ΜΩΡΑΙΝΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΟΝ ΒΟΥΛΕΤΑΙ ΑΠΟΛΕΣΑΙ

           ΜΩΡΑΙΝΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΟΝ ΒΟΥΛΕΤΑΙ ΑΠΟΛΕΣΑΙ

 

 

 

Δεν ήθελα να ασχοληθώ – άλλωστε με μεγάλη δυσκολία γράφω τελευταία -  με το συγκεκριμένο θέμα Δεν μπόρεσα όμως να το αποφύγω, όταν άκουσα χθες το βράδυ συνέντευξη  πανεπιστημιακού-Ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ να επαναλαμβάνει υπερηφάνως τα αστόχαστα λόγια του Αρχηγού του Κόμματός του στη ΔΕΘ, ότι ‘’ μοναδική τους σκέψη αποτελεί να ρίξουν τον Μητσοτάκη’’.

Είναι θεμιτή η σκέψη όσων το επικαλούνται,  δεν μπορεί όμως να αποτελεί επιδίωξη των εκλογών. Σε μιαν αντιπροσωπευτική δημοκρατία, όπως είναι η ελληνική αλλά σχεδόν όλες  πλέον σήμερα οι δημοκρατίες στον πλανήτη, το ανώτατο όργανο του κράτους, που είναι ο λαός, ασκεί την εξουσία του με τις εκλογές. Με αυτές, το εκλογικό σώμα επιλέγει τους αντιπροσώπους του οι οποίοι, για όλη τη διάρκεια της βουλευτικής περιόδου, θα ασκήσουν όλες εκείνες τις αρμοδιότητες που προβλέπουν το Σύνταγμα, ο Κανονισμός της Βουλής και οι νόμοι. Συνεπώς, αποκλειστικός σκοπός των εκλογών είναι να κυβερνηθεί  η χώρα και όχι να λυθούν προσωπικές ή άλλες διαφορές και αυτό ισχύει και για όσους δεν αποδέχονται τον αστικό κοινοβουλευτισμό.

Δεν επιτρέπεται λοιπόν και μάλιστα σε ακαδημαϊκούς - και  αυτό αφορά σύσσωμη την αντιπολίτευση - να παραβιάζουν συνειδητά Συνταγματικές επιταγές. Οι εθνικές εκλογές αποτελούν το θεμέλιο της δημοκρατίας και υπηρετούν τον σκοπό της ανάδειξης των αντιπροσώπων του λαού για την άσκηση της κρατικής εξουσίας. Μέσω αυτών, οι πολίτες επιλέγουν τα μέλη της εξουσίας , δηλαδή του Κοινοβουλίου (Βουλή) και, έμμεσα ή άμεσα, την κυβέρνηση που θα διοικήσει τη χώρα.

Οι κύριοι σκοποί που εξυπηρετούν οι εθνικές εκλογές περιλαμβάνουν:

·         Λαϊκή Κυριαρχία: Επιβεβαιώνουν ότι όλη η εξουσία πηγάζει από τον λαό και υπάρχει υπέρ αυτού.

·         Ανάδειξη Κυβέρνησης: Καθορίζουν ποιο πολιτικό κόμμα ή ποιος συνασπισμός κομμάτων θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας και την υλοποίηση του προγράμματός του.

·         Νομοθετικό Έργο: Εκλέγουν τους βουλευτές που θα ψηφίζουν τους νόμους και θα ελέγχουν την εκάστοτε κυβέρνηση [ θα ελέγχουν όχι θα συκοφαντούν].

·         Πολιτική Νομιμοποίηση: Προσφέρουν τη δημοκρατική έγκριση των πολιτών στις αποφάσεις και την εξουσία των κυβερνώντων.

·         Έλεγχος και Λογοδοσία: Δίνουν στους πολίτες τη δυνατότητα να αξιολογήσουν το έργο της προηγούμενης κυβέρνησης, είτε ανανεώνοντας την εμπιστοσύνη τους είτε επιλέγοντας μια νέα (ειρηνική εναλλαγή στην εξουσία).

·         Όσον αφορά τις εκτοξευόμενες αναπόδεικτες κατηγορίες, ακόμα και για εθνική προδοσία, καλόν είναι να τις καταγγείλουν στη Δικαιοσύνη, κομίζοντας και τις σχετικές αποδείξεις, διότι άλλως καθίστανται συνένοχοι.

Με την ευκαιρία θα ήθελα να διατυπώσω  δύο  αφελείς γεροντικές απορίες: Μήπως ο τρόπος που πολιτεύονται τους οδηγεί στη συνεχή ‘’απομείωση’’ και αν φρονούν  – έστω και ‘’ δειγματολογικά’’ – ότι  κάποιοι από τους μετέχοντες στις εκλογές, πρέπει να περνάνε ένα τεστ λογικής, για να προλάβουμε ενδεχόμενη επανάληψη του τελευταίου φαινομένου των ΗΠΑ!!!   .Αντώνης

        

 

  ΤΟ ΣΙΓΑΝ ΚΡΕΙΤΟΝ ΤΟΥ ΛΑΛΕΙΝ

 

 

Υπέργηρος,  αλλά έμπλεος ελληνικών και διεθνών εμπειριών - στα 93 μου-  έγκλειστος όμως στο σπίτι μου, είμαι υποχρεωμένος να παρακολουθώ τα όσα λέγονται στη ΔΕΘ ‘’περί πολιτικής’’. Η  πολιτική όμως δεν είναι ΄΄έπεα πτερόεντα’’, διανθιζόμενα από στίχους λαϊκών ασμάτων, για να διασκεδάσουν πρόσφατες ή παλιότερες πρακτικές, που  έχουν αφήσει το στίγμα τους. Η χώρα μας είναι μικρή και γνωριζόμαστε όλοι πολύ καλά.

Στα όσα φαιδρά ακούγονται, αντιπαραθέτω σοφές δοκιμασμένες ρήσεις  θυμίζοντας στους ‘’ρήτορες’’ τον τίτλο του παρόντος και τη σημερινή του εκφορά ‘’ η σιωπή είναι χρυσός’’, με  σκοπό να βοηθήσω τον ελληνικό λαό από τη εσκεμμένη  διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Παράλληλα φρονώ ότι προστατεύω και τους ίδιους από διακηρύξεις που θα τους εκθέτουν εις το διηνεκές.   Οι αναπόδεικτες συκοφαντίες και τα παχιά  τους λόγια μόνο  κακό τους κάνουν. Ο σοφός λαός  μας λέει : Όποιος είναι έξω από το χορό, πολλά τραγούδια ξέρει και η παράθεση της τεχνητής νοημοσύνης σηματοδοτεί ότι ‘’είναι πολύ εύκολο να κρίνεις ή να λες πώς πρέπει να γίνουν τα πράγματα, όταν δεν βρίσκεσαι εσύ στη δύσκολη θέση. Η φράση σημαίνει:

Εύκολη κριτική: Όποιος παρακολουθεί απ' έξω νομίζει ότι η λύση είναι απλή. Έλλειψη πείρας: Ο παρατηρητής δεν ξέρει τις πραγματικές δυσκολίες της κατάστασης. Αλλαγή στάσης: Όταν αυτός που μιλάει μπει τελικά στο πρόβλημα, συνήθως αλλάζει γνώμη.

Πότε τη χρησιμοποιούμε

Όταν κάποιος δίνει συμβουλές χωρίς να έχει γνώση ή πείρα.

Όταν ακούμε εύκολα λόγια από ανθρώπους που δεν έχουν αναλάβει καμία ευθύνη.

Επέλεξα αυτούσια την περιγραφή της τεχνητής νοημοσύνης, με τη βεβαιότητα ότι αυτή  δεν έχει ακόμα κομματικοποιηθεί και θα αποφύγουμε τη γνωστή ελληνική μονομέρεια.

Αδυνατώ να συνεχίσω, παρότι είχα πολλά και λίαν ενδιαφέροντα να προσθέσω. Αντώνης

 

ΕΞ ΑΓΧΙΣΤΕΙΑΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

 

              ΕΞ ΑΓΧΙΣΤΙΑΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

 

 

Επικαλούμενος  τα Δικαιώματα  του Ανθρώπου, τα οποία υπερασπίζονται και το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, δανείζομαι προσωρινά τον  τίτλο του εξ  ‘’αγχιστείας διπλωμάτη’’. Δεν υπήρξα ποτέ μέλος του Διπλωματικού Σώματος, μπόρεσα όμως να διακρίνω το έργο εξαίρετων Ελλήνων διπλωματών. Η μακρά  υπηρεσία    μου στο ΥΠΕΞ  και στην Ευρώπη  [ συμπεριλαμβανομένων και των χωρών του τέως ‘’υπαρκτού σοσιαλισμού] και η άμεση γνώση μου [λόγω θέσης] των πραγματικών  γεγονότων, μου  επιτρέπουν να διακρίνω  ευχερώς  τις παρούσες αστόχαστες πολεμικές συρράξεις διεθνώς και τις καθ΄ημας ανάλογες καθημερινές αιτιάσεις  των κομμάτων της Αντιπολίτευσης.

Πριν προχωρήσω στην ανάλυση των γεγονότων διευκρινίζω  ότι σε κάθε σύρραξη η ευθύνη βαρύνει το σύνολο των μετεχόντων, πλην της χώρας που υφίσταται εισβολή, που δικαιούται και οφείλει να αμυνθεί.

 Η Διεθνής πολιτική και η διπλωματία  έχουν ειδικό τρόπο αντίδρασης ,  επιλογή του  χρόνου και του τρόπου, συχνά δε  την μυστικότητα. Δεν επιτρέπεται η κοινολόγηση πληροφοριών στη διάρκεια των γεγονότων, χωρις συνεννόηση με την Κυβέρνηση. Όλοι αυτοί που άστοχα  φωνασκούν, υιοθετώντας συχνά και τις παράνομες θέσεις της Τουρκίας, κατά βάθος θέλουν να επιβάλουν τις στρεβλές απόψεις τους, αδιαφορώντας για τις ενδεχόμενες συνέπειες.

Κατά το Σύνταγμα την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας έχει η κυβέρνηση που επέλεξε δια της ψήφου του  ο λαός. Η Κυβέρνηση για τις παντοειδείς  διεθνείς και διμερείς σχέσεις της,  διαθέτει επιτελεία έμπειρων  επαγγελματιών  Διπλωματών και εμπειρογνωμόνων. Διερωτώμαι πόθεν αντλεί η Αντιπολίτευση τη γνώση των πραγματικών γεγονότων και τις γνώσεις  για την ορθή αντιμετώπισή τους;   Όπως πάει, η τελευταία θα μείνει πάλι ‘’μετεξεταστέα’’ και θα αναζητεί την αιτία της στασιμότητάς της, ύστερα από 8 χρόνια παραμονής στην εξουσία της παρούσας Κυβέρνησης. Ας προσέχει τουλάχιστον να μη βλάπτει – έστω και  άθελά της -  τη χώρα όλων μας.

 Όσον αφορά τον   αυτοχαρακτηρισμό μου, αποτελεί ένα άτυπο, ίσως δε και αδόκιμο, λεκτικό σχήμα  και δεν έχει σχέση με αντιποίηση αρχής πού συχνά  διαπράττει  αρχηγός κόμματος, μέσω  τηλεοπτικών  καναλιών, για  να προβάλει τα μαντζούνια που εμπορεύεται,  με παράλληλη περιγραφή των συστατικών , τη δράση τους και   επίδειξη   εφαρμογής των. Σημαντικό λόγο της παρέμβασής μου αποτελεί και η  ιδιοποίηση κάποιων Κομμάτων, του όρου προοδευτικός, που έμμεσα κατατάσσει, εμάς τους υπόλοιπους, στην κατηγορία των συντηρητικών,   καθυστερημένων και   ανόητων.

Αφήνοντας κατά μέρος τον μεγάλο πλανητάρχη   και την ‘’παρέα’’ του, μένω στους  δικούς μας, που στην υπερβολή τους και την προσπάθεια εντυπωσιασμού, πολλές φορές  υπερασπίζονται [προφανώς από άγνοια], τουρκικές θέσεις.

Ακόμα και το σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου [6.8.76] ‘’βυθίσατε το χόρα’’ το οποίο παραβίασε τα ελληνικά χορικά μας ύδατα υπό το πρόσχημα ερευνών, κοντά στη Λήμνο, έγινε μετά από τηλεφωνική συνεννόηση  με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

           Με την ευκαιρία, παραθέτω ως απολύτως αναγκαία μια σύντομη εμπεριστατωμένη περιγραφή της έννοιας της  διπλωματίας       και σημαντικές αρχές της, ώστε να αποφεύγουν ανάλογα ολισθήματα εις το μέλλον. 

διπλωματία

Η διπλωματία είναι η τέχνη και η πρακτική της διεξαγωγής διαπραγματεύσεων και της διατήρησης σχέσεων μεταξύ εκπροσώπων διαφορετικών κρατών ή ομάδων. Αποτελεί το βασικότερο εργαλείο της εξωτερικής πολιτικής για την ειρηνική επίλυση διαφορών, την προώθηση του εμπορίου, της οικονομίας, του πολιτισμού και της ασφάλειας.

Wikipedia +1

Μορφές Διπλωματίας

·  Διμερής διπλωματία: Σχέσεις και διαπραγματεύσεις απευθείας μεταξύ δύο κρατών.

·  Πολυμερής διπλωματία: Διαβουλεύσεις στο πλαίσιο διεθνών οργανισμών (π.χ. ΟΗΕ, ΕΕ).

·  Δημόσια διπλωματία: Επικοινωνία ενός κράτους απευθείας με τους πολίτες άλλων χωρών για τη βελτίωση της εικόνας του.

·  Πολιτιστική διπλωματία: Χρήση των τεχνών, της γλώσσας και της παράδοσης για την οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης.

·  Οικονομική διπλωματία: Εστίαση στις εμπορικές συμφωνίες, τις επενδύσεις και τις οικονομικές κυρώσεις.

 

 

Αντώνης

ZHN, ΕΥ ΖΗΝ ΚΑΙ ΕΠΙΖΗΝ

                  ΤΟ ΖΗΝ, ΕΥ-ΖΗΝ ΚΑΙ ΕΠΙΖΗΝ

 

 

Με μηδαμινή  επιστημονική γνώση του αντικειμένου, αλλά   με περίσσεια προσωπική εμπειρία, θα προσπαθήσω να προσεγγίσω τις βασικές φάσεις της ανθρώπινης ζωής, χρησιμοποιώντας, όπου μπορώ - για τη διάσωσή τους - λόγιες λέξεις και φράσεις. [Περίσσεια: Είναι λόγιο ουσιαστικό που σημαίνει το πλεόνασμα, την υπερβολή] . Για τους λόγους που προανέφερα, η όλη προσέγγιση θα γίνει με εμπειρικά κριτήρια  και  μικρούς ερανισμούς από την AI.

Αρχίζουμε λοιπόν από την πρώτη λέξη του τίτλου που σημαίνει να ζει κάποιος, να αναπνέει, να κινείται και να  μπορεί να προσφέρει άμεσα ή έμμεσα στο κοινωνικό σύνολο.

Το ευ ζην είναι αρχαία ελληνική έκφραση και σημαίνει την καλή ζωή και  ευδαιμονία, με το ζην να αναφέρεται στη βιολογική ζωή, ενώ το ευ ζην αντιπροσωπεύει και την ποιότητα της ζωής, την πνευματική και σωματική υγεία και την ηθική ολοκλήρωση του ανθρώπου. Η διασημότερη αναφορά στη φράση ανήκει στον  Μέγα Αλέξανδρο, με τη δήλωσή του ‘’στους γονείς μου οφείλω το ζην και στον δάσκαλό μου Αριστοτέλη το ευ ζην.

Κατά τον Αριστοτέλη, το «ευ ζην» (το να ζει κανείς καλά και ουσιαστικά) δεν ταυτίζεται με την απλή βιολογική επιβίωση ή την αναζήτηση υλικών ηδονών, αλλά θεμελιώνεται στην ευδαιμονία, η οποία επιτυγχάνεται μέσω του βίου «κατ' αρετήν» και της ολοκλήρωσης του ανθρώπου ως κοινωνικού όντος.  Η αρετή δεν είναι απλή θεωρία αλλά έξη (συνήθεια) που αποκτάται με την πράξη. Δίδασκε δε ότι  ηθική αρετή είναι μεσότητα. Βρίσκεται ανάμεσα σε δύο άκρα: την υπερβολή και την έλλειψη. Και τα δύο αυτά άκρα αποτελούν κακίες.

Στην εποχή μας,  η έννοια του ευ ζην προσεγγίζεται μέσα από τους ακόλουθους  4 βασικούς πυλώνες: Σωματική υγεία, ψυχική ισορροπία, πνευματική ανάπτυξη και  προσεγμένη διατροφή, άσκηση, ύπνος.

 Δεν λαμβάνω υπόψη μου τα όσα επιφυλάσσουν δι’ εαυτούς οι σύγχρονοι νεόπλουτοι, οι οποίοι, για να ξεπεράσουν το τραύμα της προηγούμενης στέρησης, το έριξαν στην κάθε μορφής καλοπέραση. Μου θυμίζουν το σύμπλεγμα της γενιάς μου, που προσπαθούσε να κάνει το ίδιο μετά την απελευθέρωση,  αλλά δεν τα κατάφερε, με εξαίρεση τους μαυραγορίτες της εποχής.

Υπάρχει και μια άλλη έκφραση του ΖΗΝ, εκείνων   του ζην επικινδύνως, που αφορά κυρίως άτομα που, για τους δικούς τους λόγους και  με τη θέληση τους, ασχολούνται με επικίνδυνες δραστηριότητες. Πρόκειται για τη γνωστή ιταλική έκφραση vivere pericolosamente, που αποδίδεται φιλοσοφικά στον Φρίντριχ Νίτσε.  Στην κατηγορία αυτή  όμως εμπλέκονται και άτομα που δεν έχουν καμιά πρόθεση να ρισκάρουν επικίνδυνα.

Προσωπικά δεν είχα καμιά διάθεση να ζήσω όλους αυτούς τους κινδύνους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, της πείνας του 1941 και του αδελφοκτόνου εμφυλίου που τα συνόδευσε.

Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, τη δεκαετία του 1960, που υπηρετούσα στη  Πράγα, είδα και τη  σοσιαλιστική μορφή βίας, με τη Σοβιετική εισβολή του 1968, στη χώρα. Το ζην επικινδύνως λοιπόν μπορεί να μας συμβεί και χωρίς τη συγκατάθεσή μας, με τα θύματα  να χαρακτηρίζονται απλά ‘’παράπλευρες απώλειες’’. Τι κάνει ο άνθρωπος για να ‘’συγκαλύψει’’ τα αιμοχαρή του ένστικτα!!!

Φθάνουμε λοιπόν και στην τελευταία ‘’last but not least’’ κατηγορία του επιζήν, για την οποία προσωπικά πιστεύω  ότι είναι και η πιο ενδιαφέρουσα. Θεωρώ ότι αποτελεί το ταμείο  εξόφλησης του τελικού λογαριασμού  της ζωής γιατί είμαι βέβαιος ότι τίποτα και πουθενά δεν προσφέρεται δωρεάν. Εντοπίζω το πρόβλημα κυρίως στα γηρατειά και το  βλέπω σαν ένα είδος  διοδίων σε μια νοερή  λεωφόρο της μακροζωίας.

Εδώ  ακριβώς εντοπίζεται κυριολεκτικά το επιζήν, αφού ζω μεν και σκέπτομαι αλλά δεν  προσφέρω οτιδήποτε  στο κοινωνικό σύνολο και [στις αρχές των 93 χρόνων μου] μετά δυσκολίας ανταποκρίνομαι και στις προσωπικές μου ανάγκες.

Θεωρώ ότι, πληρώνω διόδια για τη  χρήση της λεωφόρου μιας ψεύτικης και οδυνηρής  μακροζωίας, κάτι που δεν αποζήτησα και φθάνω στο σημείο να δικαιολογώ  τις επιλογές των αρχαίων Σπαρτιατών , τις οποίες ως μαθητής  απέρριπτα μετά βδελυγμίας.

Μη μου  μιλήσετε για γηροκομεία και τη φροντίδα των ηλικιωμένων στη χώρα μας, γιατί θα ταχθώ αναφανδόν υπέρ της επαναφοράς του  ‘’Καιάδα’’ πανελληνίως, για κάθε άτομο που δεν μπορεί πια να  προσφέρει και δεν διαθέτει ανθηρά  οικονομικά. Η πάλαι ποτέ επαναλαμβανόμενη φράση γα τα ‘’τιμημένα γηρατειά’’, έχει στοιχειώσει στα αφτιά μου και δεν αποζητώ πια  τη συμπόνια κανενός.

Το παρόν δεν αποτελεί υπαινιγμό για κανένα, αλλά σαφή και γενικευμένο φαινόμενο της εποχής που διανύουμε.  Ευτυχώς που βρίσκομαι στο τέλος, σκέπτομαι όμως πού οδηγούνται οι σημερινοί νέοι. Αλλοίμονο στους επερχόμενους, τη ζωή των οποίων δεν θα ήθελα καν  να γνωρίσω , φεύγοντας  με την απορία, γιατί αυτό δεν το βλέπουν ούτε οι άμεσα ενδιαφερόμενοι νέοι της εποχής;;;  Αντώνης 

ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ

 

                       ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ

 

Η φράση χρησιμοποιείται απαξιωτικά   ως επίπληξη σε ομάδες ανθρώπων όταν λένε ή κάνουν πράγματα ντροπιαστικά. Η φράση χρησιμοποιείται στην Ιλιάδα από την Ήρα, τον Αγαμέμνονα και τον Αίαντα προς τους  Έλληνες για να διώξουν τη δειλία τους και να αναθαρρήσουν.

Δεν έπαυσε και δεν θα παύσει να χρησιμοποιείται κάθε φορά που 0μάδες και οργανωμένα κομματικά σύνολα ασχολούνται με θέματα που δεν υπηρετούν τα  εθνικά συμφέροντα ή παραβαίνουν τους Νόμους και τους ηθικούς κανόνες της πολιτείας, παρουσιάζοντας την ηγεσία της χώρας, ως κλέφτες, συμμορία απατεώνων και ‘’εθνικών προδοτών’’, ενώ διεθνώς ομολογείται το αντίθετο.

Υφίσταται λοιπόν το γεγονός ότι είναι η  μοναδική περίοδος που η χώρα χαίρει της πλήρο0υς  διεθνούς εκτίμησης και διακηρύσσεται διεθνώς ως παράδειγμα προς μίμηση σε πολλούς τομείς της οικονομικής και κοινωνικής διεθνούς πραγματικότητας.

 Ίσως αυτό προδίδει και την πρόθεση κάποιων στη γνωστή μιζέρια του παρελθόντος με το  ΕΟΚ  κα ΝΑΤΟ, την εκδίωξη του έλληνα Πρωθυπουργού από το Συμβούλιο Κορυφής, ή την  ‘’τιμωρία εγκλεισμού’’ που υποχρέωσε  έτερο Έλληνα ηγέτη, να κάνει το ΟΧΙ  προσωπικού του Δημοψηφίσματος  ΝΑΙ και άλλα πολλά, μέχρι και την απειλή εκδίωξής μας από  την Ευρωπαϊκή Ένωση και μάλιστα επί πληρωμή.

Καλώ όλους αυτούς τους τυχοδιωκτικά κινούμενους να μην συνεχίσουν να βλάπτουν τη χώρα όλων μας. Πολλοί από τους αναφερόμενους έχουν  ζήσει πολλά χρόνια με παχυλές αποδοχές, στο μικρό Βέλγιο με αμέτρητα εθνικά και γλωσσικά προβλήματα και παρ’ όλα αυτά να  λειτουργούν άψογα ακόμα και χωρίς Κυβέρνηση. Αυτό γίνεται διότι έχουν καταλάβει ότι προέχει το γενικό καλό του ιδιοτελούς. Ερωτώ ειδικά  έναν νέο άνθρωπο και αρχηγό Κόμματος, αν  είδε ποτέ κάτι ανάλογο στο βελγικό κοινοβούλιο με αυτά που διαπράττει ο ίδιος!!!  Προσωπικά με τριπλάσιο χρόνο διαμονής στις Βρυξέλλες δεν είδα. Πώς το εξηγεί αυτό  και κυρίως το επίπεδο συνομιλίας και συνεργασίας, μεταξύ αντιπάλων που τους χωρίζουν υπαρκτές διαφορές;;;

 Οι αρχαίοι μας πρόγονοι έλεγαν τη φράση «κρείττον του λαλείν το σιγάν» και συχνά προτιμούσαν την ‘’αιδήμονα σιωπή’’. Στο αρχαίο θέατρο όταν δεν είχαν κάτι  σοβαρό να πουν ή συναντούσαν δυσκολίες ‘’εμφάνιζαν τον από μηχανής Θεό’’. Στην περίπτωσή μας ίσως αντί του από μηχανής θεού δεν απομένει να εμφανιστούν οι νέοι παλικαράδες.

Αυτά τα ολίγα για σήμερα, αφού η όλη κατάσταση της υγείας μου δεν μου επιτρέπει περισσότερα. Προτείνω στους ασκόπως  φωνασκούντες  να εμπνευστούν από τους στίχους παλιού γνωστού  άσματος: ‘’ κανείς δεν ξέρει τι να πει, τα λέει όλα η σιωπή’’ και να σιωπήσουν πια όχι μόνο για το καλό της χώρας αλλά και στους εαυτούς τους.      Αντώνης

ΚΟΜΜΑΤΙΑΣΜΕΝΑ ΒΙΩΜΑΤΑ - ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ

 

                           ΚΟΜΜΑΤΙΑΣΜΕΝΑ  ΒΙΩΜΑΤΑ

                                        ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ  

 

 

Με την αβεβαιότητα αν και μέχρι πού θα μπορώ να γράφω,  θα συνεχίσω με  όσα  ενδιαφέροντα κομμάτια των γεγονότων που βίωσα προσωπικά , ώστε να διασφαλίζω και την απόλυτη  ευθύνη της προσωπικής μου  εγκυρότητας.

Αρχίζω από  την επιστροφή μου στην Ελλάδα, μετά την έκτιση ‘’ της 12ετούς ποινής μου στις Βρυξέλλες’’, ένα χρόνο πριν τη συνταξιοδότηση μου. Πόσο θα ήθελα να υποστώ άλλη μια τέτοια   τιμωρία και για παρόμοιους λόγους, αλλά τώρα πια είναι πολύ αργά!!!

Σύμφωνα με τον Οργανισμό του Υπουργείου Εξωτερικών της εποχής, όταν συμπλήρωσα τα 58 χρόνια της ηλικίας μου και υπερτριακονταπενταετή υπηρεσία, κάποιοι Υπηρεσιακοί  παράγοντες  υπέβαλαν  πρόταση, που έγινε αποδεκτή από την Υφυπουργό Βιργινία Τσουδερού, για την παραμονή μου στην υπηρεσία και μετά τη συνταξιοδότησή μου, με καθεστώς ανάθεσης έργου. Η πρόταση απέβλεπε στην ολοκλήρωση της ψηφιοποίησης της Υπηρεσίας  Επικοινωνιών, της οποίας  ήμουν ο δημιουργός και  ‘’άτυπος’’ τότε προϊστάμενος.

 Συζητώντας το θέμα με φίλους συνδικαλιστές, διέκρινα έναν προβληματισμό, διότι ήθελαν να καρπωθούν κάποια επιδόματα μου και τον βαθμό Διευθυντού Α΄, που κατείχα. Προέταξα το συμφέρον του Κλάδου  και ζήτησα  την ακύρωση της παράτασης της παραμονής μου.

Εδώ αρχίζουν οι ιδιωτικοί προβληματισμοί, αν π.χ.  θα παραμείνω στην Αθήνα, ώστε να βλέπω τους φίλους και συναδέλφους, με τους οποίους, η μακρά μου παραμονή στο Βέλγιο, με είχε αποξενώσει και άλλες ανάλογες σκέψεις. Κάποιες όμως  έκτακτες συγκυρίες, όπως η λειψυδρία στην Αθήνα  και οι εξ αυτής  περιορισμοί ακόμα και στο μπάνιο, με τούβλα στο καζανάκι  και εκ περιτροπής μπάνιο με το ίδιο νερό, επέσπευσαν την επιστροφή  στη γενέτειρα μου.

Οι παλιόφιλοι με δέχτηκαν με χαρά και μάλιστα δημόσια με ανακήρυξαν δια βοής Πρόεδρο του πολιτιστικού Συλλόγου της ανδρικής χορωδίας ΑΡΜΟΝΙΑ, που αρκετό καιρό  πριν, είχε διακόψει  τις δραστηριότητές της. Η επιστροφή και μόνο στις παλιές μου   αγάπες δεν με έκανε να αναρωτηθώ για τους λόγους που συνέβαλαν στη ‘’διάλυση’’ της  παραδοσιακής χορωδίας της πόλης.

Παρά τις αγάπες και τα καλωσορίσματα , βρήκα τις πρώτες δυσκολίες με φίλους που είχαμε συμμεριστεί πολέμους, πείνα και πλείστα άλλα δεινά. Συνάντησα μια δυσκολία να επικοινωνήσω με τους παλιούς καλούς μου φίλους. Νόμιζα ότι μιλούσα  μια γλώσσα ακατανόητη, αφού το λεξιλόγιο  των περισσότερων είχε σαν βάση τα κόμματα, το ποδόσφαιρο, τις γυναίκες της Ευρώπης [ όχι όμως και τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, που δεν πρόσφερε την δική μας άνεση!!!] και τη γεωργία, που ομολογώ ότι δεν κατείχα επαρκώς

Σύντομα κατάλαβα ότι είχα επιστρέψει σε ένα χώρο  άγνωστο [πράσινων και γαλάζιων καφενείων και λοιπών τόπων συναθροίσεων], θύμα των οποίων είχε πέσει και η χορωδία που με καλούσαν να επαναφέρω και το έκανα.  Με τον καιρό έμαθα πολλά και δυστυχώς κατάλαβα περισσότερα, πράγμα που με έκανε να αρνηθώ κάθε ανάμιξη στα κοινά. Με τη λήξη της ‘’θητείας’’ και  ύστερα από πολλές εκδηλώσεις και φεστιβάλ, πήρα μια βαρκούλα και έγινα ένας θαυμάσιος ερασιτέχνης ψαράς και χάριζα την πλούσια ψαριά μου σε αναξιοπαθούντες, που μου έλεγαν τουλάχιστον ένα ευχαριστώ. Οι επαγγελματίες  όμως ψαράδες της περιοχής κατήγγειλαν αυτή την ’’ανομία’’ με τη δικαιολογία ότι χάνουν πελάτες τους.  Έτσι λοιπόν έκοψα και τη ‘’ βδελυρή’’ αυτή συνήθεια και απάλλαξα την πόλη από το τρομερό της  άγος.

Άλλαξα στέκια, κοντά στην παραλία, με επιλογή ελάχιστων απροκατάληπτων νέων φίλων , οι οποίοι με περίμεναν να γευθούμε όλοι μαζί, σε παραλιακά   ταβερνάκια, την ψαριά της ημέρας.  Η αγάπη μου για τους φίλους και τον τόπο, με ανάγκασαν να απομακρυνθώ από καφενεία και λοιπούς χώρους συνάθροισης, για να μην αναγκαστώ να τους μιλήσω για άλλες χώρες που  εφαρμόζουν την  Ελληνική Δημοκρατία  και τον πολιτισμό μας, ενώ εμείς βαυκαλιζόμαστε με την ιδέα ότι είμαστε απόγονοί τους και ας εφαρμόζουμε στρεβλά αυτά που μας  κληροδότησαν οι πρόγονοί μας. Δεν νομίζω ότι καλόπιστοι και λογικοί άνθρωποι μπορούν να δεχτούν ότι υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στη δημοκρατία των αρχαίων Ελλήνων και σύγχρονων ολοκληρωτικών κομμάτων και  συνασπισμών.

Κύρια και ευχάριστη απασχόλησή μου υπήρξε η φροντίδα των δυο εγγονιών μου που ζούσαμε κοντά και πάντα δίπλα στο κρεβάτι μου υπήρχε και ένα παιδικό. Ήμουν ο βοηθός τους στη μελέτη των μαθημάτων του σχολείου και ελπίζω επιτυχώς.

Θα κλείσω λόγω αδυναμίας να συνεχίσω, με την κραυγή του Νομπελίστα μας Οδυσσέα Ελύτη:

 Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
Και μυρσίνη συ δοξαστική
Μη παρακαλώ σας μη
Λησμονάτε τη χώρα μου!
        Θα τρίζουν τα κόκαλα του με όσα γίνονται στις μέρες μας και κυρίως με την υποκατάσταση της χώρας με πολλούς και ποικιλόχρωμους κομματικούς μηχανισμούς.

Αλήθεια ποιος  τη νοιάζεται σοβαρά αυτή τη χώρα;;; Αντώνης

 

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΕΡΑΝΙΣΜΟΣ - ΝΥΧΤΟΠΕΡΠΑΤΗΜΑΤΑ

 

             ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΕΡΑΝΙΣΜΟΣ                 

                      ΝΥΧΤΟΠΕΡΠΑΤΗΜΑΤΑ

      Αρχίζω ,με μια μικρή εισαγωγή, για να δικαιολογήσω  κάθε ενδεχόμενο που  θα με εμποδίσει  να  ολοκληρώσω το παρόν.

Την τελευταία ημέρα του μηνός,   συμπληρώνω το  92^ο έτος της ηλικίας μου. Ένα  αιμάτωμα από εξωγενή αίτια μου ακύρωσε το αριστερό ‘‘καλό’’ μου μάτι.

Πρόσφατα ένας ‘’έρπητας ζωστήρας’’ κατέλαβε, με πολύ οδυνηρά αποτελέσματα, την αριστερή πλευρά του προσώπου μου, συμπεριλαμβανομένου  του τριχωτού της κεφαλής και του ματιού μου.

Θα περιοριστώ στα ελάχιστα  αφού δεν μπορώ περισσότερα, λόγω των  προβλημάτων της υγείας μου, που μου ‘’έπεσαν μαζεμένα’’ και δικαιούμαι να πω και τη δική μου άποψη.

Το πολύ μακρινό 1980, τρία χρόνια μετά την απώλεια της συντρόφου μου , βρέθηκα μόνος με δυο μικρά  παιδιά – το ένα του Δημοτικού- στις Βρυξέλλες. Η τιμωρία μου τελικά -λίαν ευνοική- λόγω πρότερου υπηρεσιακού έντιμου βίου . Το έγκλημά μου ήταν ότι , όταν επιτράπηκε ο συνδικαλισμός  και εις το Δημόσιο, έσπευσα και δημιούργησα με τους ελάχιστους   αναγκαίους, τον πρώτο ‘’ακηδεμόνευτο’’  ΣΥΛΛΟΓΟ Μονίμων Υπαλλήλων Υπουργείου Εξωτερικών. Από την επομένη θεωρήθηκα  κάτι σαν Τσε Γκεβάρα και μου ζήτησαν – ευγενικά- τη μετάθεσή μου στο εξωτερικό. Παρά  την πρόνοια του Νόμου, ως Α΄ Γεν. γραμματέας, έδωσα ‘’τόπο στην οργή’’ και  αποδέχτηκα τους όρους της υπηρεσίας. Δημιούργησαν νέα θέση  στις Βρυξέλλες, που εξυπηρετούσε, τόσο την επιδιωκόμενη  απομάκρυνσή μου από το Υπουργείο όσο και τις  μορφωτικές ανάγκες των παιδιών μου. Με ξέχασαν  στις Βρυξέλες για 12 χρόνια, όπου πορευτήκαμε οι τρεις μας μόνοι!!!

Πήραμε την απόφαση να ζήσουμε σαν κανονικά ανθρώπινα όντα και κάποιες συμπτώσεις θέλησαν να μας βοηθήσουν και τους τρείς σε μια φυσιολογική ζωή. Η πρώτη μας ομαδική  βραδινή  έξοδος , έγινε στο διάσημο στην εποχή του κέντρο Ζαρμπάς, ελληνικής ιδιοκτησίας ενός τενόρου των παλιών τρίο, του Αλέκου και συχνούς πελάτες την Νανά Μούσχουρη, τον Ντέμη Ρούσο, Ζωρζ Μουστακί και εκκολαπτόμενα νέα ταλέντα.

Το βράδυ εκείνο δεν υπήρχαν διασημότητες. Από το διπλανό μου όμως τραπέζι ακούστηκε μια όμορφη ιταλική καντσονέτα. Όταν τελείωσε , ζήτησα την άδεια από τον σεφ να πω και εγώ μια μικρή μελωδία.  Οι φίλοι του Μπελ Κάντο  με ξανάφεραν στη ζωή και παρακολουθούσαν έκτοτε όλες τις ιδιωτικές νυχτερινές κινήσεις μου .  Δεν παραμέλησα ούτε τα παιδιά μου – που έπαιρνα μαζί μου όταν ήταν μικρά- και προφανώς ούτε την εργασία μου.

Ένα βράδυ βρέθηκα τυχαία σε ένα ουγγαρέζικο μουσικό κέντρο στην περιοχή  Sablon, ιδιοκτησίας ενός παλιού βαθύφωνου της Όπερας της Βουδαπέστης – ονόματι Μπερτράν- που δοκίμαζε ένα νεαρό πιανίστα. Έκανα μια μικρή απόπειρα φωνητικής υποστήριξης και μου ζήτησε να συνεχίσω. Έτσι καθιερώσαμε κάθε  δεύτερη Παρασκευή μια μικρή σύμπραξη μου  δωρεάν  με έργα Ούγγρων συνθετών.

Σημειώνω ότι, τον επόμενο χρόνο, ο δόκιμος μουσικός έγινε ο μόνιμος πιανίστας της Φλαμανδικής  Τηλεόρασης του Βελγίου.

Άλλες  βραδιές, όλα τα μέλη της   ορχήστρας της όπερας της πόλης, μετά το τέλος της παράστασης, έρχονταν στο νέο κατάστημα του Αλέκου,’’la  canette’’  και ‘’χάζευαν’’ τα ντουέτα μας . Με λίγα λόγια πέρασα μια ζωή όνειρο, για 12 συναπτά χρόνια, με τις γενικές  υποχρεώσεις μου να αποτελούν το κύριο μέλημα μου. Αν έκανα λάθη έγιναν μόνο από προσωπική άγνοια  και τη φυσική έλλειψη του μοναδικού γυναικείου φίλτρου. H ψυχολογική βελτίωσή μου, βοήθησε αναμφίβολα και τους τρείς μας.

Τώρα που εγγίζω πια το τέλος, αισθάνομαι την   ανάγκη ενός μικρού απολογισμού και  γιατί όχι μιας μεγάλης συγγνώμης για όσα ενδεχομένως παρέλειψα  , αφού δεν είχα κάποιον να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί του.

Το γεγονός ότι συμπτωματικά πέρασα και εγώ καλά κανείς δεν ξέρει ακόμα πόσο μου ήταν αναγκαίο για να  ‘’γεμίσω τις μπαταρίες μου’’. Δεν θα επικαλεσθώ τα  λόγια φίλων και συναδέλφων που με έζησαν από κοντά και μου έδιναν κουράγιο. ΜΟΥ ΑΡΚΕΊ Η ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΏΝ ΜΟΥ, που με γεμίζει αγάπη.

ΣΗΜΕΊΩΣΗ΄΄ Το παρόν μου  πόνημα μου  πήρε 4 ημέρες και ό,τι  έχει απομείνει στην καρδιά.   Αντώνης

Αντώνης