ΤΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΣ ΤΟΥ 40

 

           ΤΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ  ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ 40

 

‘’Ουδείς άσφαλτος’’ –  είχε δηλώσει σε συνέντευξή της η   τραγουδίστρια Άντζελα Δημητρίου,   η οποία  λοιδορήθηκε για τη φράση της , από τους ‘’ξερόλες’’ μιας  εποχής, που ο καθένας μπορεί να δηλώσει , ακόμα και εγγράμματος. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας ,  ούτε δηλώνω ειδικός  και φίλος των τραγουδιών της. 

Επειδή σήμερα θα αναφερθώ στα σφάλματα της εποχής μου, συνεπώς και στα προσωπικά μου,  θεώρησα υποχρέωσή μου να  υπερασπιστώ  την αοιδό για την ορθότατη φράση της, έναντι όλων εκείνων  που έσπευσαν να την ‘’κράξουν’’ δημόσια για να αναδείξουν τελικά, την αγραμματοσύνη τους .

Επικαλούμαι δε προς τούτο και την εγκυρότατη εκπομπή της κυρίας Φλέσσα στην ΕΡΤ ‘’Σε προσκυνώ γλώσσα’’  από την οποία  ερανίζομαι το ακόλουθο απόσπασμα: ‘’Δεν υπάρχει άνθρωπος αλάνθαστος, άσφαλτος, το έχουμε ξαναπεί ότι είναι σωστή η λέξη. Υπάρχει το “άσφαλτος”, πρέπει να το πιστώσουμε αυτό στην Άντζελα Δημητρίου». Έκτοτε οι λαλίστατοι κριτές και επικριτές των πάντων, περί άλλα τυρβάζουν, όπως π.χ. για τη θερμοκρασία ‘’ υπό  του μηδενός’’ και άλλα σχετικά.

Μετά την μακρά αλλά αναγκαία αυτή παρένθεση, εισέρχομαι στο θέμα του σημερινού μου δημοσιεύματος και τα σφάλματα μιας ολόκληρης εποχής της κατοχής. Δεν είναι γνωστά τα όσα δεινά υπέστησαν οι άνθρωποι της γενιάς μου, κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, της πείνας του 1941 και του αδελφοκτόνου εμφυλίου που επακολούθησε. Έχουν γραφεί  αμέτρητα όσα,  για τον ηρωισμό και τα δεινά των Ελλήνων της εποχής, μερικά μάλιστα ιδωμένα , μέσα από ιδιοτέλεια και παραμορφωτικούς φακούς, ή  αμφισβητούμενη ενημέρωση τρίτων. Αυτό τελικά έβλαψε εκείνους που θέλησαν να ιδιοποιηθούν τον πανεθνικό  αγώνα των Ελλήνων, γιατί με τις παρωπίδες τους, οδήγησαν τελικά  σε περιορισμό    της δικής τους σπουδαίας συνδρομής ,  στον κοινό  αγώνα κατά των κατακτητών.

Η πρακτική της γενιάς μου, να κρατήσουμε μόνο για μας τα όσα ζήσαμε  τη δεκαετία του 1940, για να μη μεταφέρουμε  το άγχος μας στους νεώτερους, στέρησε κάποιους σύγχρονους ηγέτες από την  πραγματική αλήθεια του πολέμου. Την ‘’ αληθινή πραγματικότητα’’ μιας τόσο ταραγμένης εποχής  γνωρίζουν τα άτομα της γενιάς μου που τη βίωσαν από κάθε μετερίζι. Αποφύγαμε όμως να τη μεταφέρουμε στα παιδιά μας και στις επόμενες γενιές,  για να τους  προστατέψουμε , ίσως και εμάς του ίδιους, από το άγος που δεν θα παύσει να  ακολουθεί τη γενιά μας  εφόρου ζωής.

Αυτή  όμως η πρακτική της γενιάς μου, άφησε την ενημέρωση των σύγχρονων κομματικών στελεχών  της χώρας και κάποιων ηγετών μεγάλων χωρών, σε πληροφορίες τρίτων,  όχι υποχρεωτικά κακόβουλων, οι οποίοι όμως  έμαθαν τα ‘’καθέκαστα’’ από τρίτους.

Στη χώρα μας, ευτυχώς,  τα κομματικά στελέχη περιορίζονται στην άρνηση εκσυγχρονισμού των εξοπλισμών,  των  συμμαχιών και την αποφυγή συμμετοχής σε διεθνείς οργανισμούς [ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο] και υποστήριξη καθεστώτων τύπου Πούτιν και  Χαμενεΐ.

Κάποιοι παγκόσμιοι ηγέτες όμως, ΗΠΑ, Ρωσίας και Τουρκίας [βάζει κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες] βλέπουν τον πόλεμο από την πλευρά του εισβολέα  και κατακτητή] και  παίζουν παιχνίδια εν ου παικτοίς. Ο πρώτος μάλιστα εξ αυτών ήρθε στην εξουσία με σύνθημα το σταμάτημα των πολέμων και των νεκρών, και υπέρ της διπλωματίας και των  συνομιλιών. Ίσως αυτός ήταν ο λόγος που παράκαμψε τους πρέσβεις καριέρας και στη θέση τους έβαλε προσωπικούς του φίλους .Το μόνο που κράτησε είναι  η λυκοφιλία των  τριών [ με  κοινή  επιδίωξη  τον αναθεωρητισμό] και συνισταμένη την καταπάτηση κάθε κανόνα του κοινοβουλευτισμού  και του διεθνούς δικαίου.

Δεν είναι απλά ανιστόρητοι αλλά δεν μπήκαν καν στον κόπο να ρωτήσουν κάποιον έμπιστό τους της εποχής των φασιστικών πολέμων, να μάθουν επιτέλους ότι υπάρχει και η άλλη όψη του  νομίσματος. Το αντίθετο σημαίνει την πλήρη εφαρμογή του νόμου της ζούγκλας και του δίκιου του ισχυρότερου. Αντώνης

 

 

 

            ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΚΑΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

 

                                          

Στο παρόν θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με την αληθινή, απεριόριστη και  ανιδιοτελή αγάπη και όχι με συνώνυμους χαρακτηρισμούς που της μοιάζουν μεν αλλά δεν την αντιπροσωπεύουν. Κάθε άλλη μορφή της  δεν απορρίπτεται αλλά,   δεν μπορεί να την αναπληρώσει. Υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις μεγάλων ερώτων, με άδοξο τέλος, ίσως γιατί δεν κατάφεραν ποτέ να κάνουν το αίσθημά τους συναίσθημα, που δίνει ενδιαφέρον για τη συνέχιση της οποιασδήποτε ζωής  τους,  μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. Το τελευταίο είναι  όριο αξεπέραστο  , αλλά  παραμένει σαν ελπίδα για εκείνους που μένουν.

Το λαϊκό ελληνικό τραγούδι, που εκφράζει με σαφήνεια  τα πραγματικά βιώματα των ανθρώπων – όπως έκανε και ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος – μας έχουν δώσε  αμέτρητα  σαφή δείγματα αληθινής αγάπης .

Εντελώς τυχαία συγκρατώ το ρεφραίν, ενός τραγουδιού σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη , που  επαναλαμβάνει στο ρεφραίν τη γνωστή φράση:  ‘’Οι κυβερνήσεις  πέφτουνε μα η αγάπη μένει’’. Για μεν τις κυβερνήσεις δεν υπάρχει ανησυχία , αφού υπάρχει σαφής  νομική πρόβλεψη για την σύντομη επαναφορά τους, ποια νομοθετική όμως πράξη μπορεί να επαναφέρει την αγάπη;;;. Αυτός είναι ίσως  ο λόγος που ο στιχουργός  αποφάνθηκε υπέρ της παραμονής  της,

Η  Εκκλησία μας επικαλείται ‘’τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών’’. Ο Χριστός όμως μας προτρέπει να μη ζητάμε πολλά, διότι ‘’ ενός έστι χρεία’’, και η άδολη και αληθινή αγάπη μας καλύπτει  απόλυτα.

Εδώ όμως έρχεται η αρχαία ελληνική φιλοσοφία, με τη

τη ρήση  του Ηράκλειτου “Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’αυτό μένειν“, που σημαίνει, όλα είναι ρευστά και τίποτα δεν μένει το ίδιο. Αυτό όμως είναι κάτι άλλο και δεν αφορά την αγάπη που - αν υπάρχει - δεν αλλάζει αλλά παραμένει ίδια από την αρχή ως το τέλος της.  Ο Ηράκλειτος εξέφρασε την άποψή του, με το παράδειγμα ενός  ποταμού: «ουδείς στην ιδίαν ροήν, ημίν αύτοίς εις τον αυτόν ποταμόν» (κανείς δεν μπαίνει δύο φορές στον ίδιο ποταμό). Αυτό συμβαίνει επειδή η ροή του ποταμού είναι συνεχής , όπως  τα περισσότερα πράγματα κι γεγονότα στην εποχή μας. Αλλάζουν όλα γύρω μας, αλλάζει ο κόσμος ολόκληρος κατά τις βουλές λίγων και ίσως αφελών , ανόητων ή καιροσκόπων, ενώ η αγάπη είναι    βέβαιο ότι δεν βλάπτει κανένα, εκτός ίσως εκείνους που έχουν στόχο στη ζωή τους ,το προσωπικό τους όφελος και  κίνητρο το μίσος.

Η αγάπη είναι συναίσθημα έντονης στοργής και  προσωπικής αφοσίωσης. Δεν μπορεί να προσδιοριστεί  επακριβώς αφού είναι δύσκολο να εκφρασθεί με λέξεις. Η προσωπική μου άποψη  είναι ότι ‘’αγάπη είναι να αγαπάς, χωρίς να απαιτείς κάποια , ανταπόκριση, γιατί αυτό την καθιστά  συναλλαγή . Αν όμως , υπάρξει αυθόρμητη και άδολη ανταπόδοση,  οδηγεί ‘’στον έβδομο ουρανό’’. Στη φιλοσοφία, η αγάπη είναι αρετή που εκπροσωπεί την ανθρώπινη ευγένεια,  συμπόνια και στοργή και βρίσκεται στο κέντρο πολλών θρησκειών,  που μαρτυρούν ότι, «ὁ Θεός αγάπη ἐστίν.

  Κύριος εχθρός της αγάπης είναι η αμφισβήτηση  και εν πολλοίς η προκατάληψη, που , στην υλιστική εποχή μας, εμποδίζουν τον αποδέκτη ,  να τη χαρεί  . Στην προκειμένη περίπτωση καθίσταται αδύνατη και εμποδίζεται κάθε δυνατότητα προσφοράς, συμπόνιας και στοργής , σε άτομα που αγαπάς άδολα και αληθινά  και είναι αποδεδειγμένο ότι το χρειάζονται και  τα ίδια αλλά , κάποιοι λόγοι τα εμποδίζουν  να την αποδεχθούν.

Θα σταματήσω εδώ για  να αποφύγω οποιεσδήποτε εικοτολογίες, που μπορεί να παρεξηγηθούν, παρά να βοηθήσουν, γιατί είμαι εμπειρικός και δεν μπορώ, ούτε δικαιούμαι να προτείνω λύσεις που ο ίδιος δεν κατέχω.      Αντώνης

 

ΣΤΕΡΝΗ ΜΟΥ ΓΝΩΣΗ ΝΑ Σ' ΕΙΧΑ ΠΡΏΤΑ

 

                 ΣΤΕΡΝΗ ΜΟΥ ΓΝΩΣΗ ΝΑ Σ’ ΕΙΧΑ ΠΡΩΤΑ

 

 

Είναι μια φράση που συχνά άκουγα στα παιδικά μου χρόνια από την ‘’αναλφάβητη’’ μητέρα μου, που ηχεί ακόμα έντονα στα αφτιά μου. Αδυνατούσα να την  εξηγήσω,  όπως  πολλοί, το κάνουν ακόμα και τώρα , γιατί συγχέουν τις γνώσεις  με τη γνώση.  Οι γνώσεις αποκτώνται στο σχολείο, το Πανεπιστήμιο και είναι αποτέλεσμα παιδείας, ενώ  η γνώση είναι η νοημοσύνη μας,  που δεν διδάσκεται, μπορεί όμως να βελτιώνεται  ,  από  τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις,  τις εμπειρίες και τα βιώματα του  καθενός μας .

Η προσωπική  γνώση  [το γνώθι σ’ αυτόν, το μυαλό],   είναι έμφυτη  και  μπορεί να  εμπλουτίζεται  με καινούργιες εμπειρίες  στο διάβα της ζωής μας. Τις   προσωπικές του   γνώσεις όμως,   δεν μπορεί να τις  κρίνει κανένας    μόνος , γιατί  η κρίση  μας  είναι συνήθως υποκειμενική. Θα πω  ότι εξαρτώνται κυρίως από την επιμέλεια  των διδασκομένων  και την ποιότητα των  δασκάλων, αρκετοί  των οποίων  σήμερα  ‘’περί άλλα τυρβάζουν’’.

Θα ήθελα να αναφέρω ότι στην περίπτωσή μου συνέπεσαν και οι δύο  ευτυχείς συγκυρίες, παρά την κατοχή, την πείνα και τον εμφύλιο πόλεμο  των παιδικών και νεανικών  μου χρόνων.  Συνεχίζω να  εμπλουτίζω τις γνώσεις μου,  εφαρμόζοντας τη ρήση  του Σόλωνα «Γηράσκω δ’ αιεί πολλά διδασκόμενος». Μπορεί ο καθένας  να αναλογισθεί  την προεργασία και μελέτη που απαιτείται για να  ανταποκριθώ στη συγγραφή πολλών χιλιάδων σελίδων των  κειμένων μου –  και όχι μόνο εκείνων που δημοσιεύονται.

Επανέρχομαι στον τίτλο του παρόντος, που μου έδωσε την αφορμή να κάνω αυτή την εισαγωγή, αναφερόμενος και σε προσωπικά παραδείγματα.  Η   διαφοροποίηση των όρων [γνώση και γνώσεις] δεν μπορεί να  αποτελέσει άλλοθι και δικαιολογία των όποιων ενεργειών και δεν αποτελεί μόνο  λογική  κρίση και ερμηνεία  των δύο λέξεων.  Με δεδομένο ότι  κάθε  ενέργεια στην  κοινωνική μας ζωή,  χαρακτηρίζεται και αποτελεί πολιτική πράξη  δεν μπορεί να σχετίζεται με την παγκοσμιοποιημένη και κομματικοποιημένη σημερινή πραγματικότητα.

Με όσα γράφω, ίσως πολλοί  με προσομοιάζουν με τον Δον Κιχώτη του Θερβάντες, που κυνηγούσε  ανεμόμυλους και μπορεί  η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων  να με έχει κατατάξει στους γραφικούς.   Εγώ  επιμένω στις απόψεις μου, συνεχίζοντας να απευθύνομαι σε όσους κάνουν καλή χρήση της γνώσης τους,  χωρίς να αποβλέπω σε δικαίωσή μου.  Δεν επιτρέπεται  να παραμελούμε τις επερχόμενες γενιές, ούτε να εργαλειοποιούμε όλες τις καταστάσεις  με κομματικά κριτήρια.

Το κακό δεν άρχισε τώρα, αφού οι άφρονες και παράφρονες [ όσοι στερούνται η διαθέτουν διεστραμμένη γνώση]   δεν έλειψαν ποτέ από τον πλανήτη μας και ανήκουν  σε όλες τις  ακραίες  κομματικές και αντισυστημικές αποχρώσεις.  Όσοι  παρά ταύτα έχουν απομείνει γνωστικοί,[ πολιτικοί, κοινωνικοί  και πνευματικοί παράγοντες] είναι καιρός να ομονοήσουν – αφού οι λαοί άγονται και φέρονται από τα γνωστά συνθήματα]. Να επιστρατεύσουν την όποια λογική  απόμεινε, για να αποφύγουμε  έναν   νέο  ‘’Αρμαγεδδώνα ‘’  στον πλανήτη μας.

Για να φαιδρύνω λίγο την αδυσώπητη πραγματικότητα θα κλείσω με ένα ερώτημα που φημολογείται  ότι έγινε προς τον Αϊνστάιν. Τον ρώτησαν λοιπόν  με τι είδους όπλα πιστεύει ότι θα γίνει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Εκείνος απάντησε : ‘’δεν ξέρω για τον δεύτερο, ο τρίτος όμως θα γίνει σίγουρα με ρόπαλα’’. Εγώ θα προσθέσω ‘’ για όσους απομείνουν’’, όπως έγινε για άλλους λόγγους την εποχή των παγετώνων. Αντώνης

ΤΟ ΓΙΝΑΤΙ ΒΓΑΖΙ ΜΑΤΙ

 

                   ΤΟ ΓΙΝΑΤΙ ΒΓΑΖΕΙ ΜΑΤΙ

 

 

Όταν μάλιστα αναφερόμαστε στα πρόσφατα γεγονότα του Ιράν, φθάνει σε σημείο πλήρους τύφλωσης. Τύφλωσης που αφορά κυρίως τους αφελείς που θέλησαν, χωρίς καμιά απολύτωςνομιμοποίηση και ανάλογη  προετοιμασία να επιβάλουν με στρατιωτικά μέσα δημοκρατικούς κανόνες σε μια χώρα που κυβερνούν οι μουλάδες και ελέγχεται από τους αποκαλούμενους φρουρούς της επανάστασης του Ιράν. Οι τελευταίοι, - Κράτος εν Κράτει-  έχουν καταστεί ένας στρατιωτικός και επιχειρηματικός κολοσσός, η πιο επίλεκτη δύναμη της χώρας και επικεφαλής του οπλοστασίου βαλλιστικών πυραύλων της, με έλεγχο σε όλους τους οικονομικούς τομείς του Ιράν. Εξ αρχής ήταν γνωστό ότι οι  είναι οι πραγματικοί ηγέτες της χώρας και ‘’ελέω’’ Χομεϊνί αποτελούν την ουσιαστική εξουσία του Ιράν, είναι πολυπληθείς και δεν θα επιτρέψουν σε κανένα να ενδώσει  σε συμφωνίες και ενδεχόμενους όρους που θα παραβλάψουν τα κεκτημένα τους. Συνεπώς και οι όποιες απώλειες στην τυπική εξουσία της χώρας και του στρατού, δεν πρόκειται να επηρεάσουν τη διαμορφωμένη κατάσταση στη χώρα. Θα κάνουν γενικό πόλεμο με αμέτρητα αθώα – εκατέρωθεν- θύματα;;;

 Πρόκειται για τέλεια οργανωμένες, παραστρατιωτικές ομάδες, που υπερασπίζονται τα καλά και συμφέροντα κεκτημένα τους.

Να θυμίσουμε ότι στο απώτερο παρελθόν,  η CIA, για την αντιμετώπιση μιας ενδεχόμενης Σοβιετικής επιρροής στη χώρα, πρότεινε την προβολή στελεχών που τελικά την έβλαψαν και όταν η Γαλλία εξέθρεψε και επέτρεψε με  μηνύματα  του φιλοξενούμενού  της Αγιατολάχ  Χομεϊνί  την ανεξέλεγκτη υποκίνηση του πραξικοπήματος    μετάβασης από το καθεστώς του Σάχη , στο σημερινό.  Τώρα όλοι χύνουν κροκοδείλια δάκρυα και επιλέγουν  με λάθος  και ανοργάνωτο τρόπο , που θα στοιχίσει αμέτρητα θύματα, να  διορθώσουν τα δικά τους λάθη, αφού τα άφησαν επί μακρόν να  γιγαντωθούν. Η λύση είναι μία και μοναδική,  η επανάληψη της, εκ των έσω, εφαρμογής αντίστοιχου τρόπου του ‘’τείχους του Βερολίνου και της περεστρόικα’’.

Σε αντίθετη περίπτωση, θα θρηνήσουμε θύματα από όλες  τις πλευρές και για μια φορά ακόμη θα ταπεινωθούν οι ΗΠΑ και ο μονίμως αμφιταλαντευόμενος Πρόεδρος των και το  καθεστώς του Ιράν θα γίνει πολύ σκληρότερο.

Φοβάμαι ότι ύστερα από τόσες αποτυχημένες λαϊκές εξεγέρσεις ο λαός έχει κουρασθεί ή θα βεβαιωθεί ότι είναι  ανέφικτες. Για όλα αυτά βέβαια δεν θα φταίει ο λαός αλλά τα μεγάλα λόγια που του  δημιούργησαν φρούδες ελπίδες. Ο τύραννος στο Ιράν δεν είναι ένας, αλλά αμέτρητοι [μουλάδες, φρουροί της επανάστασης και υποκρυπτόμενα συμφέροντα] που θυμίζουν  ‘’Λερναία Ύδρα’’ που ζει στους ‘’βαλτότοπους του Ιράν’’ και χρειάζεται ένας  σύγχρονος έξυπνος Ηρακλής για να την εξοντώσει και να απελευθερώσει τον δεινοπαθούντα ιρανικό λαό. Στην εποχή μας οι έξυπνοι προτιμούν τις αποδοτικότερες μπίζνες και ίσως απαιτείται η εξεύρεση κατάλληλου προσώπου και αν δεν βρεθεί , να τον εφεύρουμε, για να σωθεί ο Ιρανικός λαός από το κατ’ υφημιμό ονομαζόμενο θεοκρατικό  καθεστώς και τους παντοειδείς  δυνάστες του. Οψόμεθα.  Αντώνης

 

                 ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΝΑΠΟΛΗΣΕΙΣ

 

 

Για ανεξήγητους λόγους, και ίσως ‘’μεταφυσικούς’’, [για τους οποίους δεν ανησυχώ, ακολουθώντας την κατάληξη της τελευταίας στροφής  του ποιήματος του Κώστα Ουράνη, ‘’αν είναι να ‘ρθει, θε να ‘ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει’’, τριγυρνούσε στο μυαλό μου μια ιδέα. Πρόκειται για το   ποίημα  του Ιωάννη Πολέμη, με τίτλο ‘’το νερωμένο κρασί’’. Μια εκδοχή που άκουσα στο τέλος της δεκαετίας του 1950, όταν βρέθηκα για πρώτη φορά με την μετέπειτα σύντροφο της ζωής μου, στο Καλλιμάρμαρο στάδιο των Αθηνών.

Εκεί λάβαινε χώρα το Πανελλήνιο Φεστιβάλ χορωδιών, με γκεστ σταρ, τον Έλληνα βαθύφωνο της Μετροπόλιταν όπερας της Ν. Υόρκης, Νίκο Μοσχονά, ο οποίο άνοιξε τις εκδηλώσεις με το τραγούδι ‘’νερωμένο κρασί’’. Χορωδός και εγώ και λυρικός τενόρος, το συγκράτησα  στη μνήμη μου και το τραγούδησα αμέτρητες φορές στις διάφορες διασκευές του, με τον συνάδελφο,  καλό μου φίλο  και θαυμάσιο βαρύτονο, Στέλιο Γκίνη.

Όταν βρέθηκα στις Βρυξέλλες, επισκεφθήκαμε  με τα δυο παιδιά μου,  μια κοσμοπολίτική ελληνική ταβέρνα, τον ‘’Ζορμπά’’. Σε μια στιγμή προσωπικής χαρμολύπης,  αισθάνθηκα την ανάγκη να το τραγουδήσω  σόλο σε δική μου διασκευή των στίχων,   και έγινε χαμός. Το νέο διαδόθηκε και σε όποιο στέκι με ζωντανή μουσική βρισκόμουν μου ζητούσαν να το τραγουδήσω, φέροντάς μου συχνά  το μικρόφωνο στο τραπέζι . Το ρεπερτόριό μου με τον καιρό εμπλουτίστηκε και με ποιο ευχάριστα άσματα  από τις 14 Φεβρουαρίου του 1981.

Χωρίς να το γνωρίζω, βρέθηκα σε ένα χώρο που γιόρταζαν την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Το θλιβερό τραγούδι μου ξεσήκωσε τους θαμώνες του κέντρου, ίσως και γιατί δεν καταλάβαιναν το περιεχόμενό του και από μια μεγάλη παρέα Ολλανδών – υπαλλήλων της ΕΟΚ- μια ευειδής κυρία ήλθε στο τραπέζι μας και μας ζήτησε να πάμε όλοι μαζί  στην  παρέα τους. Με τη σύμφωνη γνώμη και των παιδιών μου,αποδεχτήκαμε την πρόταση και την ακολουθήσαμε.

Περάσαμε αξέχαστα και κάποια πρωινή ώρα γυρίσαμε όλοι στα σπίτια μας. Με έκπληξή μου όμως την επομένη το πρωί, βρήκα στην τσέπη του σακακιού μου την  κάρτα με το τηλέφωνο της κυρίας και ένα σημείωμά της με το οποίο  με παρακαλούσε να διώξουμε μαζί την εμφανή μελαγχολία μου’’. Το σκέφθηκα δύο μήνες αλλά στο τέλος ενέδωσα και της τηλεφώνησα.

Κρατώντας τα σημαντικά μόνο για μένα, παραδέχομαι ότι η θλίψη μου  περιορίστηκε σημαντικά,  εμπλούτισα όμως το  μουσικό ρεπερτόριό μου.

Έντεκα χρόνια  αργότερα επέστρεψα στην Ελλάδα μόνος -για λόγους που θέλω να κρατήσω μόνο για μένα-  και επέλεξα τη μοναξιά μου την οποία κατ΄ευφημισμό αποκαλώ μοναχικότητα και ίσως αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο ψέμα της ζωής μου. Επανήλθα  όμως στους ειδικά διασκευασμένους στίχους του τραγουδιού μου, που δεν τους τραγουδώ πια, γιατί ,ο σεβασμός μου στη μελωδία και η σημερινή  φωνή μου,  δεν το επιτρέπουν. Αντώνης

Ακολουθούν οι στίχοι του ποιητή,  με τη δική μου   διασκευή, που απηχούν  καλύτερα τα  προσωπικά  μου συναισθήματα:

‘’ Ό, τι κι αν είχε το ‘χασε, γυναίκα, βιός, χαρά  του·
τίποτε δεν τ᾿ απόμεινε   στερνὴ παρηγοριά του.

Μες στην ταβέρνα ολομερής με το ποτήρι εμπρός του, ζητεί του κάκου λησμονιά, μες στο κρασί και λέγει.

«Καταραμένε κάπελα και κλέφτη ταβερνιάρη,
γιατί νερώνεις το κρασί, πίνω και δε μεθώ;

Δεν ήρθα εδώ για γλέντι εγώ, μήτε για πανηγύρι,
ήρθα στη μέθη του κεφιού να βρω τη λησμονιά .»
Κι ο κάπελας γεμίζοντας και πάλι το ποτήρι
με θλιβερό περίγελο στα λόγια του απαντά:

«Τι φταίω εγὼ αν τα δάκρυα που απελπισμένος χύνεις
πέφτουν μες στο ποτήρι σου, σταλαγματιές θολές,
και το νερώνουν το κρασὶ κι αδύνατο το πίνεις;
Τι φταίω εγώ κι αν δε μεθάς, τι φταίω εγώ κι αν κλαις;»

 

 

Οι άντρες μου έγιναν γυναίκες, και οι γυναίκες άντρες

 

         Οι άντρες μου έγιναν γυναίκες, και οι γυναίκες άντρες

 

 

Αφορμή του σημερινού μου δημοσιεύματος αποτέλεσε μια ρήση του  Βασιλιά των Περσών Ξέρξη, αιτία όπως υπήρξαν   όσα συμβαίνουν και απειλούνται να συμβούν στη σημερινή Περσία [το Ιράν]. Να σημειώσουμε ότι την εποχή εκείνη [ 2500 χρόνια από σήμερα] αναγνωριζόταν μόνο   το βιολογικά φύλο του ανθρώπου και δεν υπήρχε διάκριση μεταξύ ανδρών και γυναικών, ούτε κινήματα για τη διεκδίκηση δικαιωμάτων ισότητας, αφού υπήρχε στην πράξη.

Στο σημερινό μου πόνημα θα ασχοληθώ με το βιολογικό φύλο του ανθρώπινου γένους, στο οποίο ανήκω και συνεπώς το γνωρίζω καλύτερα. Για το άλλο όμως, το κοινωνικό, θα περιορισθώ στον ορισμό που δίνει η Βικιπαίδεια και παραθέτω ευθύς αμέσως  και στο γεγονός ότι, κατά καιρούς είχα πολλούς και εξαίρετους φίλους και δεν με απασχόλησε ποτέ η ζωή  και οι όποιες τους ιδιαιτερότητες.

 ‘’ Ως κοινωνικό φύλο ή γένος αναφέρονται στη σύγχρονη βιβλιογραφία το σύνολο των χαρακτηριστικών που παραπέμπουν στην αρρενωπότητα και τη θηλυκότητα και διαχωρίζουν τη μία κατάσταση από την άλλη. Για αυτά τα χαρακτηριστικά λαμβάνεται υπόψη το βιολογικό φύλο  (π.χ. αρσενικό].

Ο Ξέρξης λοιπόν,  παρακολουθώντας τη ναυμαχία της Σαλαμίνας από το όρος Αιγάλεω, ρώτησε να μάθει ποιος είχε βυθίσει ένα πλοίο, το οποίο θεώρησε ελληνικό. Τότε, κάποιος του απάντησε πως αυτή που το βύθισε ήταν η Βασίλισσα της Αλικαρνασσού , η Αρτεμισία η οποία συμμετείχε στην περσική εκστρατεία. Ο Ξέρξης , για να εξάρει τη γενναιότητα της Αρτεμισίας, είπε «οἱ μὲν ἄνδρες γεγόνασί μοι γυναίκες, αἱ δὲ γυναῖκες ἄνδρες» (οι άνδρες μου έγιναν γυναίκες και οι γυναίκες άνδρες)

Το σημερινό θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν έχει θέσει τις γυναίκες εκτός κάθε κοινωνικής δραστηριότητας και είναι υποχρεωμένες να αποδέχονται τις ενδυματολογικές επιλογές του καθεστώτος. Δεν παραλείπει όμως να τηρεί την ισότητα των δύο φίλων, ως προς το μαστίγωνα και τις δολοφονίες των αντιφρονούντων διαδηλωτών κατά του συστήματος. Στις αμέτρητες τελευταίες αιματηρές εκδηλώσεις των  άοπλων διαδηλωτών κατά του καθεστώτος, απάντησαν με τα όπλα τους οι φρουροί της  επανάστασης. Αυτοί είναι συνάμα  οι φρουροί του καθεστώτος και υποκαθιστούν και τη Δικαιοσύνη της χώρας.

Στα 92 μου χρόνια, κυκλοφορώ ελάχιστα και σκέπτομαι ότι ίσως διέλαθαν της προσοχής μου  οι εκδηλώσεις συμπαράστασης των φεμινιστικών κινημάτων μας και των λοιπών αριστερών και προοδευτικών οργανώσεων για όσα υφίσταται ο λαός του Ιράν. Παρακολουθώ όμως, μέσω του διαδικτύου και των Μέσων μαζικής ενημέρωσης, την έντονη δραστηριότητά τους σε πολλές άλλες περιπτώσεις που  φορούν και το Ιράν, δεν θέλω όμως να τις αναφέρω.

Δηλώνω ότι ήμουν και παραμένω – με διαφορετικό ίσως τρόπο – λάτρης των γυναικών ,υπό οιανδήποτε ιδιότητά τους. Δεν με έχουν όμως βοηθήσει μέχρι τώρα οι γνώσεις των  ελληνικών μου, να καταλάβω τι εννοούν οι ευγενικές κυρίες και δεσποινίδες με τον  όρο ‘’ισότητα των δύο φίλων’’. Σκέπτομαι μήπως  εννοούν την υποχρεωτική στράτευση, την εργασία στις οικοδομές ή κάτι  που αδυνατώ να κατανοήσω. Η ισότητα [σκέτη] από ό,τι ξέρουμε όλοι αποτελεί μαθηματική σχέση  και αφορά σύγκριση μεγεθών, που δεν νομίζω ότι αποτελεί γυναικεία επιδίωξη. Τα υπόλοιπα, όπως ισονομία,[η ισότητα των πολιτών απέναντι ςτους Νόμους, στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που διαθέτουν απέναντι στο κράτος].ισοπολιτεία [είναι η ίση πρόσβαση και συμμετοχή όλων στα δημόσια αξιώματα και τις αρχές],  ίση μεταχείριση, ίσες αποδοχές, προαγωγές κλπ μπορώ να τις κατανοήσω και τις υιοθετώ πλήρως. Παρακαλώ  τις αναγνώστριές μου να μου εξηγήσουν τι εννοούν με τον σκέτο όρο ισότητα , ώστε φεύγοντας από τη ζωή να το μάθω και αυτό.  Η παροιμιώδης  φράση του Σόλωνα, «γερνάω, μαθαίνοντας ολοένα και περισσότερα…» αποτέλεσε τη θεμέλιο λίθο, πάνω στην οποία εδράστηκε ολόκληρος ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός και εγώ δεν θέλω να μείνω ‘’ντουβάρι’’.  Αντώνης

ΑΜΦΙΣΗΜΙΕΣ

 

 

                                                                        ΑΜΦΙΣΗΜΙΕΣ

 

 

Κατά την πάγια πρακτική μας,  αρχίζουμε  με την ερμηνεία της λέξης του τίτλου, που σημαίνει αυτά που μπορούν να ερμηνευθούν με δύο διαφορετικούς τρόπους, τα οποία είναι δυστυχώς πολλά και εσχάτως διεθνώς έγιναν περισσότερα.

Πριν ασχοληθούμε με τη διεθνή εφαρμογή του όρου μας θα κάνουμε μια  αναφορά σε ένα ενδεικτικό  παράδειγμα μιας στροφής του ποιήματος του Άγγελου Βλάχου   [1830-1920] με τίτλο, η ‘’ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ’’, που έχει ως εξής:

Ξεύρεις τὴν γη ποὐ ἀνθεῖ
φαιδρά πορτοκαλέα
καὶ κοκκινίζει ἡ σταφυλή
καὶ θάλλει ἡ ελαία;
Ὦ! δὲν τὴν ἀγνοεῖ κανείς,
εἶναι ἡ γη ἡ Ἑλληνίς.

Ο ποιητής παρουσιάζει, με σαρκασμό και ειρωνεία την Ελλάδα της εποχής  του, σαν μια «ωραία» αλλά  παραπλανητική μορφή, που πίσω από την εξωτερική της λάμψη, κρύβει αταξία, διαφθορά,  πολιτική αστάθεια  , αναξιοκρατία,  πολιτική και κοινωνική  φαυλότητα. Το  ποίημα διακωμωδήθηκε στο περιοδικό “Ραμπαγάς” και έκτοτε η φράση, ‘’η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας’’ χρησιμοποιείται ως ειρωνική αναφορά σε παλαιότερη στομφώδη και εξωπραγματική ωραιοποίηση της Ελλάδας. Το κακό είναι ότι οι εποχές αλλάζουν αλλά ο εθισμός μας με την παραπλάνηση  και τον παντοειδή λαϊκισμό συνεχίζεται.

Η λέξη φαιδρός κατέστη πια αμφίσημη, δηλαδή μπορεί να ερμηνευθεί με δυο διαφορετικούς τρόπους. Προέρχεται από τη λέξη φαίδρα, που χαρακτηρίζει εκείνο που λάμπει. Αρχικά  είχε τη σημασία αυτού  που ακτινοβολεί από χαρά και όχι , όπως σήμερα του γελοίου, του στερούμενου σοβαρότητας, που δεν μπορεί κανείς να τον πάρει στα σοβαρά και  τον αστείο.

Μετά την μακρά και  αναλυτική   εισαγωγή θα εντρυφήσουμε σε όσα βιώνουμε και συμβαίνουν γύρω μας. Ατυχώς έχουμε μπει σε μια εποχή, στην οποία η διαφορά ανάμεσα στα εσωτερικά μας και τα διεθνή, έχει σχεδόν μηδενιστεί , με μοναδική διάκριση ότι τη χώρα μας χαρακτήριζε ανέκαθεν και συνεχίζει και σήμερα,     μια αφελής – όχι  απαραίτητα κακοπροαίρετη - υπερβολή.

Θα ξεκινήσω από τα διεθνή που μας ενδιαφέρουν άμεσα, δηλαδή την Ευρωπαϊκή Ένωση που θέλοντας να καλύψει τις εσωτερικές αδυναμίες της, έγινε έρμαιο υπερφίαλων καλαμοκαβαλάρηδων, οι οποίοι τελικά έχουν συνασπισθεί κρυφίως και επιδιώκουν μια νέα Κοσμοκρατορία, αδιαφορώντας για κάθε μορφή διεθνούς και εσωτερικού δικαίου των χωρών τους. Η Αμερικανική ανεξαρτησία υπήρξε αποτέλεσμα σκληρών, μακρών και αιματηρών αγώνων, μέχρι να δημιουργήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Με ποιο τρόπο η Ευρώπη επιχειρεί κάτι ανάλογο;;;

Πολλές από τις νέες χώρες- μέλη της,  έχουν  εξουσίες  οι οποίες  έχουν υποστεί, επί δεκαετίες, τη βάσανο ολοκληρωτικών συστημάτων και  είχαν  καταστεί  ‘’οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας’’ και συνεπώς αδυνατούν να ‘’ομοφωνήσουν’’ με ελεύθερες χώρες. Κάποιοι από αυτούς επιδίωξαν τη συμμετοχή τους στην Ε.Ε., για να αντιμετωπίσουν τη φτώχεια και την κατακραυγή των λαών τους. Η Ευρώπη της ειρήνης και  της δημοκρατίας, έχει υποστεί, χωρίς να γίνει αντιληπτό από καμιά από τις δυο  πλευρές, μια ώσμωση ιδεών, με τη αλληγορική ή τη  μεταφορική της έννοια, που σημαίνει  μια αμοιβαία επίδραση συστημάτων. Αυτό υπήρξε αποτέλεσμα μιας  βιασύνης  από μέρους της Ε.Ε. ή της ‘’λαχτάρας’’ των  ανελεύθερων λαών να συμμετάσχουν στην  ενοποίηση.

Οι παλιοί, αγράμματοι ίσως αλλά θυμόσοφοι, έλεγαν ότι :Το κακό μπαίνει με το σακκί και βγαίνει με το βελόνι και πολλές από τις νέες εντάξεις το επιβεβαιώνουν. Εδώ η Ευρώπη υπήρξε μεν εγγράμματη αλλά ‘’αμελής’’  και βιαστική και τώρα πληρώνει  τις συνέπειες. Σκέφθηκε – και πολύ σωστά- την επιθυμία των λαών,  δεν φρόντισε όμως για μια  ασφαλιστική δικλείδα για τους ηγέτες  των και  τώρα τρέχει να βρει τη λύση εκ των υστέρων.

Θα συνεχίσω με το ΙΡΑΝ, στο οποίο έχει εγκαθιδρύσει  όχι μόνο το θεοκρατικό καθεστώς αλλά και ένα στρατό που επιβάλλει, τηρεί  και εγγυάται το σύστημα. Δηλαδή ότι και να συμβεί στην ηγεσία υπάρχουν οι συνεχιστές, να συνεχιστσές για   την επιβολή του.

Ο κ. Πούτιν  συστηματικά επιδιώκει την επανόρθωση της μεγάλης Αυτοκρατορίας,  την οποία οι ομοϊδεάτες του με σφαγές κατάργησαν και προσπαθούν με καταλήψεις να την επανιδρύσουν. Μη μου πείτε ότι έχει αλλάξει πια ιδεολογία, διότι μια φορά κομμουνιστής για πάντα κομμουνιστής. Το ερώτημα είναι ποιος ακολουθεί την Ουκρανία, τώρα που έχει και πανίσχυρους φίλους και συμπαίκτες, οι οποίοι συνολικά κινούνται με οικονομικά και αναθεωρητικά  πλέον κίνητρα.

Να πάμε τώρα στον ηγέτη της τέως πανίσχυρης χώρας και  φίλης  και  συμμάχου της Δύσης, ο οποίος λειτουργεί αποκλειστικά σαν μπίζνεσμαν και  τον οποίο μόνο το Κόμμα του μπορεί να τον μαζέψει!!! Προφανώς γνωρίζουν ότι ακολουθεί το χάος και φοβάμαι ότι δεν θα ισχύσει  μόνο για το Κόμμα του. Ο Θεός να βάλει το χέρι του,  γιατί αυτοί τουλάχιστον δηλώνουν ότι πιστεύουν.

Έχει συγκεντρώσει γύρω από το Ιράν τεράστιες αρμάδες και δεν κατανοεί ότι  εκτίθεται, αφού το μόνο που μπορεί να κάνει  είναι να σκοτώσει τους άμαχους της χώρας. Το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα αλλά, και αν μπορούσε να εξουδετερώσει τον ηγέτη, υπάρχουν ‘’μιλιούνια’’ οργανωμένων ένοπλων υποστηρικτών του καθεστώτος, έτοιμοι να το επαναφέρουν. Εάν  τελικά εμπλακεί σε ένοπλη σύρραξη θα πάθει  ότι και οι προκάτοχοί του που αναγκάστηκαν να επιστρέψουν ταπεινωμένοι.  Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε ότι την αντικατάσταση του καθαιρεθέντος Σάχη της Περσίας, η Γαλλία εξέθρεψε και διευκόλυνε στη εγκαθίδρυση στην Τεχεράνη. Τα λάθη κάποτε πληρώνονται και κυρίως από αθώα θύματα.  Αντώνης