ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΤΡΑΜΠΙΣΜΟΣ

 

Η τέως μεγάλη δημοκρατική χώρα των ΗΠΑ και σύμμαχος της Ευρώπης , είχε προ πολλού φροντίσει να δημιουργήσει μια ανεπηρέαστη και στιβαρη δημόσια διοίκηση , χωρίς να απαιτείται ιδιαίτερη φροντίδα για την επιλογή του προσώπου του Προέδρου  της χώρας. Κυβερνήθηκε από άξιους , μέτριους και κακούς Προέδρους, χωρίς ποτέ να προκύψουν προβλήματα για τη χώρα.

Το φαινόμενο Τράμπ όμως ξεπέρασε κάθε λογική πρόβλεψη, αφού αγνόησε και πολλές φορές κατάργησε βασικούς δημοκρατικούς κανόνες, αγνόησε τη Βουλή και τη γερουσία, στις οποίες διέθετε την πλειοψηφία και την δικαιοσύνη της χώρας και συνεχίζει να κυβερνά, με προεδρικά Διαατάγμα. Με λίγια λόγια κατάργησε τους κανόνες μιας ευνομούμενης χώρας.

Επέλεξε τους φίλους που του ταιριάζουν από το αποκαλούμενο  αναθεωρητικό στρατόπεδο και υποκατέστησε τη διπλωματία με μπίζνες, επιλέγοντας για συνεργάτες του – ακόμα και σε θέσεις επαγγελματιών της διπλωματίας  μεταξύ των φίλων, των συγγενών και επιχειρηματιών. Ενώ υπερφίαλα δήλωνε ότι σταμάτησε μια σειρά πολέμων και ‘’απαιτούσε’’ από τη Σουηδική Ακαδημία το Νόμπελ της Ειρήνης, υποδαύλισε τον πόλεμο με το Ιράν, με αμέτρητα θύματα και καταστροφές, αλλά και τεράστιες οικονομικές δαπάνες παγκοσμίως αλλά και για τη χώρα του.

Το κακό είναι ότι το Κόμμα του τον στηρίζει – ίσως και από φόβο – σε όλους  αυτούς τους τρελούς χειρισμούς του και ο ίδιος περιμένει τη διαφυγή του από τον επικίνδυνο εγκλωβισμό του, στο σημερινό του ταξίδι στην Κίνα. Η λογική λέγει ότι η δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ευνοεί τις  απαιτήσεις του πανέξυπνου Κινέζου ηγέτη, διότι φθάνει εκεί ανήμπορος  ζήτουλας και θα υποστεί το οικονομικό μάδημα των ανίδεων χαρτοπαικτών που μπαίνουν σε στημένα παιχνίδια.

Εκείνος βέβαια θα πει τα προαποφασισμένα που κατά καιρούς δηλώνει και θα παρουσιάσει το ‘’μάδημα’’ για νίκη, αφού η Κίνα θα επιδιώξει για ίδιο όφελος των άνοιγμα των στενών και πέραν αυτού ουδέν.

Εδώ σταματώ την αναφορά μου στο πρόσωπο Τράμπ και θα ασχοληθώ με τον τραμπισμό, ένα  επικίνδυνο και ‘’ψυχιατρικά ελεγχόμενο’’ φαινόμενο, το οποίο αρχίζει να βρίσκει μιμητές και το πρώτο ερώτημα που ανακύπτει είναι, τι είναι πιο επικίνδυνο, ο ίδιος ή το φαινόμενο που προκάλεσε  στην πρώτη θητεία και τον βοήθησε να επανεκλεγεί. Εγώ πιστεύω ότι προφανώς είναι το δεύτερο. Ο ίδιος κάποια μέρα θα αποσυρθεί, η διαφορά είναι ότι θα αφήσει πίσω του ανυπολόγιστες διεθνείς συνέπειες, που σε μια δυνατή χώρα σαν τις ΗΠΑ θα επουλωθούν, τι θα γίνει όμως με τον αλλοπρόσαλλο τραμπισμό που κληροδοτεί σε μια αμφιλεγόμενη εποχή σε  αδύναμες χώρες;;;

Προσωπικά δεν θα προλάβω τα χειρότερα που  ακολουθούν, οι συνέπειες του φαινομένου θα προκαλέσουν τους αναθεωρητισμούς και θα επαναφέρουν   παρόμοιες διαδικασίες για τον οικονομικό και  γεωγραφικό επεκτατισμό τους. Η μακρά  μεταπολεμική ειρήνη που γνώρισε ο Κόσμος φθάνει στο τέλος της και όπως αναφέρει το γνωστό ανέκδοτο για τη ζωή στη λίμνη με ακαθαρσίες της κόλασης, ‘’τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα’’

Ας προσέξουν  όσοι έχουν απομείνει σώφρονες, να αποφεύγουν τα πρωτοφανή  αστήρικτα  κηρύγματα μισαλλοδοξίας, για τους οικονομικούς παραδείσους και την κατάργηση κάθε ελέγχου για την εθνική ασφάλεια, πριν είναι πολύ αργά. Είναι γνωστή η ρήση ότι ‘’μετά την απομάκρυνση από το ταμείο κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται και οι ενδεχόμενοι αφελείς ‘’κοψοχέρηδες’’ θα αναγκασθούν να γίνουν  ‘’κοψολέμηδες’’.  Αντώνης

 

  ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΟΙ, ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΟΥΝΤΕΣ

 

 

 

Είχα αποφασίσει τη σημερινή Κυριακή να ‘’ξεκουράσω’’ τα προβληματικά  μάτια μου και να ασχοληθώ με το νοικοκυριό μου,  αφού ζω μόνος και μου αρέσει η τάξη στο χώρο διαβίωσής μου. Μια  σημαντική χθεσινοβραδινή είδηση όμως και η πρωινή διαπίστωση ότι δεν υπάρχουν εκκρεμότητες στο σπίτι, ανέτρεψε τη σκέψη για ξεκούραση. Για τους  μοναχικούς υπερήλικες   άλλωστε, όλες οι μέρες είναι ίδιες και το μόνο που τους κουράζει είναι  το ‘’σκότωμα’’ της ατέλειωτης μοναξιάς. Παραμένω λοιπόν στο γνωστό μου μετερίζι και οι αναγνώστες μου αν δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν ,ας διαβάσουν το πόνημά μου, από το οποίον κάτι καλό μπορεί να τους μείνει, με τη σκέψη ότι το σημερινό μενού, περιλαμβάνει και μια ειλικρινή , ιδιαίτερη ‘’αφιέρωση’’.

Πριν ασχοληθώ με τη σημαντική είδηση, θέλω να εξηγήσω, για όσους το αγνοούν, ότι το μετερίζι είναι οθωμανική λέξη που σημαίνει οχυρωμένη θέση. Στην νεοελληνική όμως  γλώσσα έχει αποκτήσει μεταφορική διάσταση και υποδηλώνει το χώρο από τον οποίο κάποιος αγωνίζεται για τις ιδέες και τις αξίες του.

Το ουσιαστικό μέρος της είδησης έχει   ως εξής:

‘’ Εκτιμώ  ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία "οδεύει προς το τέλος του" εξέφρασε το Σάββατο ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, αφήνοντας παράλληλα ανοιχτό το ενδεχόμενο διαλόγου με την Ευρωπαϊκή Ένωση υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν είναι διατεθειμένος να προχωρήσει σε συνομιλίες με τους Ευρωπαίους ηγέτες, ο Ρώσος πρόεδρος δήλωσε ότι θα προτιμούσε ως μεσολαβητή τον πρώην καγκελάριο της Γερμανίας, Γκέρχαρντ Σρέντερ.’’

Ο  Γερμανός πρώην καγκελάριος, πάλαι ποτέ επικεφαλής του κεντροαριστερού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (SPD), διατηρεί εδώ και χρόνια στενές σχέσεις με το Κρεμλίνο και προσωπικά με τον Ρώσο πρόεδρο και θωρείται αμφιλεγόμενο πρόσωπο. Μετά την αποχώρησή του από την καγκελαρία, εργάστηκε για τη ρωσική ενεργειακή εταιρεία Γκάζπρομ , γεγονός που είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στη Γερμανία και την Ευρώπη. Το 2022  παραιτήθηκε λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία..

Θα συνεχίσουμε  το σημερινό δημοσίευμα με την ερμηνεία των τριών  λέξεων του τίτλου, με παράλληλη  αναζήτηση ενδεχόμενων περιπτώσεων ατόμων της  διεθνούς και κυρίως της εθνικής πολιτικής σκηνής, που εμπίπτουν στις κατονομαζόμενες κατηγορίες:

1. Αμφιλεγόμενο θεωρείτε κάθε άτομο   για το οποίο υπάρχουν διαφωνίες και διαφορετικές εκτιμήσεις. Εδώ κυρίαρχη θέση έχουν  ο κ. Τράμπα, ο κ. Πούτιν, ο κ. Ερντογάν και πληθώρα άλλων ταγών της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής. Εις τα καθ’ ημάς, αδυνατώ να εξαιρέσω οποιοδήποτε ‘’μέλος’’ της Αντιπολίτευσης, η οποία επίσης σύσσωμη αποδίδει τον ίδιο χαρακτηρισμό στον Πρωθυπουργό. Αυτό γίνεται γιατί προσπαθεί να εντάξει τη χώρα στην ευρωπαϊκή κανονικότητα, που για διαφορετικούς λόγους, δεν βολεύει τους  κατηγόρους του.

2. Σοβαροφανής  θεωρείται εκείνος που φαίνεται ή θέλει  να φαίνεται σοβαρός αλλά δεν είναι. Εδώ θα περιοριστώ στο εσωτερικό , διότι η σοβαροφάνεια τείνει να αποτελέσει εθνικό μας γνώρισμα ,γιατί  δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να   είμαστε σοβαροί. Κρίνουμε τα πάντα με περισσή επιπολαιότητα και ιδιοτέλεια, ακόμα και τα  θέματα  της δικαιοσύνης και  των κανόνων  μιας ευνομούμενη πολιτείας, όπως οφείλει να είναι κάθε δημοκρατική χώρα. Πολλοί από τους διεκδικητές της εξουσίας, αγνοούν ή αρνούνται να σκεφθούν σοβαρά ότι η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού, προϋποθέτει την ανάπτυξη της χώρας. Όσοι υποστηρίζουν ή προτρέπουν το λαό για  το αντίθετο και δυστυχώς είναι πολλοί,  αποτελούν  το χειρότερο δείγμα  έλλειψης σοβαρότητας και διακατέχ0νται από ‘’δόλια’’ σοβαροφάνεια.

3. Εθελοτυφλούντες είναι εκείνοι που προτιμούν να μη βλέπουν και να μην αναγνωρίζουν κάτι που είναι προφανέστατα αρνητικό και βλαβερό. Αρνούνται να αποδέχονται οτιδήποτε δεν υπηρετεί την ιδεοληψία και τον καιροσκοπισμό τους και στην κατηγορία αυτή εντάσσεται το σύνολο της αντιπολίτευσης.  Στην ίδια κατηγορία υπάγεται και μεγάλη μερίδα των συμπατριωτών μας, με την ευρύτερη έννοια του όρου.

  Θα μπορούσα να αναφερθώ σε αμέτρητα  παραδείγματα, αλλά, σήμερα, θα περιοριστώ σε ένα ‘’αφελές’’ γεροντικό ερώτημα στον συμπαθέστατο συμπατριώτη μου , Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ.  Το ερώτημά μου είναι καλοπροαίρετο και στηρίζεται στη βεβαιότητα ενός ανθρώπου που έζησε, με την οικογένειά του, για δώδεκα χρόνια, στις  χώρες του αποκληθέντα  υπαρκτού σοσιαλισμού της Ευρώπης. Στα χρόνια αυτά συμπεριλαμβάνεται και η Πράγα της σοβιετικής εισβολής του 1968. Επιστρέφοντας από την εργασία μου,  στο ξενοδ0χείο  που διαμέναμε [CENTRUM], βρήκα τη γυναίκα μου και το τρίχρονο παιδί μας στο δρόμο με τις αποσκευές, με τη δικαιολογία ότι το ΚΚΕ και το ΑΚΕΛ είχαν εκ των πρώτων αναγνωρίσει τη σοβιετική εισβολή. Την αναγνώριση είχε καταδικάσει τότε  και ο ηγέτης του ισχυρού Κ.Κ. Γαλλίας, Ζόρζ Μαρσέ.

Σημειωτέον ότι είχα ασυλία και τα λοιπά   προνόμια που μου παρείχε η υπηρεσία μου σε   Ελληνική διπλωματική Αρχή και απέφυγα τα χειρότερα!!! Έχει ζήσει ο ίδιος ‘’ιδιωτικά’’ έστω και μια μέρα στα καθεστώτα που ανήκει και διαφημίζει και μπορεί να σκεφθεί τις συνέπειες, αν επιχειρούσε να εκστομίσει μια λέξη από τις καθημερινές του αμετροέπειες;;; Πάντως αν επιχειρούσε και   προλάβαινε να το κάνει,  έστω και στιγμιαία, θα υφίστατο τις συνέπειες της Εθνικής προδοσίας και την ειδική μέθοδο σωφρονισμού του συστήματος.

 Ας σταματήσουν πια οι ψευτιές και η εθελοτυφλία, γιατί βλάπτει  και  τη θεωρία της ιδεολογίας, την οποία είχα διαβάσει εγώ και σε κάποιο βαθμό είχα δεχθεί ευνοϊκά. Γιος  οικοδόμου και οικοδόμος και ο ίδιος στα δύσκολα νεανικά μου χρόνια, κατέρρευσα όταν βίωσα την πραγματικότητα.

 Θα χαρώ ιδιαίτερα αν το παρόν  φθάσει στα χέρια του κυρίου  Κουτσούμπα. Εγώ το αποφεύγω για λόγους τυπικής ευπρέπειας και προσωπικής μου αισθητικής. Αντώνης Ταρνανάς, Αταλάντη 35200.

 

 

ΕΙΠΑΜΕ ΨΕΜΑΤΑ ΠΟΛΛΑ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ

 

               ΕΙΠΑΜΕ  ΨΕΜΑΤΑ ΠΟΛΛΑ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ

 

 

Ο τίτλος του παρόντος δίνει μια συνέχεια στο χθεσινό μου  δημοσίευμα, με θέμα το ψέμα  και αποτελεί στίχο του παρατιθέμενου αποκριάτικου σκωπτικού ποιήματος, μιας παρελθούσης εποχής. Ακολουθώντας λοιπόν την  επιταγή του τίτλου για την αναζήτηση της  αλήθειας,  προσπαθώ να την αναδείξω.

Δεν θα με πιστέψετε αλλά δυσκολεύτηκα πάρα πολύ στην αναζήτηση της,  στη σύγχρονη μίζερη  εποχή μας.  Συμβουλεύτηκα σοβαρές πηγές, ανατρέχοντας ακόμα και στις επώνυμες καταχωρήσεις του διαδικτύου. Την αλήθεια που μου έμαθαν στο σπίτι  οι αγράμματοι γονείς μου και οι αυτοδίδακτοι – λόγω των πολέμων – θαυμάσιοι δάσκαλοί μου, θα εξακολουθήσω να την αναζητώ και πού θα μου πάει;;; Αν υπάρχει ακόμα, είμαι  βέβαιος ότι θα προλάβω να την βρω.

Οι  προσπάθειές μου που προανέφερα, δεν μου πρόσθεσαν κάτι σαφέστερο και στράφηκα αποκλειστικά στη μακρά και  πολυσχιδή προσωπική εμπειρία μου.  Δυστυχώς όμως για μένα, τα  ψήγματα της πραγματικής αλήθειας που είχα συγκρατήσει, δεν ταίριαζαν στις σημερινές ‘’προοδευτικές’’ αντιλήψεις, οι οποίες δίνουν  προτεραιότητα, στην παντί τρόπω και μέσω  κατάληψη της εξουσίας. Το αφελές, εν προκειμένω ερώτημά μου είναι, αν πράγματι  την κατακτήσουν τι θα την κάνουν και κυρίως τι θα γίνει με τη χώρα μας, η οποία δεν αντέχει νέες βαρουφακιάδες και άλλες  φαιδρότητες.!!! Ας έχουμε πάντα κατά νουν ότι καλό είναι το χρήσιμο για την κοινωνία και τη χώρα. Προβληματισμένος και ενίοτε διατελών σε πλήρη σύγχυση αποφάσισα να  αναβάλω την προσπάθεια,   για την επομένη, φοβούμενος και ενδεχόμενη επιδείνωση της κατάστασης της όρασης μου.

Νάμαι λοιπόν και σήμερα [Σάββατο] στη συνέχεια των προηγούμενων, με την απόφαση να στηριχθώ,   αποκλειστικά   σε προσωπικά μου βιώματα, μήπως και βρούμε άκρη. Να δούμε, με κάποια παραδείγματα πως περιγράφεται και κυρίως πώς οριοθετείται η έννοια της σύγχρονης αλήθειας, βασιζόμενος  και σε σημαντικά  πρόσωπα που συνάντησα στο διάβα της υπηρεσιακής μου ζωής. Δεν εννοώ ότι οι άνθρωποι είναι  ψεύτες, αλλά ότι ζούμε σε μια εποχή με τις ψευδαισθήσεις της. Με την μέγιστη ανθρωπίνως δυνατή αντικειμενικότητα , ομολογώ ότι , όσο περνούν  τα χρόνια διαπιστώνουμε  ότι αμβλύνονται  οι παλιές της  έννοιες και ότι η αλήθεια  αρχίζει να αποτελεί το νέο ζητούμενο της εποχής . Αυτό προκύπτει αβίαστα και από τη ζώσα δεινή  πραγματικότητα  του διαδικτύου και πολλών μέσων ενημέρωσης. Γίνεται μεγάλος ‘’ντόρος’’ για την ανάγκη καταπολέμησης των fake news, κανένας  όμως δεν διανοήθηκε να επιδιώξει την προβολή της αλήθειας.

Στις μέρες μας, λίγο- πολύ όλοι μας έχουμε συμβιβασθεί με την αναλήθεια, σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό και  απλά έχουμε  αποδεχθεί  την πραγματικότητα, από τον φόβο ότι θα θεωρηθούμε καθυστερημένοι ή συντηρητικοί.

Δεν παριστάνω τον κήνσορα της δημόσιας ηθικής και ομολογώ  ότι κάποιες φορές επέλεξα και εγώ, την αποφυγή της  αλήθειας – χωρίς να πω ψέματα-  αφού με διευκόλυναν  και οι ερωτήσεις μιας επιτροπής που ερευνούσε σοβαρότατη υπόθεση στελέχους της υπηρεσίας που υπηρετούσα. Είναι αλήθεια ότι δεν είχα άμεση προσωπική άποψη του γεγονότος, αφού ο ελεγχόμενος, γνωρίζοντας τον χαρακτήρα μου και παρά την οικογενειακή φιλία μας, είχε δώσει εντολή σε όλους να μην μάθω τίποτα για το θέμα. Παρά την ευρεία δημοσιότητα και τις λεπτομέρειες που κυκλοφόρησαν, δεν ξέφυγα από τις μονολεκτικές απαντήσεις, στις ερωτήσεις που μου υποβλήθηκαν.

 Το περιστατικό είναι πολύ παλιό και συνέβη σε ξένη χώρα, ‘’ξέχασα’’ όμως όσα  είχα μάθει και γνώριζα, και  θυσίασα  την πραγματική αλήθεια  στους τύπους της ανάκρισης ή της εποχής. Έγινα και  εγώ, εκών – άκων, μέρος της αναλήθειας που βιώνουμε, αδιαφορώντας για τα συναισθήματα και τις συνέπειες, που όλα αυτά έχουν  στο κοινωνικό σύνολο. Τελικά – ευτυχώς-  η αλήθεια της υπόθεσης αναδείχτηκε   από τα  ίδια τα γεγονότα και ακολούθησε η ‘’νέμεσις’’. Αντώνης

 

ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

 

                                                    ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

 

 

Όλοι έχουμε σκεφθεί ή εκστομίσαμε  κάποια στιγμή της ζωής μας, τις φράσεις σταμάτα πια τα ψέματα ή πέσμου επί τέλους την αλήθεια. Είναι μια φράση ‘’κλισέ’’ στην εποχή μας. Βιώνουμε μια εποχή που την χαρακτηρίζει η  ψευτιά σε όλες τις μορφές της [με  αναπόδεικτες κατηγορίες και συκοφαντίες, μισές  και στρεβλωμένες αναλήθειες και το ωμό ψέμα σκοπιμότητας]. Ζούμε το ψέμα σε όλο του το  ‘’μεγαλείο‘’ και μάλιστα από ανθρώπους που κυβερνούν και κρίνουν τις τύχες της ανθρωπότητας ή και εκείνους που διεκδικούν τη διακυβέρνηση των χωρών τους. Δεν ξέρει κανείς από πού να φυλαχτεί και πώς να τους αντιμετωπίσει. Τελικά ζούμε σε μια ψεύτικη εποχή!!!

Συχνά διερωτώμαι  αν οι ίδιοι  καταλαβαίνουν  το κακό που κάνουν στο κοινωνικό σύνολο αλλά και στους ίδιους και αν έχουν ακούσει την παροιμία  ‘’ ο ψεύτης και ο κλέφτης, τον πρώτο χρόνο χαίρονται’’. Έχουμε δε αμέτρητα ανάλογα παραδείγματα, κυρίως με πολιτικούς σχηματισμούς που κατακρημνίστηκαν εκλογικά και προσπαθούν να επιστρέψουν, με νέα  ψέματα αυτή φορά. Ο   λαός όμως    ‘’ξύπνησε’’  και κρίνει τους πάντες κατά τα έργα τους και τα εθνικά συμφέροντα,   ακόμα και   εκείνους,  που επιστρέφουν στη σκηνή μέσω  μιας εικονικής  Ιθάκης. Την πραγματική Ιθάκη τη βρήκε  ο Οδυσσέας γιατί τον περίμενε η πιστή και αφοσιωμένη Πηνελόπη.  Για κάποιους νέους που αναζητούν την Ιθάκη τους, οι Πηνελόπες αποτελούν πλέον ζητούμενο.

Αποκαμωμένος από την αμετροέπεια της επικαιρότητας, επιχείρησα  μια κατάδυση, στα μέτρα των δυνατοτήτων μου, σε ξεχασμένες μνήμες του παρελθόντος. Ήταν μια κίνηση απελπισίας και διαφυγής  από τη σημερινή δεινή πραγματικότητα που βιώνουμε και κάποιοι  προσπαθούν να την   παρουσιάσουν σαν μια  νέα ‘’κανονικότητα’’.

Η κατάδυσή μου  στο παρελθόν,  μου ξαναθύμισε  τα αποκριάτικα  δρώμενα  μιας παλιότερης εποχής και με έφερε αντιμέτωπο με τον τίτλο που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Ο τίτλος αυτός, που κοσμεί  το σημερινό  μου  πόνημα, είναι ιδωμένος με  μια  σκωπτική διάθεση που επικρατούσε τότε  στις εκδηλώσεις Διονυσιακής ελευθεροστομίας    και αναφερόταν με στίχους στο άκακο, αθώο και αστείο ψέμα. Πολλοί από τους στίχους αυτούς μελοποιήθηκαν και με  την υπερβολή τους, δημιουργούσαν την  απαραίτητη ιλαρότητα των ημερών.

Για τους νεώτερους που βιώνουν τη σκοπιμότητα της ψευδολογίας και τα fake news του διαδικτύου, παραθέτω αυτούσια μία από τις εκδοχές των αλληγορικών  αυτών στίχων, που αποτελούσε το αναμενόμενο  αποκριάτικο ‘’κλου’’  της βραδιάς.  Πριν τους παραθέσω, διερωτώμαι ‘’ρητορικά’’,αν διακρίνει κάποιος σχέση ή ομοιότητα με το σημερινό μας ‘’χάλι’’. Ακολουθούν οι στίχοι:

‘’ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

  Στραβός βελόνα γύρευε  μέσα σε αχυρώνα,

 και ένας κουφός του έλεγε,  «την άκουα που εβρόντα», 

 Απ’ όλα τα πετούμενα, ο γάιδαρος μ’ αρέσει,

 γιατί έχει αηδονιού φωνή, και δαχτυλίδι μέση.

  Είπαμε  ψέματα πολλά  ας πούμε και μια αλήθεια, 

 ο κόκορας εγέννησε, κι έκανε κολοκύθια,

 Τα κολοκύθια είχαν νερό, και το νερό βατράχια.’’

Με αυτοσχεδιασμούς το στιχούργημα έπαιρνε διαστάσεις, χωρίς να αποκλείονται και οι προσωπικές αιχμές. Αντώνης

 

 

            ΕΜΠΕΙΡΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΙ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΜΟΙ

                    [ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ]

 

 

Εμπειρικά βιώματα είναι το σύνολο των γνώσεων που αποκτούμε στο διάβα της ζωής μας και μπορούν να αποτελούν συμπτωματική, επιβεβλημένη ακόμη και ηθελημένη προσωπική επιλογή του καθενός μας. Ο άνθρωπος, ως ελεύθερη οντότητα, έχει το δικαίωμα να δοκιμάζει και να πειραματίζεται στον εαυτό του οτιδήποτε δεν είναι απαγορευμένο και δεν εμποδίζει, ούτε παραβλάπτει δικαιώματα των  άλλων. Πειραματισμός δε είναι η διαδικασία ή το αποτέλεσμα ενός πειράματος.

Οτιδήποτε αναφέρεται στη συνέχεια του πονήματος, υπόκειται στις προϋποθέσεις και τους περιορισμούς που προαναφέραμε, με δεδομένο ότι η ελευθερία μας  σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων.

Αφού λοιπόν , στην εισαγωγή , ξεκαθάρισα απόλυτα τους όρους του ‘’παιχνιδιού’’, θα προσωποποιήσω τις αναφορές που ακολουθούν, ώστε να διατηρήσω τον έλεγχο και την ευθύνη της ακρίβειας του περιεχομένου τους.

Δεκαπέντε περίπου χρόνια πριν, ευρισκόμενος στις παρυφές των 80 μου χρόνων, διαπίστωσα μια υπερκοστολόγηση κάποιων εργαστηριακών μου εξετάσεων, σε φιλικό εργαστήριο και  δήλωσα  φιλικά  ότι  διακόπτω κάθε μελλοντική μου εξέταση, προτάσσοντας τη διατήρηση της φιλίας μας. Η απάντηση μάλιστα ότι η κατάσταση της υγείας μου ‘’τελικά δεν τις χρειάζεται’’ με οδήγησε στην τήρηση της απόφασής μου.

Λίγο αργότερα, σε επίσκεψή μου σε φίλο γιατρό, συμβεβλημένο με το δημόσιο στο οποίο ανήκω, πήρα την απάντηση ότι είχε ήδη συμπληρώσει των αριθμό των μηνιαίων εξετάσεων που προέβλεπε η συμφωνία του με το δημόσιο. Πλήρωσα  κανονικά την επίσκεψη και δεν το σχολίασα, ένοιωσα όμως έναν εμπαιγμό, που ενόχλησε  την ‘’αισθητική’’  μου άποψη.

 Τον επόμενο μήνα, πήγα –χωρίς να υπάρχει λόγος- στον ίδιο φίλο- γιατρό στις 2 του  μηνός και πήρα την ίδια απάντηση. Του εξήγησα ότι αποκλείω σε μια μέρα να έχει συμπληρώσει τον αριθμό των εξετάσεων του μηνός και πλήρωσα – παρά τις δήθεν αντιρρήσεις του-διακόπτωντας και τις εξετάσεις της ειδικότητάς του.

Ύστερα από τις δυο αυτές απογοητεύσεις , τις οποίες  εξέλαβα και ως προσωπικές προσβολές της νοημοσύνης μου, αποφάσισα να εμπλουτίσω τις  εμπειρίες μου, με ένα πείραμα,  δηλαδή τη διακοπή για δέκα ολόκληρα χρόνια κάθε ιατρικής και εργαστηριακής εξέτασης. Εμπιστεύτηκα την περαιτέρω φροντίδα της υγείας μου, στο Θεό, στην  οικονομία της φύσης και στην ατομική μου  κράση και ομολογώ ότι δεν είχα κανένα σοβαρό πρόβλημα, μέχρι τα 90 μου χρόνια.

Παράλληλα δικαιώθηκα και στη σκέψη μου ότι  το πείραμά μου και τη   γενικότερη έννοια της εμπειρίας, όχι μόνο ετυμολογικά αλλά και σαν προσθετικό στοιχείο στον βασικό της παράγοντα που αποτελούν τα βιώματα και ο χρόνος.

Η φράση  του Σόλωνα «Γηράσκω δ’ αιεί πολλά διδασκόμενος» , προτρέπει την αέναη, δηλαδή την αδιάκοπη προθήκη νέας γνώσης, προϋπόθεση της οποίας αποτελεί, για την νεότερη επιστήμη,  το πείραμα και η απόδειξη.  Πείραμα δε χαρακτηρίζεται η οποιαδήποτε έμπρακτη δοκιμή  προς άσκηση  ελέγχου της θεωρητικής γνώσης και αυτό ακολούθησα.

 Μετά την μικρή  αυτή παρένθεση, επανέρχομαι στις αναφορές των αυθαίρετων  επιλογών μου, που δεν συνιστώ σε κανένα, αφού αποτελεί προσωπική μου, αλλά δικαιούμενη απόφαση. Στα 90 μου, έπεσα θύμα τυχαίου ατυχήματος, που με οδήγησε εκόντα- άκοντα στο Νοσοκομείο, ανήμερα Χριστουγέννων, όπου διαπιστώθηκε συντριπτικό κάταγμα στο δεξί μου γόνατο και εγχειρίσθηκα την επομένη. Παρατηρήθηκε μεγάλη πτώση του αιματοκρίτη μου και μου έγινε μετάγγιση τριών συσκευασιών αίματος. Ύστερα από αυτό  υπερδεκαπλασιάστηκε η  χολερυθρίνη μου και ο γιατρός βάρδιας μου μίλησε για κάποιο λάθος στην μετάγγιση και ότι αναμένεται ασθενοφόρο για τη μεταφορά μου σε άλλο Νοσοκομείο.

 Εμμένοντας  στο ‘’πείραμά’’ μου,ζήτησα τη μεταφορά στο σπίτι μου,θεωρώντας περιττή κάθε περαιτέρω  ταλαιπωρία για την ηλικία μου. Ένα μήνα αργότερα στο ίδιο παρουσιάστηκα για τον έλεγχο στο νοσοκομείο και διαπιστώθηκε ότι όλα –πλην του αιματοκρίτη μου – πάνε καλά και ότι μπορώ να περπατώ ελεύθερα.. Πράγματι κάθε μέρα έκανα πορείες 1.000 έως 2.000 μέτρων χωρίς κανένα πρόβλημα. Περί τον ενδέκατο μήνα αισθάνθηκα αδυναμία να συνεχίσω την πορεία μου και κάτι σκληρό να μου ‘’τρυπάει’’ το δέρμα   του τραύματος. Από το Νοσοκομείο μου ζήτησαν να επανέλθω για την επανάληψη της επέμβασης και  απέδωσαν το γεγονός σε ενδεχόμενη αστοχία υλικού. Αρνήθηκα,  λέγοντας ότι στην ηλικία μου θεωρώ περιττή κάθε επένδυση για την υγεία μου  .

Σε άλλο Δημόσιο Νοσοκομείο, χωρίς μετάγγιση, αποκατάστησαν ικανοποιητικά τον αιματοκρίτη μου π0αίρνονας ένα χάπι παρά ημέρα. Ύστερα από την όλη εξέλιξη των γεγονότων, έχω παραμείνει με, ‘’επιεικώς’’,  ενάμισι πόδι και τελευταία με ‘’μισό’’ μάτι – όχι από ατύχημα  και όποια υπαιτιότητά μου – εις το οποίο αρνούμαι να αναφερθώ. Πάντως, για τα 92 μου χρόνια, συνεχίζω το συγγραφικό μου έργο, χωρίς καθημερινή ημέρωση της ιστοσελίδας και των φίλων μου και   να αυτοεξυπηρετούμαι πλήρως , κάνοντας και τα εξωτερικά μου ψώνια και μάλιστα βαδίζοντας  ευθυτενώς. Έχω περιορίσει στο ελάχιστο τις κοινωνικές μου υποχρεώσεις, περισσότερο για να εξοικειωθούν στην  απουσία μου, όταν οι τρείς παράγοντες που προαναφέρθηκα, αποφασίσουν την ‘’απόσυρσή μου  από την τρέχουσα επιβίωση, γιατί η ζωή είναι κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό. Χαίρομαι την επικοινωνία μου με τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά μου και όλα βαίνουν  κατ’ ευχήν– τηρουμένων βεβαίως των αναλογιών.

Ξέρω καλά ότι κάποιοι φίλοι μου, που  δεν έχουν ακόμα αποδεχθεί τον νομοτελειακό  κανόνα για τον κύκλο της ζωής, θα απορρίψουν την άποψη μου ως ‘’νοσηρότητα’’, αλλά εγώ συνεχίζω – έτοιμος για όλα- να απολαμβάνω τη ζωή με όποια μορφή  και ό,τι μου έχει απομείνει.    Αντώνης

 

 

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ

 

                        ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΨΕΥΤΗΣ

 

Το  θεατρικό αριστούργημα  του αείμνηστου Δημήτρη Ψαθά, με τεράστια επιτυχία στο θέατρο, έφθασε στο αποκορύφωμά του στον κινηματογράφο, με κεντρικό ήρωα τον Ντίνο Ηλιόπουλο.

Κάποιοι σύγχρονοι πολιτικοί  μας και μάλιστα ηγέτες Κομμάτων, εζήλωσαν τη  δόξα του ‘’ψευτοθόδωρου’’ του έργου και σκέφθηκαν να μεταφέρουν την παράσταση  στην ‘’ σκηνή ‘’ του Κοινοβουλίου της χώρας  και στις δημόσιες  παραστάσεις τους ‘’ανά τας οδούς και τας ρύμας ‘’ ολόκληρης της χώρας. Το κακό όμως είναι ότι δεν παρέμειναν στα συνηθισμένα  ψέματα των πολιτικών προς  τους ψηφοφόρους τους, αλλά  διασκεύασαν  το έργο, μεταλλάσσοντας το αθώο ψέμα υπεκφυγής σε συκοφαντία και αναπόδεικτη ομαδική καταγγελία της αιρετής Κυβέρνησης ολόκληρης της χώρας. Με τον τρόπο αυτό, δεν διαπράττουν μόνο ποινικά κολάσιμες πράξεις  αλλά προσβάλλουν και τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων, που την  έφεραν στην εξουσία.  Σημειώστε ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια εποχή που η Κυβέρνηση εισπράττει συγχαρητήρια για την οργάνωση όλων των τομέων  και έχει τη  διεθνή  αναγνώριση του έργου της, με επενδύσεις και χαμηλότοκα δάνεια. Λέτε να τους εξαγόρασε όλους αυτούς ο κακός και επικίνδυνος Πρωθυπουργός μας;;; Η πραγματοποίηση μιας μονιμότερης κι όχι λαϊκίστικης προόδου, χρειάζεται απαρέγκλιτα  μια ευημερούσα και διεθνώς αναγνωρισμένη πολιτεία . Ένα παλιό λαϊκό άσμα έλεγε ‘’ Είναι κακό να χτίζεις στην άμμο παλάτια, ο βοριάς θα τα κάνει συντρίμμια κομμάτια’’!!! Υπομονή αδέρφια, ο λαός θα εκτιμήσει σε ποιους από σας και  πότε θα  εμπιστευθεί την εξουσία της χώρας. Από σας εξαρτάται. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρουν τα πρόσωπα αλλά το έργο τους και οι προοπτικές που ανοίγονται για μας και τα παιδιά μας.

Αν για όλα αυτά που  καταμαρτυρούν στην εξουσία έχουν έστω και απλές ενδείξεις, οφείλουν να τις καταγγείλουν  στη Δικαιοσύνη. Η τελευταία ως γνωστόν και κατά το Σύνταγμα τη χώρας, αποτελεί  ανεξάρτητη Εξουσία και είναι η μόνη  αρμόδια να προλάβει τα χειρότερα και να απαλλαγούν και οι ίδιοι από την συνενοχή. Οι διάφορες κατά καιρούς εξεταστικές Επιτροπές δεν έδωσαν ποτέ αποτελέσματα και αποτελούν προσχηματικές πράξεις  για να παραμένουν στην επικαιρότητα οι συστηματικοί αρνητές της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης. Πώς μπορεί να λειτουργήσει μια  ευνομούμενη δημοκρατική χώρα, χωρίς  Δικαιοσύνη;;;

Όλοι αυτοί οι ‘’δημόσιοι κατήγοροι’’, δεν αρκούνται στην καθημερινή εκτόξευση ύβρεων και αστήρικτων κατηγοριών κατά της εξουσίας, με μοναδικό σκοπό να την κατακτήσουν οι ίδιοι . Αδιαφορούν αν η χώρα περιέλθει στην ανυποληψία που βιώσαμε σε προηγούμενες περιόδους.

Η ένταξή μας  στην ΕΟΚ και στη σημερινή μορφή της ως Ε.Ε., υπήρξε ελεύθερη επιλογή του Ελληνικού λαού και οφείλουμε να τηρούμε τους κανόνες που την διέπουν και έχουμε αποδεχθεί κι υπογράψει. Γνωρίζω – από πρώτο χέρι- τα συνολικά κέρδη που αποκομίσαμε, όπως και την προσπάθεια που καταβλήθηκε σε προηγούμενες περιόδους να απαλλαγούν – με εξαγορά – από την παρουσία μας. Οι νοσταλγοί των μαύρων περιόδων θέλουν να επανέλθουν για να ολοκληρώσουν την καταστροφή που δεν πρόλαβαν στο κακό παρελθόν.

Θέλω να καταγγείλω ιδιαίτερα το ύφος και το πεζοδρομιακό συχνά  λεξιλόγιο στον Ναό της Δημοκρατίας καθώς και τις απερίσκεπτες και μάλιστα ψευδείς  καταγγελίες μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, που προσφέρουν ‘’επιχειρήματα’’ σε  χώρες που επιβουλεύονται τα εθνικά μας συμφέροντα, τις οποίες δεν θέλω να επαναλάβω.  Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν πολύ καλά τι εννοώ. Η Ελλάδα είναι η όμορφη πατρίδα όλων μας και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να την γυρίσει στο κακό παρελθόν της. Είναι πια καιρός για μας  και την ενωμένη Ευρώπη να παγιοποιήσουμε τα κεκτημένα μας και να δώσουμε το κύρος που  διεθνώς δικαιούται. Τέλος πια οι αμφισβητίες, τύπου Όρμπαν και των συνθημάτων ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο. Έτσι θα δούμε τις καλύτερες μέρες και θα αποδείξουμε την προοδευτικότητα και όχι με ‘’τσόντες’’ στους τίτλους των κομμάτων.  Αντώνης

 

          Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

                        ΕΜΠΕΙΡΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ

 

 

Αρχίζουμε,  όπως επιβάλλεται σε μια Δημοκρατική χώρα, από την Συνταγματικά κατοχυρωμένη και ανεξάρτητη [ κατά το άρθρο 26] Τρίτη Εξουσία της Χώρας,  τη Δικαιοσύνη. Οι αποφάσεις της πρέπει να γίνονται σεβαστές από όλους τους πολίτες, αδιακρίτως. Η ίδια, σε περίπτωση αμφισβητήσεων, παρέχει τη δυνατότητα έφεσης για την επανάκριση σε  δεύτερο και τρίτο βαθμό.

Οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης σε οποιοδήποτε βαθμό δεν γίνονται πάντοτε ασμένως αποδεκτές από τους κρινόμενους και κυρίως από τρίτους, που αποβλέπουν στην εργαλειοποίηση των αποτελεσμάτων. Σε πονηρούς καιρούς μάλιστα, σαν αυτούς που διανύουμε στην εποχή μας, γίνεται και κομματική εκμετάλλευση από εκείνους που στηρίζουν σ’ αυτές το πολιτικό τους μέλλον και κυρίως από κόμματα που δεν έχουν άλλους τρόπους να πείσουν τους ψηφοφόρους τους.

 Υπάρχουν δε  και περιπτώσεις που χαροκαμένοι γονείς κάνουν διαδηλώσεις και δημιουργούν  κόμματα, πιστεύοντας ότι έτσι θα κερδίσουν – έστω και πρόσκαιρα- τα ψηφουλάκια των ανθρώπων που τους συμπονούν. Τι επιθυμούν  να κάνουν , αφού με το θέμα ασχολείται η Δικαιοσύνη;;; Δεν θέλω να εκφράσω τις σκέψεις μου, γιατί συναισθηματικά είμαι με το μέρος τους. Οι  ίδιοι δε , με τις προτροπές τρίτων, απενοχοποιούν έμμεσα τους φυσικούς αυτουργούς,  που ‘’έστρεψαν’’ τα δύο αντιθέτως κινούμενα τραίνα στην ίδια γραμμή και έκαναν  το δυστύχημα αναπόφευκτο.

Στην προηγμένη Ισπανία , τον Ιανουάριο έγιναν απανωτά τρία σιδηροδρομικά δυστυχήματα, η εξέταση των οποίων γίνεται από ειδικούς και την Δικαιοσύνη. Δεν άκουσα κανένα να στραφεί εναντίον της σοσιαλιστικής           Κυβέρνησης.

Παρουσιάζω, χωρίς σχόλια, τη σχετική   ανακοίνωση  της   Δημοκρατικής χώρας,  για το σοβαρότερο από τα τρία  αυτά δυστυχήματα, που αναφέρει:

‘’ Θλίψη και αναπάντητα ερωτήματα  προκαλεί το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ανδαλουσία, με τους νεκρούς από την σύγκρουση των δύο τρένων υψηλής ταχύτητας, να είναι 41. Τα πρώτα στοιχεία της έρευνας δείχνουν ότι υπήρξε ένας σπασμένος σύνδεσμος, που ενώνει τα τμήματα της σιδηροτροχιάς.’’

Δυστυχώς,  πρωτοστατούντων κομματικών ηγετών , με ξεπερασμένες   αντιλήψεις, αμφισβητούνται το προαναφερθέν δυστύχημα και άλλα  , κριθέντα ήδη από τη Δικαιοσύνη  περιστατικά . Ο αρχηγός μάλιστα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, με ειδική Press conference, αρνείται το δικαίωμα  εκλεγμένου από τους δικαστικούς συναδέλφους του, Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, να πάρει θέση  επί κριθείσης ήδη απόφασης. Αν ζούσε ο συγχωρεμένος Βασίλης Αυλωνίτης, θα επαναλάβαινε τη γνωστή του ατάκα ΄΄Βρε που πάμε;;; Τα λεγόμενα του, μου θύμισαν απόφθεγμα του Μαρξ, , που ακολουθεί και μπορεί να διαφωνώ με τις ιδέες του αλλά τον έχω μελετήσει: «Στην αστική κοινωνία το Κεφάλαιο είναι ανεξάρτητο και εξατομικευμένο, ενώ ο άνθρωπος είναι εξαρτώμενος και δεν έχει ατομικότητα».

Μια και αναφερθήκαμε στον Μαρξ θα πω δυο λόγια για τον συμπαθέστατο συμπατριώτη μου κ. Κουτσούμπα , ο οποίος, προτιμά  τα λαϊκά δικαστήρια αντί της τακτικής – αστικής -  δικαιοσύνης και θα του θυμίσω ένα προσωπικό  βίωμα της παιδικής μου ηλικίας.

Την εποχή του εμφυλίου , στη γενέτειρά μου Αταλάντη, εισέβαλλαν εκ περιτροπής οργανωμένες αντάρτικες ομάδες ή ταγματασφαλίτες. Σε μια εισβολή των πρώτων χτύπησαν οι καμπάνες της εκκλησίας και με τις ‘’ντουντούκες’’ κληθήκαμε υποχρεωτικά όλοι [συν γυναιξί και τέκνοις], στο προαύλιο του Γυμνασίου. Στην υπερυψωμένη είσοδο του κτηρίου υπήρχαν δυο γυναίκες και ένας άντρας, πλαισιωμένοι από μια ομάδα αρματωμένων γενειοφόρων Στο λαϊκό αυτό δικαστήριο, όπως οι ίδιοι το αποκάλεσαν, κούρεψαν και γύμνωσαν τα τρία άτομα, με την κατηγορία για τις γυναίκες ότι ‘’εκδίδονταν’’ και με Γερμανούς και για τον άντρα ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Μετά τη ‘’σεμνή’’  αυτή τελετή περιέφεραν και τους τρείς στο πλήθος με εντολή να τους φτύνει,  δίνοντας μου την ευκαιρία να δω για πρώτη μου φορά, γυμνή γυναίκα  τόσο κοντά μου, σε ηλικία 11 ετών.

Συμπωματικά, η μία γυναίκα ήταν γειτόνισσά μου και  πάμφτωχη , ζούσε με τη γριά μητέρα της κι είχα δει κατά καιρούς διάφορους άντρες να την επισκέπτονται, ποτέ όμως Γερμανούς. Σε μια εποχή που εγώ και ο αδελφός μου είχαμε αρρωστήσει  με τύφο, εκείνη μας φρόντιζε κάθε φορά που η μητέρα μας έπρεπε να απουσιάσει από το σπίτι, κάτι που απέφευγαν από φόβο και συγγενείς μας.

Τα λαϊκά δικαστήρια γνώρισα και από κοντά, κατά την 12ετή σχεδόν υπηρεσία μου, στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, που έλεγε ο Αντρέας Παπανδρέου. Δεν αναφέρομαι βέβαια στις βίαιες εισαγωγές σε ψυχιατρεία και τόπους παραθερισμού στην Τασκένδη και το Σουργκούτ.  Εγώ πάντως,  παρά την καλή μου πρόθεση , δεν είδα σοσιαλισμό , ούτε υπαρκτό αλλά ούτε ανύπαρκτο.

 Τελειώνω με το ‘’ρητορικό’’ ερώτημα, ‘’πόσοι από τους σημερινούς Έλληνες κομμουνιστές έχουν ζήσει – οποτεδήποτε- στις χώρες το σύστημα διακυβέρνησης των οποίων προπαγανδίζουν.  Αντώνης