ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ

                                         ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ

Ο Κώστας Βάρναλης, κλείνει το γνωστό  ποίημά του, ‘’Περιμένοντας του Βαρβάρους’’ με την απορία: Και τώρα τί θα γένουμε χωρίς βαρβάρους; Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Αν ζούσε σήμερα θα είχε πολλούς προβληματισμούς, γιατί οι βάρβαροι είχαν έρθει και συνεχίζουν να έρχομαι, καμουφλαρισμένοι, με αλλαγή χρωμάτων, εμφάνισης  και συμπεριφοράς. Είναι σαν τους χαμαιλέοντες και τις σουπιές, μόνο που τα ζώα  το κάνουν για να ξεφύγουν από τους θηρευτές τους, ενώ οι βάρβαροι για να συνεχίσουν τη ‘’βαρβαρίλα’’ τους, όπως θα την έλεγε ο μπαρμπαγιάννης ο Σκαρίμπας, ο ποιητής του ’Έγριπου’’.

Η διαφορά των σημερινών βαρβάρων από εκείνους του Κώστα Βάρναλη έχουν βασικές διαφορές από τις ασιατικές ορδές που πολέμησαν την κραταιά Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά τελικά εξευρωπαΐστηκαν ιδρύοντας δικά τους κράτη και κατά το πλείστο  προσαρμόστηκαν στην κοινωνική ζωή των υπόλοιπων λαών της Ηπείρου μας. Κάποιοι ιστορικοί, αποδίδουν στους ίδιους τους βαρβάτους την ιστορική φράση ‘’ Πας μη Έλλην βάρβαρος’, σεβόμενοι τον πολιτισμό μας.

Αν αυτό αληθεύει αυτό, είμαι απόλυτα βέβαιος ότι κανείς δεν θα τολμούσε να επαναλάβει τη φράση για τους σημερινούς κατοίκους της χώρας μας. Για την τρέχουσα κατάσταση δεν φταίνε οι οποιοιδήποτε ξένοι, αφού  φροντίσαμε εμείς οι ίδιοι να απεμπολήσουμε κάθε δεσμό με τους αρχαίους προγόνους μας, αρχίζοντας από τον πολιτισμό και τη Δημοκρατία, που εμποδίζουν πολλούς σύγχρονους να εκδηλώσουν τη ‘’βαρβαρίλα’’ τους.

Σκεφθείτε ότι δημοσιογράφος δελτίου ειδήσεων  καναλιού , παίρνει κομματική θέση, θέτοντας το δίλημμα  «Κάντε κάτι γιατί μας εκθέτει ή πείτε την αλήθεια γιατί δεν μας εκθέτει;» Αυτό θυμίζει περισσότερο χρησμό της Πυθίας, ενώ τις απαντήσεις στις Δημοκρατίες δίνει μόνο η Δικαιοσύνη και μέχρι τότε ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουν οι επίσημοι διαμορφωτές της ορθής ενημέρωσης.

ι

Το θέμα βέβαια δεν περιορίζεται μόνο στη χώρα μας, ξεκίνησα όμως από τα δικά μας για λόγους πρακτικούς, Οι βάρβαροι στην υφήλιο λειτουργούν περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο με ειδικές ομάδες υποστήριξής.

Ας αρχίσουμε από τα σύγχρονα ‘’θέατρα’’ των πολέμων της εποχής και της περιοχής μας, με  την βίαιη  ρωσική εισβολή και κατοχή εδαφών της τέως φίλης και γειτονικής Ουκρανίας. Σκοτώθηκαν εκατέρωθεν χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι για τη Ρωσία Βορειοκορεάτες,  στα πλαίσια της κομμουνιστικής αλληλεγγύης. Μα, θα μου πείτε, ότι ο Πούτιν δεν είναι πια στέλεχος της KGB, αλλά δημοκράτης και φανατικός θρησκευόμενος.

‘’Κουραφέξαλα’’! Ένας κοινός χαμαιλέοντας, με μια ομάδα τέως ‘’ξεβράκωτων’’ φίλων που σφετερίστηκαν τον πλούτο της χώρας τους, αγοράζοντας  ποδοσφαιρικές ομάδες και νησιά και εκείνος κράτησε την εξουσία.  Τώρα μάλιστα με τις ευλογίες και του Πατριάρχη Πασών των Ρωσιών, που ευλογεί τα ρωσικά στρατεύματα που εισέβαλαν στην Ουκρανία, προσπαθεί να αναβιώσει την  πάλαι ποτέ  Ρωσική Αυτοκρατορία. Δεν εγκαταλείπει αλλά και δεν εγκαταλείπεται από τους παλιόφιλους κομμουνιστές, αφού ο ίδιος μόνο ταμπέλα άλλαξε, προσθέτοντας στους φίλους του και τους αλήστου μνήμης μελανοχίτωνες.

Συνεχίζω με την θεοκρατική ηγεσία της κραταιάς πάλαι  ποτέ   περσικής Αυτοκρατορίας, η οποία με τους φρουρούς της επανάστασης να ελέγχουν τα πάντα και κυρίως την οικονομία της χώρας. Για τους τελευταίους μια αλλαγή του καθεστώτος σημαίνει εγκλεισμό τους στη φυλακή, αφού   έχουν καταχρασθεί κάθε κινητό και ακίνητο οικονομικό περιουσιακό στοιχείο της χώρας και συγκυβερνούν με τους μουλάδες. Συνεπώς θα έδιναν και τη ζωή τους προκειμένου να προστατέψουν  τη λεία τους. Έχουν κάνει μια σύμπραξη με το ιερατείο και με τα έργα τους κάνουν μπίζνες.

Ο τελευταίος χαρακτηρισμός  οδηγεί συνειρμικά στον έτερο μεγάλο Καππαδόκη που τη συνολική πολιτική του, ενδυνάμωσε – έστω και προοπτικά – το καθεστώς του Ιράν και προξένησε μεγάλο κακό στον κόσμο και ιδιαίτερα στη χώρα του. Ευθύνη φέρει και το κόμμα του που δεν τον  συγκράτησε από τις αλλοπρόσαλλες πολιτικές του. Η τελευταία του δε απειλή ότι ‘’αν δεν αποδεχθούν τις απαιτήσεις του οι Ιρανοί ΄΄θα καταστρέψει τον Περσικό πολιτισμό της χώρας’’, το κατατάσσει στη χορεία των τυράννων της εποχής. 

Δεν αναφέρομαι στον τέταρτο της ‘’παρέας’’, τον ηγέτη της γείτονος και παλιόφιλο του ηγέτη  της παντοκτάτειρας  Μεγάλης Χώρας,  γιατί φαίνεται ότι παίζοντας σε πολλά ταμπλό άρχισαν να τον υποπτεύονται και τον έστησαν να περιμένει.   Αντώνης

ΩΣ ΚΑΛΟΣ ΜΟΙ Ο ΠΑΠΠΟΣ ΕΣΤΙ

                                      ΩΣ ΚΑΛΟΣ ΜΟΙ Ο ΠΑΠΠΟΣ ΕΣΤΙ

Έχω χρησιμοποιήσει και στο παρελθόν τον ίδιο τίτλο  [28.8.2ο25], με την ίδια αφορμή της αϋπνίας μου αλλά για εντελώς άλλο σκοπό. Η φράση  αυτή αποτελούσε άσκηση του συντακτικού στο μάθημα των αρχαίων Ελληνικών, των πρώτων τάξεων του Γυμνασίου, τη  δεκαετία του 1940, εν μέσω του εμφυλίου. Τη θυμάμαι και τη χρησιμοποιώ συχνά, γιατί ευτύχησα να έχω πολύ καλούς δασκάλους.

Αυτή τη φορά θα τη χρησιμοποιήσω με μια μικρή παραλλαγή, αντικαθιστώντας το υποκείμενο πάππος με τη λέξη ‘’πόνος’’. Με θέμα τον πόνο έχω επίσης ασχοληθεί και  παλιότερα, αποκαλώντας τον ‘’ τον καλύτερο μου φίλο’’. Εμμένοντας λοιπόν στην αρχική μου άποψη , θα αναφερθώ και σε άλλες παρεμφερείς καταστάσεις, με τη φιλική σύσταση ‘’ προσπαθήστε να συμφιλιωθείτε μαζί του.

Θα ασχοληθώ  ακροθιγώς με την περίοδο του εμφυλίου , γιατί η σημερινή γενιά τον αγνοεί παντελώς και αν  έχουν ακούσει κάτι το παραβλέπουν, γιατί δεν μπορούν να κατανοήσουν τι ακριβώς συνέβη και χάθηκαν τόσοι συνάνθρωποι μας και από τις δυο πλευρές. Από την άλλη ,αυτοί  που τον προκάλεσαν, με την παρότρυνση και την προμήθεια πολεμικού υλικού από τη ‘’μανούλα’’ Ρωσία, θεωρούν ότι καλώς έπραξαν , με σκοπό να  καταλάβουν την εξουσία της χώρας.  Να χαίρονται το μυαλό τους!!!

Αφήνουμε τα θέματα του εμφυλίου, γιατί πονάνε πολύ και κυρίως αυτούς που τα βίωσαν και δεν μπόρεσαν να χαρούν ούτε την ήττα του φασισμού και την απελευθέρωση από τα κατοχικά στρατεύματα. Αυτά όμως αποτέλεσαν έναν εθνικό πόνο, που δεν είναι του παρόντος ενώ εμείς θα ασχοληθούμε με τον σωματικό πόνο του καθενός μας,

Προσωπικά  εξακολουθώ να τον αντιμετωπίζω σαν ένα καλό και αχώριστο φίλο και του ανταποδίδω την αβρότητα που μου φέρεται. Δεν χρησιμοποίησα ποτέ βαριά αναλγητικά, καλοπιάνοντάς τον με ένα κλασικό DEPON των 500 mg  και εκείνος με συντροφεύει τρυφερά και ήπια, θυμίζοντάς μου με την παρουσία του ότι είμαι ακόμα ζωντανός. Θυμάμαι ότι στην επέμβαση στο Νοσοκομείο για την  αποκατάσταση του συντριπτικού κατάγματος στο γόνατό μου ,  τους ζήτησα να  γίνει με τοπική αναισθησία, κρυφοκοιτάζοντας ο έργο των γιατρών  και μετά την αναισθησία, την επομένη,  που με γύρισαν στο σπίτι μου, συνέχισα την ίδια ήπια αναλγητική αγωγή. 

Δεν παριστάνω τον γενναίο και πολύ περισσότερο δεν είμαι.  Έχω πείσει όμως  τον εαυτό μου ότι στην ηλικία μου θα με συνοδεύει ολονέν και συχνότερα και το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να ‘’συνθηκολογήσω’’  μαζί του και να ξεγελάμε αλλήλους με τα ‘’κατά συνθήκη ψεύδη’’ . Η αλήθεια άλλωστε δεν συμφέρει κυρίως εμένα που βρίσκομαι  στην απόλυτη κυριαρχία του και ούτως ή άλλως αποτελώ τον   αδύναμο κρίκο της υπόθεσης. Για να συμμερισθείτε τη μέθοδο μου, σκεφθείτε απλά  ότι όλα αυτά  είναι ‘’παιχνίδια’’ του μυαλού  μας.  Αντώνης

Σημείωση: Παρακαλώ δείξτε κατανόηση στα ενδεχόμενα λάθη μου. Παρά τους επανειλημμένους ελέγχους, τα προβλήματα όρασης δεν μου επιτρέπουν τον απόλυτο έλεγχο. Αντώνης 

            ΕΝΑ ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

       

Θα επαναλάβω το τετριμμένο ότι δεν είμαι ειδικός επιστήμονας ούτε οπαδός οποιουδήποτε κόμματος για να ερμηνεύσω το Σύνταγμα κατά το δοκούν, ώστε να προωθήσω συγκεκριμένες κομματικές θέσεις περί δημοκρατίας, ιδωμένες μέσα από παραμορφωτικούς φακούς. Είμαι ένας ταπεινός αλλά πολύπειρος υπερήλικας,  που διατηρεί το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα την προσωπική του εμπειρική άποψη.

Αρχίζω το θέμα μου με την διαπίστωση ότι η χώρα μας, το λίκνο της δημοκρατίας 2,500 χρόνια πριν, δεν ξέρει ή μάλλον δεν θέλει να την εφαρμόσει , όπως κάνουν πολλές χώρες παγκοσμίως. ‘Ορισμένοι μάλιστα τη θεωρούν σαν παραπλανητικό σύστημα συγκάλυψης της ‘’κατάντιας’’ τους,   όπως για παράδειγμα  με τον ψευδεπίγραφο τίτλο ‘’δημοκρατικός στρατός’’ , λες και ο κανονικός στρατός της χώρας, που υπηρετούν  τα παιδιά όλων των Ελλήνων, είναι φασιστικός ή γενικότερα ολοκληρωτικός . Η παραποίηση συνεχίζεται  με την Λαϊκή Δημοκρατία, της Κίνας, της Βόρειας Κορέας, της τέως Ανατολικής Γερμανίας κλπ. Παραβλέπω βέβαια τον όρο [λαϊκός] που  χρησιμοποιείται χωρίς τη λαϊκή  συγκατάθεση. Ο λαός των χωρών αυτών γελάει και κλαίει κατά τις εντολές του μονοκράτορα ηγέτη. Η οικογενειακή διαδοχή και οι εικονικές εκλογές με αποτελέσματα  που εγγίζουν το 100%, αποφασίζονται από τους κρατούντες. Αν θέλουν να μας πείσουν, ας αφήσουν για λίγες ημέρες ανοιχτά τα σύνορα και να μετρήσουν πόσοι θα μείνουν στη χώρα, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο κάθε ξενιτεμένος.  Αυτά τα ολίγα σαν εισαγωγή για να προχωρήσουμε στο μάθημα που μας επιβάλλει ο τίτλος του παρόντος.

Θα πάρω σαν παράδειγμα, μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα στην οποία έζησα συνολικά 15 περίπου χρόνια και στην οποία, δυστυχώς, έζησαν και δεν έμαθαν τίποτα  κάποιοι από τους σημερινούς ηγέτες κομμάτων της αντιπολίτευσης. Εξαιρώ από την σύγκριση που θα προκύψει το ΚΚΕ και  άλλα αντισυστημικά κόμματα, που έχουν ‘’καταπιεί’’ την κασέτα που καθορίζει τα λεγόμενά τους. 

Η μικρή χώρα  στην οποία αναφέρομαι και θα μας απασχολήσει στη συνέχεια είναι το Βέλγιο, που κατοικείται από δυο διαφορετικούς λαούς, με διαφορετική γλώσσα και πολιτιστικό υπόβαθρο. Μια ζωή τρώγονται μεταξύ τους, ενίοτε και με θύματα και παρόλα ταύτα η χώρα τους αποτελεί υπόδειγμα δημοκρατίας. Οι δυο λαοί που την κατοικούν είναι οι [Ολλανδόφωνοι] , Φλαμανδοί που κάποτε αποτελούσαν μειοψηφία αλλά τελικά  με την σκόπιμη αύξηση των γεννήσεων, πλειοψηφούν  και οι [Γαλλόφωνοι], Βαλόνοι. Υπάρχει όμως και  μια μεγάλη  μικτή περιοχή και η πρωτεύουσα της χώρας που αποκαλείται  Μπραμπάντ, στην οποία τα πάντα [  έγγραφα, ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί  και οι πινακίδες των δρόμων] είναι  και στις δυο γλώσσες, με μεγάλη  ασφαλώς οικονομική επιβάρυνση. 

Το σημαντικότερο πρόβλημά τους  αποτελούν  οι κοινές εκλογές με αντιπροσωπευτικά κόμματα των δυο περιοχών,  που σχεδόν ποτέ δεν δίνουν σαφή αποτελέσματα. Από την επομένη των εκλογών, εκπρόσωποι των δυο κοινοτήτων συναντώνται  και συζητούν επί πολλούς μήνες το σχηματισμό της Κυβέρνησης και το πρόγραμμα που θα εφαρμόσουν. Την  διακυβέρνηση διεκπεραιώνει η παλιά Κυβέρνηση και τα πάντα δουλεύουν ρολόι. Τη μακρά περίοδο που βρέθηκα στις  Βρυξέλλες, ο Πρωθυπουργός ήταν πάντα  γαλλόφωνος Φλαμανδός, χωρίς να διατυπωθούν αμφισβητήσεις η όποια παράπονα εναντίον του.

Σκεφθείτε ότι η μικρή και ουσιαστικά διχασμένη αυτή  χώρα, κατάφερε και έγινε το πολιτικό και όχι μόνο κέντρο της Ευρώπης και έγινε έδρα των μεγαλύτερων διεθνών οργανισμών, χωρίς να ακουστούν παράπονα από τους  πολλούς  κομματισμούς αντιπάλους της Κυβέρνησης. Εκμεταλλεύθηκε μια συγκυρία και ‘’έκλεψε’’ από τη Γαλλία του Ντε Γκώλ, την έδρα του ΝΑΤΟ, με την υπόσχεση ότι θα βρει λύση στο πρόβλημα της εγκατάστασής του εντός τριών μηνών και το πέτυχε. Είναι ένας έξυπνος λαός, όχι όμως εξυπνότερος από τους Έλληνες.

Τι θα έλεγε ό γνώστης των Βρυξελλών Αρχηγός της Αξιωματικής μας Αντιπολίτευσης επ’ αυτού;;; Σκεφθείτε τι θα γινόταν αν όλα αυτά που περιγράφονται ανωτέρω συνέβαιναν στη χώρα μας, η οποία γέννησε  μεν τη δημοκρατία αλλά παραβλέπει τους κανόνες της. Πρώτη μου σκέψη είναι ότι δεν θα την άφηναν να ‘’γεννηθεί’’,  αφού ο καθένας θα την ήθελε στα κομματικά του μέτρα.

Στην εποχή μας επικρατούν  η κομματική τύφλωση και οι νοσηρές εμμονές των κομματικών  σχηματισμών, που έχουν μείνει στην εποχή της ντουντούκας ,  εντός  και εκτός κοινοβουλίου, ενώ στην αρχαία Αθήνα, συγκαλούνταν η Εκκλησία του Δήμου, δηλαδή η Συνέλευση των Αθηναίων στην Πνύκα. Η πρόταση της σύγκλησης γινόταν με απόφαση της Βουλής των 500 και η Ψηφοφορία γινόταν  με ανάταση της χειρός  ή με βότσαλα. Η απόφαση  απαιτούσε πλειοψηφία. 

Στη δική μας βουλή ακούγονται μόνο οι φωνές κάποιας κυρίας αρχηγού Κόμματος και συνεπώς δεν υπάρχει διαβούλευση – πέραν της ανταλλαγής ύβρεων. Στη δημοκρατική Αρχαία Αθήνα μπορούσαν να συνεννοηθούν  500 Βουλευτές ενώ στη δική μας των 300, οι περισσότεροι δεν ‘’ μιλιούνται’’. Κάτω τα χέρια από την Ελληνική δημοκρατία, και μην την μπλέκετε με αλλόφερτα  συστήματα που ο λαοί που τα υπέστησαν   τα απέρριψαν ως τυρανικά αι απάνθρωπα.

Θα μείνω σε αυτά τα ολίγα και σοβαρά και εν όψει των αγίων  ημερών που διανύουμε [ χριστιανοί άθεοι και θεομπαίχτες], θα σημειώσω  ότι  οι χθεσινές  ‘’κομματικές  ευχές’’ δεν έχουν  σχέση ούτε με τη θρησκεία της αγάπης αλλά ούτε με τη δημοκρατία που γεννήθηκε στη χώρα μας και την υπηρετούν  μόνο οι ξένοι. Ας απαντήσει ο καθένας μόνος του,  αλλά με το χέρι  στην καρδιά. Εγώ, ο ταπεινός γέρων, αρκούμαι πλέον σε ‘’αιδήμονα σιγήν’’ και αναμένω   Αντώνης

                    Ο ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΙΚΟΣ  ΟΒΕΛΙΑΣ 

Χριστός Ανέστη, Χρόνια Πολλά.

Θεωρώ τον χαρακτηρισμό ‘’ρουμελιώτικος’’   πλεονασμό, αφού το αρνί της σούβλας αποτέλεσε ίσως το μοναδικό  έδεσμα των  κλεφτών και αρματολών  της Ρούμελης και του Μωριά,  στη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Αποτέλεσε τρόπο διατροφής τους στα βουνά και τα λαγκάδια για να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες των αγώνων τους. 

Στη χώρα μας και όχι μόνο, ό,τι κρίνεται καλό και ευχάριστο το εντάσσουμε στην παράδοση, για να  το απολαμβάνουμε και στο διηνεκές. Με το ίδιο πνεύμα ‘’χρησιμοποιούμε’’ και τη γνωστή θρησκευτική φράση ‘’τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών και  ειρήνην τω κόσμω’’, μένοντας όμως  στις δυο πρώτες λέξεις, παραβλέποντας τη συνέχεια,  που ενίοτε δεν μας  βολεύει. Στις μέρες μας μάλιστα έχει καταστεί   ‘’παίγνιον’’ των Μεγάλων Χριστιανικών Δυνάμεων, στις οποίες επικρατούν ηγέτες  με μικρούς και νοσηρούς εγκεφάλους, που αδυνατούν να συγκρατήσουν ολόκληρη τη φράση.

Στη διάρκεια της κατοχής ,  εγκαταλείψαμε τα σπίτια μας, καταφεύγοντες στα κτήματα  συγγενών , όπου παραμέναμε κρυμμένοι στις γειτονικές ρεματιές, για τον φόβο των βομβαρδισμών. Οι άνδρες των οικογενειών δεν είχαν ακόμα επιστρέψει από το αλβανικό μέτωπο. Εκεί  λοιπόν συνεχίστηκε αναγκαστικά – για την επιβίωσή μας -το έθιμο, που αντιμετώπισα για πρώτη φορά σε ηλικία 7 ετών. 

Ο τελευταίος επιζών από τους παππούδες της ευρύτερης οικογένειας, διάθεσε  την τελευταία του ‘’σκουληκιασμένη’’ προβατίνα, κυρίως  για μας τα παιδιά και έτσι πρωτοαντίκρισα το θέαμα του οβελία. Μεγαλώνοντας έγινα εξπέρ  στην όλη διαδικασία του, ξεχνώντας  την  τραυματική μου παιδική  εμπειρία, αφού ο παππούς μας είχε εξηγήσει ότι τα σκουλήκια καίγονται και δεν υπάρχει καμιά ανησυχία για την υγεία μας. Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια!!! Θα σημειώσω ότι ποτέ στη ζωή μου δεν υπήρξα ιδιαίτερα κρεατοφάγος, χωρίς να αποκλείω ως αφορμή και την τραυματική αυτή πρώτη μου εμπειρία με το προϊόν!!!

Την πρώτη μου δοκιμή στο εξωτερικό επιχείρησα στην Πράγα της Τσεχοσλοβακίας το 1967 , όταν ο Πρέσβης με την οικογένειά του, που έμεναν στον επάνω όροφο των γραφείων, έλλειψε για λίγες ημέρες διακοπών. Έπεισα τους συναδέλφους, συν γυναιξί και τέκνοις,  να ψήσουμε αρνί σε ειδικά διασκευασμένο μεταλλικό  σωλήνα ύδρευσης [αντί σούβλας], στον κήπο, στο πίσω μέρος του κτιρίου. Ασμένως  αποδέχτηκε το αποτέλεσμα και η μόνιμη αστυνομική φρουρά της Πρεσβείας, όταν δοκίμασε το αποτέλεσμα που αρχικά τους ανησύχησε [μην παραβλέπετε το καθεστώς της εποχής].

 Την επόμενη χρονιά της Σοβιετικής εισβολής στη χώρα, δοκίμασα να επαναλάβω το ίδιο ‘’πείραμα’’, στο εσωτερικό μπαλκόνι του τετάρτου ορόφου που διέμενα. Εδώ θα κάνω μια διευκρίνιση  στον χαρακτηρισμό ‘’εσωτερικό μπαλκόνι’’. Τα κλασικά σπίτια της Πράγας ήταν χτισμένα περιμετρικά σε μεγάλα οικοδομικά  ορθογώνια παραλληλόγραμμα, αφήνοντας στο εσωτερικό έναν μεγάλο ελεύθερο χώρο στο μέγεθος γηπέδου ποδοσφαίρου. Τα χρόνια του κομμουνισμού, ο καθένας έπαιρνα ένα μέρος του κτιρίου που κάλυπτε’’ τις ανάγκες των μελών της οικογένειας, χωρίς δικαίωμα στον εναπομένοντα κοινόχρηστο χώρο,  οποίος διατηρούσε τη φυσική του βλάστηση.

Αυτή τη φορά λοιπόν πυράκτωνα τα κάρβουνα από γαιάνθρακα στην μοναδική κουζίνα γκαζιού που διέθετε η κατοικία, τα μετέφερα στην εσωτερική ταράτσα πάνω  από πολλές λαμαρίνες που είχα τοποθετήσεις για λόγους προστασία του μπαλκονιού. Αφού ολοκλήρωσα τη διαδικασία , κάλυψα τον πυρακτωμένο γαιάνθρακα με σειρά από αλ0υμινόφυλα για να περιορίσω την υψηλή θερμοκρασία. Τοποθέτησα σε ειδικές βάσεις και σε αρκετή απόσταση από τα αναμμένα κάρβουνα τον οβελία μου και πολύ σύντομα όλοι οι κάτοικοι των κατοικιών γύρω από τον μεγάλο εσωτερικό  χώρο του οικοδομικού τετραγώνου  βγήκαν στα εσωτερικά μπαλκόνια τους και απολάμβαναν στην ευχάριστη ‘’τσίκνα’’ του οβελία μου. Με νοήματα κάλεσα τους πάντες να περάσουν με το πιατάκι τους για μια μικρή δοκιμή, με αποτέλεσμα το απομείναν ψητό μετά βίας να καλύψει το γεύμα της ημέρας για την τριμελή οικογένειά μου. Εγώ  χόρτασα κυρίως με τη χαρά των περιοίκων μου που απόλαυσαν το αποτέλεσμα του πειράματός μου.

Την επόμενη φορά που δοκίμασα να επαναλάβω το εγχείρημά μου ήταν στις Βρυξέλλες του 1981, όταν έγινε δεκτή η  πρότασή μου  στο φιλικό και πάντα φιλόξενο  ζευγάρι του Αντώνη και της Μαρίας Χατζαντωνάκη που διέθεσαν τον κήπο τους. Με πολλές δυσκολίες – λόγω        ακαταλληλότητας του γαιάνθρακα της αποθήκης που  ατυχώς δεν είχα ελέγξει προηγουμένως και της βροχής- δυσκολευτήκαμε αλλά με καλά αποτελέσματα.

Τελικά η δοκιμή υπήρξε τόσο πειστική, που μελλοντικά καθιερώθηκε πλέον η συνέχιση του οβελία  με πολλούς εκλεκτούς καλεσμένους.

Παραλείπω πολλές λεπτομέρειες  για να κλείσω το παρόν με μια γενική και νομίζω ολίγον καταχρηστική υπερβολή μας στην καθιέρωση ορισμένων εθίμων, παραδόσεων και των γνωστών επετείων. Ίσως και λόγω ηλικίας δεν καταλαβαίνω, ιδιαίτερα, τον εορτασμό των διάφορων επετείων, γάμων και άλλων σημαντικών γεγονότων, που ξεχνιούνται την επομένη. Είναι υποκρισία να τιμάς τον γάμο σου μόνο στην επέτειό του  ενώ παραβλέπεις την ουσία του. Αγαπάμε τους συνανθρώπους μας όχι μόνο στις όποιες γιορτές τους αλλά συνεχώς και αδιαλείπτως. Έχουμε καθιερώσει την ήμερα της γυναίκας, της μητέρας του πατέρα – που όλοι την ξεχνούν- και διάφορων σημαντικών γεγονότων της ζωής, ενώ οφείλουμε να τα βιώνουμε καθημερινά. Δέχομαι ότι ενδεχομένως αποτελούν και ένα εμπορικό εφεύρημα για την αγορά δώρων, καλόν είναι όμως όλα αυτά να αποτελούν οδηγό της καθημερινής μας φροντίδας. Θα αποφύγω και εδώ την αναφορά μου σε λεπτομέρειες, όχι για να κερδίσω χρόνο, αλλά για να αποφύγω λεπτομέρειες που δεν αποδέχεται κανένας σκεπτόμενος άνθρωπος, κρατώντας παράλληλα και τη σχετική ‘’πισινή’’. Άντε και του χρόνου!!!  Αντώνης

                     ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ ΤΗΣ ΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

                      ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΑΛΑΝΤΗ ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

Σήμερα. Μεγάλη Παρασκευή, κάθε Χριστιανός, αισθάνεται και ζει την ανάμνηση της σταύρωσης του Χριστού, με μια λύπη αλλιώτικη , βέβαιος  ων για την Ανάσταση που ακολουθεί. Το πνεύμα αυτό  την μετατρέπει σε χαρμολύπη τόσο στους στίχους όσο και στην μελωδία  των εγκωμίων που τη συνοδεύουν. Στο ίδιο πνεύμα της ημέρας θα μείνουμε και εμείς και δεν θα εκτραπούμε σε όσα εξακολουθούν να απασχολούν τη δεινή πραγματικότητα της περιοχής.

Ευτύχησα να ζήσω και να μεγαλώσω στην Αταλάντη, μια μικρή πόλη της Φθιώτιδας, στην οποία υπήρχε – δεν γνωρίζω πια αν υπάρχει ακόμα – μια πολύ  σπουδαία τετραφωνική χορωδία, η οποία μετείχε και ως εκκλησιαστική στις καθημερινές ιερές τελετές. Η άμεση ή έμμεση έναρξη της αναφέρεται στον γνωστό μουσουργό και δημιουργό γνωστών χορωδιών ανά τη χώρα, Αλέξανδρο Αινειάν,  συμπεριλαμβανομένης της γνωστής και στην Ευρώπη παιδικής  χορωδίας της Λαμίας .

Στη χορωδία πρωτοστατούσαν και δυο αδελφοί της μητέρας μου, αμφότεροι σπουδαίοι τενόροι και εγώ  βρισκόμουν από παιδί ανελλιπώς ανάμεσα τους. Στον ‘’γυναικωνίτη’’ της εκκλησίας, πίσω και πάνω από το εκκλησίασμα , ήταν η μόνιμη θέση της χορωδίας και εκεί έγινε η διαπίστωση ότι υπάρχει κληρονομικότητα και στη μουσική.

Αργότερα, όταν βρέθηκα στην Αθήνα, παρακολούθησα μαθήματα και στη χορωδιακή σχολή του Διονύση και της Καίτης Αποστολάτου, όπου διαπίστωσαν τις  φωνητικές μου δυνατότητες και μου ζήτησαν να λάβω μέρος σε διαγωνισμό χορωδών στην Εθνική Λυρική Σκηνή στο κτήριο Ολύμπια, στην οδό Ακαδημίας. Η χαρά μου ήταν τόσο μεγάλη, ώστε το επόμενο Σαββατοκύριακο έσπευσα να ενημερώσω δια ζώσης,  τους  γονείς μου. Την εποχή εκείνη σπάνιζαν και τα τηλέφωνα στην επαρχία.

Ο δωρικός Μακεδόνας πατέρας μου, που γνώριζε μόνο τη βιοπάλη, με προσγείωσε στη γνωστή του πραγματικότητα, με τις φράσεις: Συγχαρητήρια παιδί μου. Αφού έκανες το κέφι σου, άντε τώρα να βρεις καμιά δουλειά για να βγάζεις το ψωμί σου’’. Δεν πρέπει να παραλείψουμε ότι αυτά συνέβησαν τη δεκαετία του 1950, με τις σχέσεις των γονιών με τα παιδιά πολύ διαφορετικές και εγώ υπηρετούσα ακόμα στο στρατό.

Παρακολούθησα τα μαθήματα μέχρι να απολυθώ, έλαβα μέρος στις δοκιμές και σε  μια  μόνο παράσταση [ το τροβατόρε] και παίρνοντας το απολυτήριο του στρατού έδωσα εξετάσεις στο Υπουργείο Εξωτερικών και ομολογώ ότι δεν το μετάνιωσα. Δεν μου έφυγε όμως ποτέ τα μεράκι για την όπερα και η λυρική φωνή έγινε  ιδιωτικό ατού μου στην όμορφη ιδιωτική μου ζωή, Αυτή τη στιγμή δεν είμαι σίγουρος ότι ‘’σπαταλήθηκε’’ ένα μουσικό ταλέντο της χώρας μας, σίγουρα όμως μετουσιώθηκε σε μια ευχάριστη παρουσία για φίλους και γνωστούς της παρέα μου, αποκομίζοντας π και εγώ τα ‘’ταπεινά μου κέρδη’’ από τους φίλους κι κυρίως τις φίλες του bel canto.

Όταν  υπηρέτησα στις Βρυξέλλες, μια Μεγάλη Παρασκευή σαν και σήμερα, μετά την μικρή περιφορά του Επιταφίου της Ελληνορθόδοξης Μητρόπολης, επέστρεψα με τα παιδιά μου σε γνωστή μου Ελληνική ταβέρνα για να βρω κάτι νηστίσιμο για να φάμε. Ο μουσικός ήταν καινούργιος και έπαιζε τα δικά του. Τον  παρακάλεσα να κάνουμε μια δοκιμή με τα εγκώμια αλλά σε χορωδιακή μορφή.

Αυτό ήταν, από την επόμενη χρονιά, τη Μεγάλη Παρασκευή,  υπήρχαν τα νηστίσιμα και με τους μουσικούς ‘’ψάλλαμε’’  ύμνους της ημέρας και κατ’ επανάληψη το ‘’μινόρε’’ με τη χαρμολύπη που προσέλκυε και τους ντόπιους Καθολικούς.

Θυμάμαι μια ανάλογη  βραδιά, βρέθηκαν στο μαγαζί όλοι οι καλλιτέχνες της όπερας των Βρυξελλών, μετά το τέλος της παράστασης και άκουγαν με θαυμασμό το ντουέτο μου  με τον τενόρο ιδιοκτήτη του καταστήματος την εκτέλεση του κλασικό μινόρε ‘’ η ζωή εν Τάφω’’ και μας ζήτησαν κ αι το γνωστό ‘’μπιζάρισμα’’.

Καλή Ανάσταση , χρόνια πολλά σε όλους σας. Αντώνης

ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ

                               ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ

                    ΕΜΠΕΙΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ 

Όπως αναφέρεται  και στον υπότιτλο, δεν πρόκειται να προβώ σε επιστημονική ερμηνεία των δύο όρων, αφού δεν είμαι ειδικός  και θα περιορισθώ στην ετυμολογική τους σχέση και την κοινή τους ρίζα ‘’μόνος’’. Θα προσθέσω ότι η μοναχικότητα αποτελεί πραγματική ή και  προσχηματική ενίοτε επιλογή, ενώ η μοναξιά  μας επιβάλλεται και έχει πολυποίκιλες και διάφορες μορφές.

Στην περίπτωσή μου συγκριμένα βίωσα τη μοναξιά λόγω απώλειας [από το 1977] της συντρόφου μου, μένοντας ‘’ με επιλογή μου’’ μόνος με δυο ανήλικα τέκνα και σε μικρότερο βαθμό, στις διάφορες υπηρεσιακές μεταθέσεις μου στο εξωτερικό.

 Είχα  την τύχη, στην ατυχία μου, όλα αυτά να μου συμβούν σε μια  εποχή αλληλεγγύης και κατανόησης, σε αντίθεση με την παρούσα,  στην οποία οι όποιες ανθρώπινες σχέσεις – συμπεριλαμβανομένων  και των ερωτικών- να περιορίζονται  στα ηλεκτρονικά μηνύματα. Θυμάμαι πρόσφατη περίπτωση πολλών νέων γύρω από ένα τραπέζι να επικοινωνούν μεταξύ τους με το κινητό τους τηλέφωνο. Το τελευταίο, νομίζω ότι αποτελεί και τη χειρότερη μορφή σύγχρονης μοναξιάς, 

Έκανα όλη αυτή τη μακρά εισαγωγή για  να καταλήξω και πάλι βιωματικά,    ότι οι πλείστοι   της κατηγορίας μου, αντιμετωπίζουν ανάλογες καταστάσεις, προκειμένου να αποφύγουν την έσχατη λύση των ‘’γηροκομείων’’

Αναφέρομαι στην κατηγορία των γερόντων και ιδιαίτερα των υπερηλίκων, που ανήκω και προσωπικά. Πριν και πάνω από όλα δεν αποδέχομαι την ειδική φροντίδα μου, στα 92  χρόνια, να αναλάβουν τα παιδιά μου, σε βάρος των προσωπικών και οικογενειακών τους υποχρεώσεων, διαταράσσοντας  τις σχέσεις με τις οικογένειές τους. Τους αρκεί ότι  έχουν υποστεί ήδη τον θάνατο  της μητέρας τους και  την απόφασή μου να ‘’παίξω’’ μόνος μου τον διπλό γονικό  ρόλο, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η προσπάθειά μου είχε αγαθές προθέσεις , αλλά η απόλυτη συνέπεια μου και στα υπηρεσιακά μου  καθήκοντα, ίσως περιόρισε τη συχνότερη  γονική παρουσία μου, πέραν και της δικής μου απώλειας.

Τα χρόνια πέρασαν και εγώ, όταν και όσο βρέθηκα κοντά στα εγγόνια μου έκανα το καθήκον μου στο μέτρο του δυνατού. Αργότερα, προσπάθησα να ανταποκριθώ στις πολιτιστικές ανάγκες της γενέτειράς μου. Η ζωή όμως συνεχίζεται και τα χρόνια φεύγοντας αφήνουν τις αδυναμίες ανταπόκρισης στα κοινά.

Έτσι λοιπόν, στα βαθιά μου γεράματα, επιστράτευσα  έναν παλιό,  τερπνό  και ωφέλιμο τρόπο για να περνώ τις ατέλειωτες καθημερινές ώρες μου. Βοηθούσης και της μνήμης μου, χρησιμοποίησα ένα ‘’κατά συνθήκη ψεύδος’’ , ονομάζοντας, γα όλους τους άλλους, τη μοναξιά μου [κατ΄ευφημισμό] μοναχικότητα. Καλλιέργησα ή εφεύρα μια  πνευματική μου κλίση  και ασχολήθηκα με τη συγγραφή βιβλίων , τη δημοσίευση  των οποίων κράτησα για τα παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα -που ευτύχησα να αποκτήσω. Παράλληλα  έστελνα με e-mail  πνευματικά μου πονήματα σε 100 ως 120 φίλους και γνωστούς .Από το 2016, άνοιξα μια ιστοσελίδα η οποία – σύμφωνα με τα στατιστικά της στοιχεία – απόκτησε 48 χιλιάδες   αναγνώσεις  παγκοσμίως, στα 1.300 δημοσιεύματά μου.

Κάποια γεροντικά μου ατυχήματα με άφησαν  με προβληματικό το δεξί μου πόδι, αφού έσπασαν τα μεταλλικά στοιχεία συρραφής της επιγονατίδας μου. Παρόλα αυτά συνέχισα – όσο μου ήταν δυνατό. Ένα αιμάτωμα όμως  στο γερό μου μάτι, το νέκρωσε απολύτως και ο γιατρός μου σύστησε να μην κουράζω το προβληματικό  άλλο μου  μάτι .

Ύστερα από  μια δοκιμασία κάποιων ημερών και ελλείψει άλλου τρόπου να ‘’σκοτώνω’’ την ώρα μου’’ διαπίστωσα ότι τελικά αυτό που ζούσα δεν ήταν μοναχικότητα αλλά η μοναδική και ωμή μοναξιά. Με το σημερινό μου λοιπόν δημοσίευμα  κάνω μια προσπάθεια να την σπάσω  -αγνοώντας τις ιατρικές συμβουλές-  για να αποφύγω τυχόν νέες επιπτώσεις  της περίτεχνα κρυμμένης  τιμής εξαγοράς της μακροημέρευσής μου. Κάθε τι στη ζωή μας έχει το κόστος του και ενίοτε είναι βαρύ και  ασύμφορο.  Θα προσπαθήσω να συνεχίσω και όπου βγει!!!        Αντώνης 

ΠΑΠΑΛΑ

                               PAPALA

Πάπαλα, σημαίνει διαχρονικά, μας τελείωσε, τέλος,  δεν έχει άλλο. Στα παιδικά μου χρόνια του πολέμου, της κατοχής, της πείνας του 41 και του εμφυλίου , όταν ζητούσαμε κάτι να φάμε – έστω και ένα κομμάτι ψωμί- , η μητέρα  μας απαντούσε πάπαλα. Το ίδιο συνέβη πολύ αργότερα όταν βρέθηκα υπηρεσιακά , τη δεκαετία του 1960, στην Πράγα του υπαρκτού σοσιαλισμού και της Σοβιετικής Εισβολής και ζητούσα λίγο κρέας για την τετράχρονη κόρη μου, ο χασάπης της γειτονιάς  μου, μου απαντούσε ‘’ nemame’’ που σήμαινε ‘’πάπαλα’’. Όταν όμως γνωριστήκαμε και με εμπιστεύθηκε, με παρέπεμψε σε συγκεκριμένο άτομο στο κρεοπωλείο του Κόμματος, όπου, με μια κάσα ουίσκι ‘’δώρο’’, εύρισκα τα πάντα. 

Ο Γερμανός φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε έλεγε τη φράση  ’’ό,τι δεν μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς’’.

Έτσι και εγώ, στα 92 μου πια, αποδέχομαι με γενναιότητα  το  Πάπαλα, στην ηλεκτρονική επικοινωνία μας. Είναι γνωστό  ότι  τελευταία έγραφα σπανιότερα  γιατί, πέραν των δυσκολιών μου,  μου το απαγόρευε και ο γιατρός. Από χθες όμως διαπιστώθηκε ότι το ένα μου μάτι δεν λειτουργεί καθόλου, ενώ το άλλο έχει μυωπικό [-3 βαθμούς] ενδοφακό και λειτουργία ωχράς κηλίδας κάτω από 50%, που με υποχρεώνει να πω ‘’πάπαλα’’ στο γράψιμο και ομολογώ ότι θα μου κοστίσει σοβαρά.

Δεν με ενοχλεί μια ‘’φυσιολογική’’ για την ηλικία μου εξέλιξη, που μπορεί και να  απαλλάξει κάποιους που τα λάβαιναν με e-mail, από  ενδεχόμενη ενόχληση. Ομολογώ όμως   ότι ποτέ  κανείς δεν εξέφρασε ανάλογες σκέψεις. Απεναντίας αρκετοί με ενθάρρυναν να συνεχίσω, φθάνοντας στο σημείο να μου πουν μέχρι και  ‘’αγάντα Ρόμελ’’ και άλλα πολύ ενθαρρυντικά  σχόλια.  Θα μου στερήσει όμως τη χαρά της νοερής επικοινωνίας με τόσους γνωστούς και άγνωστους , απλούς και σημαντικούς ανθρώπους, στην Ελλάδα και  από δεκάδες χιλιάδες αναγνώστες στην Υφήλιο [ μέσω της ιστοσελίδας μου].  Κυρίως όμως θα μου στερήσει τον μοναδικό τρόπο που είχα να ‘’σκοτώνω’’ τις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς, που  αποκαλούσα Μοναχικότητα.

Μελαγχολικά θυμάμαι ένα τραγούδι του 1965, σε στίχους της Λένας Νταϊνά, ‘’Ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο, Οι πικραμένες καρδιές το ξέρουνε μόνο’’.

Το τραγούδι βέβαια αναφερόταν στον έρωτα μιας παλιάς  ξεπερασμένης εποχής,  – που φυσικά τελείωνε γρήγορα–  κατέληγε  όμως σε   παντοτινή αγάπη. Το ίδιο συμβαίνει και σε μένα, που ξεπερασμένος πια από τις σύγχρονες αντιλήψεις, αναγκάζομαι να μετατρέψω τον έρωτα για τα γραφόμενά μου σε παντοτινή αγάπη για  αυτά και όσους τα ‘’συμμερίζονται’’ και πιστέψτε με είναι πάρα πολλοί. Ευχαριστώ από καρδιάς για τη συμπαράσταση.  Αντώνης