''Αλλάγκη''

 

                                   Αλλάγκη

 

 

Μην ταλαιπωρείτε το μυαλό σας να βρείτε την ερμηνεία και τη σημασία της λέξης, απλούστατα γιατί δεν υπάρχει ούτε ερμηνεία αλλά ούτε και η ίδια η λέξη, η οποία αποτελεί προσωπικό μου δημιούργημα ,για να πειράξω  ένα αγαπητό μου πρόσωπο.

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ, είναι απόλυτα αληθινή σε κάθε της λεπτομέρεια και καλώ τους γνώστες των στοιχείων, να διαψεύσουν δημοσίως κάθε ανακρίβειά μου. Η ‘’ πενία τέχνας κατεργάζεται’’  λέει μια παροιμία και εγώ διαπιστώνοντας τελευταία μια πενία αναγνωσιμότητας στην ιστοσελίδα μου , που διαθέτει στατιστικά στοιχεία,  μηχανεύτηκα να ρίξω ένα βότσαλο στα στάσιμα νερά για να τα αναταράξω λιγάκι. Προφανώς ή έχουν εξαντλήσει τα 1050 δημοσιεύματά μου , με τις 45.000  περίπου αναγνώσεις τους [γιατί διάβαζαν και τα παλιότερά μου από το 2016 που την άνοιξα,  ή εγώ και η ιστοσελίδα μου αρχίσαμε να φυλλορροούμε και ίσως είναι  πια καιρός να απαλλάξω τους αναγνώστες μου από προσωπικές  μου απόψεις που δεν τους ενδιαφέρουν. ]  Αυτό θα το κρίνουν τα γεγονότα αλλά και οι δυνατότητές μου.

Μπαίνω λοιπόν στην ιστοριούλα που αφορά τη λέξη του τίτλου, σαν εισαγωγή και αν το αιμάτωμα του ματιού μου το επιτρέψει θα συνεχίσω  με την ενδεχόμενη μεταφορά της ιστορίας στο σήμερα.

Όταν το 1980 μετατέθηκα στις Βρυξέλλες, με τίμησαν με την παρέα τους οι φίλοι μου Μιχάλης και Αντώνης, που υπηρετούσαν στην Ελληνική Αντιπροσωπεία του ΝΑΤΟ. Αργότερα γνώρισα και ένα φίλο τους,  που υπηρετούσε εκεί τη  στρατιωτική του θητεία. Τι κρίμα να μην  καταφέρω και εγώ κάτι ανάλογο, αν και δεν το  επιχείρησα  καν, ύστερα και από προσωπική επιθυμία του γιου μου.

Συνεχίσαμε την παρέα με τον Μιχάλη, και τις δύο οικογένειες εμού και του έτερου Αντώνη, αφού εγώ σαν λυρικός τενόρος, αποτελούσα τον ‘’κράχτη’’ της παρέας. Για την απουσία του τρίτου της παρέας έμαθα  ότι απολύθηκε και βρισκόταν στη Διπλωματική Ακαδημία του Υπουργείου εξωτερικών. Ακολούθησε  η εισαγωγή του στο διπλωματικό σώμα και  μετά ταύτα έγινε ο διπλωματικός και αργότερα ο εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ. Το άξιζε γιατί  ήταν άτομο με πολύ υψηλή νοημοσύνη και εργατικός. Σημειώνω ότι ήταν ο κουμπάρος στο γάμο του κοινού μας φίλου του Μιχάλη και στη δεξίωση που ακολούθησε, περίμενε και την παρουσία του Πρωθυπουργού κ. Παπανδρέου, που είχε συμπέσει η παρουσία του στις Βρυξέλλες. Φαίνεται όμως ότι ο τελευταίος έμπλεξε με τα ‘’προσωπικά του’’ και δεν μπόρεσε,  να παραστεί, όπως μας εξήγησε ‘’μειδιών’’ ο φίλος Χρήστος Μαχαιρίτσας,  Διευθυντής του Γραφείου του Πρωθυπουργού.

Λίγο αργότερα διορίστηκε Πρόξενος της Ελλάδας σε ένα από τα Προξενεία της χώρας, συνεχίζοντας να είναι προσηνής και δοτικός και ζήτησε μάλιστα να μετέχει και στην ομάδα βόλεϊ που εν τω μεταξύ είχαμε δημιουργήσει στα πλαίσια της ΕΟΚ. Έκανε ένα ταξίδι περί τα 200 χιλιόμετρα [αλερετούρ] κάθε φορά που παίζαμε και φάνηκε μάλιστα  πολύ αθλητικός. Επειδή ήταν και από τους ψηλότερους , πήρε τη θέση του ακραίου  και γιαυτό    τον αποκαλούσα  το καρφί της ομάδας. Οι αγώνες λάβαιναν χώρα τα βράδια, στο γήπεδο ενός Συγκροτήματος  του Ευρωπαϊκού σχολείου.

Για να τον πειράξω, καλοπροαίρετα, κάθε φορά που έκανα το σέρβις, το συνόδευα με τη λέξη ‘’αλλάγκη’’ [ υπονοώντας αλλαγή]. Σημειωτέον ότι στους κανονισμούς του βόλεϊ της εποχής μου, έτσι αποκαλούσαν το σέρβις που άλλαζε την κατοχή της μπάλας,  από τη μια ομάδα στην άλλη. Εκείνος όμως το εκλάμβανε σαν ειρωνεία του γνωστού συνθήματος ‘’αλλαγή’’ του Ανδρέα Παπανδρέου. Μετά τον αγώνα όμως, που ακολουθούσε η ξεκούραση με μπυροκατάνυξη στη μπυραρία του συγκροτήματος, εκείνος με πλησίαζε φιλικά και μου έλεγε: ‘’Ξέρεις ότι είμαι μέλος του ΠΑΣΟΚ και η λέξη αυτή με προσβάλει’’. Εγώ επίσης φιλικά του εξηγούσα ότι ‘’ παίζω απλά για διασκέδαση  και συνεπώς μπορώ  να λέω ό,τι θέλω,  αρκεί να μην προσβάλω προσωπικά τους άλλους’’. Εκεί έληγε το θέμα μέχρι τον επόμενο αγώνα, αλλά χωρίς καμιά ουσιαστική παρεξήγηση.

Την περίοδο που ο Ανδρέας για λόγους υγείας και προσωπικούς είχε πάρει την κάτω βόλτα , με αιφνιδίασε με ένα τηλεφώνημα –Κυριακή πρωί- και με ρώτησε αν έχω τα κλειδιά να μπούμε στο γραφείο μου και αν έχω καιρό να μιλήσουμε. Του απάντησα  καταφατικά  και  στα δύο ερωτήματά  του  και σε τρία τέταρτα της ώρας έφθασε από το Προξενείο και πήγαμε στο γραφείο μου. Αφού μιλήσαμε για διάφορα προσωπικά μας , με αποσβόλωσε με όσα ακολούθησαν. ‘’Είναι τραγικός και επικίνδυνος για τη χώρα’’ και άλλα τινά που δεν συγκρατώ ή προτιμώ να κρατήσω μόνο για μένα. Ύστερα από όσα είχαν  προηγηθεί  μεταξύ μας στο βόλεϊ και αλλαχού, διερωτήθηκα μήπως εννοεί τον  Αβέρωφ, που τότε είχε πει το  περιβόητο ‘’ αρνί που φεύγει από μαντρί το τρώει ο λύκος’’ και άλλα ονόματα αντίπαλων Κομμάτων. Εκείνος όμως συνέχιζε τους χαρακτηρισμούς.  Στο τέλος τον ρώτησα, να μου πει επί τέλους ποιόν εννοεί.

Η απάντησή του ότι αναφέρεται στον Ανδρέα Παπανδρέου με αποσβόλωσε. Όταν συνήλθα από την έκπληξη του είπα να με τσιμπήσει για να βεβαιωθώ ότι δεν ονειρεύομαι. Για ακόμα μια φορά διαπίστωσα τη διορατικότητά του και το γεγονός ότι πρώτος αυτός είχε καταλάβει την πτώση του  αείμνηστου Ανδρέα και προφανώς ήθελε να μου δείξει ότι αλλάζει ‘’ρότα’’.

Στις επόμενες εκλογές έγινε   Βουλευτής με το αντίπαλο Κόμμα και εγώ  περιορίστηκα σε ένα τυπικό  συγχαρητήριο τηλεγράφημα για την εκλογή του, με την προσθήκη ότι ‘’συνηθίζω να διακόπτω κάθε ενεργή μου σχέση με όποιον μετέχει της εξουσίας''. Χάρηκα για την αλματώδη του ανέλιξη την οποία θεωρούσα δεδομένη , λόγω  των ειδικών του ικανοτήτων.

Πέρασαν τα χρόνια, χωρίς καμιά μεταξύ μας επικοινωνία, χάρηκα για την πολιτική και ιδία την  ευρωπαϊκή του ανέλιξη και αισθάνομαι ευτυχής που τον γνώρισα. Το ίδιο απολύτως έκανα και με όσους άλλους φίλους που πολιτεύτηκαν,  χωρίς να παρεκκλίνω από τις πεποιθήσεις μου, ότι η όποια σκέψη φιλίας με πολιτικό, μπορεί να εκθέσει ένα από τους δυο ή αμφότερους για συναλλαγή και ρουσφέτι, Με ευχαριστεί το γεγονός ότι η στάση μου εκτιμήθηκε εξ ίσου και από την άλλη πλευρά ή μπορεί και να την διευκόλυνε.!!!

Όπως είδατε παρέλειψα κάθε αναφορά σε ονόματα, κάποιοι όμως φίλοι της εποχής,  εννοούν ασφαλώς σε ποιόν αναφέρομαι, μπορεί δε και τρίτοι να το μαντεύουν.   Αντώνης

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ

 

                         Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ  

 

 

 Στη σκέψη των αρχαίων Ελλήνων, επικρατούσε η κυκλική θεωρία για την ιστορική εξέλιξη. Ο Πλάτων, ο Θουκυδίδης, ο Πολύβιος, μας βεβαιώνουν ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο  θεωρητικός του κομμουνισμού Καρλ Μαρξ, διευκρίνιζε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα.

Με αφορμή  το Ουκρανικό πρόβλημα  και τα παζάρια της γνωστής κοινοπραξίας   για το ξεπούλημά της  Ουκρανίας, θυμήθηκα μια παλιότερη ιστορία των νεανικών μου χρόνων, η οποία επανέρχεται στην επικαιρότητα. Αυτή αφορά  τον Ολεξάντρ Ολεξάντρεβιτς Μπογκομόλετς (1881-1946), διάσημο Ουκρανό γιατρό, γνωστό για τις εργασίες του για την παράταση της ανθρώπινης ζωής, αλλά και για τον ορρό που είχε παρασκευάσει.  Σας πληροφορώ ότι για πολλά χρόνια αργότερα. πολλοί προσπαθούσαν να τον προμηθευτούν για πολλούς λόγους και για να μακροημερεύσουν!!! Κάτι ανάλογο έγινε κι αργότερα με την ‘’πικραγγουριά’’ και το νερό του Καματερού, για τη θεραπεία του καρκίνου.

Ο Μπογκομολετς ήταν πρόεδρος της Ακαδημίας των Επιστημών της Ουκρανίας και μελέτησε το φαινόμενο της μακροζωίας στην Αμπχαζία και τη Γεωργία. Για τις εργασίες του είχε την υποστήριξη του  ‘’πατερούλη’’ του ΚΚΕ, Στάλιν. Ο ομώνυμος  ορός , σύμφωνα με τον ίδιο, θα επέκτεινε την ανθρώπινη ζωή στα 140 χρόνια, κάτι το οποίο, [δυστυχώς ή ευτυχώς] δεν έγινε εφικτό.

Κάτι ανάλογο, αλλά επιστημονικό, συντελείται και στις μέρες μας, για την  αύξηση του προσδόκιμου ζωής και τα  ενδεχόμενα σχετικά’’ επακόλουθα‘’ .  

Αντιθέτως, τα ταμεία συντάξεων άρχισαν ήδη να αγκομαχούν και οι υπέργηροι, καταβάλλουν ήδη ποικιλοτρόπως, το οφειλόμενο τίμημα της μακροζωίας τους!!!

Οι σύγχρονες κοινωνίες  δεν πρόβλεψαν τις  επιπτώσεις  και φοβάμαι ότι θα βρεθούν σε αδιέξοδο, ελπίζοντας ότι δεν θα επαληθευτεί ο τίτλος του μυθιστορήματος [‘’Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν’’ (του Χόρας ΜακΚόι]. Ασφαλώς δεν αποτελούν λύση τα σημερινά ‘’παρκινγκ ευγηρίας’’, τα οποία μας επαναφέρουν σε συνθήκες του αρχαίου Καιάδα των Σπαρτιατών. Αυτό δεν αφορά μόνο τη χώρα μας αλλά  και τον υπόλοιπο πλανήτη και ιδιαίτερα τις χώρας με υπερπληθυσμό.

Οφείλω εδώ να κάνω μια διευκρίνιση, όσον φορά την αδυναμία της σύγχρονης οικογένειας να συνδράμει τα υπερήλικα μέλη της. Δεν πρόκειται για αδιαφορία αλλά για πρακτική που επιβάλλουν διεθνώς,  οι νέες συνθήκες ζωής και εργασίας. Είναι απάνθρωπο να απαιτούμε περισσότερα,  αφού αδυνατούν να ανταποκριθούν  και στις προσωπικές τους ανάγκες. Ισχύει άραγε εδώ  η αρχαία ρήση ‘’ουδέν κακόν αμιγές καλού’’;;; Παρ’ ότι το θέλω πάρα πολύ,  δεν το πιστεύω.

Προσωπικά βιώνω το κακό και δεν βλέπω – ίσως λόγω των προβλημάτων όρασης της ηλικίας  μου - πού βρίσκεται και αν πρέπει να αισιοδοξώ, για  το καλό. Το γεγονός μου θυμίζει  μια παλιά  πολιτική υπόσχεση στα ‘’τιμημένα γηρατειά’’ για καλύτερες ημέρες. Είναι βέβαιο ότι προσωπικά δεν θα τις προλάβω, ας γίνει κάτι να τις   χαρούν τουλάχιστον οι νεώτεροι!!!    Αντώνης

 

 

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣΜΑ

 

     ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΟΥ ΚΑΙ  ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣΜΑ

 

 

Κόντρα στο  παραμύθιασμα που κυριαρχεί πλέον διεθνώς και στη χώρα μας, θα προσπαθήσω να διηγηθώ ένα παραμύθι που δεν θα έχει Βασιλιάδες, πρίγκιπες και βασιλοπούλες και θα αναδεικνύει την πραγματική  αλήθεια , μέχρι τη σημερινή εποχή μας.  Θα κρατήσω μόνο τα κακά στοιχεία, που μας τρόμαζαν στα πάλαι ποτέ παιδικά μας χρόνια, με εξαίρεση τον ‘’κακό’’ λύκο, ο οποίος τελευταία έφθασε μέχρι τις αυλές των σπιτιών μας και με φοβίζουν οι αντιδράσεις του.

 Βαρέθηκα πια την ονοματολογία, κομματικών συνασπισμών  και ηγεσιών, ιδιαίτερα δε μεγαλόσχημων και παντοδύναμων  πλανηταρχών, γι’ αυτό επέλεξα ένα αληθινό παραμύθι:

Μια φορά και έναν καιρό, στον πλανήτη μας υπήρχαν διάφορα είδη έμβιων όντων, τα οποία εξαφανίστηκαν σχεδόν ολοσχερώς κατά την εποχή των παγετώνων. Τα ελάχιστα είδη που επιβίωσαν, μεταλλάχθηκαν και δημιούργησαν καινούργια , που έγιναν οι νέοι κάτοικοί του. Η περιορισμένη τροφή όμως τα  εξανάγκασε να ζουν νομαδικά για  την  εξασφάλιση της και τη διαιώνιση του είδους. Για τον σκοπό αυτό άρχισαν οι μεταξύ  τους διαμάχες γα την ηγεσία   και την υπεράσπιση της περιοχής τους.

Επειδή πρόκειται για παραμύθι θα αποφύγουμε αναλυτικές αναφορές της επιστήμης, περιοριζόμενοι σε γενικότητες  και κυρίως στην περίοδο των μεγάλων μεταλλάξεων, από τις οποίες προέκυψε και ένα ανθρωποειδές, το οποίο, περνώντας διάφορα στάδια, κατέληξε στον σημερινό άνθρωπο.

Υποστηρίζεται ότι το πρώτο  είδος του  ανατομικά σύγχρονου ανθρώπου [Homo sapiens] εμφανίζεται 200.000 χρόνια πριν, ενώ τα πρώτα ανθρωποειδή [μεγάλοι πίθηκοι,  που θεωρούνται πρόγονοί μας], έζησαν 28 εκατομμύρια χρόνια ενωρίτερα. Σκεφθείτε λοιπόν ότι χρειάστηκαν 27 εκατομμύρια και οχτακόσιες χιλιάδες χρόνια για πετύχουν το σημερινό ‘’πρότυπο’’. Κρίμα τον χρόνο και τον κόπο που σπατάλησαν.

Έκτοτε, πέρασαν χιλιάδες χρόνια , η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους συνεχίστηκε  και τελικά αναδείχθηκε το μοναδικό είδος του ζωικού βασιλείου που διαθέτει λογική. Αυτό   από μόνο του  επέλεξε  τη διαστροφική του τάση να κυριαρχήσει των πάντων, να στραφεί ενάντια στη φύση και το περιβάλλον και να δημιουργήσει έναν κόσμο ‘’σαν τα μούτρα’’ του. Εφεύρε καινούργια όπλα για την καταστροφή των υπολοίπων ειδών αλλά και των ομοίων του, με μοναδικό σκοπό ‘’ να κυριαρχήσει και στο έλλογο είδος του ζωικού βασιλείου.

Μεσολάβησε μια λαμπρά εποχή της ανάπτυξης του πολιτισμού, στην Ελλάδα, την Αίγυπτο και  την Κίνα , που μεταδόθηκε και σε πολλές άλλες χώρες, χωρίς όμως να σταματήσουν τα διάφορα βάρβαρα φύλα να στρέφονται εναντίον της Ηπείρου μας.

  Μεσολάβησε η περίοδος του Χριστιανισμού, η οποία επίσης   αντιμετωπίστηκε με διωγμούς και βασανιστήρια, μέχρι να γίνει αποδεκτή ως η θρησκεία της αγάπης. Ακολούθησαν εκστρατείες βαρβάρων ασιατικών φύλων προς την Ευρώπη, όπου μετά τον όλεθρο που έσπειραν στο πέρασμά τους, παρέμειναν μόνιμα,  δημιουργώντας τις δικές τους ανεξάρτητες χώρες. 

Ακολούθησε η  εποχή του Μεσαίωνα  που γύρισε τον άνθρωπο πίσω  σε πρωτόγονες και σκοταδιστικές μεθοδεύσεις, με  πρόσχημα,  την Καθολική θρησκεία  που, με το  Σχίσμα του 1054, αποσπάστηκε από την Ανατολική Εκκλησία. Ευτυχώς  όμως τις οδυνηρές αυτές εποχές διαδέχτηκε η Αναγέννηση με την επιστημονική επανάσταση  και τον πνευματικό διαφωτισμό.

Ούτε αυτά όμως στάθηκαν εμπόδιο στους δυο παγκόσμιους πολέμους και για τη χώρα μας επί πλέον ενός  εμφύλιου.

Ύστερα από αρκετές δεκαετίες  ευρωπαϊκής ειρήνης, κάποιοι θυμήθηκαν τις παλιές τους συνήθειες και επανέφεραν τους  νέους τους προβληματισμούς.

 Ακολούθησε η  πτώση του τείχους του Βερολίνου και η ανατροπή του κομμουνισμού  από τους λαούς των χωρών που τον είχα υποστεί  δια της βίας , με τη λήξη του Β΄  Παγκόσμιου Πολέμου. Το τραγικό είναι ότι οι πρωτεργάτες της τρομερής KGB , βρέθηκαν πάλι στο προσκήνιο ως θρησκευόμενοι και αντικομμουνιστές, και πήραν  την εξουσία της Ρωσίας. 

Μοιράστηκαν με φίλους τους Ολιγάρχες την λαϊκή περιουσία της χώρας, και  αγόρασαν νησιά και ποδοσφαιρικές ομάδες. Στο προκείμενο και πριν προχωρήσω στη συνέχεια, υποβάλλω το ερώτημα στον συμπατριώτη μου Αρχηγό του ΚΚΕ, εάν ακούει και βλέπει καλά και αν ναι γιατί δεν ‘’εβγαλε άχνα’’ που λέμε στη Ρούμελη;;;

Φθάνοντας στο τέλος του παραμυθιού, γιατί το αιμάτωμα στο μάτι δεν μου επιτρέπει να συνεχίσω,  απευθύνω  στον πλανητάρχη, [μια ονομασία που δεν έχει αναφορά μόνο στον πλανήτη αλλά και στην πλάνη,  τα ακόλουθα ερωτήματα:

1.Με ποια  σκέψη  ‘’συνέπηξε’’ αυτήν την αναθεωρητική παρέα και φιλία, με τους σύγχρονους νεοφασίστες;;; Μήπως και ο ίδιος  διέπεται από  ανάλογες αντιλήψεις;;;

2. Με ποιο δικαίωμα κατηγορεί τον δικτάτορα του Ιράν για τις δολοφονίες αθώων πολιτών, όταν και αυτός  κάνει το ίδιο, σπευδοντας μάλιστα να δικαιολογήσει τους εκτελεστές;;;.

Κλείνω με μια ιστορική αλήθεια για τον ηγέτη του Ιράν ,που τη γνωρίζει όλος ο κόσμος και τηρεί σιγήν ιχθύος. Στο πραξικόπημα κατά του Σάχη, διευκολύνθηκε από ευρωπαϊκή Μεγάλη χώρα ο Χομεϊνί , που επί μακρόν εξέθρεψε η ίδια, για να τον διαδεχθεί.  Γιατί τώρα, κατόπιν εορτής, διαρρηγνύουν και αυτοί τα ιμάτιά τους;;;

Μη διερωτηθείτε παρακαλώ,  εάν επιτρέπονται σε ένα παραμύθι  ερωτήματα και ακριτομυθίες. Εγώ τέτοιος παραμυθάς είμαι και ανάλογα είναι τα παραμύθια που γράφω. Αντώνης

 

 

                                     ‘’ΓΝΩΘΙ Σ΄ΑΥΤΌΝ’’

                                          [ Και μια Σύμπτωση ]        

 

 

 

 

Πρόκειται. σύμφωνα με τον  Πλάτωνα, για το  παλαιότερο από τα τρία Παραγγέλματα που ήταν χαραγμένα στην είσοδο του Ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς, το οποίο  αποδίδεται στους επτά σοφούς από κοινού. Στον Πρωταγόρα του προσθέτει : Οὗτοι πάντες ζηλωταὶ, καὶ ἐρασταί καὶ μαθηταὶ ἦσαν τῆς Λακεδαιμονίων παιδείας, καὶ καταμάθοι ἄν τις αὐτῶν τὴν σοφίαν τοιαύτην οὖσαν, ῥήματα βραχέα αξιομνημόνευτα ἑκάστῳ ειρημένα· οὗτοι καὶ κοινῇ συνελθόντες  ἀπαρχὴν τῆς σοφίας ἀνέθεσαν τῷ Ἀπόλλωνι εἰς τὸν νεὼν τὸν ἐν Δελφοῖς, γράψαντες ταῦτα ἃ δὴ πάντες ὑμνοῦσιν. Δηλαδή. Όλοι αυτοί ήταν φανατικοί οπαδοί,  εραστές και μαθητές της σπαρτιατικής παιδείας. Απόδειξη του γεγονότος αποτελεί ότι υιοθετούν τις αξιομνημόνευτες  σύντομες φράσεις , που  ο καθένας τους έχει πει και  αφού συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί,  τις έκαναν κοινό αφιέρωμα στον Απόλλωνα, στον ναό του στους Δελφούς, σαν τον πρώτο καρπό της σοφίας τους, χαράζοντας τα επιγράμματα, τα οποία θα εξτυμνούν οι πάντες  εις το διηνεκές.:

Με την φράση του τίτλου ασχολήθηκαν πολλοί φιλόσοφοι, μερικοί των οποίων αμφισβήτησαν την απόδοσή της στους  επτά σοφούς, άποψη  με την οποία συντάσσονται   και πολλοί σύγχρονοι συγγραφείς, που τη θεωρούν  δημοφιλή παροιμία. Όλοι όμως συμφωνούν στο αποτέλεσμα  ότι καλεί  τον άνθρωπο να  ξαναστραφεί τον εσωτερικό του κόσμο, δηλαδή  στην αυτογνωσία του.

Παρακάμπτοντας τις  όποιες διαφοροποιήσεις, ως προς  την προέλευση της ρήσης, δεν μπορούμε να αρνηθούμε  την σοφία της και την αναγκαιότητα  εφαρμογής της  , με την ελπίδα ότι θα βοηθήσει στην αποφυγή των χειρότερων που προοιωνίζονται όσα  μας απασχολούν εσχάτως.

Ύστερα από όσα σπουδαία   προηγήθηκαν, επανέρχομαι  στη σημερινή σκληρή και φαιδρή  πραγματικότητα και διερωτώμαι.   Πόσοι από τους  ηγέτες της εποχής μας διαθέτουν την αναγκαία αυτογνωσία και αν ναι, γιατί δεν την χρησιμοποιούν, όπως σαφώς προκύπτει από τα έργα και τις ημέρες τους;;; Πρόκειται για μια εποχή που την χαρακτηρίζει η απληστία και ο παραλογισμός. Οι ανθρώπινες αξίες έχουν καταστεί πλέον ‘’μπίζνες’’ και συνθήματα κομματικών μηχανισμών, για να επιβάλουν τις ιδεοληψίες τους.

Θα αποφύγω , κατά το δυνατόν, την άμεση ονοματολογία των υπαίτιων  για τα δεινά που ταλανίζουν την εποχή μας. Αν όμως, κάποιοι διαπιστώσουν ότι τους αφορούν, καλά θα κάνουν να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους ότι είναι  υπεράνω  κριτικής. Για όλους αυτούς,  μέλη και  υπεύθυνους  της ίδιας σαθρής  κοινωνίας που διαμόρφωσαν, επικαλούμαι    τον  στίχο της Γαλάτειας Καζαντζάκη,  ‘’Εικόνα σου είμαι  κοινωνία και σου μοιάζω’’.

Επειδή το εξωγενές αιμάτωμα του ματιού μου εξακολουθεί να με ταλαιπωρεί,  αποφάσισα να  αφήσω την ολοκλήρωση του κειμένου μου για την επομένη.

 Ανοίγοντας την τηλεόραση,  άκουσα μια προαναγγελία της  βραδινής  εκπομπής της ΕΡΤ ΄΄ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ’’, με συνέντευξη τ0υ Καθηγητή του Χάρβαρντ  και  Προέδρου του  Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου των Δελφών, κ. Παναγιώτη  Ροϊλού, με τον  ίδιο ακριβώς  τίτλο με το δικό μου κείμενο.  Προβληματίστηκα αν έπρεπε να δημοσιεύσω το  κείμενό μου και τελικά  προτίμησα να παρακολουθήσω την εκπομπή για να αποφασίσω επί του πρακτέου.   Διαπίστωσα  όμως ότι η συνέντευξη κινήθηκε σε θέματα του Κέντρου των Δελφών και στις δραστηριότητες του, οπότε το ολοκληρώνω σήμερα και προχωρώ στη δημοσίευσή του .

Καταλήγοντας και  για να μην ‘’πλατειάζω’’, επαναλαμβάνω την επισήμανση ότι η αυτογνωσία αποτελεί  ζητούμενο για την σύγχρονη παγκόσμια κοινωνία και έχουμε αρχίσει να πληρώνουμε  ήδη το αναλογούν βαρύ τίμημα.  Αντώνης

 

 

 

      ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ  ΕΜΠΕΙΡΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑ

                ΚΑΙ Η ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ ΠΙΣΤΩΝ

 

Για μια ακόμη φορά επαναλαμβάνω ότι δεν είμαι Νομικός, αλλά ένας αυτοδίδακτος θιασώτης και εραστής του Δικαίου και στα πλαίσια αυτά ελπίζω να μου συγχωρεθούν νομικά  λάθη στην ορολογία και την διατύπωση.

Διαφωνώ πλήρως με τις τελευταίες δημόσιες δηλώσεις της κυρίας Καρυστιανού  για τις αμβλώσεις, δεν μπορώ όμως να συμφωνήσω  με τον ομαδικό τρόπο αντιμετώπισής της και την επιχειρηματολογία του συνόλου των Κομμάτων. Το ΠΑΣΟΚ μάλιστα έσπευσε να επικαλεσθεί και το γεγονός ότι ο  Νόμος 1609 του 1986, αποτελεί επιλογή της παράταξής του.

 Οι πλείστοι όσων  ‘’την κράζουν’’ σήμερα την κολάκευαν μέχρι χθες και της έβαλαν  ίσως και την  ιδέα   να τους μιμηθεί στη χρησιμοποίηση του λαϊκού συναισθήματος  για την πολιτική της ανέλιξη. Αυτό όμως είναι κάτι διαφορετικό και δεν μπορεί να αποτελεί σοβαρό λόγο αντίδρασης, με τον φόβο ότι ίσως η συμμετοχή της στις εκλογές θα τους αφαιρέσει και τα κέρδη που  είχαν αποκομίσει από το δράμα της και θα κληθούν  ενδεχομένως να τα επιστρέψουν.

 Το άρθρο 2 του Νόμου  του  ΠΑΣΟΚ αναφέρει ρητά  ότι: Οι παράγραφοι 4 και 5 του άρθρου 304 του Ποινικού Κώδικα αντικαθίστανται ως εξής:

 "4. Δεν είναι άδικη πράξη η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης που ενεργείται με τη συναίνεση της εγκύου από γιατρό μαιευτήρα - γυναικολόγο με τη συμμετοχή αναισθησιολόγου σε οργανωμένη νοσηλευτική μονάδα, αν συντρέχει μία από τις ακόλουθες περιπτώσεις.

Ακολουθεί  μια σειρά προϋποθέσεων και επιφυλάξεων, ουδαμού όμως  αναφέρεται  η ‘’χρησιμοποίηση του σώματος των γυναικών κατά την απόλυτη βούληση τους’’ [που ακούστηκε κατά κόρον  τελευταία].

Σε όλους που πήραν μέρος στο χορό των  δηλώσεων ότι το θέμα έχει κριθεί οριστικά και ό,τι άλλο σχετικό, απαντώ   ότι, αυτό αντίκειται στη νομική πρακτική αφού όλοι οι Νόμοι μπορούν να αλλάξουν και το Σύνταγμα ακόμα υπόκειται στις  κατά καιρούς  αναθεωρήσεις , ώστε να προσαρμόζεται στις σύγχρονες απαιτήσεις. Όσον δε αφορά την ‘’φεμινιστική άποψη’’ περί απόλυτου δικαιώματος χρήσης του σώματός τους, [σε περίπτωση που ισχύει], αδικεί   κατάφορα τους άνδρες, που δεν έχουν ούτε  επικαλέστηκαν ποτέ ανάλογες απαιτήσεις. Τι έχουν να απαντήσουν οι νομικοί επιστήμονες και ιδιαίτερα οι πολιτικοί νομοθέτες, για την  ενδεχόμενη αναιτιολόγητη αυτή διάκριση;;;

          Αντιπαραθέτω , τα άρθρα 2, 7 και 16 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ΟΗΕ 10/12/1948, που αναφέρουν αντίστοιχα και επίσης ρητά ότι:

ΑΡΘΡΟ 2. Κάθε άνθρωπος δικαιούται να επικαλείται όλα τα δικαιώματα και όλες τις ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμιά απολύτως διάκριση, ειδικότερα ως προς τη φυλή, το χρώμα, το φύλο, τη γλώσσα, τις θρησκείες, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις, την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την περιουσία τη γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση. Δεν θα μπορεί ακόμα να γίνεται καμιά διάκριση λόγω του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας από την οποία προέρχεται κανείς, είτε πρόκειται για χώρα ή εδαφική περιοχή ανεξάρτητη, υπό κηδεμονία ή υπό εξουσία ή που βρίσκεται υπό οποιονδήποτε άλλον περιορισμό κυριαρχίας.

-        Τα ακούνε όλα αυτά οι κ.κ. Ολιγάρχες και οι οπαδοί του αναθεωρητισμού;;;

‘’ ΑΡΘΡΟ 7.Όλοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο και έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία του νόμου, χωρίς καμιά απολύτως διάκριση. Όλοι έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία από κάθε διάκριση που θα παραβίαζε την παρούσα Διακήρυξη και από κάθε πρόκληση για μια τέτοια δυσμενή διάκριση.’’

-        Ας το λάβουν υπόψη τους οι διάφοροι ‘’σύλλογοι’’ που ομιλούν για ισότητα των δύο φίλων – που αποτελεί μαθηματικό όρο σύγκρισης μεγεθών. Οι προβλέψεις του άρθρου αναφέρονται στην ισονομία, την ισοπολιτεία και  τα ίσα δικαιώματα, τα οποία μόνο νοσηροί εγκέφαλοι αμφισβητούν.

ΑΡΘΡΟ 16.  Από τη στιγμή που θα φτάσουν σε ηλικία γάμου, ο άνδρας και η γυναίκα, χωρίς κανένα περιορισμό εξαιτίας της φυλής, της εθνικότητας ή της θρησκείας, έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να ιδρύουν οικογένεια. Και οι δύο έχουν ίσα δικαιώματα ως προς τον γάμο, κατά τη διάρκεια του γάμου και κατά τη διάλυση του.

-        Στην προκειμένη περίπτωση  των σύγχρονων οικογενειών, δεν  αρκ ένα σχόλιο, αλλά απαιτείται ολόκληρη διατριβή.

Αλήθεια τι έχουν να απαντήσουν επί όλων αυτών οι λαλίστατοι πολιτικοί μας και οι Νομικοί της χώρας που τήρησαν σιγήν ιχθύος, στην όλη αυτή επίθεση  κατά της κυρίας Καρυστιανού;;;  Γιατί δύο μέτρα και δύο σταθμά;;;

Με την ευκαιρία αυτή θα θέσω  και ένα άλλο σχετικό  με την οικογένεια ερώτημα, που είναι     βέβαιο  ότι αφορά πολλούς ανθρώπους και όχι μόνο αλλά σίγουρα θα απαντηθεί αναγκαστικά  λίαν προσεχώς και εκ των πραγμάτων, για λόγους δημόσιας υγείας  και οικιστικούς .

Πρόκειται για το θέμα της αποτέφρωσης των νεκρών, που βάζει σε σκέψεις πολλούς πραγματικά πιστούς Χριστιανούς. Η απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδας, αφήνει στους τοπικούς  Μητροπολίτες την  επιλογή αποδοχής  ή της άρνησης της ‘’δικαιούμενης’’ εξόδιου  ακολουθίας ‘’ των πιστών. Θα μπορούσε μάλιστα αυτό  να γίνεται στον ίδιο ή γειτονικό χώρο της αποτέφρωσης και σε στενό κύκλο, χωρίς άλλες διατυπώσεις  και πρόσθετα έξοδα.

Στην εποχή μας, που όλα γύρω  αλλάζουν,  δεν μπορεί η πνευματική μητέρα των πιστών να προτάσσει τους τύπους από την ουσία. Πολλές από τις τελετές που συνοδεύουν τους νεκρούς, σε μια εποχή υποβάθμισης της οικογένειας,  αποτελούν υποκριτική πράξη , διότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη  φροντίδας και τιμής, όσο είναι ζωντανός . Το όλο θέμα υπηρετεί πλέον εισπρακτικά συμφέροντα επαγγελματιών και όσων κινούνται γύρω από τις  ανάλογες τελετές.

Κρίνοντας φιλοσοφικά το θέμα, διαπιστώνουμε ότι ο άνθρωπος γεννιέται μόνος ή μέσα στο στενό οικογενειακό περιβάλλον και φεύγει από τη ζωή και πάλι μόνος. Του οφείλεται λοιπόν ένα ανάλογο ‘’ξεπροβόδισμα’’ του στενού οικογενειακού του  κύκλου και μια σεμνή θρησκευτική τελετή –  όχι βέβαια  α λα καρτ -   εφ’ όσον το επιθυμεί.

 Το τελευταίο αποτελεί μια πρακτική πρόταση, πριν την επιβάλουν οι συνθήκες των καιρών, την οποία,    προσωπικά υιοθετώ πλήρως. Όσον αφορά την φράση της Παλαιάς Διαθήκης, που αναφέρεται στα λόγια του Θεού προς τον Αδάμ "χους ει και εις χουν απελεύσει" , μπορεί να τηρηθεί  απολύτως και στην περίπτωση της αποτέφρωσης, με μόνη διαφορά ότι αντί της μεσολάβησης των ‘’σκωλήκων’’, επιτυγχάνεται απευθείας δια της τέφρας, η οποία ακινδύνως μπορεί να διασκορπισθεί στην ξηρά ή την θάλασσα. Η ρήση   αναφέρεται στην ανθρώπινη  θνητότητα και  ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Σημαίνει  δε ότι οι άνθρωποι είναι  φτιαγμένοι από γήινα υλικά   και τελικά στη γη επιστρέφουν. Αντώνης 

 

 

                            ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΜΕ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ

 

 

Σας παρακαλώ να μπείτε στον κόπο να αναγνώσετε – όσοι δεν μπορέσατε να το κάνετε μέχρι τώρα ή περιορισθήκατε,   από φιλική διάθεση ή εκ καθήκοντος, σε ένα απλό διάβασμα των τελευταίων  κειμένων μου. Θα διαπιστώσετε ότι τα σχόλια, οι  προβλέψεις και κρίσεις μου, αρχίζουν να επιβεβαιώνονται πλήρως και δυστυχώς  συνολικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι διαθέτω κάποιο  ‘’ειδικό χάρισμα’’ ή ιδιαίτερη ικανότητα,  αφού αποτελεί  μια κοινή διαπίστωση που ορισμένοι αρνούνται  να αποδεχθούν, γιατί είναι δογματικά εγκλωβισμένοι στις αυταπάτες τους.

 Επισημαίνω ότι η  διαφορά ανάμεσα στη συνιστώμενη  ανάγνωση  και το διάβασμα – το έχω ξαναγράψει- είναι πολύ σημαντική.  Στην πρώτη περίπτωση όλα περνάνε  από το μυαλό  μέχρι να τα κατανοήσουμε [ανά – γνώση], ενώ το διάβασμα αποτελεί ένα απλό πέρασμα [διάβα] , μια σάρωση του κειμένου, δηλαδή παπαγαλισμό, που υπονοεί την απομνημόνευση χωρίς πραγματική κατανόηση,

Πίσω από κάθε λέξη ή φράση ενός κειμένου κρύβονται  περισσότερες έννοιες και υπονοούμενα που δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά για τους μη μυημένους στο θέμα που πραγματεύεται. Η  χρήση λόγιων εκφράσεων και λέξεων δεν αποβλέπει μόνο στη διάσωσή τους αλλά και στη σοφία που αυτές εμπεριέχουν.

Τελευταία έχω μιλήσει κατά κόρον για τα διεθνή και δικά μας προβλήματα, την εμπορική αντιμετώπιση σοβαρών εθνικών προβλημάτων, που έφθασε στη  απαίτηση της  απονομής διεθνών βραβείων, τον αναθεωρητισμό και την απειλή αγοράς ή κατάληψης ανεξάρτητων χωρών.

 Οι διεθνείς κοινωνίες και ιδιαίτερα η δική μας, μαστίζονται από τον λαϊκισμό, την  πατριδοκαπηλία, την θρησκοληψία και την εργαλειοποίηση των πάντων για λίγη δημοσιότητα και τα γνωστά ‘’ψηφουλάκια’’. Η συκοφαντία και η αναπόδεικτη καταγγελία έχει γίνει αυτοσκοπός και φθάσαμε στο σημείο εκμετάλλευσης τραγικών απωλειών ζωής, για την πολιτική ανέλιξη, με σκοπό την εκδίκηση και  θυμίζει το κυνήγι των ανεμόμυλων από τον Δον Κιχώτη του Θερβάντες.

Η υποκρισία και ο καιροσκοπισμός της εποχής, οδήγησε Κόμματα με ολοκληρωτική δομή, να υπερασπίζονται τις δημοκρατικές ελευθερίες και το δικαίωμα για κλείσιμο των δρόμων. Πρόκειται για τους ίδιους που δεν αποδέχονται τον αστικό κοινοβουλευτισμό και προπαγανδίζουν   συστήματα, τα οποία στις χώρες που εφαρμόζονται απαγορεύονται και οι απλές συγκεντρώσεις. Έχουμε χάσει κυριολεκτικά τον μπούσουλα και την  έννοια στοιχειώδους λογικής και δημοκρατικής ευνομίας.

Η σύγχρονη κοινωνία διέρχεται κρίση που δεν προμηνύει ευχάριστες εξελίξεις  και ο αντισυστημικός κομματισμός   ‘’περί άλλα τυρβάζει’’.  Η κατάντια μας θυμίζει τον μύθο του Αισώπου, κατά τον οποίο, ένα  χωριατόπουλο άκουγε τον θόρυβο που έκαναν τα σαλιγκάρια που ψηνόντουσαν στην φωτιά και με αγανάκτηση φώναξε: «Ω κάκιστα ζώα, των οικιών υμών εμπιπραμένων, υμείς άδετε». Δηλαδή καίγεται το σπίτι σας και εσείς τραγουδάτε!!!

Η σημερινή πραγματικότητα απαιτεί  σύμπνοια, ειλικρίνεια  και κατανόηση και όχι μίσος, εκδίκηση και κομματικό αλληλοσπαραγμό. Καιρός είναι να δείξουμε και την καλή μας πλευρά, η οποία μας βοήθησε στο παρελθόν  να ξεπεράσουμε πολέμους και  διχασμούς .Κανένας δεν κατέχει την μοναδική αλήθεια, την οποία μπορούμε να βρούμε όλοι μαζί, για το συνολικό καλό.  Αντώνης

Ο ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ ΚΑΙ ''ΑΙ ΜΩΡΑΙ ΠΑΡΘΕΝΑΙ''

 

          Ο ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ ΚΑΙ ‘’ΑΙ ΜΩΡΑΙ ΠΑΡΘΕΝΑΙ ’’

                                                   ΩΜΗ  ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

 

 

Ο Μπαμπούλας, την εποχή των παιδικών μου χρόνων, ήταν   πλάσμα, δαίμονας ή καλικάντζαρος, της λαϊκής φαντασίας και παράδοσης και αποτελούσε  φόβητρο για τα άτακτα παιδιά.  Η μορφή του δεν ήταν μία αλλά περισσότερες, ώστε να επιλέγει εκείνη που  τρομάζει περισσότερο.

Ο σύγχρονος όμως Μπαμπούλας, παρουσιάζεται με την ίδια πάντα –ανέκφραστη- μορφή και κραδαίνει απειλητικά την μάχαιρα σε  όσους  δεν  υποτάσσονται στις απαιτήσεις του. Σε εκείνους όμως που  αντιδρούν,  το  διαπραγματεύεται,  με τους δικούς του πάντα  εμπορικούς όρους. Ο κατά τα άλλα απρόβλεπτος και ανέκφραστος νέος Μπαμπούλας, έχει δύο σταθερές [όπως λέγαμε παλιά  στα μαθηματικά].

ΠΡΩΤΗ: Δηλώνει την   απόφασή του να σφετερισθεί  χώρες – μέλη του ΟΗΕ  [Γροιλανδία,  Καναδάς και  Παναμάς], με  την αγορά τους και σε περίπτωση άρνησης, την κατάληψή τους. Και  οι τρεις αρνήθηκαν κάθε μορφή εκβιασμού, επικαλούμενες την κατοχυρωμένη ανεξαρτησία τους και το Διεθνές Δίκιο. Έμειναν όμως ,για την ώρα μόνες, με  ένα περιορισμένο ευχολόγιο, στα πλαίσια του τυπικού  savoir vivre!!!

Εκείνος  δεν  αποδέχεται τις διεθνείς δεσμεύσεις, τις οποίες έχει,   επανειλημμένα, καταπατήσει και προσποιείται ότι δεν τις καταλαβαίνει. Υπάρχει δε και η χειρότερη εκδοχή, να μην τις καταλαβαίνει πραγματικά. Δεν πρέπει να παροράται και η  έκφραση του προσώπου του που θυμίζει εκείνη του Μουσολίνι, μιας αλήστου μνήμης εποχής, όταν  κατέκτησε την μακρινή Αιθιοπία. Στην περίπτωση αυτή το θέμα ξεφεύγει βέβαια  από την προσωπική μου εικοτολογία και ανάγεται στη σφαίρα της επιστήμης, που καλείται να βάλει το χεράκι της, για το καλό όλων αλλά και του ιδίου!!! ‘’Ζητείται ελπίς’’ που έλεγε και ο αείμνηστος Αντώνης Σαμαράκης.

Συνειρμικά τα γεγονότα μας οδηγούν στη γνωστή  παραβολή  των μωρών παρθένων, η οποία στην πολιτική της μεταφορά, καθίσταται  περισσότερο παρά ποτέ επίκαιρη. Οι σύγχρονες ‘’ μωραί παρθέναι’’,  δεν είναι  πέντε – όπως στην παραβολή -και δεν   ξέχασαν  μόνο το λάδι στο λυχνάρι, που τις άφησε,   κυριολεκτικά και μεταφορικά, εκτός νυμφώνος

 Πέρασε τουλάχιστον ένας χρόνος  από την επανεκλογή του κ. Τράμπ, ο οποίος είχε προϊδεάσει, από την προηγούμενη Προεδρία του,  για τις επεκτατικές αναθεωρητικές του βλέψεις.  Οι Ευρωπαϊκές χώρες , καταλείφθηκαν μάλλον  εξαπίνης  και με πολύ καθυστέρηση εκδήλωσαν ‘’ομοφώνως’’ την αντίδραση τους για   την επαπειλούμενη προσάρτηση της Ευρωπαϊκής Γροιλανδίας. Ακόμα και τώρα, αφού έχουν  αποδεχτεί τους εκβιασμούς Τράμπ  για αύξηση των δασμών και της οικονομικής συμμετοχής στο απισχνασμένο και αμερικανοκρατούμενο ΝΑΤΟ, δείχνουν ότι αφυπνίσθηκαν.

Για μια ακόμα φορά, η κραταιά  Ευρωπαϊκή μας  Ένωση, ακολουθεί  την τακτική των μωρών παρθένων, δίνοντας  την εντύπωση ότι λειτουργεί με τη ρομαντική καρτερία των στίχων του ποιητή Κώστα Ουράνη: ‘’Αν είναι να ’ρθει, θε να ’ρθεί – αλλιώς θα προσπεράσει!…’’. Οψόμεθα!!!

ΔΕΥΤΕΡΗ: Την εμμονική του προσκόλληση σε κάποιους φίλους, με τις ίδιες ακριβώς αναθεωρητικές απόψεις για το Διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Συχνά αλλά  παραπειστικά , προβαίνει  σε  έντεχνες απειλές και προς τους ομόφρονες   του, ενώ σπεύδει να τους καθησυχάσει τηλεφωνικά, για να μη ‘’σεκλετίζονται’’. Οι παραδοσιακές φιλίες  των ΗΠΑ με τις Δυτικές Χώρες, αποτελούν πλέον  φενάκη συγκάλυψης των πραγματικών του προθέσεων. Μοναδική ελπίδα  απομένουν  οι επικείμενες εκλογές για τη Βουλή και τη Γερουσία, με  διαφαινόμενη τη διαφοροποίηση  δυνάμεων, τουλάχιστον στη Βουλή, η οποία ενδεχομένως να τραβήξει λιγάκι, έστω και το χειρόφρενο. Αντώνης