ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΟΥ ΚΕΊΜΕΝΑ

 

         ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΟΥ ΚΕΙΜΕΝΑ

 

 

Έγραφα  στο τελευταίο μου δημοσίευμα, ότι προσωρινά μου, ελπίζω, προβλήματα, με υποχρεώνουν να  περιορίσω εις το ελάχιστο τα γραφόμενά μου . Ασχολούμαι όσο μπορώ, με την περιστασιακή ανάγνωση παλιότερων και ιδιαίτερα εκείνων  που η στατιστική της ιστοσελίδας μου [από το 2016 με 48.000 περίπου αναγνώσεις],  δείχνει ότι διαβάστηκαν περισσότερο. Ένα από αυτά [του 1977] εξακολουθεί να με αντιπροσωπεύει, εννιά  χρόνια αργότερα. Σκέφθηκα λοιπόν να το αναδημοσιεύσω, κυρίως για όσους δεν το διάβασαν ή ενδεχομένως δεν τους αφορούσε προσωπικά τότε και δεν του έδωσαν τη δέουσα προσοχή και  θέλουν να το αναγνώσουν πιο εμπεριστατωμένα.

Από  την νέα του ανάγνωση   διαπίστωσα ότι, παρότι γράφω συνήθως με τη λογική,  με την πάροδο του χρόνου και των χρόνων μου , συμμετέχουν περισσότερο  η καρδιά και το συναίσθημα. Αρκούμαι στη μικρή αυτή εισαγωγή και περιμένω ενδεχόμενες απόψεις, ιδιαίτερα εκείνων  που δεν  έχουν λόγους ή αδυνατούν  να κρύψουν την ηλικία τους. Αντώνης

 

‘’ Τρίτη 29 Αυγούστου 2017

    Ο ΠΙΣΤΟΤΕΡΟΣ ΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ

  [Προσωποποιημένες Πρακτικές  Ερμηνείες] 

 

 

Εν όψει της ΔΕΘ, όπου θα ακουστούν για πολλοστή φορά τα γνωστά και τετριμμένα  εφήμερα  ψεύδη, σκέφθηκα να κάνουμε μια  πολιτική και όχι μόνο αποτοξίνωση. Ο Γιάννης Πανούσης είχε δηλώσει, μεταξύ πολλών σημαντικών άλλων, στις 17 Μάιου..  Δεν γνωρίζω γιατί όλοι εξορκίζουν τον Μεγάλο Αδελφό του παγκοσμιοποιημένου Κράτους και δεν τους ανησυχούν τα Μικρά Αδελφάκια της Πανοπτικής Εφορίας, της Βιοκυβερνητικής, της Οικονομίας. Μόνο με ένα ισχυρό Σοκ θα βγούμε από την τελματώδη και όζουσα ατμόσφαιρα’’.

Ευελπιστώντας  να πραγματοποιηθούν κάποτε τα όνειρα του κ. Πανούση, προλαβαίνουμε να  ρίξουμε μια φιλοσοφική ματιά, στη ζώσα   πραγματικότητα, που αναφέρεται στον τίτλο του παρόντος, αρχίζοντας , όπως συνηθίζω, από την ετυμολογία των λέξεων. Προτάσσω τη λέξη φιλία και μάλιστα στην Πυθαγόρειο έκφραση της.

‘’Ο Πυθαγόρας ήταν αυτός που ανακάλυψε τον συμπαντικό νόμο της αλληλεξάρτησης και της αμοιβαίας έλξης, για τον οποίο χρησιμοποίησε τον απλό όρο φιλία. Η φιλία είναι η παγκόσμια δύναμη που έλκει όλα τα στοιχεία της Φύσης σε αρμονικές σχέσεις. Βοηθά να διατηρείται η τάξη των πλανητών καθώς αυτοί κινούνται στο στερέωμα και ενθαρρύνει τους άντρες και τις γυναίκες, αφού καθαρθούν οι ψυχές τους, να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον.’’ Διακήρυσσε δε εμφαντικά ‘’ Αν δεν μπορείς να έχεις έναν πιστό φίλο, να είσαι ο ίδιος φίλος του εαυτού σου.’’

Όσον αφορά τον όρο ‘’σύντροφος’’, η ετυμολογία του είναι  ‘’σύντροφος < συντρέφω < συν + τρέφω , ὁ τρεφόμενος μαζί με κάποιον άλλον από την ίδια τροφό. ‘’ Στη Μαρξιστική ‘’διάλεκτο’’ αποτελεί προσφώνηση μελών ‘’σοσιαλιστικών’’ ή κομμουνιστικών κομμάτων’’, υπονοώντας προφανώς, την εφαρμοσμένη  σταλινική περίοδο και τις διαθέσεις τους για το μέλλον, με τροφό πάντα ‘’την ιερή αγελάδα’’ , το Κράτος

Μετά τις απαραίτητες αυτές διευκρινίσεις, ας  αναζητήσουμε μαζί τον πιστότερο φίλο και σύντροφο, με την ουσιαστική σημασία των λέξεων. Πολλοί αναφέρονται στο Δάμωνα και τον Φιντία, που λάμπρυναν με την αυτοθυσία τους το πραγματικό νόημα της λέξης. Άλλοι, οι φιλόζωοι και όχι μόνο έχουν πολλά παραδείγματα από σκύλους και άλλα ζώα – οικόσιτα και μη- που καρτερικά συμπαραστάθηκαν σε ανθρώπους του περιβάλλοντός τους και γενικότερα σε έμβια όντα που βρέθηκαν σε κάποιο  κίνδυνο.

Πάνω όμως από όλα είναι οι πραγματικοί μας φίλοι – όσοι και όσο υπάρχουν ακόμα πραγματικοί φίλοι και σύντροφοι – που αυθόρμητα και άδολα, σπεύδουν να ανταποκριθούν στις καθημερινές μας αντιξοότητες, κάθε φορά  που τους χρειαζόμαστε. Είναι οι πρώτοι που προστρέχουν σε βοήθειά μας , χαίρονται με τις χαρές και επιτυχίες μας και λυπούνται όσο και εμείς για τα παθήματά μας. Το είδος αυτό αρχίζει να φθίνει και με τρομάζει η ιδέα ότι σύντομα θα αποτελεί είδος προς εξαφάνιση, αφού οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν πολύ χαλαρώσει , μέχρι της πλήρους διάρρηξης. Ζούμε σε μια καθαρά ωφελιμιστική  εποχή και ο κανόνας που διέπει τη σύγχρονη πραγματικότητα είναι ‘’ο σώζων εαυτόν σωθήτω’’.

Δεν απομένει λοιπόν παρά η Πυθαγόρειος προτροπή  ‘’αν δεν μπορείς να έχεις ένα πιστό φίλο, γίνε ο ίδιος φίλος του εαυτού σου. Αυτό όμως,  σημαίνει να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και  δεν οδηγεί πάντα προς τη σωστή κατεύθυνση. Με δεδομένες τις σημερινές απαιτήσεις της ζωής,   ευνοεί  την προβολή και πρόταξη του εγωισμού  και τον φιλοτομαρισμό μας. Το τελευταίο αποτελεί συνέπεια του παραμερισμού  της  ηθικής πλευράς της ζωής  ,που κάποια συστήματα ονόμασαν ‘’το όπιο του λαού’’,  αφού   η οικογένεια,  η πατρίδα, και η  θρησκεία, ενοχοποιούνται ως δείγματα  ακροδεξιού εθνικισμού και κάποια άλλα τα ιδιοποιήθηκαν για να εξυπηρετήσουν τις εθνικιστικές τους ακρότητες. . Τι μας απομένει λοιπόν ως παντοτινός πιστός φίλος και σύντροφος στη ζωή;

Για να διευκολύνω την αναζήτηση και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων και ενδεχόμενων παρερμηνειών, το κομμάτι αυτό του άρθρου μου θα το δω σε πιο προσωπικό επίπεδο, ώστε να αποφύγω εξαιρέσεις του κανόνα που δεν έχω υπόψη μου και καταστάσεις που  κάποιοι αποφεύγουν να ομολογήσουν. Δηλώνω λοιπόν ότι οι απόψεις που ακολουθούν, απηχούν καθαρά προσωπικές μου σκέψεις και σε μεγάλο βαθμό  εμπειρίες  μου.

Δεν ξέρω πόσους πραγματικούς φίλους διαθέτω, αφού δεν χρειάστηκε να μου εκδηλωθεί η φιλία όλων τους, πιστεύω όμως απόλυτα ότι έχω ίσως λίγους και καλούς. Συνεπώς δεν έχω την ανάγκη να στραφώ στη φιλία του εαυτού μου, που με τη στάση ζωής μου, μάλλον την έχω περιορίσει, αν δεν την απώλεσα εντελώς, αρκούμενος  σε ένα απλό σεβασμό και την απλούστερη δυνατή  μορφή συμβατικής προστασίας  του.

 Ο μοναδικός και συνεπέστερος φίλος του ανθρώπου, ανεξαρτήτως του φύλου ή της ηλικίας του, είναι ο πόνος. Από τις πρώτες στιγμές της ζωής μας είναι άγρυπνος φρουρός μας, αφού μας προειδοποιεί κάθε φορά που υπάρχει μια απειλή εναντίον της υγείας μας, όσο αφανής και αν είναι  αυτή. Μεγαλώνοντας, παρότι δυσανασχετούμε και προσπαθούμε να τον ‘’υποτάξουμε’’ παραμένει προστάτης μας σε κάθε ‘’έσωθεν’’ απειλή. Με τη δική του προειδοποίηση έχουν σωθεί αμέτρητες ζωές και έχουν αποφευχθεί ‘’τα χειρότερα’’, αλλά εμείς – περιέργως – τον έχουμε υπό μόνιμο διωγμό.

Αν μάλιστα φθάσουμε στις μεγαλύτερες ηλικίες και ιδιαίτερα στα γηρατειά, παραμένει αχώριστος και κυρίως ανιδιοτελής φίλος και σύντροφος στη μοναχικότητα και  την επιλεγμένη ή προκύπτουσα μοναξιά μας. Αυτός στέλνει το μήνυμα ότι τα ρευματοαρθριτικά μας  χρειάζονται ένα πρόσθετο σεντόνι ή κάποιο βαρύτερο κλινοσκέπασμα και  είναι το αυτόματο ξυπνητήρι σε κάθε σωματική ανάγκη, μα ιδιαίτερα είναι η επιβεβαίωση ότι είμαστε ακόμα  ζωντανοί.

Προσωπικά, παρότι ανήκω στα άτομα με καλή υγεία, έχω απόλυτα κατανοήσει το σημαντικό ρόλο του πόνου και έχω συμβιβαστεί με την ύπαρξή του – μοναδική άλλωστε παρέα στη μοναχικότητά μου – και προσπαθώ να του φέρομαι ευγενικά. Δεν τον καταπολεμώ, αλλά με ήπια μέσα προσπαθώ να τον προσαρμόσω στις προσωπικές μου αντοχές, χωρίς να χάνω τη  μοναδική  παρέα του στα ατέλειωτα εικοσιτετράωρα. Όταν οι  συνθήκες δεν μου επιτρέπουν να ασκώ  τις όποιες μπορώ ακόμα δραστηριότητες – εντός και εκτός κατοικίας – ο πόνος είναι εκείνος που με καθοδηγεί στα σχέδιά μου για την επόμενη ενέργεια  ,’’φρενάροντας’’  με καμιά φορά και σε ‘’μελλοντικούς’’ σχεδιασμούς. Αν καμιά φορά  κάποιο μικροατύχημα η άλλη αιτία προκαλέσει πρόσθετο πόνο, ξεχνάμε εντελώς τον μόνιμο συνοδό μας σαν να μην υπήρξε ποτέ, ο οποίος όμως  μας επανέρχεται πιστός και ευγενικός, όταν παρέλθει το ‘’έκτακτο περιστατικό’’.

Προσωπικά ασχολούμαι με το ερασιτεχνικό ψάρεμα  παντός καιρού  -κυρίως για το ψάρεμα και όχι για τα ψάρια [που τελικά δεν μου λείπουν]. Ενώ λοιπόν  έχω όλους αυτούς τους ‘’φυσιολογικούς ‘’ μου πόνους στη μέση, στα οστά, τις τενοντίτιδες κλπ  ή το κρύο του χειμώνα, μπαίνοντας στη θάλασσα μου ‘’φεύγουν’’ όλα και επανέρχονται όταν επιστρέψω στο σπίτι μου ή  την ή τις επόμενες μέρες. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και τις ατέλειωτες ώρες που ασχολούμαι με την ανάγνωση και την γραφή στον υπολογιστή, που ξεχνώ κάθε πόνο και άλλη  σχετική ενόχληση, μέχρι να τελειώσω την  προγραμματισμένη μου εργασία.

Κλείνοντας τις σκέψεις μου , σας βεβαιώνω ότι  δεν βρίσκω  κάποιον πιστότερο φίλο και σύντροφο που να προσαρμόζεται απόλυτα στις υπερβολικές ενίοτε δραστηριότητες μου, που δεν πληρούν ούτε τον βασικό κανόνα της ‘’τήρησης των αναλογιών ‘’ Εδώ ίσως υπεισέρχεται και η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν!!! Αντώνης Ταρνανάς’’

 

            ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ

 

Για τους γνωστούς προσωπικούς μου λόγους έχω περιορίσει  νέες δημοσιεύσεις μου και ‘’ξαναδιαβάζω’’ τις αρκετές χιλιάδες σελίδων που έχω δημοσιεύσει για  να επανεκτιμήσω τις διατυπωμένες απόψεις μου. Στην αρχή άρχισα τη συστηματική τους ανάγνωση, αλλά ο όγκος τους και οι δυσκολίες της όρασής μου, με υποχρέωσαν σε  επιλογή θεμάτων που αφορούν κυρίως τα εσωτερικά μας. Πρώτη μου διαπίστωσή  είναι ότι το ‘’αλαλούμ’’ στη χώρα μας συνεχίζεται και δυστυχώς επί τα χείρω.

Η συνήθειά μου   να παρακολουθώ τις ζωντανές μεταδόσεις από τη Βουλή και τις δηλώσεις πολιτικών αρχηγών και εκπροσώπων των κομμάτων, με οδηγεί στη διαπίστωση ότι τα αντισυστημικά Κόμματα  συγχέουν το  Ναό της Δημοκρατίας με τη λαχαναγορά και ζητώ συγγνώμη από τους έντιμους  εμπόρους της. Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο γιατί τα μιμούνται και εκείνα του αποκαλούμενου δημοκρατικού τόξου [είτε πιστεύουν είτε  όχι στους Ναούς] και   διαπιστώνω ότι απομακρύνονται περαιτέρω από την έννοια της  ‘’ διεθνώς αποδεκτής’’ κανονικότητας. Ζούμε σε χαλεπούς καιρούς, για τους οποίους υπεύθυνοι είμαστε όλοι μας, προσπαθώντας να φορτώσουμε τα λάθη  στους άλλους, κρατώντας για τον εαυτό μας το αλάθητο. Ο κόσμος γύρω μας καίγεται και εμείς τραγουδάμε, κατά τον μύθο του Αισώπου,  το μονότονο για όλη την αντιπολίτευση άσμα ‘’ ο κόσμος ζητάει μια προοδευτική διακυβέρνηση για να φύγει ο Μητσοτάκης’’. Διερωτώμαι όμως με  βάση την ελάχιστη λογική που μου έχει απομείνει, με ποιο δικαίωμα προδικάζουν τις λαϊκές επιλογές  και πόθεν συνάγεται αυτό;;; Από τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις πάντως δεν προκύπτει κάτι ανάλογο και συνεπώς όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο ψεύδονται και προσβάλλουν βάναυσα την αλήθεια και τον  Ελληνικό λαό. Με την εφαρμοζόμενη πρακτική  παρερμηνεύεται ή και  διαστρεβλώνεται εσκεμμένα η λαϊκή βούληση,  με ανυπόστατες κατηγορίες κατά  της Κυβέρνησης  που έχει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση  να εκπροσωπεί τη χώρα μας διεθνώς.

 Εδώ βρίσκεται ενδεχομένως και το μεγάλο λάθος , ότι δε μπορούν  να αναγνωρίσουν  τα λάθη τους. Ο Κόσμος άλλαξε και ο λαός επίσης, ενώ τα Κόμματα μένουν στάσιμα σε παλιές μεθοδεύσεις και γι΄αυτό  ‘’δεν λένε να πάρουν  πάνω τους’’ όπως λένε στα χωριά μας.

Ο Μητσοτάκης, αν  είναι να φύγει θα φύγει με απόφαση του λαού που τον εξέλεξε και θα αποφασίσει  για τον νέο εκλεκτό του στις επόμενες εκλογές. Αυτό θα γίνει όχι για την εφαρμογή προοδευτικής  διακυβέρνησης και άλλες παρόμοιες ‘’κουταμάρες’’, αφού είναι γνωστό ότι το προνόμιο της προοδευτικότητας αποτελεί προσωπικό γνώρισμα και όχι κομματική προμετωπίδα και  συνεπώς μπορούν να το έχουν όλοι οι ελεύθερα σκεπτόμενοι’’. Προσωπικά θεωρώ τον εαυτό μου προοδευτικό και ας μην ανήκω σε κανένα κόμμα, άσχετα με την  ‘’ταμπέλλα’’ με την οποία  παρουσιάζεται.

Οι άνθρωποι, τα Κόμματα, οι Κυβερνήσεις και κάθε άλλη ομαδική οργάνωση, χωρίζονται σε καλές και κακές, χρήσιμες και άχρηστες,  για το  κοινωνικό σύνολο και όχι για τους αυτοχαρακτηρισμούς τους.

Χθες το βράδυ άκουσα τον αρχηγό του Κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που προέκυψε από καραμπόλα, να κάνει δηλώσεις, με την ευκαιρία της ψηφοφορίας του Κόμματός του. Το περιεχόμενο τους ήταν μια επανάληψη των προηγουμένων,  αντί να μιλήσει για τα δικά του και τις απανωτές διαγραφές στελεχών του που τόλμησαν να  διατυπώσουν προσωπική και ίσως καλοπροαίρετη και χρήσιμη άποψη.  Εξαπολύει και πάλι  μύδρους εναντίον του αιρετού Πρωθυπουργού της χώρας , μειώνοντας το κύρος του στην τραγική διεθνή σκακιέρα της εποχής, αναφερόμενος και σε σκάνδαλα και απάτες. Η χώρα μας είναι μικρή και όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας, θα του θυμίσω λοιπόν, ότι αν έχει στοιχεία εις βάρος του οφείλει να τα καταγγείλει στη Δικαιοσύνη, γιατί αλλιώς γίνεται συνένοχος. Όσον αφορά την καραμπόλα, θα του θυμίσω ότι το Κόμμα του προκατόχου του κατακερματίστηκε, γιατί έκανε τις ίδιες κακές εκτιμήσεις για τις πραγματικές ανάγκες του  λαού.

Αν και δεν επιτρέπονται συμψηφισμοί, θα περιοριστώ σε μια φράση από μύθο του Αισώπου ότι ‘’έκαστος δυο πήρας φέρει’’’ ή σε απλή νεοελληνική ο καθένας βλέπει  μόνο  την καμπούρα του άλλου. Ας σταματήσουν επί τέλους  όλα αυτά που διχάζουν  τον κόσμο και δεν είναι καθόλου προοδευτικά και ας προσπαθήσουμε συνολικά για το εθνικό  συμφέρον, το οποίο – αν βγάλουμε τους παραμορφωτικούς κομματικούς φακούς –  είναι το ίδιο για όλους μας.

Το σημερινό δημοσίευμα μου δεν ήταν προγραμματισμένο ,αλλά το προκάλεσε ο κ. Αρχηγός που συνεχίζει να ακολουθεί την πεπατημένη των προκατόχων του, παραβλέποντας την κατάληξή τους και το γεγονός ότι η χώρα έχει ανάγκη ισχυρών κομμάτων και ο λαός απαιτεί συνεννόηση μεταξύ τους,  Αντώνης

ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΕΣ, ΨΕΥΔΗ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑ

 

                            ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΕΣ ,ΨΕΥΔΗ  ΚΑΙ ΤΡΕΛΑ

 

 

 

Αρχίζω με μια παροιμία που  λέει ‘’όταν τσακώνονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια’’ και εν καιρώ πολέμου των μεγάλων,  οι μικροί οφείλουν να αναζητούν στηρίγματα [χωρίς τυμπανοκρουσίες], για να μην έχουν την τύχη των βατράχων.

Ερμηνεύοντας τον τίτλο, σημειώνω ότι οι αμετροέπειες και τα ψεύδη αποτελούν  βασικό στοιχείο του λαϊκισμού και υποκατάστατο της έλλειψης επιχειρηματολογίας, των ασχολούμενων με τα κοινά. Με τρομάζει το γεγονός ότι η  πρακτική αυτή,  δεν περιορίζεται μόνο στα ‘’αντισυστημικά’’ Κόμματα , αλλά τείνει να επεκταθεί και σε εκείνα που ‘’ανήκουν’’ στο αποκαλούμενο δημοκρατικό τόξο.

Ο πόλεμος συγκεντρώνει και τους τρεις χαρακτηρισμούς, και οι πολεμοχαρείς   αποτελούν    τα αντιπροσωπευτικότερα  δείγματά τους. Δημόσιες  κρίσεις μπορούν  να  κάνουν όσοι δεν  μετέχουν στα κοινά ,δεν επιτρέπεται όμως να τις κάνουν , όσοι εκπροσωπούν, καθοιονδήποτε τρόπο τη χώρα. Στο πνεύμα αυτό ίσως ήταν και η δήλωση του Πρωθυπουργού ότι όποιος Αρχηγός Κόμματος, επιθυμεί να ενημερωθεί, μπορεί να τον επισκεφθεί κατ’  ιδίαν.

 Ακούστηκε πολλές φορές επικριτικά ο όρος μυστική διπλωματία, μα η διπλωματία μέχρι να γνωστοποιηθούν τα αποτελέσματά της, είναι από τη φύση της ‘’μυστική’’. Όλα αυτά αποτελούν μια αναγκαία εισαγωγή  στο θέμα μας και ίσως ένα απαραίτητο μαθηματάκι για κάθε  δημόσιο παράγοντα που μετατρέπεται σε  δημόσιο κήρυκα.

Διανύουμε μια παράξενη  εποχή, με κυρίαρχο γνώρισμα την  υποτιθέμενη παγκοσμιοποίηση. Δεν ξέρω  που απέβλεπαν οι δημιουργοί της αλλά, εκ του αποτελέσματος προκύπτει  ότι αντί να μοιραστούμε τα ενδεχόμενα κοινά οφέλη, μετατρέψαμε την υφήλιο απλά σε μια γειτονιά. Εκεί βρίσκει κανείς  τους  μικρούς και ανίσχυρους που  υφίστανται τα δεινά και τον παραλογισμό των πολέμων, τους μεγάλους  να έχουν  αποφασιστική άποψη επί παντός επιστητού και τους  αοριστολογούντες λαικίζοντες ‘’μικρομέγαλους’’, που ενίοτε θυμίζουν το περιβόητο ΄΄αγάντα Ρόμελ’’ για να επωφεληθούν.

Οι τελευταίοι  είναι πολλοί και διάφοροι και με τον λαϊκισμό τους, προσπαθούν να μας πείσουν ότι κατέχουν και την μία και μοναδική αλήθεια και ότι μπορούν   να βγάλουν την χώρα μας από το  σημερινό ‘’αδιέξοδο’’. Ψεύδονται συνειδητά και μιμούνται  τις  αμετροέπειες του ‘’μεγάλου’’  [κατά τη λαϊκή έκφραση της πιάτσας], τον οποίο φυσικά αντιπαθούν. Κάποιοι ακραίοι μάλιστα  αντιμετωπίζουν τη γενικότερη ανωμαλία ως Μάννα εξ ουρανού,[που  σημαίνει  το φαγητό που, σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός έδωσε στους Εβραίους στην έρημο για να επιβιώσουν. Σημειώνω ότι η  αναφερόμενη ‘’έρημος’’  έχει πλέον  μετατραπεί σε ένα σύγχρονο   ‘’κήπο της Εδέμ’’, που παράγει τα πάντα.

Θα ήθελα να ρωτήσω τους αμετροεπείς λαϊκιστές, αν έχουν σκεφθεί, στα πλαίσια της ‘’ προοδευτικής’’ τους  διακυβέρνησης, ποιος θα προσέτρεχε σε άμεση βοήθεια στην Κύπρο, όπως συνέβη πρόσφατα;;; Ελπίζω ότι είναι καιρός πια να ξεχάσουμε τα συνθήματα  ΄΄ΕΟΚ και ΝΑΤΟ’’ και άλλα σχετικά. Κάθε χώρα οφείλει να μετέχει των διεθνών Οργανισμών και να αναζητεί στηρίγματα για το δικό της συμφέρον . Οι βάσεις στην Κύπρο αποτελούν βρετανικό έδαφος, σαν αποτέλεσμα συμφωνιών, ενώ Ιρανικοί πύραυλοι εκτοξεύτηκαν και σε  φίλιες χώρες, ακόμα και στην γείτονα και φίλη Τουρκία.

 Δεν θέλω να πω ότι οι προηγούμενες εποχές ήταν διαφορετικές, αλλά τώρα που τα σύννεφα του πολέμου έφθασαν και στη γειτονιά μας,   οφείλουμε να προσέχουμε τι λέμε και τι κάνουμε και να μονιάσουμε  μεταξύ μας, αφήνοντας  κατά ‘’ μέρος τα ‘’νταηλίκια’’. Ο ιστορικός μας του 5ου π.Χ. αιώνα Θουκυδίδης  έλεγε  ‘’τοῦ δὲ πολέμου οἱ καιροὶ οὐ μενετοί’’ [ δηλαδή στον πόλεμο οι ευκαιρίες δεν περιμένουν], ας κάνουμε λοιπόν  κάτι πριν  είναι πολύ αργά.

 Το τελευταίο βέβαια γίνεται σαφέστερο και με  την άποψη του Ιράν και των  διάσπαρτων τρομοκρατικών ομάδων του, που διακηρύσσουν ανοιχτά, ότι επιθυμούν να εξαφανίσουν το Ισραήλ.  Αυτό  με τη σειρά του υπερασπίζεται το  υπαρξιακό του δικαίωμα , με τα μέτρα που νομίζει προσφορότερα, αδιαφορώντας  για τη συμμετρικότητά τους. . Στον  παραλογισμό του πολέμου, ποιος μπορεί  να επιβάλει μέτρα  εναντίον εκείνων που αμφισβητείται η ύπαρξή τους;;;  

Θα κλείσω, χωρίς περαιτέρω σχόλια, με τον τίτλο ενός σπουδαίου τραγουδιού  του Κώστα Χαντζή, σε στίχους της Σώτιας Τσώτου, ‘’της γειτονιάς μας ο τρελός όλα ανάποδα τα βλέπει ‘’  και ας το αποδώσει ο καθένας  εκεί που νομίζει, εκτός από μένα που περιορίζομαι απλώς να καταγράφω τα γεγονότα!!!!!!    Αντώνης

 

 

 

 

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΑΚΟΜΑ ΞΑΓΡΥΠΝΟΣ

 

                   ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΑΚΟΜΑ ΞΑΓΡΥΠΝΟΣ

 

 

Θα  πείτε ίσως  και με το δίκιο σας και  τι σας νοιάζει εσάς;;; Δεν είναι αυτή η επιδίωξη της αναφοράς μου στο γεγονός, που έχει καταντήσει ρουτίνα,  πολλά χρόνια τώρα.  Σας νοιάζουν όμως τα αποτελέσματα, γιατί όταν δεν κοιμάμαι σκέπτομαι και  περιέργως πολύ σοβαρά και αυτά που σκέπτομαι, εκόντες άκοντες, τα υφίστασθε, έστω και αν δεν τα διαβάζεται  όλοι πλέον.

Η αϋπνία μου με οδήγησε συνειρμικά στους στίχους ενός τραγουδιού του Δημήτρη Ευσταθίου με τίτλο ‘’είναι μεσάνυχτα’’ . Πρόκειται για μια νυχτερινή μονωδία [NOCTURNO], είδος με το οποίο ασχολήθηκε ιδιαίτερα επιτυχώς ο Σοπέν. Θα αναφερθώ, ευθύς αμέσως,  σε μια στροφή του που αποτέλεσε και την αφορμή δημιουργίας του σημερινού μου πονήματος:

‘’Είναι μεσάνυχτα
κι όλη η φύσις ησυχάζει
κι όμως ένας που σπαράζει
δε κοιμάται ξενυχτά’’.

Το τραγούδι γράφτηκε για εντελώς διαφορετικούς λόγους, η αφορμή όμως παραμένει. Θα  επιχειρήσω την αλλαγή του πρώτου ρήματος ‘’είναι’’ με ένα άλλο, επίσης βοηθητικό, το ‘’έχει’’   και άντε να βρούμε ποιος ή ποιοι εξ αιτίας του έχουν χάσει τον ύπνο τους και σπαράζουν- με την προϋπόθεση ότι  ‘’υπάρχει ακόμα το φιλότιμο’’

Σε μια εποχή που έχουν χαθεί όλες οι  αξίες και επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας [ ζητώ συγνώμη από όλα τα ζώα εντός και εκτός αυτής] άντε να βρεις το δίκιο σου. Θυμάμαι ότι στο σχολείο μας μιλούσαν για την υπεροχή του ανθρώπινου είδους στο ζωικό βασίλειο’’,  επειδή διαθέτει λογική. Αν αυτό που συμβαίνει διεθνώς και εγχωρίως  στις μέρες μας αποτελεί  λογική πράξη, να τη βράσω τη λογική, προτιμώντας να ανήκω στα άλογα ζώα, τουλάχιστον για να μην  καταλαβαίνω τι γίνεται γύρω μας.

Ξέρω ότι κάποιοι ‘’επαγγελματίες καλοθελητές’’ θα σπεύσουν να με χαρακτηρίσουν αναρχικό, ιδιόρρυθμο,  και ίσως  προσκείμενο στο Αμερικανικό, το ισραηλινό ή στο τυραννικό  Ιρανικό καθεστώς, ακόμα δε να με χαρακτηρίσουν και σαν ‘’Μητσοτακικό’’. Έχω επανειλημμένως δηλώσει ότι σκέπτομαι με τον όσο μου απόμεινε εγκέφαλό μου και  όχι με τα πόδια,  όπως δυστυχώς το κάνουν πολλοί σύγχρονοί ταγοί της υφηλίου. Συνεπώς μακράν εμού κάθε σύνδεσή μου  με φανατικά και αρρωστημένα τυραννικά  θεοκρατικά και όχι μόνο,   καθεστώτα, και με κρυπτόμενες κάτω απόν   τον  μανδύα της δημοκρατίας χώρες,  που ταλανίζουν τον Κόσμο. Όλοι αυτοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι ‘’κανένας πόλεμος δεν έλυσε ποτέ προβλήματα’’. Γιαυτό, μετά την πολλαπλή συμφορά του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, δημιουργήθηκε ο ΟΗΕ, για την επίλυση των διαφορών με τη μεσολάβησή του και τη συνδρομή της διπλωματίας.  Αυτό βοήθησε να περάσουμε αρκετές  ειρηνικές δεκαετίες .

 Όσον αφορά τον χαρακτηρισμό του ‘’Μητσοτακικού’’, τον έχω  ακούσει αρκετές φορές και  μάλιστα  κατά πρόσωπο, αλλά τον  αρνούμαι. Η λογική όμως μου επιβάλει  τη σκέψη , ‘’ότι στην εποχή μας, ακόμα  και αν δεν υπήρχε έπρεπε να τον ‘’ εφεύρουμε’’ και δεν μιλάω κομματικά, αφού δεν ανήκω σε κανένα κόμμα.

Από συνήθεια  ακούω ανελλιπώς όλες τις ομιλίες του γνωστού και ως πλανητάρχη και διαπιστώνω ότι κάθε φορά λέει διαφορετικά πράγματα.  Τελευταία μάλιστα ισχυρίζεται ότι το Ιράν τελείωσε , ενώ  εκείνο συνεχίζει να κτυπά με κάθε μέσο όλους τους γύρω του, ακόμα και τη φίλη του Τουρκία και ξαναγύρισε στον Κόσμο την τρομοκρατία. Πρέπει λοιπόν  κάποιος, και ίσως το Κόμμα του, να τον μαζέψει,  γιατί η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και οι άμαχοι που σκοτώνονται στο Ιράν, το Ισραήλ και τη Βηρυτό, άνθρωποι είναι και ανήκουν στην κατηγορία των θυμάτων τα οποία ο ίδιος θα σταματούσε. μαζί με τους πολέμους !!!

Προβλήματα ηλικίας  δεν μου επιτρέπουν  να συνεχίσω και τελειώνω με την ευχή, ο Θεός [ ή όπως αλλιώς  τον αποκαλεί ο καθένας] να βάλει το χέρι του. Φοβάμαι δε ότι η τρέχουσα κατάσταση θα ανατρέψει και την αποδιδόμενη στον Αϊνστάιν πρόβλεψη  ‘’δεν ξέρω με ποια μέσα θα γίνει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος,  ο τρίτος όμως  θα γίνει με ρόπαλα’’. Διερωτώμαι όμως με  τη γνωστή γεροντική μου αφέλεια: Με ποιους αντιπάλους;;;  Είναι κρίμα ότι κινδυνεύουν ακόμα και τα ζώα τα οποία, κατά παράφραση του  τελευταίου στίχου  ποιήματος του Κωνσταντίνου  Καβάφη, ‘’θα ήταν μια κάποια λύσις’’. Αντώνης

 

 

 

 

ΤΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΣ ΤΟΥ 40

 

           ΤΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ  ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ 40

 

‘’Ουδείς άσφαλτος’’ –  είχε δηλώσει σε συνέντευξή της η   τραγουδίστρια Άντζελα Δημητρίου,   η οποία  λοιδορήθηκε για τη φράση της , από τους ‘’ξερόλες’’ μιας  εποχής, που ο καθένας μπορεί να δηλώσει , ακόμα και εγγράμματος. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας ,  ούτε δηλώνω ειδικός  και φίλος των τραγουδιών της. 

Επειδή σήμερα θα αναφερθώ στα σφάλματα της εποχής μου, συνεπώς και στα προσωπικά μου,  θεώρησα υποχρέωσή μου να  υπερασπιστώ  την αοιδό για την ορθότατη φράση της, έναντι όλων εκείνων  που έσπευσαν να την ‘’κράξουν’’ δημόσια για να αναδείξουν τελικά, την αγραμματοσύνη τους .

Επικαλούμαι δε προς τούτο και την εγκυρότατη εκπομπή της κυρίας Φλέσσα στην ΕΡΤ ‘’Σε προσκυνώ γλώσσα’’  από την οποία  ερανίζομαι το ακόλουθο απόσπασμα: ‘’Δεν υπάρχει άνθρωπος αλάνθαστος, άσφαλτος, το έχουμε ξαναπεί ότι είναι σωστή η λέξη. Υπάρχει το “άσφαλτος”, πρέπει να το πιστώσουμε αυτό στην Άντζελα Δημητρίου». Έκτοτε οι λαλίστατοι κριτές και επικριτές των πάντων, περί άλλα τυρβάζουν, όπως π.χ. για τη θερμοκρασία ‘’ υπό  του μηδενός’’ και άλλα σχετικά.

Μετά την μακρά αλλά αναγκαία αυτή παρένθεση, εισέρχομαι στο θέμα του σημερινού μου δημοσιεύματος και τα σφάλματα μιας ολόκληρης εποχής της κατοχής. Δεν είναι γνωστά τα όσα δεινά υπέστησαν οι άνθρωποι της γενιάς μου, κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, της πείνας του 1941 και του αδελφοκτόνου εμφυλίου που επακολούθησε. Έχουν γραφεί  αμέτρητα όσα,  για τον ηρωισμό και τα δεινά των Ελλήνων της εποχής, μερικά μάλιστα ιδωμένα , μέσα από ιδιοτέλεια και παραμορφωτικούς φακούς, ή  αμφισβητούμενη ενημέρωση τρίτων. Αυτό τελικά έβλαψε εκείνους που θέλησαν να ιδιοποιηθούν τον πανεθνικό  αγώνα των Ελλήνων, γιατί με τις παρωπίδες τους, οδήγησαν τελικά  σε περιορισμό    της δικής τους σπουδαίας συνδρομής ,  στον κοινό  αγώνα κατά των κατακτητών.

Η πρακτική της γενιάς μου, να κρατήσουμε μόνο για μας τα όσα ζήσαμε  τη δεκαετία του 1940, για να μη μεταφέρουμε  το άγχος μας στους νεώτερους, στέρησε κάποιους σύγχρονους ηγέτες από την  πραγματική αλήθεια του πολέμου. Την ‘’ αληθινή πραγματικότητα’’ μιας τόσο ταραγμένης εποχής  γνωρίζουν τα άτομα της γενιάς μου που τη βίωσαν από κάθε μετερίζι. Αποφύγαμε όμως να τη μεταφέρουμε στα παιδιά μας και στις επόμενες γενιές,  για να τους  προστατέψουμε , ίσως και εμάς του ίδιους, από το άγος που δεν θα παύσει να  ακολουθεί τη γενιά μας  εφόρου ζωής.

Αυτή  όμως η πρακτική της γενιάς μου, άφησε την ενημέρωση των σύγχρονων κομματικών στελεχών  της χώρας και κάποιων ηγετών μεγάλων χωρών, σε πληροφορίες τρίτων,  όχι υποχρεωτικά κακόβουλων, οι οποίοι όμως  έμαθαν τα ‘’καθέκαστα’’ από τρίτους.

Στη χώρα μας, ευτυχώς,  τα κομματικά στελέχη περιορίζονται στην άρνηση εκσυγχρονισμού των εξοπλισμών,  των  συμμαχιών και την αποφυγή συμμετοχής σε διεθνείς οργανισμούς [ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο] και υποστήριξη καθεστώτων τύπου Πούτιν και  Χαμενεΐ.

Κάποιοι παγκόσμιοι ηγέτες όμως, ΗΠΑ, Ρωσίας και Τουρκίας [βάζει κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες] βλέπουν τον πόλεμο από την πλευρά του εισβολέα  και κατακτητή] και  παίζουν παιχνίδια εν ου παικτοίς. Ο πρώτος μάλιστα εξ αυτών ήρθε στην εξουσία με σύνθημα το σταμάτημα των πολέμων και των νεκρών, και υπέρ της διπλωματίας και των  συνομιλιών. Ίσως αυτός ήταν ο λόγος που παράκαμψε τους πρέσβεις καριέρας και στη θέση τους έβαλε προσωπικούς του φίλους .Το μόνο που κράτησε είναι  η λυκοφιλία των  τριών [ με  κοινή  επιδίωξη  τον αναθεωρητισμό] και συνισταμένη την καταπάτηση κάθε κανόνα του κοινοβουλευτισμού  και του διεθνούς δικαίου.

Δεν είναι απλά ανιστόρητοι αλλά δεν μπήκαν καν στον κόπο να ρωτήσουν κάποιον έμπιστό τους της εποχής των φασιστικών πολέμων, να μάθουν επιτέλους ότι υπάρχει και η άλλη όψη του  νομίσματος. Το αντίθετο σημαίνει την πλήρη εφαρμογή του νόμου της ζούγκλας και του δίκιου του ισχυρότερου. Αντώνης

 

 

 

            ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΚΑΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

 

                                          

Στο παρόν θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με την αληθινή, απεριόριστη και  ανιδιοτελή αγάπη και όχι με συνώνυμους χαρακτηρισμούς που της μοιάζουν μεν αλλά δεν την αντιπροσωπεύουν. Κάθε άλλη μορφή της  δεν απορρίπτεται αλλά,   δεν μπορεί να την αναπληρώσει. Υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις μεγάλων ερώτων, με άδοξο τέλος, ίσως γιατί δεν κατάφεραν ποτέ να κάνουν το αίσθημά τους συναίσθημα, που δίνει ενδιαφέρον για τη συνέχιση της οποιασδήποτε ζωής  τους,  μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. Το τελευταίο είναι  όριο αξεπέραστο  , αλλά  παραμένει σαν ελπίδα για εκείνους που μένουν.

Το λαϊκό ελληνικό τραγούδι, που εκφράζει με σαφήνεια  τα πραγματικά βιώματα των ανθρώπων – όπως έκανε και ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος – μας έχουν δώσε  αμέτρητα  σαφή δείγματα αληθινής αγάπης .

Εντελώς τυχαία συγκρατώ το ρεφραίν, ενός τραγουδιού σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη , που  επαναλαμβάνει στο ρεφραίν τη γνωστή φράση:  ‘’Οι κυβερνήσεις  πέφτουνε μα η αγάπη μένει’’. Για μεν τις κυβερνήσεις δεν υπάρχει ανησυχία , αφού υπάρχει σαφής  νομική πρόβλεψη για την σύντομη επαναφορά τους, ποια νομοθετική όμως πράξη μπορεί να επαναφέρει την αγάπη;;;. Αυτός είναι ίσως  ο λόγος που ο στιχουργός  αποφάνθηκε υπέρ της παραμονής  της,

Η  Εκκλησία μας επικαλείται ‘’τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών’’. Ο Χριστός όμως μας προτρέπει να μη ζητάμε πολλά, διότι ‘’ ενός έστι χρεία’’, και η άδολη και αληθινή αγάπη μας καλύπτει  απόλυτα.

Εδώ όμως έρχεται η αρχαία ελληνική φιλοσοφία, με τη

τη ρήση  του Ηράκλειτου “Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’αυτό μένειν“, που σημαίνει, όλα είναι ρευστά και τίποτα δεν μένει το ίδιο. Αυτό όμως είναι κάτι άλλο και δεν αφορά την αγάπη που - αν υπάρχει - δεν αλλάζει αλλά παραμένει ίδια από την αρχή ως το τέλος της.  Ο Ηράκλειτος εξέφρασε την άποψή του, με το παράδειγμα ενός  ποταμού: «ουδείς στην ιδίαν ροήν, ημίν αύτοίς εις τον αυτόν ποταμόν» (κανείς δεν μπαίνει δύο φορές στον ίδιο ποταμό). Αυτό συμβαίνει επειδή η ροή του ποταμού είναι συνεχής , όπως  τα περισσότερα πράγματα κι γεγονότα στην εποχή μας. Αλλάζουν όλα γύρω μας, αλλάζει ο κόσμος ολόκληρος κατά τις βουλές λίγων και ίσως αφελών , ανόητων ή καιροσκόπων, ενώ η αγάπη είναι    βέβαιο ότι δεν βλάπτει κανένα, εκτός ίσως εκείνους που έχουν στόχο στη ζωή τους ,το προσωπικό τους όφελος και  κίνητρο το μίσος.

Η αγάπη είναι συναίσθημα έντονης στοργής και  προσωπικής αφοσίωσης. Δεν μπορεί να προσδιοριστεί  επακριβώς αφού είναι δύσκολο να εκφρασθεί με λέξεις. Η προσωπική μου άποψη  είναι ότι ‘’αγάπη είναι να αγαπάς, χωρίς να απαιτείς κάποια , ανταπόκριση, γιατί αυτό την καθιστά  συναλλαγή . Αν όμως , υπάρξει αυθόρμητη και άδολη ανταπόδοση,  οδηγεί ‘’στον έβδομο ουρανό’’. Στη φιλοσοφία, η αγάπη είναι αρετή που εκπροσωπεί την ανθρώπινη ευγένεια,  συμπόνια και στοργή και βρίσκεται στο κέντρο πολλών θρησκειών,  που μαρτυρούν ότι, «ὁ Θεός αγάπη ἐστίν.

  Κύριος εχθρός της αγάπης είναι η αμφισβήτηση  και εν πολλοίς η προκατάληψη, που , στην υλιστική εποχή μας, εμποδίζουν τον αποδέκτη ,  να τη χαρεί  . Στην προκειμένη περίπτωση καθίσταται αδύνατη και εμποδίζεται κάθε δυνατότητα προσφοράς, συμπόνιας και στοργής , σε άτομα που αγαπάς άδολα και αληθινά  και είναι αποδεδειγμένο ότι το χρειάζονται και  τα ίδια αλλά , κάποιοι λόγοι τα εμποδίζουν  να την αποδεχθούν.

Θα σταματήσω εδώ για  να αποφύγω οποιεσδήποτε εικοτολογίες, που μπορεί να παρεξηγηθούν, παρά να βοηθήσουν, γιατί είμαι εμπειρικός και δεν μπορώ, ούτε δικαιούμαι να προτείνω λύσεις που ο ίδιος δεν κατέχω.      Αντώνης

 

ΣΤΕΡΝΗ ΜΟΥ ΓΝΩΣΗ ΝΑ Σ' ΕΙΧΑ ΠΡΏΤΑ

 

                 ΣΤΕΡΝΗ ΜΟΥ ΓΝΩΣΗ ΝΑ Σ’ ΕΙΧΑ ΠΡΩΤΑ

 

 

Είναι μια φράση που συχνά άκουγα στα παιδικά μου χρόνια από την ‘’αναλφάβητη’’ μητέρα μου, που ηχεί ακόμα έντονα στα αφτιά μου. Αδυνατούσα να την  εξηγήσω,  όπως  πολλοί, το κάνουν ακόμα και τώρα , γιατί συγχέουν τις γνώσεις  με τη γνώση.  Οι γνώσεις αποκτώνται στο σχολείο, το Πανεπιστήμιο και είναι αποτέλεσμα παιδείας, ενώ  η γνώση είναι η νοημοσύνη μας,  που δεν διδάσκεται, μπορεί όμως να βελτιώνεται  ,  από  τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις,  τις εμπειρίες και τα βιώματα του  καθενός μας .

Η προσωπική  γνώση  [το γνώθι σ’ αυτόν, το μυαλό],   είναι έμφυτη  και  μπορεί να  εμπλουτίζεται  με καινούργιες εμπειρίες  στο διάβα της ζωής μας. Τις   προσωπικές του   γνώσεις όμως,   δεν μπορεί να τις  κρίνει κανένας    μόνος , γιατί  η κρίση  μας  είναι συνήθως υποκειμενική. Θα πω  ότι εξαρτώνται κυρίως από την επιμέλεια  των διδασκομένων  και την ποιότητα των  δασκάλων, αρκετοί  των οποίων  σήμερα  ‘’περί άλλα τυρβάζουν’’.

Θα ήθελα να αναφέρω ότι στην περίπτωσή μου συνέπεσαν και οι δύο  ευτυχείς συγκυρίες, παρά την κατοχή, την πείνα και τον εμφύλιο πόλεμο  των παιδικών και νεανικών  μου χρόνων.  Συνεχίζω να  εμπλουτίζω τις γνώσεις μου,  εφαρμόζοντας τη ρήση  του Σόλωνα «Γηράσκω δ’ αιεί πολλά διδασκόμενος». Μπορεί ο καθένας  να αναλογισθεί  την προεργασία και μελέτη που απαιτείται για να  ανταποκριθώ στη συγγραφή πολλών χιλιάδων σελίδων των  κειμένων μου –  και όχι μόνο εκείνων που δημοσιεύονται.

Επανέρχομαι στον τίτλο του παρόντος, που μου έδωσε την αφορμή να κάνω αυτή την εισαγωγή, αναφερόμενος και σε προσωπικά παραδείγματα.  Η   διαφοροποίηση των όρων [γνώση και γνώσεις] δεν μπορεί να  αποτελέσει άλλοθι και δικαιολογία των όποιων ενεργειών και δεν αποτελεί μόνο  λογική  κρίση και ερμηνεία  των δύο λέξεων.  Με δεδομένο ότι  κάθε  ενέργεια στην  κοινωνική μας ζωή,  χαρακτηρίζεται και αποτελεί πολιτική πράξη  δεν μπορεί να σχετίζεται με την παγκοσμιοποιημένη και κομματικοποιημένη σημερινή πραγματικότητα.

Με όσα γράφω, ίσως πολλοί  με προσομοιάζουν με τον Δον Κιχώτη του Θερβάντες, που κυνηγούσε  ανεμόμυλους και μπορεί  η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων  να με έχει κατατάξει στους γραφικούς.   Εγώ  επιμένω στις απόψεις μου, συνεχίζοντας να απευθύνομαι σε όσους κάνουν καλή χρήση της γνώσης τους,  χωρίς να αποβλέπω σε δικαίωσή μου.  Δεν επιτρέπεται  να παραμελούμε τις επερχόμενες γενιές, ούτε να εργαλειοποιούμε όλες τις καταστάσεις  με κομματικά κριτήρια.

Το κακό δεν άρχισε τώρα, αφού οι άφρονες και παράφρονες [ όσοι στερούνται η διαθέτουν διεστραμμένη γνώση]   δεν έλειψαν ποτέ από τον πλανήτη μας και ανήκουν  σε όλες τις  ακραίες  κομματικές και αντισυστημικές αποχρώσεις.  Όσοι  παρά ταύτα έχουν απομείνει γνωστικοί,[ πολιτικοί, κοινωνικοί  και πνευματικοί παράγοντες] είναι καιρός να ομονοήσουν – αφού οι λαοί άγονται και φέρονται από τα γνωστά συνθήματα]. Να επιστρατεύσουν την όποια λογική  απόμεινε, για να αποφύγουμε  έναν   νέο  ‘’Αρμαγεδδώνα ‘’  στον πλανήτη μας.

Για να φαιδρύνω λίγο την αδυσώπητη πραγματικότητα θα κλείσω με ένα ερώτημα που φημολογείται  ότι έγινε προς τον Αϊνστάιν. Τον ρώτησαν λοιπόν  με τι είδους όπλα πιστεύει ότι θα γίνει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Εκείνος απάντησε : ‘’δεν ξέρω για τον δεύτερο, ο τρίτος όμως θα γίνει σίγουρα με ρόπαλα’’. Εγώ θα προσθέσω ‘’ για όσους απομείνουν’’, όπως έγινε για άλλους λόγγους την εποχή των παγετώνων. Αντώνης