ξαναθύμισε  τα αποκριάτικα  δρώμενα  μιας παλιότερης εποχής και με έφερε αντιμέτωπο με τον τίτλο που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Ο τίτλος αυτός, που κοσμεί  το σημερινό  μου  πόνημα, είναι ιδωμένος με  μια  σκωπτική διάθεση που επικρατούσε τότε  στις εκδηλώσεις Διονυσιακής ελευθεροστομίας    και αναφερόταν με στίχους στο άκακο, αθώο και αστείο ψέμα. Πολλοί από τους στίχους αυτούς μελοποιήθηκαν και με  την υπερβολή τους, δημιουργούσαν την  απαραίτητη ιλαρότητα των ημερών.

Για τους νεώτερους που βιώνουν τη σκοπιμότητα της ψευδολογίας και τα fake news του διαδικτύου, παραθέτω αυτούσια μία από τις εκδοχές των αλληγορικών  αυτών στίχων, που αποτελούσε το αναμενόμενο  αποκριάτικο ‘’κλου’’  της βραδιάς.  Πριν τους παραθέσω, διερωτώμαι ‘’ρητορικά’’,αν διακρίνει κάποιος σχέση ή ομοιότητα με το σημερινό μας ‘’χάλι’’. Ακολουθούν οι στίχοι:

‘’ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

  Στραβός βελόνα γύρευε  μέσα σε αχυρώνα,

 και ένας κουφός του έλεγε,  «την άκουα που εβρόντα», 

 Απ’ όλα τα πετούμενα, ο γάιδαρος μ’ αρέσει,

 γιατί έχει αηδονιού φωνή, και δαχτυλίδι μέση.

  Είπαμε  ψέματα πολλά  ας πούμε και μια αλήθεια, 

 ο κόκορας εγέννησε, κι έκανε κολοκύθια,

 Τα κολοκύθια είχαν νερό, και το νερό βατράχια.’’

Με αυτοσχεδιασμούς το στιχούργημα έπαιρνε διαστάσεις, χωρίς να αποκλείονται και οι προσωπικές αιχμές. Αντώνης