ΚΟΜΟΡΡΗΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΚΟΝΤΟΜΝΗΜΟΝΕΣ

 

                ΚΟΜΠΟΡΡΗΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΚΟΝΤΟΜΝΗΜΟΝΕΣ

                           

 

 

Θα αρχίσουμε και πάλι με την ερμηνεία των λέξεων του τίτλου, προσπαθώντας παράλληλα να κρατήσουμε ζωντανές λόγιες λέξεις και εκφράσεις της γλώσσας μας – που τείνει να χάσει κάθε σχέση της με εκείνη των προγόνων μας  -  και αποτελεί τη σημαντικότερη ίσως απόδειξη της εθνικής μας ύπαρξης.

Κομπορρήμονες είναι οι άνθρωποι που κομπάζουν, περιαυτολογούν, καυχιούνται ή μιλούν με αλαζονεία και υπεροψία,  λέγοντας συχνά «παχιά λόγια» χωρίς αντίκρισμα. Είναι οι σύγχρονοι ‘’ ξερόλες’’, που δήθεν κόπτονται για το καλό μας, που εμείς οι ανόητοι το αγνοούμε.

Ετυμολογία: Προέρχεται από το κόμπος (κομπασμός, το καύχημα, η αλαζονεία) + ῥῆμα.

Κοντομνήμονες είναι εκείνοι που έχουν ασθενή ή επιλεκτική μνήμη, δηλαδή όσοι ξεχνούν γρήγορα ή κάνουν πως δεν θυμούνται  γεγονότα, καταστάσεις ή υποσχέσεις. Προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων κοντός  και μνήμη, γιατί και η μνήμη έχει το δικό της ‘’ανάστημα’’ .

Στον σύγχρονο  και δημόσιο λόγο – ιδιαίτερα στη χώρα μας - η λέξη χρησιμοποιείται συχνά μεταφορικά ή με επικριτική και σκωπτική  διάθεση και κυρίως  όσον αφορά τα ‘’κόμματα’’. Χρησιμοποιείται για να περιγράψει  ανθρώπους που κυβέρνησαν τη χώρα, που ξεχνούν γρήγορα τα λάθη, τις υποσχέσεις ή τα πεπραγμένα τους.

Οι λαϊκιστές , υπόσχονται τα πάντα, τα οποία ξεχνούν,  όταν ’’έλθουν εν τη βασιλεία τους’’!!! Βασική επιδίωξη των περισσότερων είναι να εξασφαλίσουν τα ψηφουλάκια και κάτι θα βρεθεί για να ξεγελάσουν τους εύπιστους ή να τινάξουν την μπάνκα στον αέρα και γαία πυρί μιχθήτω. Η πλήρης αρχαία φράση είναι ‘’ εμού θανόντος γαία μειχθήτω πυρί’’. Δηλαδή αν εγώ φύγω από τη ζωή [ φυσική ή πολιτική], ας καούν  τα πάντα.

 Τελικά οι πλανηθέντες ψηφοφόροι, θύματα της δικής τους επιλογής ,  αναγκάζονται να αποδεχτούν – συνήθως  κατόπιν εορτής - τη   μέθοδο  των αρχαίων Σπαρτιατών, έναντι των φίλων και συμμάχων  τους Κλαζομενίων, για να σώσουν τη ‘’φιλία’’ τους και τα προσχήματα. Ο σχετικός μύθος αναφέρει:

Κάποτε, Πρέσβεις [Ας πούμε σαν την κυρία Γκίλφοιλ] από τις Κλαζομενές (μια πλούσια ιωνική πόλη της Μικράς Ασίας και σύμμαχο της Σπάρτης) την επισκέφθηκαν επίσημα. Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους, οι Κλαζομένιοι Πρέσβεις συμπεριφέρθηκαν με μεγάλη αλαζονεία και χυδαιότητα.

Οι Σπαρτιάτες Έφοροι, τηρώντας τα προσχήματα, αντί να οργιστούν ή να τους τιμωρήσουν , δεν έδωσαν συνέχεια και διέταξαν τον δημόσιο κήρυκα να φωνάζει την ειρωνική φράση: «ἔξεστι Κλαζομενίοις ἀσχημονεῖν». Με άλλα λόγια, θεώρησαν μάταιο να ζητήσουν καλούς τρόπους από ανθρώπους που δεν τους διέθεταν, νομιμοποιώντας την αγένειά τους με ειρωνικό τρόπο. Προσοχή, γιατί στη χώρα μας τελευταία συχνά συναντάμε ‘’Κλαζομένιους’’  και αποτελεί θέμα του καθενός μας να τους ανακαλύψει και να γίνει ο δημόσιος κήρυκας που θα τους αποκαλύψει.   Αντώνης

 

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΛΑ

 

        ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΛΑ

 

 

Με αφορμή τις  ‘’ενημερώσεις περιεχ0μένου  Blogger’’ που βρήκα σήμερα το πρωί στον υπολογιστή μου, δηλώνω την απόλυτη ταύτισή μου, χωρίς όμως  να υποτάσσομαι σε τσιτάτα και αφύσικους όρους που επιβάλουν συμφέροντα και ιδιαιτερότητες. Έχω δηλώσει επανειλημμένα ότι γράφω σε πρώτο  πρόσωπο τις απόψεις μου , περιγράφω βιώματά μου και δεν ‘’παπαγαλίζω’’ απόψεις που δεν τις ενστερνίζομαι ή τις θεωρώ ‘’βλαβερές’’ για το κοινωνικό σύνολο. Προσπαθώ να είμαι χρήσιμος και όχι ευχάριστος, παρά τις διαπίστωση κάποιων φίλων   μου, που έδειξαν μια προτίμηση στα ανούσια αλλά ‘’εύπεπτα’’, τελευταία μου που οφείλονται στη συντομία τους που μου επέβαλε η υγεία μου.

Θα επιχειρήσω, όπως παλιότερα,  την ανάλυση των λέξεων του τίτλου και θα προχωρήσω ως εκεί που θα μου επιτρέψουν οι δυνάμεις μου.

 

 ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Είναι κάθε μας πράξη και ορίζεται τέλεια από την περίφημη φράση του Καγκελάριου OTO  ΜΠΙΣΜΑΡΚ : «Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού», η επόμενη καλύτερη επιλογή από το αδύνατο. Ο «Σιδηρούς Καγκελάριος» υπήρξε ο κορυφαίος εκφραστής της Realpolitik (Ρεαλιστικής Πολιτικής), μιας προσέγγισης που βασίζεται αποκλειστικά στο ψυχρό εθνικό συμφέρον, τον πραγματισμό και την ισχύ, παραμερίζοντας τις ιδεολογίες, τις ή τα συναισθήματα. Ο ίδιος καθιέρωσε και τον Κρατικό Σοσιαλισμό:  Θεσμοθέτησε το πρώτο σύγχρονο κοινωνικό κράτος στον κόσμο, εισάγοντας υποχρεωτική ασφάλιση υγείας, ατυχημάτων και συντάξεων γήρατος, αποδεικνύοντας έμπρακτα την «τέχνη του εφικτού» για τη σταθερότητα του καθεστώτος.

Κομματίλα, όπως θα έλεγε ο μπαρμπαγιάννης ο Σκαρίμπας είναι ο (Έντονος κομματισμός): Προέρχεται από τη λέξη «κόμμα». Χρησιμοποιείται υποτιμητικά για να περιγράψει την έντονη κομματική ατμόσφαιρα, την πελατειακή νοοτροπία, τον φανατισμό ή την υπερβολική ανάμειξη των πολιτικών κομμάτων σε κοινωνικούς χώρους (π.χ. στα πανεπιστήμια ή στον εργασιακό χώρο). Κάπου διάβασα πρόσφατα ότι είναι η αρρώστια του Έλληνα ....και δεν υπάρχει εμβόλιο για την πρόληψή  της.

Στη χώρα μας έχουμε –σκόπιμα- μπερδέψει τους δυο αυτούς όρους, γι’ αυτό και τα κόμματά μας έχουν εκείνους, που τα υπηρετούν, αρχίζοντας από αφισοκολλητές και καταλήγουν στα αποκαλούμενα κομματόσκυλα. Πολλοί το κάνουν για το ψωμάκι τους και κάποιοι  εξασφαλίζουν το  ‘’παντεσπάνι’’ τους.  Τα Κόμματα 0φείλουν να είναι οι φορείς που προωθούν τα λαϊκά αιτήματα των ψηφοφόρων τους, για τη διαμόρφωση της ‘’εφικτής’’ εθνικής πολιτικής, που υπηρετεί τα συνολικά κοινωνικά συμφέροντα και όχι τις στρεβλές κομματικές απόψεις που κολακεύουν εύπιστους και αφελείς και υπηρετούν τους ‘’ημετέρους’’.

Στους πολιτισμένους  δημ0οκρατικούς λαούς, όλα αυτά έχουν ξεπεραστεί, ενώ για πολλούς εξ ημών αποτελούν ακόμα ζητούμενο. Αντώνης

 

 

 

ZΩΝΤΑΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

 

                     ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

                          ΠΟΥ ΠΑΡΑΠΟΙΟΥΝΤΑΙ

 

 

 

Σήμερα το πρωί, γύρω στις 08.00, έγινε μια συντόμευση  πολιτικής ανάλυσης στο κρατικό κανάλι, για μια εξωτερική σύνδεση. Σαν αυτές που γίνονται για να αναγγείλουν ένα ατύχημα η κάποιο  έκτακτο γεγονός της καθημερινότητας.

Έγινε σύνδεση με τον χώρο της Ακρόπολης κατά  την έπαρση της σημαίας, με την ευκαιρία της 82^ης επετείου   της αποχώρησης των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής, όπως εξήγησαν οι παρουσιαστές της εκπομπής. Κατά την έπαρση της σημαίας, ένα άγημα στρατιωτών απέδιδε τιμές και ‘’έψαλε’’ τον εθνικό ύμνο.

Φοβάμαι ότι το ίδιο ‘’ψυχρά’’ αντιμετωπίστηκε το γεγονός από την πλειονότητα των θεατών του καναλιού και σαν να μην έφθανε αυτό οι συμπαθείς στρατιώτες του αγήματος δεν είχαν καμιά φωνητική σχέση μεταξύ τους!!! Αφού δεν υπήρχε διαθέσιμη μια μικρή μπάντα, χάθηκαν 20 νέα απλά ‘’ορθόφωνα’’ παιδιά να ανακρούσουν ορθά τον ύμνο του Ν. Μάντζαρου και να προφέρουν σωστά τους ελάχιστους στίχους του Εθνικού ποιητή Διονυσίου Σολωμού;;;

Εγώ που, 10χρονο παιδί τότε, βίωσα ακουστικά το πρωτότυπο της εκδήλωσης - με διαλείψεις – από τον   σταθμό μεσαίων κυμάτων της Εθνικής Ραδιοφωνίας, μένω με την εντύπωση ότι ξεχνάμε πολύ εύκολα. Ίσως να θεωρείται σημαντικότερη η ανακοίνωση του κ. Τσίπρα για τη  ‘’μεταγραφή’’ του τέως καλαθοσφαιριστή κ. Κορωνιού  στην ή στον ΕΛΑΣ,[ όπως ο ίδιος το υπαινίχθηκε στο Θησείο], οπότε τρέμετε 0μάδες της GBL.

Με την ευκαιρία θα ήθελα να επισημάνω μια άλλη συχνά επαναλαμβανόμενη απρέπεια κατά την ανάκρουση του Εθνικού μας Ύμνου, σε  αθλητικούς αγώνες. Πέραν της όποιας κακοφωνίας – που θα μπορούσε να εξαλειφθεί δια της σιωπής - κάποιοι αθλητές,  δένουν τα κορδόνια τους ή προβαίνουν σε άλλες προσωπικές διευθετήσεις. Όχι σπάνια ασχολούνται και με τα  ‘’γεννητικά τους  όργανα’’!!!. Η πλειονότητα των αθλητών είναι σε θέση ανάπαυσης, με τα χέρια πίσω και η εξέδρα ωρύεται.

Το τυπικό απαιτεί, όταν Παιανίζεται [ανακρούεται] ο Εθνικός Ύμνος, σε επίσημες κρατικές τελετές, εθνικές επετείους, παρελάσεις και πριν την έναρξη αθλητικών αγωνισμάτων εθνικών ομάδων, οι παρευρισκόμενοι οφείλουν να στέκονται σε στάση προσοχής. Στη χώρα μας γίνεται σε κάθε αγώνα.

Όπου δεν μπορεί να εφαρμοσθεί το ‘’τυπικό’’,  ίσως είναι προτιμότερο να παραλείπεται η παραποίηση. Αντώνης

 

 

ΗΘΕΛΑ ΝΑΜΟΥΝ ΙΚΑΡΟΣ

 

                    ΗΘΕΛΑ ΝΑΜΟΥΝ ΙΚΑΡΟΣ

 

 

Μην ανησυχείτε δεν είμαι τρελός, να φαντάζομαι τα κατορθώματα ενός σύγχρονου πιλότου. Είμαι απλά ένας υπερώριμος γέρος με σώας μόνο τας φρένας και δεν παραπονιέμαι ποτέ για ό,τι μου συμβαίνει. Μπορώ τουλάχιστον να λογίζομαι και  να συλλογίζομαι το πλούσιο   παρελθόν το οποίο η  ζωή με αξίωσε να βιώσω τα χειρότερα [πολέμους, πείνα και θάνατο] και τα καλύτερα, ‘’ων ουκ έστιν αριθμός.

Όταν δηλώνω  Ίκαρος, δεν εννοώ πιλότος οποιουδήποτε αεροπλάνου, αλλά ο Ίκαρος της μυθολογίας μας, ο γιός του Δαιδάλου, ο οποίος κατασκεύασε φτερά από κερί , για να αποδράσουν από τον Λαβύρινθο της Κρήτης. Τη συνέχεια την ξέρετε, αφού η περιέργεια και η νεανική ορμή, οδήγησαν τον Ίκαρο κοντά στο Ήλιο, που έλιωσε  τα κέρινα φτερά του και έπεσε στο Ικάριο πέλαγος που πήρε το όνομά του.

Για μένα είναι αλλιώτικος ο σκοπός, με μοναδικά κοινά στοιχεία να αποδράσω και εγώ από τον δικό μου ‘’Λαβύρινθο’’ και να   πέσω στη θάλασσα. Δεν επιδιώκω ούτε και δικαιούμαι να διαιωνίσω το όνομά μου – που δεν σημαίνει τίποτα και χάνεται με τον θάνατο .

 Είχα ένα όνειρο ζωής, όσον καιρό ψάρευα, με κάθε καιρό, μετά τη συνταξιοδότησή μου, να  χαθώ στην πελώρια αγκαλιά της θάλασσας. Δεν  θα έπεφτα μόνος και λάβαινα όλα τα μέτρα μου, ήθελα όμως να με κερδίσει, δείχνοντάς μου και τη δική της αγάπη.  Τελικά φαίνεται ότι δεν μπόρεσε ή, και να μην ήθελε. Είναι αυτά που λένε τα παιχνίδια της ζωής, οπότε εγώ είμαι υποχρεωμένος να πιω το πικρό ποτήρι μέχρι τέλους. Δεν με τρομάζει όμως, έχω περάσει και χειρότερα και ας μη μου φαίνεται. Αντώνης

Σημείωση:    Λόγω των προβλημάτων μου το παρόν μου πήρε τρεις ημέρες.

ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑ

 

                                                     ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑ

                                                ΔΕΞΙΟΣ – ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ

 

 

 

 

Οι φίλοι και αναγνώστες μου γνωρίζουν τη δήλωσή μου ότι δε είμαι ούτε αισθάνομαι συγγραφέας. Γράφω για να ‘’σκοτώνω’’ τις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς μου, την οποία κατ’ ευφημισμό αποκαλώ μοναχικότητα. Το γεγονός ότι τα γραφόμενά μου αρέσουν –όπως μου γράφουν- είναι θετικό, γιατί νοιώθω ότι βάζω και εγώ το λιθαράκι μου στη διάσωση της γλώσσας μας, που για τη νεολαία μας τείνει να υποκατασταθεί από τα γνωστά   greeklish.

 Σημειώνω με την ευκαιρία ότι, λόγω ‘’αντικατάστασης’’ των προθέσεων της καθαρεύουσας, κινδυνεύουμε να χάσουμε τη γλώσσα μας. Βομβαρδιζόμαστε  συνεχώς από νέους,  παρουσιαστές και ανταποκριτές της τηλεόρασης  με θερμοκρασίες ‘’ υπό του μηδενός’’ και άλλα σχετικά [ όχι από μετεωρολόγους] και δεν βρέθηκε ακόμα κάποιος να τους πει το σωστό!!!

Στη διάρκεια του σχολείου μου [δεκαετία του 1940] μπορεί να είχαμε πολέμους, πείνα,  εμφύλιο και πολλές απουσίες, είχαμε όπως θαυμάσιους δασκάλους και μάθαμε γράμματα.

Έτσι λοιπόν συνέχισα και μόνος μου την καλλιέργεια της γλώσσας  και  προσπαθώ αυτά πού έμαθα [ κυρίως λόγιες λέξεις και φράσεις] να τα μεταλαμπαδεύσω και σε άλλους.

Σήμερα το πρωί, επιλέγοντας – για να φτιάξω τη μέρα μου- την αγαπημένη μου κλασική μουσική, άκουσα για τον σολίστ πιανίστα, ότι είναι ‘’δεξιοτέχνης και επιδέξιος’’. Συνειρμικά οδηγήθηκα στην αναζήτηση  σχετικών λέξεων που προϊδεάζουν ή  σηματοδοτούν κάτι καλό με συνθετικό τη λέξη αριστερός  και δεν βρήκα καμιά. Δεν αναφέρομαι βέβαια στους γνωστούς ακροδεξιούς και πατριδοκάπηλους που ιδιοποιήθηκαν και αμαύρωσαν τη λέξη. Κάτι ανάλογο όμως έκαναν και εκείνοι που στρέβλωσαν τα νοήματα της γλώσσας μας επιλέγοντας εμμονικά το αντώνυμο του δεξιός. Εγώ που είμαι πολιτικοποιημένος και  καλός Χριστιανός, αλλά δεν ανήκω σε καμιά παράταξη, γνωρίζω καλά ελληνικά και  τη σημασιολογία των ελληνικών λέξεων, έχω ένα πρόβλημα. Εν όψει των επικείμενων εκλογών, τι να ευχηθώ στο σύνολο των Κομμάτων ;;; Δεν θα χαρίσω τη λέξη δεξιός στους φασίστες και θα ευχηθώ σε όλους με το δεξί’’,  για το καλό του λαού μας!!! Αντώνης

 

 

ΜΩΡΑΙΝΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΟΝ ΒΟΥΛΕΤΑΙ ΑΠΟΛΕΣΑΙ

           ΜΩΡΑΙΝΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΟΝ ΒΟΥΛΕΤΑΙ ΑΠΟΛΕΣΑΙ

 

 

 

Δεν ήθελα να ασχοληθώ – άλλωστε με μεγάλη δυσκολία γράφω τελευταία -  με το συγκεκριμένο θέμα Δεν μπόρεσα όμως να το αποφύγω, όταν άκουσα χθες το βράδυ συνέντευξη  πανεπιστημιακού-Ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ να επαναλαμβάνει υπερηφάνως τα αστόχαστα λόγια του Αρχηγού του Κόμματός του στη ΔΕΘ, ότι ‘’ μοναδική τους σκέψη αποτελεί να ρίξουν τον Μητσοτάκη’’.

Είναι θεμιτή η σκέψη όσων το επικαλούνται,  δεν μπορεί όμως να αποτελεί επιδίωξη των εκλογών. Σε μιαν αντιπροσωπευτική δημοκρατία, όπως είναι η ελληνική αλλά σχεδόν όλες  πλέον σήμερα οι δημοκρατίες στον πλανήτη, το ανώτατο όργανο του κράτους, που είναι ο λαός, ασκεί την εξουσία του με τις εκλογές. Με αυτές, το εκλογικό σώμα επιλέγει τους αντιπροσώπους του οι οποίοι, για όλη τη διάρκεια της βουλευτικής περιόδου, θα ασκήσουν όλες εκείνες τις αρμοδιότητες που προβλέπουν το Σύνταγμα, ο Κανονισμός της Βουλής και οι νόμοι. Συνεπώς, αποκλειστικός σκοπός των εκλογών είναι να κυβερνηθεί  η χώρα και όχι να λυθούν προσωπικές ή άλλες διαφορές και αυτό ισχύει και για όσους δεν αποδέχονται τον αστικό κοινοβουλευτισμό.

Δεν επιτρέπεται λοιπόν και μάλιστα σε ακαδημαϊκούς - και  αυτό αφορά σύσσωμη την αντιπολίτευση - να παραβιάζουν συνειδητά Συνταγματικές επιταγές. Οι εθνικές εκλογές αποτελούν το θεμέλιο της δημοκρατίας και υπηρετούν τον σκοπό της ανάδειξης των αντιπροσώπων του λαού για την άσκηση της κρατικής εξουσίας. Μέσω αυτών, οι πολίτες επιλέγουν τα μέλη της εξουσίας , δηλαδή του Κοινοβουλίου (Βουλή) και, έμμεσα ή άμεσα, την κυβέρνηση που θα διοικήσει τη χώρα.

Οι κύριοι σκοποί που εξυπηρετούν οι εθνικές εκλογές περιλαμβάνουν:

·         Λαϊκή Κυριαρχία: Επιβεβαιώνουν ότι όλη η εξουσία πηγάζει από τον λαό και υπάρχει υπέρ αυτού.

·         Ανάδειξη Κυβέρνησης: Καθορίζουν ποιο πολιτικό κόμμα ή ποιος συνασπισμός κομμάτων θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας και την υλοποίηση του προγράμματός του.

·         Νομοθετικό Έργο: Εκλέγουν τους βουλευτές που θα ψηφίζουν τους νόμους και θα ελέγχουν την εκάστοτε κυβέρνηση [ θα ελέγχουν όχι θα συκοφαντούν].

·         Πολιτική Νομιμοποίηση: Προσφέρουν τη δημοκρατική έγκριση των πολιτών στις αποφάσεις και την εξουσία των κυβερνώντων.

·         Έλεγχος και Λογοδοσία: Δίνουν στους πολίτες τη δυνατότητα να αξιολογήσουν το έργο της προηγούμενης κυβέρνησης, είτε ανανεώνοντας την εμπιστοσύνη τους είτε επιλέγοντας μια νέα (ειρηνική εναλλαγή στην εξουσία).

·         Όσον αφορά τις εκτοξευόμενες αναπόδεικτες κατηγορίες, ακόμα και για εθνική προδοσία, καλόν είναι να τις καταγγείλουν στη Δικαιοσύνη, κομίζοντας και τις σχετικές αποδείξεις, διότι άλλως καθίστανται συνένοχοι.

Με την ευκαιρία θα ήθελα να διατυπώσω  δύο  αφελείς γεροντικές απορίες: Μήπως ο τρόπος που πολιτεύονται τους οδηγεί στη συνεχή ‘’απομείωση’’ και αν φρονούν  – έστω και ‘’ δειγματολογικά’’ – ότι  κάποιοι από τους μετέχοντες στις εκλογές, πρέπει να περνάνε ένα τεστ λογικής, για να προλάβουμε ενδεχόμενη επανάληψη του τελευταίου φαινομένου των ΗΠΑ!!!   .Αντώνης

        

 

  ΤΟ ΣΙΓΑΝ ΚΡΕΙΤΟΝ ΤΟΥ ΛΑΛΕΙΝ

 

 

Υπέργηρος,  αλλά έμπλεος ελληνικών και διεθνών εμπειριών - στα 93 μου-  έγκλειστος όμως στο σπίτι μου, είμαι υποχρεωμένος να παρακολουθώ τα όσα λέγονται στη ΔΕΘ ‘’περί πολιτικής’’. Η  πολιτική όμως δεν είναι ΄΄έπεα πτερόεντα’’, διανθιζόμενα από στίχους λαϊκών ασμάτων, για να διασκεδάσουν πρόσφατες ή παλιότερες πρακτικές, που  έχουν αφήσει το στίγμα τους. Η χώρα μας είναι μικρή και γνωριζόμαστε όλοι πολύ καλά.

Στα όσα φαιδρά ακούγονται, αντιπαραθέτω σοφές δοκιμασμένες ρήσεις  θυμίζοντας στους ‘’ρήτορες’’ τον τίτλο του παρόντος και τη σημερινή του εκφορά ‘’ η σιωπή είναι χρυσός’’, με  σκοπό να βοηθήσω τον ελληνικό λαό από τη εσκεμμένη  διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Παράλληλα φρονώ ότι προστατεύω και τους ίδιους από διακηρύξεις που θα τους εκθέτουν εις το διηνεκές.   Οι αναπόδεικτες συκοφαντίες και τα παχιά  τους λόγια μόνο  κακό τους κάνουν. Ο σοφός λαός  μας λέει : Όποιος είναι έξω από το χορό, πολλά τραγούδια ξέρει και η παράθεση της τεχνητής νοημοσύνης σηματοδοτεί ότι ‘’είναι πολύ εύκολο να κρίνεις ή να λες πώς πρέπει να γίνουν τα πράγματα, όταν δεν βρίσκεσαι εσύ στη δύσκολη θέση. Η φράση σημαίνει:

Εύκολη κριτική: Όποιος παρακολουθεί απ' έξω νομίζει ότι η λύση είναι απλή. Έλλειψη πείρας: Ο παρατηρητής δεν ξέρει τις πραγματικές δυσκολίες της κατάστασης. Αλλαγή στάσης: Όταν αυτός που μιλάει μπει τελικά στο πρόβλημα, συνήθως αλλάζει γνώμη.

Πότε τη χρησιμοποιούμε

Όταν κάποιος δίνει συμβουλές χωρίς να έχει γνώση ή πείρα.

Όταν ακούμε εύκολα λόγια από ανθρώπους που δεν έχουν αναλάβει καμία ευθύνη.

Επέλεξα αυτούσια την περιγραφή της τεχνητής νοημοσύνης, με τη βεβαιότητα ότι αυτή  δεν έχει ακόμα κομματικοποιηθεί και θα αποφύγουμε τη γνωστή ελληνική μονομέρεια.

Αδυνατώ να συνεχίσω, παρότι είχα πολλά και λίαν ενδιαφέροντα να προσθέσω. Αντώνης