ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

 

                            ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

 

 

Οι έμποροι των εθνών, το γνωστό μυθιστόρημα του   Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη,  αναφέρεται στην ασυδοσία Ενετών και Γενοβέζων πειρατών στο Αιγαίο. Επιδίωξή τους ήταν η κατάκτηση των Κυκλάδων και  ο αναβρασμός και  η λεηλασία   του πλούτου της περιοχής. Το μυθιστόρημα γράφηκε το 1883 και η πλοκή του στηρίζεται σε ιστορικά  γεγονότα του 1200. Δεν μπορούσε  να φαντασθεί βέβαια ότι θα υπήρχαν μιμητές των γεγονότων 820 χρόνια αργότερα και μάλιστα από ‘’ηγέτες’’ του σύγχρονου πολιτισμένου κόσμου, υπό τον μανδύα της απόδοσης δικαιοσύνης .

Τα σημερινά γεγονότα, θεωρητικά για την ώρα, με τουρκικές απειλές στο Αιγαίο, πρακτικά όμως επεκτείνονται σε γειτονικές θάλασσες, στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία. Η διαφορά με τους παλιούς πειρατές, έγκειται στο γεγονός ότι οι σύγχρονοι ‘’έμποροι των εθνών’’ βομβαρδίζουν, εκτοξεύουν πυραύλους και άλλα φονικά μέσα και εισβάλουν σε ανεξάρτητες χώρες για να κατακτήσουν εδάφη τους και οτιδήποτε άλλο ‘’λιμπίζονται’’.

Πρόκειται για μεταλλαγμένους κομμουνιστές, διωκόμενους για σοβαρά ποινικά  αδικήματα, ‘’νομιμοποιημένους’’ τρομοκράτες, ελεγχόμενους για ενδεχόμενη ψυχοπάθεια και δικτάτορες. Συνοπτικά θα μπορούσα να τους αποκαλέσω με τον οξύμωρο πολιτικό όρο ‘’ αναρχοφασίστες’’.

Θα διερωτηθείτε ευλόγως και τι κάνει ο ΟΗΕ; Εκδίδει αποφάσεις που δεν μπορεί να εφαρμόσει, όπως και για τη μαρτυρική Κύπρο, μεγάλο μέρος της οποίας παραμένει για πολλές  δεκαετίες υπό την κατοχή της Τουρκίας, η οποία   ‘’ορέγεται’’ και τις γειτονικές θάλασσες.

Ο αυτοαποκαλούμενος παγκόσμιος ηγέτης, αφού έμπλεξε τη χώρα του και την υφήλιο, σε ένα πόλεμο, προσπαθεί ταπεινωμένος  να απεμπλακεί εμφανιζόμενος ως νικητής, θυμίζοντας τον πάλαι ποτέ ‘’Ντούτσε’’ , μετά την  ήττα του. Σαν να μην έφθανε αυτό, προσπαθεί να ελέγξει   τις όποιες αποφάσεις  της  Ελληνικής  Δικαιοσύνης και καλεί την Ελληνική Κυβέρνηση να ανατρέψει  δικαστική  απόφαση, όπως κάνει ο ίδιος και οι ‘’φίλοι’’ του Πούτιν και Ερντογάν στις ‘’δημοκρατικές’’ χώρες τους.

Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, αφού απορρίπτει, με ανακοίνωσή της, ως απαράδεκτη την αμερικανική αυτή παρέμβαση, ζητεί ‘’ τη στήριξη του δικαστικού  συστήματος από ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο’’. ΑΜΗΝ!!! Αντώνης

 

                      Ο  ΛΥΚΟΣ

 

Ήταν ο  φόβος και ο τρόμος των παιδικών μου χρόνων, αφού αντιμετώπισα προσωπικά την παρουσία του , όταν κατέβαινε πεινασμένος στην αυλή του σπιτιού μου, που ήταν χτισμένο στις υπώρειες του βουνού και κατασπάραζε ότι εύρισκε μπροστά του.

Κάτι ανάλογο γνώρισα λίγα χρόνια αργότερα, στη διάρκεια του εμφυλίου, όταν οι αντάρτες του ΕΛΑΣ – ΕΑΜ,  ακολουθώντας το ίδιο δρομολόγιο, κατέβαιναν γλιστρώντας κάποιες νύχτες στις ίδιες πλαγιές, για να τρομ0κρατήσουν τους κατοίκους, να λεηλατήσουν τις αποθήκες αγροτικών προϊόντων , να ‘’βιάσουν’’ συμμαθήτριές   που τους είχαν απορρίψει στη διάρκεια του σχολείου και να  διαπομπεύσουν δημόσια, έναν ομοφυλόφιλο και δύο εκδιδόμενες γυναίκες. Μέσα στην απόλυτη σιγή και την έλλειψη φωτισμού τις αφέγγαρες νύχτες, ακούγονταν μόνο ο θόρυβος ομαδικών γλιστρημάτων και η μητέρα μας έλεγε έρχονται πάλι  ‘’ αυτοί’’, γιατί περί αυτού επρόκειτο!!!

 Προς επίρρωση των ισχυρισμών μου σημειώνω ότι στην διάρκεια του εμφυλίου, οι φίλοι του κ. Τσίπρα [ΕΑΜ-ΕΛΑΣ], είχαν  τρομοκρατήσει τους ορεινούς πληθυσμούς της Ευρυτανίας. Αποτέλεσμα υπήρξε η ομαδική εσωτερική μετανάστευσή τους  στη γενέτειρά μου Αταλάντη διπλασιάζοντας τους κατοίκους της. Ευτυχώς έφεραν νέο πνεύμα στην πόλη και νέα επαγγέλματα, αφού οι γηγενείς ασχολούνταν αποκλειστικά σχεδόν με τη γεωργία και το ‘’καφενείο’’. Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι όλα αυτά που τα βίωσα προσωπικά τα αγνοούν οι αυτοαποκαλούμενοι αριστεροί που μνημονεύουν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Η Ελλάδα δεν γυρίζει πίσω!!!

Θα μου πείτε γιατί τα γράφω όλα αυτά, σε μια εποχή που υπάρχει άπλετος φωτισμός και στη χώρα μας έχουμε ‘’ακόμα’’  πραγματική δημοκρατία; Η απάντηση είναι προφανής και μας την παρουσίασε παντοιοτρόπως ο κ. Τσίπρας.

 Ο λαός σωστά επισημαίνει ότι ‘’ ο λύκος και αν εγέρασε και άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη άλλαξε μήτε την κεφαλή του’’. Αυτός είναι και ο λόγος αντίδρασης και της αντιπολίτευσης, με το κάθε Κόμμα για τους δικούς του λόγους, με δεδομένο ότι αυτή τη φορά λείπει και ο στενός συνεργάτης του, ο  κ. Καμένος και αναζητεί νέους συνεργάτες.

 Αφού λοιπόν  του ξέφυγε η κατάληψη της ‘’εξουσίας’’, όπως δήλωνε η σύζυγός του στη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, επανήλθε δριμύτερος. Αφού εν τω μεταξύ πήρε ταπεινωτικά πίσω το αποτέλεσμα δημοψηφίσματός του, ύστερα από 17ωρη απομόνωσή του στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την απειλή της ‘’εκδίωξής’’  μας, ‘’με αποζημίωση’’ από τον κ. Σόιμπλε. Τότε μάλιστα έγινε θαυμαστής της κυρίας Μέρκελ, εκτελώντας έκτοτε κάθε της εντολή, αφού η ίδια είχε γαλουχηθεί με τα νάματα του  ολοκληρωτισμού της τέως  Ανατολικής Γερμανίας και γνώριζε καλά πώς να τον χειριστεί.

Μετά τον τριπλό καταποντισμό του σε απανωτές εκλογές , παραιτήθηκε από το κόμμα του και επανήλθε, με ψεύτικη φωνή, με τη μορφή του ‘’καλού λύκου’’, αντίθετα με όσα  αναφέρονται σε ένα   αναθεωρημένο   παραμύθι. Ο λύκος είναι πια προστατευόμενο άγριο ζώο και δεν θεωρείται ‘’κακός’’.

 Το τελευταίο μου θυμίζει  την  7χρονη Μπουμπού,  κόρη  συναδέλφου στην Πρεσβεία της Πράγας, που της άρεσε το παραμύθι του λύκου με τα μικρά κατσικάκια. Μόλις όμως  έφθανε στο σημείο που ο λύκος με αλλαγή της φωνής του, τα  πείθει να ανοίξουν την πόρτα, κλείνει με τα χέρια τα μάτια της και κλαίει, από φόβο να συνεχίσει την αφήγησή της, γνωρίζοντας τις συνέπειες που ακολουθούν.

 Αυτή τη φορά λοιπόν ο κ. Ταίπρας, πέραν της μίμησης  του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, φρόντισε να διαλύσει το Κόμμα που ο ίδιος δημιούργησε και επανέρχεται ως σύγχρονος λύκος, για να ξεγελάσει τα εύπιστα ‘’ανθρωπάκια’’, φορτώνοντας στα μέλη του όλα τα ανομήματα της Πρωθυπουργίας του!!! Αντώνης

 

 

                      ΤΟ ΘΥΜΙΚΟ ΜΟΥ

 

«Τήν ἀνάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος», που σημαίνει κάνω κάτι απόλυτα  αναπόφευκτο, με τη θέλησή μου και με προθυμία. Μετατρέπω μια επιβεβλημένη κατάσταση σε προσωπικό φιλότιμο. 

Με τη φράση αυτή που  αποτελεί παραλλαγή  γνωστής αρχαίας ελληνικής ρήσης, προσπαθώ να εκφράσω το προσωπικό μου ‘’θυμικό, που  αποτελεί έκφραση ψυχής     και   δείχνει τις  συναισθηματικές και  βουλητικές παρορμήσεις που χαρακτηρίζουν την  εικόνα του ανθρώπου. 

Είμαι και εγώ ένα ανθρωπάκι του Θεού, υπέργηρος μεν αλλά με ‘’ σώας τας φρένας’’  και κατασταλαγμένα τα αισθήματά και συναισθήματά μου .Θα είμαι ευτυχής αν το πρόβλημα της όρασης  μου επιτρέψει να ολοκληρώσω το σημερινό μου πόνημα, με αναφορές στον δωρικό πατέρα μου, που τον είχα πρότυπο  σε όλη μου την ζωή.

Πρόκειται για τον Παναγιώτη Ταρνανά, γεννημένο σε ένα από τα γνωστά μαστοροχώρια του  Βοΐου Κοζάνης, τον  Πεντάλοφο [ παλιότερα Ζουμπάνι] που έφθασε, αναζητώντας εργασσία. στην περιοχή της γενέτειράς μου Αταλάντης. Στην αρχή, μαζί με τον πατέρα  , τον μικρότερο αδελφό του και πολλούς άλλους οικοδόμους,  διασκορπίστηκαν σε όλη την περιφέρεια και ασχολήθηκαν με την οικοδόμηση σπιτιών, δημόσιων κτηρίων και εκκλησιών, σε όλη την  περιφέρεια. Παντρεύτηκε, απέκτησε οικογένεια, πολλούς φίλους,  έμεινε όμως για πάντα Ζουμπανιώτης  και Δωρικός. Δεν ήταν σοβαροφανής, αλλά πάντα σοβαρός, καλοκάγαθος και αλτρουιστής.

Πρόσφατα έφυγε από τη ζωή  ο τελευταίος ‘’γητευτής’’  της πέτρας και πρωτομάστορας, ο  Κώστας Ταρνανάς, που έπιανε  την πέτρα στα χέρια του και τη διαμόρφωνε. όπως και οι προγενέστεροί του, σε έργο τέχνης.

Παραθέτω μικρο   απόσπασμα σχετικού δημοσιεύματος:

Το Διοικητικό Συμβούλιο του σωματείου “ΦΙΛΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ – ΑΝΘΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ” ανακοινώνει με θλίψη την απώλεια ενός ξεχωριστού φίλου, συνεργάτη και μέλους των Ανθέων, του Πενταλοφίτη μάστορα Κώστα Ταρνανά.

Ο Κώστας προερχόμενος από μαστορική οικογένεια ακολούθησε τον ίδιο δρόμο και αξιώθηκε να διακριθεί ανάμεσα στους ομότεχνούς του. Το όνομά του ήταν συνώνυμο της Ζουπανιώτικης τέχνης της πέτρας, όχι μόνο στον τόπο του, αλλά και ευρύτερα.

Τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, για να ξεπεράσουμε τους φόβους μας και να  γελάσουμε, ανέβαινε στο κρεβάτι και χοροπηδούσε με τα μακριά του ‘’σώβρακα’’, με ένα απλό μειδίαμα, με ευδιάκριτη όμως την προσπάθειά του να μας δώσει  λίγη χαρά και να ξεχάσουμε την πείνα και την κατοχή.  Νουθετούσε χωρίς να μας τιμωρεί για τις αταξίες μας.

Στον Πεντάλοφο πέρασε  επιστρέφοντας με τα πόδια από το μέτωπο στην Αλβανία για να δει τους δικούς του και ένοιωθε ενοχές που έφυγε μακριά τους. Προσπαθώντας να ‘’εξιλεωθεί’’ έστελνε  στους γονείς του μικροδωράκια.

 Σε μια από τις επισκέψεις μας καταφέραμε να τον πάρουμε μαζί μας, όταν οι γονείς του είχαν πια φύγει από τη ζωή και δεν μπορούσε να συγκρατήσει το κλάμα του. Φοβηθήκαμε τα χειρότερα και επιστρέψαμε άρον – άρον.

Είχε περιορισμένη σχολική παιδεία αλλά πάρα πολλές γνώσεις και τρομερή μνήμη. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι εκείνος μου έμαθε τον γαλλικό εθνικό ύμνο, που είχε υποχρεωθεί να μάθει στο σχολείο, την περίοδο της ‘’γαλλικής εποπτείας’’ της περιοχής του [ 1916-1918].

Ήταν  συνεργάσιμος και φιλότιμος, με χαρακτηριστική την περίπτωση που εργαζόταν ‘’μεροκάματο’’, αφού συνήθως η ομάδα εργασίας του, έπαιρνε τις οικοδομές ‘’κατ’ αποκοπή’’.. Άρχιζε τα χαράματα και τελείωνε τη νύχτα με το σκεπτικό ότι το έκανε για να ανταποκριθεί στο δίκαιο, αφού και ο εργοδότης του έδινε ολόκληρο το μεροκάματο.

Μη σκεφθείτε ότι προσπαθώ να τον κολακεύσω εν όψει της μελλοντικής μας συνάντησής , γιατί  πιστεύω ότι μου κληροδότησε όλα του τα χαρίσματα, ακόμα και την αίσθηση ότι είμαι και εγώ ‘’Ζουμπανιώτης’’. Αντώνης