ΕΝΑ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

 

                    EΝΑ  ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

                                         ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ

 

 

Με τα δημοσιεύματα μου που ακολουθούν τμηματικά , καλύπτεται ένα διάστημα διάρκειας τριών περίπου δεκαετιών, και θα προσπαθήσω να ανασύρω από τη μνήμη μου, τα σημαντικότερα συμβάντα και περιστατικά που βίωσα στα πιο σημαντικά μου πόστα στο εξωτερικό. Καθένα από αυτά αναφέρεται στις χώρες που υπηρέτησα και τα γεγονότα που βίωσα χρονολογικά, αρχίζοντας από το Βελιγράδι της τότε ’’ενωμένης’’ Γιουγκοσλαβίας του Τίτο, που υπήρξε το πρώτο μου πόστο  και συνέπεσε με την παρθενική μου  έξοδό από τη χώρα μας [Ιούνιος 1960 – Δεκέμβριος 1965].

Στο πρώτο μου αυτό ταξίδι με το τραίνο, με συνόδευε – έξι μήνες μετά το γάμο μας -  και η σύντροφος της ζωής μου. Η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι στη συνολική διαδρομή μας δεν συναντήσαμε ούτε ένα λοφίσκο και ότι οι άνθρωποι μας χαιρετούσαν με εγκαρδιότητα, σε όλη τη διαδρομή μας. Το ίδιο προσηνείς υπήρξαν  οι κάτοικοι της χώρας και κυρίως οι Σέρβοι και Μαυροβούνιοι , όταν μάθαιναν ότι είμαστε Έλληνες.

Σαν ‘’νεόβγαλτοι’’ και οι δυο μας  σε ξένη χώρα, βρήκαμε ένα σπίτι 50 περίπου μέτρα από την εργασία μου. Το μόνο του μειονέκτημα αποτελούσε η συγκατοίκηση με τους ιδιοκτήτες του, αφού είχαμε  κοινή είσοδο και μοιραζόμαστε το ίδιο μπάνιο. Η οικογένεια, με καταγωγή από το Μαυροβούνιο έκανε τα πάντα για να μας εξυπηρετήσει. Την αποτελούσαν μια ηλικιωμένη κυρία, χήρα στρατηγού στην υπηρεσία του τελευταίου Βασιλιά της Σερβίας, με την οικογένεια της κόρης της. Η τελευταία ήταν παντρεμένη με αξιωματικό και όπως και η ίδια υπήρξαν υψηλά στελέχη του Κόμματος και είχαν δυο θαυμάσια παιδιά, την Μίρκα και τον Νίκολα.. Έλαβε μέρος στον ένοπλο αγώνα των παρτιζάνων, στο πλευρό του Τίτο, με τον οποίον ήταν ερωτευμένη και κατά τη μητέρα της, αυτό συντέλεσε να γίνει αλκοολική.

Όπως γράφει και ο στενός φίλος και συναγωνιστής του Τίτο, Μίλοβαν     Τζίλας στο βιβλίο του ‘’η νέα τάξη’’, όλα τα στελέχη της  κομματικής νομενκλατούρας παντρεύτηκαν όμορφες αστές και καλλιτέχνιδες, μετά την λήξη του παρτιζάνικου αγώνα. Με τον Τζίλας θα ασχοληθώ χωριστά σε επόμενο δημοσίευμά  μου. Η γηραιά οικοδέσποινα μας μετέφερε την επιθυμία της κόρης της να μείνουμε στο  σπίτι της για όσο καιρό δεν έχουμε παιδιά.   Αυτό αποτέλεσε και τη μοναδική αφορμή να αλλάξουμε σπίτι, την Άνοιξη του 1962, όταν δεν μπορούσε πια να κρυφτεί η εγκυμοσύνη της γυναίκας μου.

Τα παιδιά τους,  τις περισσότερες ελεύθερες ώρες τους βρίσκονταν μαζί μας, όπως και η διακριτική γιαγιά, που φρόντιζε να μας εφοδιάζει με τις τοπικές σπεσιαλιτέ της κουζίνας της. Θυμάμαι μια συζήτηση μου με τον δεκάχρονο τότε   Νίκολα. Ήταν Μεγάλη Παρασκευή και ετοιμαζόμαστε να πάμε στην γειτονική εκκλησία για τα εγκώμια, αφού περιφορά του Επιτάφιου απαγορευόταν. Με ρώτησε λοιπόν επί λέξει, τι πρόγραμμα έχει απόψε η εκκλησία;;; ‘Όταν του εξήγησα τι ακριβώς γίνεται στις εκκλησίες , μου ζήτησε να τον πάρουμε  μαζί μας. Του είπα δεν μπορώ να το κάνω χωρίς την άδεια της μητέρας του, η οποία δεν δόθηκε ποτέ. Άλλωστε πολύ σύντομα αλλάξαμε σπίτι και χαθήκαμε μεταξύ μας.

Ένα περιστατικό  που μας έφερε σε δύσκολη θέση ήταν όταν η γιαγιά μας πρόσφερε  πέντε μεγάλες μπαλίτσες με ‘’μπομπότα’’, ένα έδεσμα με καλαμποκάλευρο που δεν ήθελα ούτε να το δοκιμάσω, αφού είχε αποτελέσει το μοναδικό φαγητό των παιδικών μου χρόνων στη διάρκεια της κατοχής και της ανέχειας και μόνο το  άκουσμά του μου προκαλούσε φρίκη.

Κατέστρωσα λοιπόν έναν σχέδιο εξαφάνισής της μπομπότας, χωρίς να την προσβάλω για την ευγενική της χειρονομία. Πήρα τις 5 μπαλίτσες μέσα σε μια πετσέτα και ένα μεταλλικό αντικείμενο που ‘’σκανδαλίζαμε’’ τη φωτιά στο τζάκι και μπήκα στην κοινή τουαλέτα. Έριξα την πρώτη  μπαλίτσα  στη λεκάνη και προσπαθούσα με το μεταλλικό εξάρτημα να την τεμαχίσω  ώστε, τραβώντας το  νερό στο ’’καζανάκι’’,  να περάσει  το σιφόνι και να εξαφανισθεί. Στη πράξη όμως δεν γίνεται πάντα αυτό που έχουμε σχεδιάσει, διότι το μπροστινό μέρος του μεταλλικού εξαρτήματος ήταν ‘’πεπλατυσμένο’’ σαν φτυαράκι και δεν μπορούσε να εισχωρήσει μέχρι το μπαλάκι που είχε αποφράξει το σιφόνι. Μου πήρε περίπου μισή ώρα για να επιτύχω τη διάσπαση της μπομπότας, με το πίσω μέρος του εξαρτήματος, και  με κάποια δυσκολία κατάφερα  να το εξαφανίσω. Στην διάρκεια της  ‘’μάχης μου με την μπομπότα, ένοιωσα μια –δυο προσπάθειες εισόδου στην τουαλέτα που είχα κλειδώσει από μέσα. Πήρα πίσω τις υπόλοιπες μπαλίτσες και ‘’κάθιδρος’’ τις πέταξα  σε απόμακρο κάδο σκουπιδιών , για λόγους ασφαλείας.

΄       Ένα δεύτερο περιστατικό, λίγο αργότερα,  στον ίδιο χώρο ,ήταν ένα απόστημα σε ένα  δόντι μου που το συζήτησα με τη γιαγιά. Εκείνη πρόθυμη να με εξυπηρετήσει μου έκλεισε ένα παράνομο νυχτερινό ραντεβού - αφού όλα ήταν κρατικά- με ένα μαυροβούνιο οδοντίατρο. Σημειώνω ότι στην Σερβία η ανεκδοτολογία χαρακτήριζε τους Μαυροβούνιους ως εφευρέτες του σύγχρονου [πατητού] διακόπτη ηλεκτρικού  ρεύματος, γιατί τους δυσκόλευε η χρήση των περιστροφικών που υπήρχαν μέχρι τότε!!!

Ο γιατρός με   δέχτηκε ευγενικά και αφού  είδε το πρόβλημα δια γυμνού οφθαλμού, μου είπε ότι , υποχρεωτικά, πρέπει να προβεί σε άμεση  εξαγωγή. Πρόσθεσε δε ότι το απόστημα του απέκλειε τη χρήση της γνωστής τοπικής αναισθησίας. Πήρε τις τανάλιες του και άρχισε την προσπάθεια  εξαγωγής, ενώ εγώ σφάδαζα  από τον πόνο. Συνόδευσε την εξαγωγή του δοντιού μου , με την βρισιά   ‘’ pickou ti mater’, που συνηθίζεται και στη χώρα μας, όταν βρίζουμε την μάνα κάποιου άλλου. Μετά  με χτύπησε συγκαταβατικά στην πλάτη και μου είπε ‘’ Μπράβο, έχουν δίκιο  όσοι λένε ότι οι Έλληνες είστε γενναίοι άνθρωποι’’ και μου ομολόγησε ότι μου έβγαλε εν ψυχρώ – και χωρίς αναισθητικό-  το διπλανό γερό μου δόντι. Μου ζήτησε να ξεκουραστώ λίγο για  να βγάλει και το ‘’χαλασμένο’’. Δεν άντεχα πλέον τον πόνο, οπότε τον ευχαρίστησα, τον πλήρωσα  και έφυγα για το σπίτι.

Ακολούθησε μια αιμορραγία η οποία  επιδεινώθηκε και έχασα τις αισθήσεις μου. Η έγκυος πια γυναίκα μου ζήτησε τη βοήθεια τις γιαγιάς και  εκείνη τηλεφώνησε στις πρώτες βοήθειες. Από ό,τι έμαθα αργότερα, την ρώτησαν αν ο ασθενής είναι   νέος ή ηλικιωμένος.  Ύστερα από μια ώρα έφθασε το αυτοκίνητο των πρώτων βοηθειών και με μετέφερε   στην πανεπιστημιακή οδοντιατρική κλινική που διανυκτέρευε. Εκεί,  μου σταμάτησαν την αιμορραγία και με κάποιο τρόπο άρχισα να συνέρχομαι.  Ο  γιατρός που με κουράρισε, μου συστήθηκε ως ελληνικής καταγωγής , ο οποίος ήταν Καθηγητής Πανεπιστημίου με σπουδές στη Γερμανία και το όνομα Κλόντερ . Μου έκανε αντιβίωση και μου είπε ότι αργότερα θα κάνει θεραπεία και σφράγισμα στο δόντι με το απόστημα. Αφού συνήλθα αιμοδυναμικά  με έβαλαν στο ίδιο ασθενοφόρου που με είχε μεταφέρει στην κλινική και μέσα σε μια έντονη χιονοθύελλα με τη γυναίκα μου δίπλα, πήρα το θάρρος να τους ρωτήσω γιατί  πριν με  παραλάβουν ρώτησαν αν είμαι νέος η γέρος; Εκείνοι – φυσικότατα- με αποστόμωσαν με την απάντηση ότι ένας νέος αντέχει   να περιμένει , ενώ ένας γέρος και να πάθει κάτι δεν χάθηκε ο κόσμος!!!

Είχα σχεδιάσει να αναφερθώ και σε μια Τρίτη μου περιπέτεια, που αναφέρεται στη σοσιαλιστική υγειονομική φροντίδα ,για να καταλάβουν κάποιοι ρομαντικοί δικοί μας που την πίστευαν – όπως και εγώ  τότε . Μπορεί και στη χώρα μας  να υπάρχουν ενδεχόμενες καθυστερήσεις και άλλες ιατρικές αβλεψίες ή αδράνειες, δεν έχουν όμως καμιά σχέση με την απόλυτη αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή , με εξαίρεση τα μέλη του κόμματος. Σκεπτόμουν μάλιστα  να την διανθίσω με τη γνωστή γαλλική έκφραση ‘’jamais  deux sans trois’’, που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει ότι κάτι που σου συμβαίνει δυο φορές, περίμενε και Τρίτη. Στην περίπτωσή μου όμως ξεπέρασα και την τρίτη.

Αφού γνωστοποιήσαμε στους ιδιοκτήτες του σπιτιού, την προχωρημένη  εγκυμοσύνη της συζύγου μου, μετοικήσαμε σε κοντινή σχετικά απόσταση . Ενημέρωσα  δε τον Πρέσβη μου ότι θα ήθελα να πάρω τη θερινή μου άδεια τον Ιούνιο, για να τη συνδυάσω με τον τοκετό, στην Ελλάδα. Εκείνος μου είπε επί λέξει: ‘’Αποκλείεται, μου κόβεις τα χέρια’’ ,και το απέδωσε στον αυξημένο φόρτο εργασίας, λόγω μιας έξαρσης στο γνωστό πρόβλημα του ‘’Μακεδονικού’’, την περίοδο εκείνη. Μου είπε δε να επισκεφθούμε το γυναικολογικό τμήμα της ‘’διπλωματικής κλινικής, στην οποία  μόνο είχαμε πρόσβαση και σε περίπτωση ανάγκης να του τηλεφωνήσω οποιαδήποτε ώρα, διότι συνδέεται φιλικά με τον καθηγητή Φότιτς – γυναικολόγο και της γυναίκας του  Προέδρου της χώρας Τίτο και όλα θα πάνε καλά.

Την επομένη κιόλας επισκεφθήκαμε την κλινική κι η μοναδική γυναικολόγος εξέτασε τη γυναίκα μου και της είπε ότι σύντομα θα έχουμε τον τοκετό. Με κάλεσε και μένα και μου έθεσε υπόψη την τακτική που θα ακολουθήσουμε υποχρεωτικά. ‘’ Να συνεννοηθούμε με την μαία την οποία θα πάρουμε από το σπίτι της  και θα έλθουμε στην κλινική και η ίδια θα ειδοποιηθεί από την ‘’μαμή’’ πότε πρέπει να έλθει στην κλινική’’. Δώσαμε αρχικά ραντεβού με τη μαία και πήγαμε μαζί και  μας γνωρίσει που βρίσκεται το σπίτι της, σημειώνοντας ότι δεν έχει τηλέφωνο, ούτε κουδούνια η πολυκατοικία. Αν μάλιστα την χρειαστούμε νύχτα που κλείνει η εξώπορτα της πολυκατοικίας, μας έδειξε το παράθυρο στον πρώτο όροφο που θα πετάξουμε πετραδάκια για να την ξυπνήσουμε.

Για το επόμενο εικοσαήμερο που μεσολάβησε μέχρι τον τοκετό, κυκλοφορούσα με τις τσέπες γεμάτες πέτρες, για να σιγουρευτώ ότι θα πετύχω τον ‘’στόχο’’ μου. Όταν ήλθε η ώρα – πέντε το πρωί- στάθηκα τυχερός κα πέτυχα τον στόχο μου με την πρώτη. Πήγαμε στην  κλινική και κατά τις εννιά ήρθε και η γιατρός, η πρώτη κίνηση της οποίας ήταν να της ‘’σπάσει να νερά’’. Πέρασαν ώρες  και ήρθε η επόμενη νύχτα με ωδίνες και την αίσθηση της γυναίκας μου ότι δεν νοιώθει πια κίνηση του μωρού . Όταν πια πίεσα τη γιατρό να μου πει τι συμβαίνει, μου είπε ότι υπάρχουν δυσκολίες ,προσθέτοντας ‘’ ποιόν από τους δύο – την γυναίκα μου ή το μωρό – επιθυμώ να διασώσουμε. Της ζήτησα να μην κάνει καμιά κίνηση  και στις δυο το πρωί τηλεφώνησα στο Πρέσβη ο οποίος κατέφθασε σε μια ώρα και είχε ειδοποιήσει τον Καθηγητή που ήλθε αμέσως και προχώρησε σε καισαρική, γιατί ο λώρος είχε τυλιχθεί στο μωρό και του δυσκόλευε την αναπνοή. Σύντομα ακούστηκε η φωνούλα της κόρης μου και με τη γυναίκα μου σώα ρώτησα κάποιον άλλο γιατρό της κλινικής για τις ικανότητες της γυναικολόγου.  Εκείνος με αιφνιδίασε με την απάντηση ‘’μα τι λέτε αυτή είναι γραμματέας του κόμματος του Βελιγραδίου.

Εν τω μεταξύ ο Πρέσβης μου Δημήτρης Νικολαρείζης, που συνέβαλε στη σωτηρία μάνας και κόρης, μου ζήτησε να βαφτίσει την κόρη μου, που αποδέχτηκα άμεσα και η βάφτιση έγινε στην Πρεσβευτική κατοικία από τον Πρωτοσύγκελο του Σερβικού Πατριαρχείου.

Ένα τέταρτο, επίσης σημαντικό περιστατικό, αφορά ένα προσωπικό μου αυτοκινητιστικό ατύχημα σε κεντρική λεωφόρου του Βελιγραδίου. Οδηγώντας κανονικά, επέπεσε στο αυτοκίνητό μου, από ένα στενό αριστερά μου, ένα  στρατιωτικό φορτηγό και συνέθλιψε το αυτοκίνητό μου σε μια τσιμεντοκολόνα της ηλεκτρικής  εταιρείας. Με περισυνέλεξε ένας  διερχόμενος Γιουγκοσλάβος Συνταγματάρχης , γεμίζοντας αίματα τη στολή του και με μετέφερε στο νοσοκομείο του Κόμματος, που προφανώς γνώριζε. Δεν ήμουν σε θέση ούτε πρόλαβα να ρωτήσω το όνομά του. Αφού μου παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και διαπίστωσαν ότι δεν είμαι δικός τους, με παρέπεμψαν στην κατ΄ευφημισμό αποκαλούμενη διπλωματική κλινική, όπου διαπίστωσαν πολλαπλά τραύματα και συντριπτικό κάταγμα στο δεξί μου γόνατο, που απαιτούσε άμεση εγχείρηση. Με ρώτησαν αν προτιμώ να την κάνει ένας γνωστός χειρουργός με σπουδές στο Παρίσι ή ένας νέος γιατρός από την  Ελληνο- Γιουγκοσλαβική μεθόριο με το όνομα Παπάζογλου και προτίμησα τον δεύτερο. Εκείνος με ρώτησε αν προτιμώ να χρησιμοποιηθούν μεταλλικά στοιχεία στήριξης που είναι αμφιβόλου ποιότητας και ίσως απαιτήσουν επανάληψη της επέμβασης ή νημάτινα, οπότε απαιτείται απόλυτη  μακρά ακινησία, με ενδεχόμενη αγκύλωση του άκρου. Προτίμησα τη δεύτερη λύση και έπαθα αγκύλωση. Την αντιμετώπισα με  φυσιοθεραπεία στην ίδια κλινική με τη βοήθεια ενός τυφλού  φιλέλληνα Δαλματού, που κράτησε  έξι μήνες. Δεν υπήρχαν στοιχειώδη μέσα, αρκεί να σκεφθείτε ότι για  μια ελάχιστη κλίση  5 μοιρών στο γόνατό μου,με έβαζε σε ένα τραπέζι με τεντωμένο το πόδι, στο οποίο κρεμούσε, προοδευτικά, διάφορα βάρη μέχρι να λυγίσει και στο τέλος έβαζε σε απόσταση πάνω από το γόνατό μου , το φωτιστικό του γραφείου που αποκαλούσε τη διαδικασία φωτόλουτρο.

Εδώ  κάνω μια μικρή παρένθεση  γα να πω ότι  από γλίστρημα έπαθα  επίσης συντριπτικό κάταγμα  στο ίδιο πόδι, πριν δυο χρόνια και αντιμετωπίστηκα σε νοσοκομείο της χώρας μας. Την  επομένη του επέμβασης πήγα στο σπίτι μου κα κατά τις οδηγίες των γιατρών, άρχισα να περπατώ προοδευτικά, χωρίς κανένα πρόβλημα.  Ύστερα από 11 μήνες, άρχισα να νοιώθω ενοχλήσεις στο γόνατό μου και αργότερα  κάτι μου τρυπούσαν την επιδερμίδα. Όταν τηλεφώνησα στο νοσοκομείο μου είπαν ότι προφανώς πρόκειται για αστοχία υλικού και ότι πρέπει να επαναλάβω την επέμβαση. Τους είπα ότι στα 92 μου χρόνια δεν επαναλαμβάνω το ίδιο εγχείρημα, και θα συνεχίσω το όποιο υπόλοιπο ζωής που μου μένει,  με το  ένα πόδι.

Επανέρχομαι στο νοσοκομείο του Βελιγραδίου, όπου μετά όλα εξελίχτηκαν πολύ καλά μέχρι που ξανάπαιξα ποδόσφαιρο.

Εν τω μεταξύ, η μοναδική κρατική ασφαλιστική εταιρία  με ενημέρωσε ότι τα στρατιωτικά αυτοκίνητα δεν ήταν ασφαλισμένα και ότι μπορούσα να διεκδικήσω τα δικαιώματά μου στρεφόμενος δικαστικά κατά του οδηγού. Ο τελευταίος, ο οποίος με επισκεπτόταν τακτικά στο νοσοκομείο από την πρώτη ημέρα, μου είχε ομολογήσει ότι την ημέρα του ατυχήματος απολυόταν από τον στρατό και έκλεψε το αυτοκίνητο στο οποίο ήταν οδηγός ,για να μεταφέρει κάρβουνα για τη θέρμανση του σπιτιού του. Με κάλεσε μάλιστα στο σπίτι του όπου  διαπίστωσα τη φτώχια του  και κατάλαβα ότι μοναδικό αποτέλεσμα προσφυγής στη δικαιοσύνη θα ήταν ο εγκλεισμός του στη φυλακή. Τελικά άρχισα να τον λυπάμαι εγώ και δεν έκανα καμιά κίνηση για τη δικαίωσή μου, η οποία τελικά θα έβγαζε χαμένους και τους δυο μας.

Η συνέχεια στο επόμενο, με πιο ευχάριστα θέματα από τη Γιουγκοσλαβία, για τον λαό της οποίας διατηρώ πολύ θερμά αισθήματα. Αντώνης

ΠΡΟΟΔΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ

 

                          ΠΡΟΟΔΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ

 

 

Πρόοδος είναι η βελτίωση, ο δρόμος προς κάτι καλύτερο, η διαφυγή από τη στασιμότητα και  μια οποιαδήποτε αλλαγή – θετική ή και αρνητική. Δηλαδή, πάω καλύτερα στο σχολείο μου, εξελίσσομαι στην επιστήμη και γενικότερα στην εργασία μου. Υπάρχει όμως και η αρνητική πλευρά της, που σηματοδοτεί κάθε επιδείνωση της  εξέλιξης μιας νόσου  ή άλλης κατάστασης. Δηλαδή παρατηρείται μια προοδευτική μείωση των γενικότερων  επιδόσεών μου,  της επιδείνωσης της υγείας μου ή  μια άνοδος του πυρετού μου. Αλίμονο όμως,  τελευταία παρατηρείται και μια προοδευτική παρέκκλιση από τους εναπομείναντες κοινωνικούς και  ιδιαίτερα  τους  κοινοβουλευτικούς θεσμούς, που κάποιοι συνασπισμοί  δεν τους αποδέχονται, ενώ άλλοι τους θεωρούν ξεπερασμένους και συντηρητικούς.

Θα αναφερθώ επικουρικά και σε ένα πρόσφατο προσωπικό μου παράδειγμα και  συνεπώς μπορώ να έχω ασφαλέστερα συμπεράσματα. Λόγω της ηλικίας μου παρακολουθώ συστηματικά την αρτηριακή μου πίεση και διαπιστώνω ότι τις τελευταίες ημέρες έχει μια προοδευτική άνοδο, σε ελεγχόμενα ελπίζω  ακόμα όρια. Αποτελεί και αυτό  πρόοδο αλλά μιας κακής μου εξέλιξης.

Η πρόοδος αποτελεί μαθηματικό όρο και όπως μάθαμε στο σχολείο έχει δυο βασικές  διαφοροποιήσεις, την αριθμητική και τη γεωμετρική.  Στην πρώτη,  κάθε όρος της ακολουθίας προκύπτει από τον προηγούμενο με πρόσθεση ή αφαίρεση ενός σταθερού αριθμού που λέγεται διαφορά. Στη δεύτερη όμως περίπτωση, κάθε όρος προκύπτει από τον προηγούμενο με πολλαπλασιασμό ή διαίρεση με έναν σταθερό αριθμό, που αποκαλείται λόγος.  Με απλά λόγια θα λέγαμε ότι η πρώτη ακολουθεί μικρές και ελεγχόμενες αυξομειώσεις, ενώ η δεύτερη διέπεται από αλματώδεις μεταβολές, ανάλογα με το μέγεθος του ‘’ λόγου’’.

Συμπέρασμα των όσων αναφέρθηκαν μέχρι τώρα είναι ότι τα μαθηματικά [με τους κανόνες τους] έχουν εφαρμογή σε πολλές  εκφάνσεις της ζωής μας και συνεπώς πρέπει να τηρούμε και τους κανόνες τους για να μπορούμε να τους επικαλούμαστε.

Τι συμβαίνει όμως στην ‘’αλλοπρόσαλλη’’ εποχή μας και μάλιστα διεθνώς, άσχετα με το γεγονός ότι η χώρα μας  έχει χάσει κάθε μέτρο. Διακρίνεται εσκεμμένα  από μια ιδιάζουσα υπερβολή και στρεβλή εφαρμογή των διεθνών κανόνων, με τη  λανθασμένη εντύπωση ότι έχει καλύτερο όφελος έστω και προσωρινά.

Προοδευτικός στη σύγχρονη ελληνική πολιτική σκηνή,  είναι εκείνος που υποστηρίζει, ιδιοτελώς,  μια στρεβλή άποψη που δήθεν αποβλέπει στην προσωπική  και την κοινωνική πρόοδο και εξέλιξη. Σε αντίθεση με τον συντηρητικό που υποστηρίζει την παραδοσιακή άποψη, την  πυρηνική οικογένεια και τις γενικότερες παραδόσεις και καθιερωμένες παραδοχές. Είναι αυτός που παλιότερα  αποκαλούσαμε νοικοκύρη, καλό οικογενειάρχη και σοβαρό άνθρωπο που τον εμπιστευόμαστε.

Όλα αυτά ίσχυαν μέχρι να βάλει το χεράκι του ο αριστερισμός   που, θέλοντας να πείσει για τις καλές προθέσεις του, ιδιοποιήθηκε  τον  συμπαθή  και εύληπτο όρο προοδευτικός, τον οποίο κατέστησε πρώτο ή δεύτερο συνθετικό της κομματικής του ταμπέλας. Κάτι αντίστοιχο επιχείρησε και η πατριδοκάπηλη ακροδεξιά, με τον σφετερισμό του παραδοσιακού τρίπτυχου, πατρίδα, θρησκεία ,οικογένεια που σκόπιμα συγχέει τον εθνικισμό με τον απαραίτητο πατριωτισμό

Ο παραδοσιακός ελληνικός συντηρητισμός, θεωρείται από τους δήθεν προοδευτικούς σαν μια  μομφή  καθυστέρησης, αφού σε αντιδιαστολή θεωρούν προοδευτικό ακόμα και τον ολοκληρωτισμό, αρκεί να συμπίπτει με τι ιδεοληψίες τους. Όλοι αυτοί οι όψιμοι – εξ αγχιστείας -  προοδευτικοί, κάνουν ότι δεν άκουσαν ή δεν θέλουν να πιστέψουν ότι  το γκρέμισμα του τείχους   του Βερολίνου, σήμανε και το τέλος της παραπλάνησης. Τα ψευτοδιλήμματα και τα συνθήματά τους,  διαψεύστηκαν και εξοστρακίσθηκαν  από τους λαούς της Ανατολικής Ευρώπης, στους οποίους είχαν επιβληθεί βιαίως επί δεκαετίες. Εδώ δεν μπορεί να με διαψεύσει κανείς γιατί έχω υπερδεκαετή προσωπικά και οικογενειακά βιώματα, από την Άνοιξη της Πράγας και της Σοβιετικής εισβολής  και του ‘’υπαρκτού σοσιαλισμού’’   όπως τον αποκαλούσε και ο σύντροφος Αντρέας, σε σύγκριση με τον ‘’ανύπαρκτο δικό του.

Θα κλείσω το παρόν, λόγω φυσικής μου αδυναμίας να συνεχίσω, με ένα   ερώτημα, που μπορεί λόγω ηλικίας, να χαρακτηριστεί κα αφελές: Ποια σχέση η συνάφεια διεκδικούν ή μπορούν να έχουν όλοι αυτοί οι ‘’προοδευτικοί γιαλαντζί’’ με την διεπόμενη από κανόνες πραγματική πρόοδο, αφού δεν είναι σε θέση να μιλήσουν ούτε μεταξύ τους και επιχειρούν να πειραματιστούν στου ‘’κασίδη’’ το κεφάλι, που έλεγε ο πάλαι ποτέ σοφός λαός μας.

Σημειώνω ότι παρά τα προβλήματά μου συνεχίζω να γράφω καθημερινά, τα κρατώ όμως μόνο για μένα και τα απολαμβάνω όταν δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω.    Αντώνης

 

''Αλλάγκη''

 

                                   Αλλάγκη

 

 

Μην ταλαιπωρείτε το μυαλό σας να βρείτε την ερμηνεία και τη σημασία της λέξης, απλούστατα γιατί δεν υπάρχει ούτε ερμηνεία αλλά ούτε και η ίδια η λέξη, η οποία αποτελεί προσωπικό μου δημιούργημα ,για να πειράξω  ένα αγαπητό μου πρόσωπο.

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ, είναι απόλυτα αληθινή σε κάθε της λεπτομέρεια και καλώ τους γνώστες των στοιχείων, να διαψεύσουν δημοσίως κάθε ανακρίβειά μου. Η ‘’ πενία τέχνας κατεργάζεται’’  λέει μια παροιμία και εγώ διαπιστώνοντας τελευταία μια πενία αναγνωσιμότητας στην ιστοσελίδα μου , που διαθέτει στατιστικά στοιχεία,  μηχανεύτηκα να ρίξω ένα βότσαλο στα στάσιμα νερά για να τα αναταράξω λιγάκι. Προφανώς ή έχουν εξαντλήσει τα 1050 δημοσιεύματά μου , με τις 45.000  περίπου αναγνώσεις τους [γιατί διάβαζαν και τα παλιότερά μου από το 2016 που την άνοιξα,  ή εγώ και η ιστοσελίδα μου αρχίσαμε να φυλλορροούμε και ίσως είναι  πια καιρός να απαλλάξω τους αναγνώστες μου από προσωπικές  μου απόψεις που δεν τους ενδιαφέρουν. ]  Αυτό θα το κρίνουν τα γεγονότα αλλά και οι δυνατότητές μου.

Μπαίνω λοιπόν στην ιστοριούλα που αφορά τη λέξη του τίτλου, σαν εισαγωγή και αν το αιμάτωμα του ματιού μου το επιτρέψει θα συνεχίσω  με την ενδεχόμενη μεταφορά της ιστορίας στο σήμερα.

Όταν το 1980 μετατέθηκα στις Βρυξέλλες, με τίμησαν με την παρέα τους οι φίλοι μου Μιχάλης και Αντώνης, που υπηρετούσαν στην Ελληνική Αντιπροσωπεία του ΝΑΤΟ. Αργότερα γνώρισα και ένα φίλο τους,  που υπηρετούσε εκεί τη  στρατιωτική του θητεία. Τι κρίμα να μην  καταφέρω και εγώ κάτι ανάλογο, αν και δεν το  επιχείρησα  καν, ύστερα και από προσωπική επιθυμία του γιου μου.

Συνεχίσαμε την παρέα με τον Μιχάλη, και τις δύο οικογένειες εμού και του έτερου Αντώνη, αφού εγώ σαν λυρικός τενόρος, αποτελούσα τον ‘’κράχτη’’ της παρέας. Για την απουσία του τρίτου της παρέας έμαθα  ότι απολύθηκε και βρισκόταν στη Διπλωματική Ακαδημία του Υπουργείου εξωτερικών. Ακολούθησε  η εισαγωγή του στο διπλωματικό σώμα και  μετά ταύτα έγινε ο διπλωματικός και αργότερα ο εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ. Το άξιζε γιατί  ήταν άτομο με πολύ υψηλή νοημοσύνη και εργατικός. Σημειώνω ότι ήταν ο κουμπάρος στο γάμο του κοινού μας φίλου του Μιχάλη και στη δεξίωση που ακολούθησε, περίμενε και την παρουσία του Πρωθυπουργού κ. Παπανδρέου, που είχε συμπέσει η παρουσία του στις Βρυξέλλες. Φαίνεται όμως ότι ο τελευταίος έμπλεξε με τα ‘’προσωπικά του’’ και δεν μπόρεσε,  να παραστεί, όπως μας εξήγησε ‘’μειδιών’’ ο φίλος Χρήστος Μαχαιρίτσας,  Διευθυντής του Γραφείου του Πρωθυπουργού.

Λίγο αργότερα διορίστηκε Πρόξενος της Ελλάδας σε ένα από τα Προξενεία της χώρας, συνεχίζοντας να είναι προσηνής και δοτικός και ζήτησε μάλιστα να μετέχει και στην ομάδα βόλεϊ που εν τω μεταξύ είχαμε δημιουργήσει στα πλαίσια της ΕΟΚ. Έκανε ένα ταξίδι περί τα 200 χιλιόμετρα [αλερετούρ] κάθε φορά που παίζαμε και φάνηκε μάλιστα  πολύ αθλητικός. Επειδή ήταν και από τους ψηλότερους , πήρε τη θέση του ακραίου  και γιαυτό    τον αποκαλούσα  το καρφί της ομάδας. Οι αγώνες λάβαιναν χώρα τα βράδια, στο γήπεδο ενός Συγκροτήματος  του Ευρωπαϊκού σχολείου.

Για να τον πειράξω, καλοπροαίρετα, κάθε φορά που έκανα το σέρβις, το συνόδευα με τη λέξη ‘’αλλάγκη’’ [ υπονοώντας αλλαγή]. Σημειωτέον ότι στους κανονισμούς του βόλεϊ της εποχής μου, έτσι αποκαλούσαν το σέρβις που άλλαζε την κατοχή της μπάλας,  από τη μια ομάδα στην άλλη. Εκείνος όμως το εκλάμβανε σαν ειρωνεία του γνωστού συνθήματος ‘’αλλαγή’’ του Ανδρέα Παπανδρέου. Μετά τον αγώνα όμως, που ακολουθούσε η ξεκούραση με μπυροκατάνυξη στη μπυραρία του συγκροτήματος, εκείνος με πλησίαζε φιλικά και μου έλεγε: ‘’Ξέρεις ότι είμαι μέλος του ΠΑΣΟΚ και η λέξη αυτή με προσβάλει’’. Εγώ επίσης φιλικά του εξηγούσα ότι ‘’ παίζω απλά για διασκέδαση  και συνεπώς μπορώ  να λέω ό,τι θέλω,  αρκεί να μην προσβάλω προσωπικά τους άλλους’’. Εκεί έληγε το θέμα μέχρι τον επόμενο αγώνα, αλλά χωρίς καμιά ουσιαστική παρεξήγηση.

Την περίοδο που ο Ανδρέας για λόγους υγείας και προσωπικούς είχε πάρει την κάτω βόλτα , με αιφνιδίασε με ένα τηλεφώνημα –Κυριακή πρωί- και με ρώτησε αν έχω τα κλειδιά να μπούμε στο γραφείο μου και αν έχω καιρό να μιλήσουμε. Του απάντησα  καταφατικά  και  στα δύο ερωτήματά  του  και σε τρία τέταρτα της ώρας έφθασε από το Προξενείο και πήγαμε στο γραφείο μου. Αφού μιλήσαμε για διάφορα προσωπικά μας , με αποσβόλωσε με όσα ακολούθησαν. ‘’Είναι τραγικός και επικίνδυνος για τη χώρα’’ και άλλα τινά που δεν συγκρατώ ή προτιμώ να κρατήσω μόνο για μένα. Ύστερα από όσα είχαν  προηγηθεί  μεταξύ μας στο βόλεϊ και αλλαχού, διερωτήθηκα μήπως εννοεί τον  Αβέρωφ, που τότε είχε πει το  περιβόητο ‘’ αρνί που φεύγει από μαντρί το τρώει ο λύκος’’ και άλλα ονόματα αντίπαλων Κομμάτων. Εκείνος όμως συνέχιζε τους χαρακτηρισμούς.  Στο τέλος τον ρώτησα, να μου πει επί τέλους ποιόν εννοεί.

Η απάντησή του ότι αναφέρεται στον Ανδρέα Παπανδρέου με αποσβόλωσε. Όταν συνήλθα από την έκπληξη του είπα να με τσιμπήσει για να βεβαιωθώ ότι δεν ονειρεύομαι. Για ακόμα μια φορά διαπίστωσα τη διορατικότητά του και το γεγονός ότι πρώτος αυτός είχε καταλάβει την πτώση του  αείμνηστου Ανδρέα και προφανώς ήθελε να μου δείξει ότι αλλάζει ‘’ρότα’’.

Στις επόμενες εκλογές έγινε   Βουλευτής με το αντίπαλο Κόμμα και εγώ  περιορίστηκα σε ένα τυπικό  συγχαρητήριο τηλεγράφημα για την εκλογή του, με την προσθήκη ότι ‘’συνηθίζω να διακόπτω κάθε ενεργή μου σχέση με όποιον μετέχει της εξουσίας''. Χάρηκα για την αλματώδη του ανέλιξη την οποία θεωρούσα δεδομένη , λόγω  των ειδικών του ικανοτήτων.

Πέρασαν τα χρόνια, χωρίς καμιά μεταξύ μας επικοινωνία, χάρηκα για την πολιτική και ιδία την  ευρωπαϊκή του ανέλιξη και αισθάνομαι ευτυχής που τον γνώρισα. Το ίδιο απολύτως έκανα και με όσους άλλους φίλους που πολιτεύτηκαν,  χωρίς να παρεκκλίνω από τις πεποιθήσεις μου, ότι η όποια σκέψη φιλίας με πολιτικό, μπορεί να εκθέσει ένα από τους δυο ή αμφότερους για συναλλαγή και ρουσφέτι, Με ευχαριστεί το γεγονός ότι η στάση μου εκτιμήθηκε εξ ίσου και από την άλλη πλευρά ή μπορεί και να την διευκόλυνε.!!!

Όπως είδατε παρέλειψα κάθε αναφορά σε ονόματα, κάποιοι όμως φίλοι της εποχής,  εννοούν ασφαλώς σε ποιόν αναφέρομαι, μπορεί δε και τρίτοι να το μαντεύουν.   Αντώνης

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ

 

                         Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ  

 

 

 Στη σκέψη των αρχαίων Ελλήνων, επικρατούσε η κυκλική θεωρία για την ιστορική εξέλιξη. Ο Πλάτων, ο Θουκυδίδης, ο Πολύβιος, μας βεβαιώνουν ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο  θεωρητικός του κομμουνισμού Καρλ Μαρξ, διευκρίνιζε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα.

Με αφορμή  το Ουκρανικό πρόβλημα  και τα παζάρια της γνωστής κοινοπραξίας   για το ξεπούλημά της  Ουκρανίας, θυμήθηκα μια παλιότερη ιστορία των νεανικών μου χρόνων, η οποία επανέρχεται στην επικαιρότητα. Αυτή αφορά  τον Ολεξάντρ Ολεξάντρεβιτς Μπογκομόλετς (1881-1946), διάσημο Ουκρανό γιατρό, γνωστό για τις εργασίες του για την παράταση της ανθρώπινης ζωής, αλλά και για τον ορρό που είχε παρασκευάσει.  Σας πληροφορώ ότι για πολλά χρόνια αργότερα. πολλοί προσπαθούσαν να τον προμηθευτούν για πολλούς λόγους και για να μακροημερεύσουν!!! Κάτι ανάλογο έγινε κι αργότερα με την ‘’πικραγγουριά’’ και το νερό του Καματερού, για τη θεραπεία του καρκίνου.

Ο Μπογκομολετς ήταν πρόεδρος της Ακαδημίας των Επιστημών της Ουκρανίας και μελέτησε το φαινόμενο της μακροζωίας στην Αμπχαζία και τη Γεωργία. Για τις εργασίες του είχε την υποστήριξη του  ‘’πατερούλη’’ του ΚΚΕ, Στάλιν. Ο ομώνυμος  ορός , σύμφωνα με τον ίδιο, θα επέκτεινε την ανθρώπινη ζωή στα 140 χρόνια, κάτι το οποίο, [δυστυχώς ή ευτυχώς] δεν έγινε εφικτό.

Κάτι ανάλογο, αλλά επιστημονικό, συντελείται και στις μέρες μας, για την  αύξηση του προσδόκιμου ζωής και τα  ενδεχόμενα σχετικά’’ επακόλουθα‘’ .  

Αντιθέτως, τα ταμεία συντάξεων άρχισαν ήδη να αγκομαχούν και οι υπέργηροι, καταβάλλουν ήδη ποικιλοτρόπως, το οφειλόμενο τίμημα της μακροζωίας τους!!!

Οι σύγχρονες κοινωνίες  δεν πρόβλεψαν τις  επιπτώσεις  και φοβάμαι ότι θα βρεθούν σε αδιέξοδο, ελπίζοντας ότι δεν θα επαληθευτεί ο τίτλος του μυθιστορήματος [‘’Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν’’ (του Χόρας ΜακΚόι]. Ασφαλώς δεν αποτελούν λύση τα σημερινά ‘’παρκινγκ ευγηρίας’’, τα οποία μας επαναφέρουν σε συνθήκες του αρχαίου Καιάδα των Σπαρτιατών. Αυτό δεν αφορά μόνο τη χώρα μας αλλά  και τον υπόλοιπο πλανήτη και ιδιαίτερα τις χώρας με υπερπληθυσμό.

Οφείλω εδώ να κάνω μια διευκρίνιση, όσον φορά την αδυναμία της σύγχρονης οικογένειας να συνδράμει τα υπερήλικα μέλη της. Δεν πρόκειται για αδιαφορία αλλά για πρακτική που επιβάλλουν διεθνώς,  οι νέες συνθήκες ζωής και εργασίας. Είναι απάνθρωπο να απαιτούμε περισσότερα,  αφού αδυνατούν να ανταποκριθούν  και στις προσωπικές τους ανάγκες. Ισχύει άραγε εδώ  η αρχαία ρήση ‘’ουδέν κακόν αμιγές καλού’’;;; Παρ’ ότι το θέλω πάρα πολύ,  δεν το πιστεύω.

Προσωπικά βιώνω το κακό και δεν βλέπω – ίσως λόγω των προβλημάτων όρασης της ηλικίας  μου - πού βρίσκεται και αν πρέπει να αισιοδοξώ, για  το καλό. Το γεγονός μου θυμίζει  μια παλιά  πολιτική υπόσχεση στα ‘’τιμημένα γηρατειά’’ για καλύτερες ημέρες. Είναι βέβαιο ότι προσωπικά δεν θα τις προλάβω, ας γίνει κάτι να τις   χαρούν τουλάχιστον οι νεώτεροι!!!    Αντώνης

 

 

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣΜΑ

 

     ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΟΥ ΚΑΙ  ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣΜΑ

 

 

Κόντρα στο  παραμύθιασμα που κυριαρχεί πλέον διεθνώς και στη χώρα μας, θα προσπαθήσω να διηγηθώ ένα παραμύθι που δεν θα έχει Βασιλιάδες, πρίγκιπες και βασιλοπούλες και θα αναδεικνύει την πραγματική  αλήθεια , μέχρι τη σημερινή εποχή μας.  Θα κρατήσω μόνο τα κακά στοιχεία, που μας τρόμαζαν στα πάλαι ποτέ παιδικά μας χρόνια, με εξαίρεση τον ‘’κακό’’ λύκο, ο οποίος τελευταία έφθασε μέχρι τις αυλές των σπιτιών μας και με φοβίζουν οι αντιδράσεις του.

 Βαρέθηκα πια την ονοματολογία, κομματικών συνασπισμών  και ηγεσιών, ιδιαίτερα δε μεγαλόσχημων και παντοδύναμων  πλανηταρχών, γι’ αυτό επέλεξα ένα αληθινό παραμύθι:

Μια φορά και έναν καιρό, στον πλανήτη μας υπήρχαν διάφορα είδη έμβιων όντων, τα οποία εξαφανίστηκαν σχεδόν ολοσχερώς κατά την εποχή των παγετώνων. Τα ελάχιστα είδη που επιβίωσαν, μεταλλάχθηκαν και δημιούργησαν καινούργια , που έγιναν οι νέοι κάτοικοί του. Η περιορισμένη τροφή όμως τα  εξανάγκασε να ζουν νομαδικά για  την  εξασφάλιση της και τη διαιώνιση του είδους. Για τον σκοπό αυτό άρχισαν οι μεταξύ  τους διαμάχες γα την ηγεσία   και την υπεράσπιση της περιοχής τους.

Επειδή πρόκειται για παραμύθι θα αποφύγουμε αναλυτικές αναφορές της επιστήμης, περιοριζόμενοι σε γενικότητες  και κυρίως στην περίοδο των μεγάλων μεταλλάξεων, από τις οποίες προέκυψε και ένα ανθρωποειδές, το οποίο, περνώντας διάφορα στάδια, κατέληξε στον σημερινό άνθρωπο.

Υποστηρίζεται ότι το πρώτο  είδος του  ανατομικά σύγχρονου ανθρώπου [Homo sapiens] εμφανίζεται 200.000 χρόνια πριν, ενώ τα πρώτα ανθρωποειδή [μεγάλοι πίθηκοι,  που θεωρούνται πρόγονοί μας], έζησαν 28 εκατομμύρια χρόνια ενωρίτερα. Σκεφθείτε λοιπόν ότι χρειάστηκαν 27 εκατομμύρια και οχτακόσιες χιλιάδες χρόνια για πετύχουν το σημερινό ‘’πρότυπο’’. Κρίμα τον χρόνο και τον κόπο που σπατάλησαν.

Έκτοτε, πέρασαν χιλιάδες χρόνια , η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους συνεχίστηκε  και τελικά αναδείχθηκε το μοναδικό είδος του ζωικού βασιλείου που διαθέτει λογική. Αυτό   από μόνο του  επέλεξε  τη διαστροφική του τάση να κυριαρχήσει των πάντων, να στραφεί ενάντια στη φύση και το περιβάλλον και να δημιουργήσει έναν κόσμο ‘’σαν τα μούτρα’’ του. Εφεύρε καινούργια όπλα για την καταστροφή των υπολοίπων ειδών αλλά και των ομοίων του, με μοναδικό σκοπό ‘’ να κυριαρχήσει και στο έλλογο είδος του ζωικού βασιλείου.

Μεσολάβησε μια λαμπρά εποχή της ανάπτυξης του πολιτισμού, στην Ελλάδα, την Αίγυπτο και  την Κίνα , που μεταδόθηκε και σε πολλές άλλες χώρες, χωρίς όμως να σταματήσουν τα διάφορα βάρβαρα φύλα να στρέφονται εναντίον της Ηπείρου μας.

  Μεσολάβησε η περίοδος του Χριστιανισμού, η οποία επίσης   αντιμετωπίστηκε με διωγμούς και βασανιστήρια, μέχρι να γίνει αποδεκτή ως η θρησκεία της αγάπης. Ακολούθησαν εκστρατείες βαρβάρων ασιατικών φύλων προς την Ευρώπη, όπου μετά τον όλεθρο που έσπειραν στο πέρασμά τους, παρέμειναν μόνιμα,  δημιουργώντας τις δικές τους ανεξάρτητες χώρες. 

Ακολούθησε η  εποχή του Μεσαίωνα  που γύρισε τον άνθρωπο πίσω  σε πρωτόγονες και σκοταδιστικές μεθοδεύσεις, με  πρόσχημα,  την Καθολική θρησκεία  που, με το  Σχίσμα του 1054, αποσπάστηκε από την Ανατολική Εκκλησία. Ευτυχώς  όμως τις οδυνηρές αυτές εποχές διαδέχτηκε η Αναγέννηση με την επιστημονική επανάσταση  και τον πνευματικό διαφωτισμό.

Ούτε αυτά όμως στάθηκαν εμπόδιο στους δυο παγκόσμιους πολέμους και για τη χώρα μας επί πλέον ενός  εμφύλιου.

Ύστερα από αρκετές δεκαετίες  ευρωπαϊκής ειρήνης, κάποιοι θυμήθηκαν τις παλιές τους συνήθειες και επανέφεραν τους  νέους τους προβληματισμούς.

 Ακολούθησε η  πτώση του τείχους του Βερολίνου και η ανατροπή του κομμουνισμού  από τους λαούς των χωρών που τον είχα υποστεί  δια της βίας , με τη λήξη του Β΄  Παγκόσμιου Πολέμου. Το τραγικό είναι ότι οι πρωτεργάτες της τρομερής KGB , βρέθηκαν πάλι στο προσκήνιο ως θρησκευόμενοι και αντικομμουνιστές, και πήραν  την εξουσία της Ρωσίας. 

Μοιράστηκαν με φίλους τους Ολιγάρχες την λαϊκή περιουσία της χώρας, και  αγόρασαν νησιά και ποδοσφαιρικές ομάδες. Στο προκείμενο και πριν προχωρήσω στη συνέχεια, υποβάλλω το ερώτημα στον συμπατριώτη μου Αρχηγό του ΚΚΕ, εάν ακούει και βλέπει καλά και αν ναι γιατί δεν ‘’εβγαλε άχνα’’ που λέμε στη Ρούμελη;;;

Φθάνοντας στο τέλος του παραμυθιού, γιατί το αιμάτωμα στο μάτι δεν μου επιτρέπει να συνεχίσω,  απευθύνω  στον πλανητάρχη, [μια ονομασία που δεν έχει αναφορά μόνο στον πλανήτη αλλά και στην πλάνη,  τα ακόλουθα ερωτήματα:

1.Με ποια  σκέψη  ‘’συνέπηξε’’ αυτήν την αναθεωρητική παρέα και φιλία, με τους σύγχρονους νεοφασίστες;;; Μήπως και ο ίδιος  διέπεται από  ανάλογες αντιλήψεις;;;

2. Με ποιο δικαίωμα κατηγορεί τον δικτάτορα του Ιράν για τις δολοφονίες αθώων πολιτών, όταν και αυτός  κάνει το ίδιο, σπευδοντας μάλιστα να δικαιολογήσει τους εκτελεστές;;;.

Κλείνω με μια ιστορική αλήθεια για τον ηγέτη του Ιράν ,που τη γνωρίζει όλος ο κόσμος και τηρεί σιγήν ιχθύος. Στο πραξικόπημα κατά του Σάχη, διευκολύνθηκε από ευρωπαϊκή Μεγάλη χώρα ο Χομεϊνί , που επί μακρόν εξέθρεψε η ίδια, για να τον διαδεχθεί.  Γιατί τώρα, κατόπιν εορτής, διαρρηγνύουν και αυτοί τα ιμάτιά τους;;;

Μη διερωτηθείτε παρακαλώ,  εάν επιτρέπονται σε ένα παραμύθι  ερωτήματα και ακριτομυθίες. Εγώ τέτοιος παραμυθάς είμαι και ανάλογα είναι τα παραμύθια που γράφω. Αντώνης

 

 

                                     ‘’ΓΝΩΘΙ Σ΄ΑΥΤΌΝ’’

                                          [ Και μια Σύμπτωση ]        

 

 

 

 

Πρόκειται. σύμφωνα με τον  Πλάτωνα, για το  παλαιότερο από τα τρία Παραγγέλματα που ήταν χαραγμένα στην είσοδο του Ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς, το οποίο  αποδίδεται στους επτά σοφούς από κοινού. Στον Πρωταγόρα του προσθέτει : Οὗτοι πάντες ζηλωταὶ, καὶ ἐρασταί καὶ μαθηταὶ ἦσαν τῆς Λακεδαιμονίων παιδείας, καὶ καταμάθοι ἄν τις αὐτῶν τὴν σοφίαν τοιαύτην οὖσαν, ῥήματα βραχέα αξιομνημόνευτα ἑκάστῳ ειρημένα· οὗτοι καὶ κοινῇ συνελθόντες  ἀπαρχὴν τῆς σοφίας ἀνέθεσαν τῷ Ἀπόλλωνι εἰς τὸν νεὼν τὸν ἐν Δελφοῖς, γράψαντες ταῦτα ἃ δὴ πάντες ὑμνοῦσιν. Δηλαδή. Όλοι αυτοί ήταν φανατικοί οπαδοί,  εραστές και μαθητές της σπαρτιατικής παιδείας. Απόδειξη του γεγονότος αποτελεί ότι υιοθετούν τις αξιομνημόνευτες  σύντομες φράσεις , που  ο καθένας τους έχει πει και  αφού συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί,  τις έκαναν κοινό αφιέρωμα στον Απόλλωνα, στον ναό του στους Δελφούς, σαν τον πρώτο καρπό της σοφίας τους, χαράζοντας τα επιγράμματα, τα οποία θα εξτυμνούν οι πάντες  εις το διηνεκές.:

Με την φράση του τίτλου ασχολήθηκαν πολλοί φιλόσοφοι, μερικοί των οποίων αμφισβήτησαν την απόδοσή της στους  επτά σοφούς, άποψη  με την οποία συντάσσονται   και πολλοί σύγχρονοι συγγραφείς, που τη θεωρούν  δημοφιλή παροιμία. Όλοι όμως συμφωνούν στο αποτέλεσμα  ότι καλεί  τον άνθρωπο να  ξαναστραφεί τον εσωτερικό του κόσμο, δηλαδή  στην αυτογνωσία του.

Παρακάμπτοντας τις  όποιες διαφοροποιήσεις, ως προς  την προέλευση της ρήσης, δεν μπορούμε να αρνηθούμε  την σοφία της και την αναγκαιότητα  εφαρμογής της  , με την ελπίδα ότι θα βοηθήσει στην αποφυγή των χειρότερων που προοιωνίζονται όσα  μας απασχολούν εσχάτως.

Ύστερα από όσα σπουδαία   προηγήθηκαν, επανέρχομαι  στη σημερινή σκληρή και φαιδρή  πραγματικότητα και διερωτώμαι.   Πόσοι από τους  ηγέτες της εποχής μας διαθέτουν την αναγκαία αυτογνωσία και αν ναι, γιατί δεν την χρησιμοποιούν, όπως σαφώς προκύπτει από τα έργα και τις ημέρες τους;;; Πρόκειται για μια εποχή που την χαρακτηρίζει η απληστία και ο παραλογισμός. Οι ανθρώπινες αξίες έχουν καταστεί πλέον ‘’μπίζνες’’ και συνθήματα κομματικών μηχανισμών, για να επιβάλουν τις ιδεοληψίες τους.

Θα αποφύγω , κατά το δυνατόν, την άμεση ονοματολογία των υπαίτιων  για τα δεινά που ταλανίζουν την εποχή μας. Αν όμως, κάποιοι διαπιστώσουν ότι τους αφορούν, καλά θα κάνουν να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους ότι είναι  υπεράνω  κριτικής. Για όλους αυτούς,  μέλη και  υπεύθυνους  της ίδιας σαθρής  κοινωνίας που διαμόρφωσαν, επικαλούμαι    τον  στίχο της Γαλάτειας Καζαντζάκη,  ‘’Εικόνα σου είμαι  κοινωνία και σου μοιάζω’’.

Επειδή το εξωγενές αιμάτωμα του ματιού μου εξακολουθεί να με ταλαιπωρεί,  αποφάσισα να  αφήσω την ολοκλήρωση του κειμένου μου για την επομένη.

 Ανοίγοντας την τηλεόραση,  άκουσα μια προαναγγελία της  βραδινής  εκπομπής της ΕΡΤ ΄΄ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ’’, με συνέντευξη τ0υ Καθηγητή του Χάρβαρντ  και  Προέδρου του  Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου των Δελφών, κ. Παναγιώτη  Ροϊλού, με τον  ίδιο ακριβώς  τίτλο με το δικό μου κείμενο.  Προβληματίστηκα αν έπρεπε να δημοσιεύσω το  κείμενό μου και τελικά  προτίμησα να παρακολουθήσω την εκπομπή για να αποφασίσω επί του πρακτέου.   Διαπίστωσα  όμως ότι η συνέντευξη κινήθηκε σε θέματα του Κέντρου των Δελφών και στις δραστηριότητες του, οπότε το ολοκληρώνω σήμερα και προχωρώ στη δημοσίευσή του .

Καταλήγοντας και  για να μην ‘’πλατειάζω’’, επαναλαμβάνω την επισήμανση ότι η αυτογνωσία αποτελεί  ζητούμενο για την σύγχρονη παγκόσμια κοινωνία και έχουμε αρχίσει να πληρώνουμε  ήδη το αναλογούν βαρύ τίμημα.  Αντώνης

 

 

 

      ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ  ΕΜΠΕΙΡΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑ

                ΚΑΙ Η ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ ΠΙΣΤΩΝ

 

Για μια ακόμη φορά επαναλαμβάνω ότι δεν είμαι Νομικός, αλλά ένας αυτοδίδακτος θιασώτης και εραστής του Δικαίου και στα πλαίσια αυτά ελπίζω να μου συγχωρεθούν νομικά  λάθη στην ορολογία και την διατύπωση.

Διαφωνώ πλήρως με τις τελευταίες δημόσιες δηλώσεις της κυρίας Καρυστιανού  για τις αμβλώσεις, δεν μπορώ όμως να συμφωνήσω  με τον ομαδικό τρόπο αντιμετώπισής της και την επιχειρηματολογία του συνόλου των Κομμάτων. Το ΠΑΣΟΚ μάλιστα έσπευσε να επικαλεσθεί και το γεγονός ότι ο  Νόμος 1609 του 1986, αποτελεί επιλογή της παράταξής του.

 Οι πλείστοι όσων  ‘’την κράζουν’’ σήμερα την κολάκευαν μέχρι χθες και της έβαλαν  ίσως και την  ιδέα   να τους μιμηθεί στη χρησιμοποίηση του λαϊκού συναισθήματος  για την πολιτική της ανέλιξη. Αυτό όμως είναι κάτι διαφορετικό και δεν μπορεί να αποτελεί σοβαρό λόγο αντίδρασης, με τον φόβο ότι ίσως η συμμετοχή της στις εκλογές θα τους αφαιρέσει και τα κέρδη που  είχαν αποκομίσει από το δράμα της και θα κληθούν  ενδεχομένως να τα επιστρέψουν.

 Το άρθρο 2 του Νόμου  του  ΠΑΣΟΚ αναφέρει ρητά  ότι: Οι παράγραφοι 4 και 5 του άρθρου 304 του Ποινικού Κώδικα αντικαθίστανται ως εξής:

 "4. Δεν είναι άδικη πράξη η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης που ενεργείται με τη συναίνεση της εγκύου από γιατρό μαιευτήρα - γυναικολόγο με τη συμμετοχή αναισθησιολόγου σε οργανωμένη νοσηλευτική μονάδα, αν συντρέχει μία από τις ακόλουθες περιπτώσεις.

Ακολουθεί  μια σειρά προϋποθέσεων και επιφυλάξεων, ουδαμού όμως  αναφέρεται  η ‘’χρησιμοποίηση του σώματος των γυναικών κατά την απόλυτη βούληση τους’’ [που ακούστηκε κατά κόρον  τελευταία].

Σε όλους που πήραν μέρος στο χορό των  δηλώσεων ότι το θέμα έχει κριθεί οριστικά και ό,τι άλλο σχετικό, απαντώ   ότι, αυτό αντίκειται στη νομική πρακτική αφού όλοι οι Νόμοι μπορούν να αλλάξουν και το Σύνταγμα ακόμα υπόκειται στις  κατά καιρούς  αναθεωρήσεις , ώστε να προσαρμόζεται στις σύγχρονες απαιτήσεις. Όσον δε αφορά την ‘’φεμινιστική άποψη’’ περί απόλυτου δικαιώματος χρήσης του σώματός τους, [σε περίπτωση που ισχύει], αδικεί   κατάφορα τους άνδρες, που δεν έχουν ούτε  επικαλέστηκαν ποτέ ανάλογες απαιτήσεις. Τι έχουν να απαντήσουν οι νομικοί επιστήμονες και ιδιαίτερα οι πολιτικοί νομοθέτες, για την  ενδεχόμενη αναιτιολόγητη αυτή διάκριση;;;

          Αντιπαραθέτω , τα άρθρα 2, 7 και 16 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ΟΗΕ 10/12/1948, που αναφέρουν αντίστοιχα και επίσης ρητά ότι:

ΑΡΘΡΟ 2. Κάθε άνθρωπος δικαιούται να επικαλείται όλα τα δικαιώματα και όλες τις ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμιά απολύτως διάκριση, ειδικότερα ως προς τη φυλή, το χρώμα, το φύλο, τη γλώσσα, τις θρησκείες, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις, την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την περιουσία τη γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση. Δεν θα μπορεί ακόμα να γίνεται καμιά διάκριση λόγω του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας από την οποία προέρχεται κανείς, είτε πρόκειται για χώρα ή εδαφική περιοχή ανεξάρτητη, υπό κηδεμονία ή υπό εξουσία ή που βρίσκεται υπό οποιονδήποτε άλλον περιορισμό κυριαρχίας.

-        Τα ακούνε όλα αυτά οι κ.κ. Ολιγάρχες και οι οπαδοί του αναθεωρητισμού;;;

‘’ ΑΡΘΡΟ 7.Όλοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο και έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία του νόμου, χωρίς καμιά απολύτως διάκριση. Όλοι έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία από κάθε διάκριση που θα παραβίαζε την παρούσα Διακήρυξη και από κάθε πρόκληση για μια τέτοια δυσμενή διάκριση.’’

-        Ας το λάβουν υπόψη τους οι διάφοροι ‘’σύλλογοι’’ που ομιλούν για ισότητα των δύο φίλων – που αποτελεί μαθηματικό όρο σύγκρισης μεγεθών. Οι προβλέψεις του άρθρου αναφέρονται στην ισονομία, την ισοπολιτεία και  τα ίσα δικαιώματα, τα οποία μόνο νοσηροί εγκέφαλοι αμφισβητούν.

ΑΡΘΡΟ 16.  Από τη στιγμή που θα φτάσουν σε ηλικία γάμου, ο άνδρας και η γυναίκα, χωρίς κανένα περιορισμό εξαιτίας της φυλής, της εθνικότητας ή της θρησκείας, έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να ιδρύουν οικογένεια. Και οι δύο έχουν ίσα δικαιώματα ως προς τον γάμο, κατά τη διάρκεια του γάμου και κατά τη διάλυση του.

-        Στην προκειμένη περίπτωση  των σύγχρονων οικογενειών, δεν  αρκ ένα σχόλιο, αλλά απαιτείται ολόκληρη διατριβή.

Αλήθεια τι έχουν να απαντήσουν επί όλων αυτών οι λαλίστατοι πολιτικοί μας και οι Νομικοί της χώρας που τήρησαν σιγήν ιχθύος, στην όλη αυτή επίθεση  κατά της κυρίας Καρυστιανού;;;  Γιατί δύο μέτρα και δύο σταθμά;;;

Με την ευκαιρία αυτή θα θέσω  και ένα άλλο σχετικό  με την οικογένεια ερώτημα, που είναι     βέβαιο  ότι αφορά πολλούς ανθρώπους και όχι μόνο αλλά σίγουρα θα απαντηθεί αναγκαστικά  λίαν προσεχώς και εκ των πραγμάτων, για λόγους δημόσιας υγείας  και οικιστικούς .

Πρόκειται για το θέμα της αποτέφρωσης των νεκρών, που βάζει σε σκέψεις πολλούς πραγματικά πιστούς Χριστιανούς. Η απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδας, αφήνει στους τοπικούς  Μητροπολίτες την  επιλογή αποδοχής  ή της άρνησης της ‘’δικαιούμενης’’ εξόδιου  ακολουθίας ‘’ των πιστών. Θα μπορούσε μάλιστα αυτό  να γίνεται στον ίδιο ή γειτονικό χώρο της αποτέφρωσης και σε στενό κύκλο, χωρίς άλλες διατυπώσεις  και πρόσθετα έξοδα.

Στην εποχή μας, που όλα γύρω  αλλάζουν,  δεν μπορεί η πνευματική μητέρα των πιστών να προτάσσει τους τύπους από την ουσία. Πολλές από τις τελετές που συνοδεύουν τους νεκρούς, σε μια εποχή υποβάθμισης της οικογένειας,  αποτελούν υποκριτική πράξη , διότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη  φροντίδας και τιμής, όσο είναι ζωντανός . Το όλο θέμα υπηρετεί πλέον εισπρακτικά συμφέροντα επαγγελματιών και όσων κινούνται γύρω από τις  ανάλογες τελετές.

Κρίνοντας φιλοσοφικά το θέμα, διαπιστώνουμε ότι ο άνθρωπος γεννιέται μόνος ή μέσα στο στενό οικογενειακό περιβάλλον και φεύγει από τη ζωή και πάλι μόνος. Του οφείλεται λοιπόν ένα ανάλογο ‘’ξεπροβόδισμα’’ του στενού οικογενειακού του  κύκλου και μια σεμνή θρησκευτική τελετή –  όχι βέβαια  α λα καρτ -   εφ’ όσον το επιθυμεί.

 Το τελευταίο αποτελεί μια πρακτική πρόταση, πριν την επιβάλουν οι συνθήκες των καιρών, την οποία,    προσωπικά υιοθετώ πλήρως. Όσον αφορά την φράση της Παλαιάς Διαθήκης, που αναφέρεται στα λόγια του Θεού προς τον Αδάμ "χους ει και εις χουν απελεύσει" , μπορεί να τηρηθεί  απολύτως και στην περίπτωση της αποτέφρωσης, με μόνη διαφορά ότι αντί της μεσολάβησης των ‘’σκωλήκων’’, επιτυγχάνεται απευθείας δια της τέφρας, η οποία ακινδύνως μπορεί να διασκορπισθεί στην ξηρά ή την θάλασσα. Η ρήση   αναφέρεται στην ανθρώπινη  θνητότητα και  ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Σημαίνει  δε ότι οι άνθρωποι είναι  φτιαγμένοι από γήινα υλικά   και τελικά στη γη επιστρέφουν. Αντώνης