ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΛΑ
Με
αφορμή τις ‘’ενημερώσεις
περιεχ0μένου Blogger’’ που βρήκα σήμερα το πρωί
στον υπολογιστή μου, δηλώνω την απόλυτη ταύτισή μου, χωρίς όμως να υποτάσσομαι σε τσιτάτα και αφύσικους όρους
που επιβάλουν συμφέροντα και ιδιαιτερότητες. Έχω δηλώσει επανειλημμένα ότι
γράφω σε πρώτο πρόσωπο τις απόψεις μου ,
περιγράφω βιώματά μου και δεν ‘’παπαγαλίζω’’ απόψεις που δεν τις ενστερνίζομαι
ή τις θεωρώ ‘’βλαβερές’’ για το κοινωνικό σύνολο. Προσπαθώ να είμαι χρήσιμος
και όχι ευχάριστος, παρά τις διαπίστωση κάποιων φίλων μου, που έδειξαν μια προτίμηση στα ανούσια
αλλά ‘’εύπεπτα’’, τελευταία μου που οφείλονται στη συντομία τους που μου
επέβαλε η υγεία μου.
Θα
επιχειρήσω, όπως παλιότερα, την ανάλυση
των λέξεων του τίτλου και θα προχωρήσω ως εκεί που θα μου επιτρέψουν οι
δυνάμεις μου.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Είναι κάθε μας πράξη και ορίζεται
τέλεια από την περίφημη φράση του Καγκελάριου OTO ΜΠΙΣΜΑΡΚ : «Πολιτική είναι η τέχνη του
εφικτού», η επόμενη καλύτερη επιλογή
από το αδύνατο. Ο «Σιδηρούς Καγκελάριος» υπήρξε ο κορυφαίος εκφραστής της Realpolitik
(Ρεαλιστικής Πολιτικής), μιας προσέγγισης που βασίζεται αποκλειστικά στο
ψυχρό εθνικό συμφέρον, τον πραγματισμό και την ισχύ, παραμερίζοντας τις
ιδεολογίες, τις ή τα συναισθήματα. Ο ίδιος καθιέρωσε και τον Κρατικό
Σοσιαλισμό: Θεσμοθέτησε το πρώτο
σύγχρονο κοινωνικό κράτος στον κόσμο, εισάγοντας υποχρεωτική ασφάλιση
υγείας, ατυχημάτων και συντάξεων γήρατος, αποδεικνύοντας έμπρακτα την «τέχνη
του εφικτού» για τη σταθερότητα του καθεστώτος.
Κομματίλα, όπως θα έλεγε ο μπαρμπαγιάννης ο Σκαρίμπας
είναι ο (Έντονος κομματισμός): Προέρχεται από τη λέξη
«κόμμα». Χρησιμοποιείται υποτιμητικά για να περιγράψει την έντονη κομματική
ατμόσφαιρα, την πελατειακή νοοτροπία, τον φανατισμό ή την υπερβολική ανάμειξη
των πολιτικών κομμάτων σε κοινωνικούς χώρους (π.χ. στα πανεπιστήμια ή στον
εργασιακό χώρο). Κάπου διάβασα πρόσφατα ότι είναι η αρρώστια του Έλληνα ....και δεν υπάρχει εμβόλιο για την
πρόληψή της.
Στη χώρα μας έχουμε
–σκόπιμα- μπερδέψει τους δυο αυτούς όρους, γι’ αυτό και τα κόμματά μας έχουν
εκείνους, που τα υπηρετούν, αρχίζοντας από αφισοκολλητές και καταλήγουν στα
αποκαλούμενα κομματόσκυλα. Πολλοί το κάνουν για το ψωμάκι τους και κάποιοι εξασφαλίζουν το ‘’παντεσπάνι’’ τους. Τα Κόμματα 0φείλουν να είναι οι φορείς που
προωθούν τα λαϊκά αιτήματα των ψηφοφόρων τους, για τη διαμόρφωση της ‘’εφικτής’’
εθνικής πολιτικής, που υπηρετεί τα συνολικά κοινωνικά συμφέροντα και όχι τις
στρεβλές κομματικές απόψεις που κολακεύουν εύπιστους και αφελείς και υπηρετούν
τους ‘’ημετέρους’’.
Στους πολιτισμένους δημ0οκρατικούς λαούς, όλα αυτά έχουν
ξεπεραστεί, ενώ για πολλούς εξ ημών αποτελούν ακόμα ζητούμενο. Αντώνης
.png)