ZHN, ΕΥ ΖΗΝ ΚΑΙ ΕΠΙΖΗΝ

                  ΤΟ ΖΗΝ, ΕΥ-ΖΗΝ ΚΑΙ ΕΠΙΖΗΝ

 

 

Με μηδαμινή  επιστημονική γνώση του αντικειμένου, αλλά   με περίσσεια προσωπική εμπειρία, θα προσπαθήσω να προσεγγίσω τις βασικές φάσεις της ανθρώπινης ζωής, χρησιμοποιώντας, όπου μπορώ - για τη διάσωσή τους - λόγιες λέξεις και φράσεις. [Περίσσεια: Είναι λόγιο ουσιαστικό που σημαίνει το πλεόνασμα, την υπερβολή] . Για τους λόγους που προανέφερα, η όλη προσέγγιση θα γίνει με εμπειρικά κριτήρια  και  μικρούς ερανισμούς από την AI.

Αρχίζουμε λοιπόν από την πρώτη λέξη του τίτλου που σημαίνει να ζει κάποιος, να αναπνέει, να κινείται και να  μπορεί να προσφέρει άμεσα ή έμμεσα στο κοινωνικό σύνολο.

Το ευ ζην είναι αρχαία ελληνική έκφραση και σημαίνει την καλή ζωή και  ευδαιμονία, με το ζην να αναφέρεται στη βιολογική ζωή, ενώ το ευ ζην αντιπροσωπεύει και την ποιότητα της ζωής, την πνευματική και σωματική υγεία και την ηθική ολοκλήρωση του ανθρώπου. Η διασημότερη αναφορά στη φράση ανήκει στον  Μέγα Αλέξανδρο, με τη δήλωσή του ‘’στους γονείς μου οφείλω το ζην και στον δάσκαλό μου Αριστοτέλη το ευ ζην.

Κατά τον Αριστοτέλη, το «ευ ζην» (το να ζει κανείς καλά και ουσιαστικά) δεν ταυτίζεται με την απλή βιολογική επιβίωση ή την αναζήτηση υλικών ηδονών, αλλά θεμελιώνεται στην ευδαιμονία, η οποία επιτυγχάνεται μέσω του βίου «κατ' αρετήν» και της ολοκλήρωσης του ανθρώπου ως κοινωνικού όντος.  Η αρετή δεν είναι απλή θεωρία αλλά έξη (συνήθεια) που αποκτάται με την πράξη. Δίδασκε δε ότι  ηθική αρετή είναι μεσότητα. Βρίσκεται ανάμεσα σε δύο άκρα: την υπερβολή και την έλλειψη. Και τα δύο αυτά άκρα αποτελούν κακίες.

Στην εποχή μας,  η έννοια του ευ ζην προσεγγίζεται μέσα από τους ακόλουθους  4 βασικούς πυλώνες: Σωματική υγεία, ψυχική ισορροπία, πνευματική ανάπτυξη και  προσεγμένη διατροφή, άσκηση, ύπνος.

 Δεν λαμβάνω υπόψη μου τα όσα επιφυλάσσουν δι’ εαυτούς οι σύγχρονοι νεόπλουτοι, οι οποίοι, για να ξεπεράσουν το τραύμα της προηγούμενης στέρησης, το έριξαν στην κάθε μορφής καλοπέραση. Μου θυμίζουν το σύμπλεγμα της γενιάς μου, που προσπαθούσε να κάνει το ίδιο μετά την απελευθέρωση,  αλλά δεν τα κατάφερε, με εξαίρεση τους μαυραγορίτες της εποχής.

Υπάρχει και μια άλλη έκφραση του ΖΗΝ, εκείνων   του ζην επικινδύνως, που αφορά κυρίως άτομα που, για τους δικούς τους λόγους και  με τη θέληση τους, ασχολούνται με επικίνδυνες δραστηριότητες. Πρόκειται για τη γνωστή ιταλική έκφραση vivere pericolosamente, που αποδίδεται φιλοσοφικά στον Φρίντριχ Νίτσε.  Στην κατηγορία αυτή  όμως εμπλέκονται και άτομα που δεν έχουν καμιά πρόθεση να ρισκάρουν επικίνδυνα.

Προσωπικά δεν είχα καμιά διάθεση να ζήσω όλους αυτούς τους κινδύνους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, της πείνας του 1941 και του αδελφοκτόνου εμφυλίου που τα συνόδευσε.

Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, τη δεκαετία του 1960, που υπηρετούσα στη  Πράγα, είδα και τη  σοσιαλιστική μορφή βίας, με τη Σοβιετική εισβολή του 1968, στη χώρα. Το ζην επικινδύνως λοιπόν μπορεί να μας συμβεί και χωρίς τη συγκατάθεσή μας, με τα θύματα  να χαρακτηρίζονται απλά ‘’παράπλευρες απώλειες’’. Τι κάνει ο άνθρωπος για να ‘’συγκαλύψει’’ τα αιμοχαρή του ένστικτα!!!

Φθάνουμε λοιπόν και στην τελευταία ‘’last but not least’’ κατηγορία του επιζήν, για την οποία προσωπικά πιστεύω  ότι είναι και η πιο ενδιαφέρουσα. Θεωρώ ότι αποτελεί το ταμείο  εξόφλησης του τελικού λογαριασμού  της ζωής γιατί είμαι βέβαιος ότι τίποτα και πουθενά δεν προσφέρεται δωρεάν. Εντοπίζω το πρόβλημα κυρίως στα γηρατειά και το  βλέπω σαν ένα είδος  διοδίων σε μια νοερή  λεωφόρο της μακροζωίας.

Εδώ  ακριβώς εντοπίζεται κυριολεκτικά το επιζήν, αφού ζω μεν και σκέπτομαι αλλά δεν  προσφέρω οτιδήποτε  στο κοινωνικό σύνολο και [στις αρχές των 93 χρόνων μου] μετά δυσκολίας ανταποκρίνομαι και στις προσωπικές μου ανάγκες.

Θεωρώ ότι, πληρώνω διόδια για τη  χρήση της λεωφόρου μιας ψεύτικης και οδυνηρής  μακροζωίας, κάτι που δεν αποζήτησα και φθάνω στο σημείο να δικαιολογώ  τις επιλογές των αρχαίων Σπαρτιατών , τις οποίες ως μαθητής  απέρριπτα μετά βδελυγμίας.

Μη μου  μιλήσετε για γηροκομεία και τη φροντίδα των ηλικιωμένων στη χώρα μας, γιατί θα ταχθώ αναφανδόν υπέρ της επαναφοράς του  ‘’Καιάδα’’ πανελληνίως, για κάθε άτομο που δεν μπορεί πια να  προσφέρει και δεν διαθέτει ανθηρά  οικονομικά. Η πάλαι ποτέ επαναλαμβανόμενη φράση γα τα ‘’τιμημένα γηρατειά’’, έχει στοιχειώσει στα αφτιά μου και δεν αποζητώ πια  τη συμπόνια κανενός.

Το παρόν δεν αποτελεί υπαινιγμό για κανένα, αλλά σαφή και γενικευμένο φαινόμενο της εποχής που διανύουμε.  Ευτυχώς που βρίσκομαι στο τέλος, σκέπτομαι όμως πού οδηγούνται οι σημερινοί νέοι. Αλλοίμονο στους επερχόμενους, τη ζωή των οποίων δεν θα ήθελα καν  να γνωρίσω , φεύγοντας  με την απορία, γιατί αυτό δεν το βλέπουν ούτε οι άμεσα ενδιαφερόμενοι νέοι της εποχής;;;  Αντώνης 

ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ

 

                       ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ

 

Η φράση χρησιμοποιείται απαξιωτικά   ως επίπληξη σε ομάδες ανθρώπων όταν λένε ή κάνουν πράγματα ντροπιαστικά. Η φράση χρησιμοποιείται στην Ιλιάδα από την Ήρα, τον Αγαμέμνονα και τον Αίαντα προς τους  Έλληνες για να διώξουν τη δειλία τους και να αναθαρρήσουν.

Δεν έπαυσε και δεν θα παύσει να χρησιμοποιείται κάθε φορά που 0μάδες και οργανωμένα κομματικά σύνολα ασχολούνται με θέματα που δεν υπηρετούν τα  εθνικά συμφέροντα ή παραβαίνουν τους Νόμους και τους ηθικούς κανόνες της πολιτείας, παρουσιάζοντας την ηγεσία της χώρας, ως κλέφτες, συμμορία απατεώνων και ‘’εθνικών προδοτών’’, ενώ διεθνώς ομολογείται το αντίθετο.

Υφίσταται λοιπόν το γεγονός ότι είναι η  μοναδική περίοδος που η χώρα χαίρει της πλήρο0υς  διεθνούς εκτίμησης και διακηρύσσεται διεθνώς ως παράδειγμα προς μίμηση σε πολλούς τομείς της οικονομικής και κοινωνικής διεθνούς πραγματικότητας.

 Ίσως αυτό προδίδει και την πρόθεση κάποιων στη γνωστή μιζέρια του παρελθόντος με το  ΕΟΚ  κα ΝΑΤΟ, την εκδίωξη του έλληνα Πρωθυπουργού από το Συμβούλιο Κορυφής, ή την  ‘’τιμωρία εγκλεισμού’’ που υποχρέωσε  έτερο Έλληνα ηγέτη, να κάνει το ΟΧΙ  προσωπικού του Δημοψηφίσματος  ΝΑΙ και άλλα πολλά, μέχρι και την απειλή εκδίωξής μας από  την Ευρωπαϊκή Ένωση και μάλιστα επί πληρωμή.

Καλώ όλους αυτούς τους τυχοδιωκτικά κινούμενους να μην συνεχίσουν να βλάπτουν τη χώρα όλων μας. Πολλοί από τους αναφερόμενους έχουν  ζήσει πολλά χρόνια με παχυλές αποδοχές, στο μικρό Βέλγιο με αμέτρητα εθνικά και γλωσσικά προβλήματα και παρ’ όλα αυτά να  λειτουργούν άψογα ακόμα και χωρίς Κυβέρνηση. Αυτό γίνεται διότι έχουν καταλάβει ότι προέχει το γενικό καλό του ιδιοτελούς. Ερωτώ ειδικά  έναν νέο άνθρωπο και αρχηγό Κόμματος, αν  είδε ποτέ κάτι ανάλογο στο βελγικό κοινοβούλιο με αυτά που διαπράττει ο ίδιος!!!  Προσωπικά με τριπλάσιο χρόνο διαμονής στις Βρυξέλλες δεν είδα. Πώς το εξηγεί αυτό  και κυρίως το επίπεδο συνομιλίας και συνεργασίας, μεταξύ αντιπάλων που τους χωρίζουν υπαρκτές διαφορές;;;

 Οι αρχαίοι μας πρόγονοι έλεγαν τη φράση «κρείττον του λαλείν το σιγάν» και συχνά προτιμούσαν την ‘’αιδήμονα σιωπή’’. Στο αρχαίο θέατρο όταν δεν είχαν κάτι  σοβαρό να πουν ή συναντούσαν δυσκολίες ‘’εμφάνιζαν τον από μηχανής Θεό’’. Στην περίπτωσή μας ίσως αντί του από μηχανής θεού δεν απομένει να εμφανιστούν οι νέοι παλικαράδες.

Αυτά τα ολίγα για σήμερα, αφού η όλη κατάσταση της υγείας μου δεν μου επιτρέπει περισσότερα. Προτείνω στους ασκόπως  φωνασκούντες  να εμπνευστούν από τους στίχους παλιού γνωστού  άσματος: ‘’ κανείς δεν ξέρει τι να πει, τα λέει όλα η σιωπή’’ και να σιωπήσουν πια όχι μόνο για το καλό της χώρας αλλά και στους εαυτούς τους.      Αντώνης

ΚΟΜΜΑΤΙΑΣΜΕΝΑ ΒΙΩΜΑΤΑ - ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ

 

                           ΚΟΜΜΑΤΙΑΣΜΕΝΑ  ΒΙΩΜΑΤΑ

                                        ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ  

 

 

Με την αβεβαιότητα αν και μέχρι πού θα μπορώ να γράφω,  θα συνεχίσω με  όσα  ενδιαφέροντα κομμάτια των γεγονότων που βίωσα προσωπικά , ώστε να διασφαλίζω και την απόλυτη  ευθύνη της προσωπικής μου  εγκυρότητας.

Αρχίζω από  την επιστροφή μου στην Ελλάδα, μετά την έκτιση ‘’ της 12ετούς ποινής μου στις Βρυξέλλες’’, ένα χρόνο πριν τη συνταξιοδότηση μου. Πόσο θα ήθελα να υποστώ άλλη μια τέτοια   τιμωρία και για παρόμοιους λόγους, αλλά τώρα πια είναι πολύ αργά!!!

Σύμφωνα με τον Οργανισμό του Υπουργείου Εξωτερικών της εποχής, όταν συμπλήρωσα τα 58 χρόνια της ηλικίας μου και υπερτριακονταπενταετή υπηρεσία, κάποιοι Υπηρεσιακοί  παράγοντες  υπέβαλαν  πρόταση, που έγινε αποδεκτή από την Υφυπουργό Βιργινία Τσουδερού, για την παραμονή μου στην υπηρεσία και μετά τη συνταξιοδότησή μου, με καθεστώς ανάθεσης έργου. Η πρόταση απέβλεπε στην ολοκλήρωση της ψηφιοποίησης της Υπηρεσίας  Επικοινωνιών, της οποίας  ήμουν ο δημιουργός και  ‘’άτυπος’’ τότε προϊστάμενος.

 Συζητώντας το θέμα με φίλους συνδικαλιστές, διέκρινα έναν προβληματισμό, διότι ήθελαν να καρπωθούν κάποια επιδόματα μου και τον βαθμό Διευθυντού Α΄, που κατείχα. Προέταξα το συμφέρον του Κλάδου  και ζήτησα  την ακύρωση της παράτασης της παραμονής μου.

Εδώ αρχίζουν οι ιδιωτικοί προβληματισμοί, αν π.χ.  θα παραμείνω στην Αθήνα, ώστε να βλέπω τους φίλους και συναδέλφους, με τους οποίους, η μακρά μου παραμονή στο Βέλγιο, με είχε αποξενώσει και άλλες ανάλογες σκέψεις. Κάποιες όμως  έκτακτες συγκυρίες, όπως η λειψυδρία στην Αθήνα  και οι εξ αυτής  περιορισμοί ακόμα και στο μπάνιο, με τούβλα στο καζανάκι  και εκ περιτροπής μπάνιο με το ίδιο νερό, επέσπευσαν την επιστροφή  στη γενέτειρα μου.

Οι παλιόφιλοι με δέχτηκαν με χαρά και μάλιστα δημόσια με ανακήρυξαν δια βοής Πρόεδρο του πολιτιστικού Συλλόγου της ανδρικής χορωδίας ΑΡΜΟΝΙΑ, που αρκετό καιρό  πριν, είχε διακόψει  τις δραστηριότητές της. Η επιστροφή και μόνο στις παλιές μου   αγάπες δεν με έκανε να αναρωτηθώ για τους λόγους που συνέβαλαν στη ‘’διάλυση’’ της  παραδοσιακής χορωδίας της πόλης.

Παρά τις αγάπες και τα καλωσορίσματα , βρήκα τις πρώτες δυσκολίες με φίλους που είχαμε συμμεριστεί πολέμους, πείνα και πλείστα άλλα δεινά. Συνάντησα μια δυσκολία να επικοινωνήσω με τους παλιούς καλούς μου φίλους. Νόμιζα ότι μιλούσα  μια γλώσσα ακατανόητη, αφού το λεξιλόγιο  των περισσότερων είχε σαν βάση τα κόμματα, το ποδόσφαιρο, τις γυναίκες της Ευρώπης [ όχι όμως και τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, που δεν πρόσφερε την δική μας άνεση!!!] και τη γεωργία, που ομολογώ ότι δεν κατείχα επαρκώς

Σύντομα κατάλαβα ότι είχα επιστρέψει σε ένα χώρο  άγνωστο [πράσινων και γαλάζιων καφενείων και λοιπών τόπων συναθροίσεων], θύμα των οποίων είχε πέσει και η χορωδία που με καλούσαν να επαναφέρω και το έκανα.  Με τον καιρό έμαθα πολλά και δυστυχώς κατάλαβα περισσότερα, πράγμα που με έκανε να αρνηθώ κάθε ανάμιξη στα κοινά. Με τη λήξη της ‘’θητείας’’ και  ύστερα από πολλές εκδηλώσεις και φεστιβάλ, πήρα μια βαρκούλα και έγινα ένας θαυμάσιος ερασιτέχνης ψαράς και χάριζα την πλούσια ψαριά μου σε αναξιοπαθούντες, που μου έλεγαν τουλάχιστον ένα ευχαριστώ. Οι επαγγελματίες  όμως ψαράδες της περιοχής κατήγγειλαν αυτή την ’’ανομία’’ με τη δικαιολογία ότι χάνουν πελάτες τους.  Έτσι λοιπόν έκοψα και τη ‘’ βδελυρή’’ αυτή συνήθεια και απάλλαξα την πόλη από το τρομερό της  άγος.

Άλλαξα στέκια, κοντά στην παραλία, με επιλογή ελάχιστων απροκατάληπτων νέων φίλων , οι οποίοι με περίμεναν να γευθούμε όλοι μαζί, σε παραλιακά   ταβερνάκια, την ψαριά της ημέρας.  Η αγάπη μου για τους φίλους και τον τόπο, με ανάγκασαν να απομακρυνθώ από καφενεία και λοιπούς χώρους συνάθροισης, για να μην αναγκαστώ να τους μιλήσω για άλλες χώρες που  εφαρμόζουν την  Ελληνική Δημοκρατία  και τον πολιτισμό μας, ενώ εμείς βαυκαλιζόμαστε με την ιδέα ότι είμαστε απόγονοί τους και ας εφαρμόζουμε στρεβλά αυτά που μας  κληροδότησαν οι πρόγονοί μας. Δεν νομίζω ότι καλόπιστοι και λογικοί άνθρωποι μπορούν να δεχτούν ότι υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στη δημοκρατία των αρχαίων Ελλήνων και σύγχρονων ολοκληρωτικών κομμάτων και  συνασπισμών.

Κύρια και ευχάριστη απασχόλησή μου υπήρξε η φροντίδα των δυο εγγονιών μου που ζούσαμε κοντά και πάντα δίπλα στο κρεβάτι μου υπήρχε και ένα παιδικό. Ήμουν ο βοηθός τους στη μελέτη των μαθημάτων του σχολείου και ελπίζω επιτυχώς.

Θα κλείσω λόγω αδυναμίας να συνεχίσω, με την κραυγή του Νομπελίστα μας Οδυσσέα Ελύτη:

 Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
Και μυρσίνη συ δοξαστική
Μη παρακαλώ σας μη
Λησμονάτε τη χώρα μου!
        Θα τρίζουν τα κόκαλα του με όσα γίνονται στις μέρες μας και κυρίως με την υποκατάσταση της χώρας με πολλούς και ποικιλόχρωμους κομματικούς μηχανισμούς.

Αλήθεια ποιος  τη νοιάζεται σοβαρά αυτή τη χώρα;;; Αντώνης

 

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΕΡΑΝΙΣΜΟΣ - ΝΥΧΤΟΠΕΡΠΑΤΗΜΑΤΑ

 

             ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΕΡΑΝΙΣΜΟΣ                 

                      ΝΥΧΤΟΠΕΡΠΑΤΗΜΑΤΑ

      Αρχίζω ,με μια μικρή εισαγωγή, για να δικαιολογήσω  κάθε ενδεχόμενο που  θα με εμποδίσει  να  ολοκληρώσω το παρόν.

Την τελευταία ημέρα του μηνός,   συμπληρώνω το  92^ο έτος της ηλικίας μου. Ένα  αιμάτωμα από εξωγενή αίτια μου ακύρωσε το αριστερό ‘‘καλό’’ μου μάτι.

Πρόσφατα ένας ‘’έρπητας ζωστήρας’’ κατέλαβε, με πολύ οδυνηρά αποτελέσματα, την αριστερή πλευρά του προσώπου μου, συμπεριλαμβανομένου  του τριχωτού της κεφαλής και του ματιού μου.

Θα περιοριστώ στα ελάχιστα  αφού δεν μπορώ περισσότερα, λόγω των  προβλημάτων της υγείας μου, που μου ‘’έπεσαν μαζεμένα’’ και δικαιούμαι να πω και τη δική μου άποψη.

Το πολύ μακρινό 1980, τρία χρόνια μετά την απώλεια της συντρόφου μου , βρέθηκα μόνος με δυο μικρά  παιδιά – το ένα του Δημοτικού- στις Βρυξέλλες. Η τιμωρία μου τελικά -λίαν ευνοική- λόγω πρότερου υπηρεσιακού έντιμου βίου . Το έγκλημά μου ήταν ότι , όταν επιτράπηκε ο συνδικαλισμός  και εις το Δημόσιο, έσπευσα και δημιούργησα με τους ελάχιστους   αναγκαίους, τον πρώτο ‘’ακηδεμόνευτο’’  ΣΥΛΛΟΓΟ Μονίμων Υπαλλήλων Υπουργείου Εξωτερικών. Από την επομένη θεωρήθηκα  κάτι σαν Τσε Γκεβάρα και μου ζήτησαν – ευγενικά- τη μετάθεσή μου στο εξωτερικό. Παρά  την πρόνοια του Νόμου, ως Α΄ Γεν. γραμματέας, έδωσα ‘’τόπο στην οργή’’ και  αποδέχτηκα τους όρους της υπηρεσίας. Δημιούργησαν νέα θέση  στις Βρυξέλλες, που εξυπηρετούσε, τόσο την επιδιωκόμενη  απομάκρυνσή μου από το Υπουργείο όσο και τις  μορφωτικές ανάγκες των παιδιών μου. Με ξέχασαν  στις Βρυξέλες για 12 χρόνια, όπου πορευτήκαμε οι τρεις μας μόνοι!!!

Πήραμε την απόφαση να ζήσουμε σαν κανονικά ανθρώπινα όντα και κάποιες συμπτώσεις θέλησαν να μας βοηθήσουν και τους τρείς σε μια φυσιολογική ζωή. Η πρώτη μας ομαδική  βραδινή  έξοδος , έγινε στο διάσημο στην εποχή του κέντρο Ζαρμπάς, ελληνικής ιδιοκτησίας ενός τενόρου των παλιών τρίο, του Αλέκου και συχνούς πελάτες την Νανά Μούσχουρη, τον Ντέμη Ρούσο, Ζωρζ Μουστακί και εκκολαπτόμενα νέα ταλέντα.

Το βράδυ εκείνο δεν υπήρχαν διασημότητες. Από το διπλανό μου όμως τραπέζι ακούστηκε μια όμορφη ιταλική καντσονέτα. Όταν τελείωσε , ζήτησα την άδεια από τον σεφ να πω και εγώ μια μικρή μελωδία.  Οι φίλοι του Μπελ Κάντο  με ξανάφεραν στη ζωή και παρακολουθούσαν έκτοτε όλες τις ιδιωτικές νυχτερινές κινήσεις μου .  Δεν παραμέλησα ούτε τα παιδιά μου – που έπαιρνα μαζί μου όταν ήταν μικρά- και προφανώς ούτε την εργασία μου.

Ένα βράδυ βρέθηκα τυχαία σε ένα ουγγαρέζικο μουσικό κέντρο στην περιοχή  Sablon, ιδιοκτησίας ενός παλιού βαθύφωνου της Όπερας της Βουδαπέστης – ονόματι Μπερτράν- που δοκίμαζε ένα νεαρό πιανίστα. Έκανα μια μικρή απόπειρα φωνητικής υποστήριξης και μου ζήτησε να συνεχίσω. Έτσι καθιερώσαμε κάθε  δεύτερη Παρασκευή μια μικρή σύμπραξη μου  δωρεάν  με έργα Ούγγρων συνθετών.

Σημειώνω ότι, τον επόμενο χρόνο, ο δόκιμος μουσικός έγινε ο μόνιμος πιανίστας της Φλαμανδικής  Τηλεόρασης του Βελγίου.

Άλλες  βραδιές, όλα τα μέλη της   ορχήστρας της όπερας της πόλης, μετά το τέλος της παράστασης, έρχονταν στο νέο κατάστημα του Αλέκου,’’la  canette’’  και ‘’χάζευαν’’ τα ντουέτα μας . Με λίγα λόγια πέρασα μια ζωή όνειρο, για 12 συναπτά χρόνια, με τις γενικές  υποχρεώσεις μου να αποτελούν το κύριο μέλημα μου. Αν έκανα λάθη έγιναν μόνο από προσωπική άγνοια  και τη φυσική έλλειψη του μοναδικού γυναικείου φίλτρου. H ψυχολογική βελτίωσή μου, βοήθησε αναμφίβολα και τους τρείς μας.

Τώρα που εγγίζω πια το τέλος, αισθάνομαι την   ανάγκη ενός μικρού απολογισμού και  γιατί όχι μιας μεγάλης συγγνώμης για όσα ενδεχομένως παρέλειψα  , αφού δεν είχα κάποιον να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί του.

Το γεγονός ότι συμπτωματικά πέρασα και εγώ καλά κανείς δεν ξέρει ακόμα πόσο μου ήταν αναγκαίο για να  ‘’γεμίσω τις μπαταρίες μου’’. Δεν θα επικαλεσθώ τα  λόγια φίλων και συναδέλφων που με έζησαν από κοντά και μου έδιναν κουράγιο. ΜΟΥ ΑΡΚΕΊ Η ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΏΝ ΜΟΥ, που με γεμίζει αγάπη.

ΣΗΜΕΊΩΣΗ΄΄ Το παρόν μου  πόνημα μου  πήρε 4 ημέρες και ό,τι  έχει απομείνει στην καρδιά.   Αντώνης

Αντώνης

 

 

 

ΑΠΥΘΜΕΝΟ ΘΡΑΣΟΣ

 

        ΑΠΥΘΜΕΝΟ ΘΡΑΣΟΣ

 

 

Θα καταφύγω και πάλι στη βοήθεια της ΑΙ, ελπίζοντας  ότι δεν πρόλαβαν ακόμα να την  κομματικοποιήσουν οι άνθρωποι που στηρίζουν  την ύπαρξη τους στη διαστρέβλωση της αλήθειας και στο ψέμα.

Το θράσος είναι η υπέρμετρη, αδιάντροπη τόλμη που συχνά αγγίζει τα όρια της αναίδειας ή της έλλειψης σεβασμού  και συχνά υποδηλώνει επιπολαιότητα και την άγνοια   των ορίων.

Η φράση δε  ‘’απύθμενο θράσος’’ , χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια εξαιρετικά προκλητική, αλαζονική ή αναιδή συμπεριφορά, όταν κάποιος ξεπερνάει κάθε όριο ευγένειας ή λογικής, συνήθως χωρίς να δείχνει καμία μεταμέλεια.

Στη διεθνώς τρελή εποχή  που διανύομε, ο καθένας για τους δικού του λόγους, το  χρησιμοποιεί  – αν δεν το  καλλιεργεί- για να ευνοήσει τις όποιες αδυναμίες του και να επιβάλει τις αστήρικτες συκοφαντίες κατά των υπέρτερων αντιπάλων του.       Ζούμε στην εποχή του ψεύδους και αλλοίμονο στους αμέτρητους αφελείς  που αποτελούν τα πρώτα θύματα που συχνά παρασύρουν και αρκετούς ‘’νοήμονες’’.

 Παρά τις αδυναμίες της υγείας μου  επεχείρησα να γράψω το παρόν, με αφορμή το παγκόσμιο  κύπελλο ποδοσφαίρου . Ο ‘’ευγενής’’ οικοδεσπότης        πλανητάρχης- ‘’φιλικά’’ εξασφάλισε  αναστολή της ποινής στον καλύτερο  ποδοσφαιριστή των ΗΠΑ. Χάρηκα όμως γιατί, το άδικο δεν ευλογείται. Ανάλογα ψεύδη χρησιμοποίησε  συχνά και στη ‘’συντριβή του στο  ΙΡΑΝ και στα αμέτρητα δισεκατομμύρια που στέρησε από τον λαό του. Τώρα αναζητεί εσπευσμένα μια συμφωνία για να σώσει τα προσχήματα και να παρουσιάσει την  πανωλεθρία σαν ‘’ανακωχή’’. Ας του θυμίσει κάποιος δικός του ότι το ΙΡΑΝ [ΠΕΡΣΙΑ], έχει  πολιτισμό και ιστορία κάποιες χιλιάδες  χρόνια παλαιότερη.

 Για τα καθ’ ημάς θα αναφέρω και πάλι  τις  αμετροέπειες κα τα ασύστολα ψεύδη που συνδέονται πλήρως με τον τραμπισμό, που εισήγαγαν στη χώρα μας  εκείνοι που  κατέχονται από το πλήρες νόημα του τίτλου του κειμένου. Αντώνης

 

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ

 

                                  ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ

 

  Δεν αναφέρω ολόκληρη τη ρήση του Ευαγγελίου για να μην αποτρέψω τους δηλώνοντες άθεους.

,

Στο προχθεσινό άκουσμα της εγκληματικής επίθεσης κατά τριών Νεοδημοκρατών πολιτευτών,’’κατέσπευσαν’’ όλα τα κόμματα της Αντιπολίτευσης να καταδικάσουν τις δολοφονικές ενέργειες.  Αν είχαν δείξει τον ίδιο ζήλο και στις  καθημερινές δικές τους αναίτιες κατηγορίες και συκοφαντίες κατά της Κυβέρνησης και προσωπικά κατά του πρωθυπουργού, [ για εθνική μειοδοσία,  σπείρα κλεφτών και καταχραστών και άλλα πολύ  χειρότερα],  ίσως να είχε σωθεί τουλάχιστον μια  αδικοχαμένη μητέρα.

Με δεδομένο ότι ποτέ δεν πρόκειται να καταγγελθούν και στη δικαιοσύνη αυτές οι αισχρές κατηγορίες – ελλείψει στοιχείων-, ας επιληφθεί κάποτε η δικαιοσύνη αυτεπάγγελτα για να βάλει κάθε κατεργάρη στον πάγκο του και να προλάβουμε νέες βεντέτες.

Εδώ θα παραθέσω τις προσωπικές μου απορίες,  και σκέψεις για τα καταγγελλόμενα γεγονότα. Είναι πρωτάκουστο σε μια ευνομούμενη κοινωνία, όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης που δεν συμφωνούν  σε οτιδήποτε άλλο  μεταξύ τους,  να έχουν ομαδικό αυτοσκοπό να ρίξουν τον Πρωθυπουργό αφού δεν βρίσκουν άλλο νόμιμο τρόπο να τον κερδίσουν. Το θέμα, πλην της δικαιοσύνης [ για τον έλεγχο των σοβαρών καταγγελιών] , αφορά προφανώς και ειδικούς άλλων επιστημών. Θα αναφερθώ, για την ώρα, στον κ. Τσίπρα και τον  λίαν  συμπαθή μου κ, Κουτσούμπα.

Ο πρώτος αφού διέπραξε τόσα κατά τη διακυβέρνηση της χώρας, κάποια των οποίων θα θίξω ακροθιγώς, άλλαξε σαν τον κακό λύκο τη φωνή  και το κόμμα του και μας εμφανίζεται ως αθώα περιστερά. Θα του θυμίσω το όνομα Αλέκος Αλαβάνος, που τον έβγαλε από την αφάνεια και του έδωσε το ‘’δαχτυλίδι’’ της διαδοχής στην ηγεσία του Συνασπισμού,   και πως του το  ανταπέδωσε,  όταν πήρε την ηγεσία του κόμματος;;;

 Τι έγινε με το τρίτο μνημόνιο, κι αν δεν  θυμάται ας ρωτήσει το στέλεχος του κόμματος που τώρα αποποιείται, την τότε Πρόεδρου της Βουλής κυρία Κωνσταντοπούλου!!!

Αφήνω τελευταίο ένα θέμα που άπτεται και της επιστήμης του. Όταν ένα γεωγραφικό μέρος ονομάζεται ΒΟΡΕΙΟ,  το υπόλοιπο ταυτώνυμο μέρος του, μπορεί να είναι κάτι άλλο εκτός από ΝΟΤΙΟ;; Π.χ. Βόρια και νότια Καρολίνα. Ντακότα, Κορέα κλπ. Ξέρει ότι κατέστησε έμμεσα την Ελληνική Μακεδονία, απλά ΝΟΤΙΑ;; Αυτά για την ώρα.

Στον φίλο και συμπατριώτη μου κ. Κουτσούμπα , για να τον βοηθήσω και μόνο, τον παρακαλώ να δοκιμάσει να ζήσει μόνο για έξι μήνες ‘’ινκόγκνιτο’’, σε μια από τις κομμουνιστικές χώρες που εξυμνεί και μετά να τα πούμε. Προσωπικά στα 92 μου με ανάλογα βιώματα  12 ετών, ΘΕΩΡΩ ΚΑΘΗΚΟΝ νου, να  προσγειώσω ομαλώς έναν τόσο συμπαθή συμπατριώτη μου, που έχει μείνει στη θεωρία του Καρλ Μαρξ.

Παρά την ηλικία μου είμαι διατεθειμένος να συζητήσουμε το θέμα. Αντώνης

ΖΩΗ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ

                           ΖΩΗ   ΚΑ   ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Με τον σημερινό μου  τίτλο προσπαθώ  να προσεγγίσω τη  σχέση   ανάμεσα στην ανθρώπινη ύπαρξη και την πορεία μας μέσα στον χρόνο. Η Ιστορία αποτελεί τη ζωντανή μνήμη των εμπειριών, των αγώνων και της εξέλιξης των ανθρώπων.

Οι εμπειρίες και οι αποφάσεις των προηγούμενων γενεών καθορίζουν τον τρόπο που ζούμε, εργαζόμαστε και σκεφτόμαστε.  Κάθε ανθρώπινη πράξη, ιδέα ή κοινωνική αλλαγή του σήμερα αποτελεί τον θεμέλιο λίθο για τα ιστορικά γεγονότα που θα μελετήσουν οι επόμενοι.

Τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα (πόλεμοι, επαναστάσεις, οικονομικές κρίσεις) επηρεάζουν άμεσα την προσωπική και επαγγελματική μας ζωή, ενώ οι ατομικές επιλογές συχνά προκαλούν ιστορικές τομές.

Η πραγματική ιστορία στην εποχή μας αποτελεί ζητούμενο, διότι την μοναδική της αλήθεια γνωρίζουν μόνο όσοι τη βίωσαν. Γράφεται από ελάχιστους αντικειμενικούς ιστορικούς, οι οποίοι βρίσκουν απέναντί τους αμέτρητους πολέμιους της αλήθειας και πλαστογράφους της. Προσωπικά, λόγω της  ηλικίας   και του επαγγέλματος μου , βίωσα τα γεγονότα του 1940  και του  εμφυλίου. Έζησα δε υπηρεσιακά τη δεκαετία του 1960 , μέχρι τέλους του 1971,  στις αποκαλούμενες. κατ’ ευφημισμό, ‘’χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού’’ και γνώρισα οικογενειακώς και την εισβολή των σοβιετικών στρατευμάτων στην Τσεχοσλοβακία, την οποία πρώτα και μοναδικά ‘’χειροκρότησαν’’ το ΚΚΕ και το ΑΚΕΛ.  Το τι διάβασα  για τα τελευταία γεγονότα  από τα ‘’αριστερά’’ με ή χωρίς την τσόντα του ‘’προοδευτικού’’ κόμματα, δεν λέγεται. Κάτι τέτοια  πρέπει να είχε κατά νου και ο φιλόσοφος Καρλ Μαρξ όταν έγραφε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρώτα ως τραγωδία, μετά ως φάρσα’’. Σήμερα λοιπόν κ.κ. επαναστάτες, αριστεροί –ασχέτως του βαθμού  προοδευτικότητας- η γενιά μας  σε πια φάση της ιστορίας βρίσκεται;;;. Σας ακούει ο κόσμος και γελάει  και αν ζούσε ο  Φωκίων Δημητριάδης, θα έβαζε να γελάσει και το ‘’ παρδαλό’’  κατσίκι του.

Ας έλθουμε όμως τώρα στο πρώτο μέρος του τίτλου και τη συνολική οριοθέτηση της  ζωή μας γενικώς, ζητώντας και τη γνώση της  ΑΙ, για να μας προσδιορίσει τις διάφορες εκφάνσεις της.

Η ζωή είναι ένα πολύπλοκο φυσικό και βιολογικό φαινόμενο που διακρίνει τους ζωντανούς οργανισμούς από την άψυχη ύλη. Βιολογικά, περιλαμβάνει διαδικασίες όπως ο μεταβολισμός, η ανάπτυξη, η αναπαραγωγή και η προσαρμογή στο περιβάλλον. Φιλοσοφικά, είναι ο χρόνος και ο τρόπος με τον οποίο βιώνουμε την ύπαρξη, τα συναισθήματα και το νόημα που δίνουμε στις στιγμές μας.  Ανάλογα με την οπτική γωνία, η έννοια της ζωής μπορεί να οριστεί με διαφορετικούς τρόπους:

Βιολογικά : Ορίζεται ως η ικανότητα αυτοσυντήρησης, εξέλιξης και αναπαραγωγής.]

Φιλοσοφικά : Δεν είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί, αλλά μια πραγματικότητα που βιώνουμε, γεμάτη εναλλασσόμενα συναισθήματα, χαρές και προκλήσεις..

Προσωπικά: Είναι ουσιαστικά ο συνδυασμός όλων εκείνων των εμπειριών και των στιγμών που δίνουν αξία και σκοπό στην καθημερινότητα.’’

Αυτή είναι η θεωρητική  πλευρά της ζωής και η ΑΙ μας τα είπε όλα τέλεια, αλλά η ζωή δεν έχει σχέση με την τελειότητα, την οποία θα προσπαθήσω να  αντικρούσω με την προσωπική μου εμπειρία και τη λαϊκή θυμοσοφία.

Στην πράξη η ζωής του καθενός μας είναι ένας κύκλος, την περιφέρεια του οποίου μπορούμε να διατρέξουμε μία μόνο φορά.

Οι ζωές όλων αποτελούν βέβαια ομόκεντρους και επάλληλους  κύκλους αλλά με διαφορετική ακτίνα και εδώ αρχίζει η αδικία. Η ζωή κάποιων έχει μικρή ακτίνα και άλλων μεγάλη έως τεράστια. Δεν ξέρω ποιο είναι πιο άδικο, είμαι βέβαιος όμως, συμπληρώνοντας  τα 92 μου, ότι   και τα δύο είναι εξ ίσου οδυνηρά, δι’ εαυτούς και αλλήλους. Υπάρχει πληθώρα άλλων στη μικρομέγαλη ζωή μας, που δεν τα χωράει ούτε ο νους. Κάποιοι ‘’φεύγουν’’ πριν ξεκινήσουν, άλλοι   πριν διανύσουν τη δικαιούμενη τροχιά , και αρκετοί  βαριούνται πριν διανύσουν ‘’τον κύκλο τους’’ Το παρήγορο είναι ότι κανένας δεν γνωρίζει εκ των προτέρων το μήκος της περιφέρειες του δικού του κύκλου.

Θα κλείσω το παρόν, λόγω της γνωστής μου αδυναμίας, Με μια μικρή παραλλαγή μιας στροφής γνωστού τραγουδιού, του παλιού τροβαδούρου Αττίκ:

Δεν είναι οι καρδιές όλες το ίδιο καμωμένες.

‘’Ούτε και οι ζωές στον κόσμο ίσα μοιρασμένες’’. Αντώνης