ΤΟ ΘΥΜΙΚΟ ΜΟΥ

 

«Τήν ἀνάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος», που σημαίνει κάνω κάτι απόλυτα  αναπόφευκτο, με τη θέλησή μου και με προθυμία. Μετατρέπω μια επιβεβλημένη κατάσταση σε προσωπικό φιλότιμο. 

Με τη φράση αυτή που  αποτελεί παραλλαγή  γνωστής αρχαίας ελληνικής ρήσης, προσπαθώ να εκφράσω το προσωπικό μου ‘’θυμικό, που  αποτελεί έκφραση ψυχής     και   δείχνει τις  συναισθηματικές και  βουλητικές παρορμήσεις που χαρακτηρίζουν την  εικόνα του ανθρώπου. 

Είμαι και εγώ ένα ανθρωπάκι του Θεού, υπέργηρος μεν αλλά με ‘’ σώας τας φρένας’’  και κατασταλαγμένα τα αισθήματά και συναισθήματά μου .Θα είμαι ευτυχής αν το πρόβλημα της όρασης  μου επιτρέψει να ολοκληρώσω το σημερινό μου πόνημα, με αναφορές στον δωρικό πατέρα μου, που τον είχα πρότυπο  σε όλη μου την ζωή.

Πρόκειται για τον Παναγιώτη Ταρνανά, γεννημένο σε ένα από τα γνωστά μαστοροχώρια του  Βοΐου Κοζάνης, τον  Πεντάλοφο [ παλιότερα Ζουμπάνι] που έφθασε, αναζητώντας εργασσία. στην περιοχή της γενέτειράς μου Αταλάντης. Στην αρχή, μαζί με τον πατέρα  , τον μικρότερο αδελφό του και πολλούς άλλους οικοδόμους,  διασκορπίστηκαν σε όλη την περιφέρεια και ασχολήθηκαν με την οικοδόμηση σπιτιών, δημόσιων κτηρίων και εκκλησιών, σε όλη την  περιφέρεια. Παντρεύτηκε, απέκτησε οικογένεια, πολλούς φίλους,  έμεινε όμως για πάντα Ζουμπανιώτης  και Δωρικός. Δεν ήταν σοβαροφανής, αλλά πάντα σοβαρός, καλοκάγαθος και αλτρουιστής.

Πρόσφατα έφυγε από τη ζωή  ο τελευταίος ‘’γητευτής’’  της πέτρας και πρωτομάστορας, ο  Κώστας Ταρνανάς, που έπιανε  την πέτρα στα χέρια του και τη διαμόρφωνε. όπως και οι προγενέστεροί του, σε έργο τέχνης.

Παραθέτω μικρο   απόσπασμα σχετικού δημοσιεύματος:

Το Διοικητικό Συμβούλιο του σωματείου “ΦΙΛΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ – ΑΝΘΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ” ανακοινώνει με θλίψη την απώλεια ενός ξεχωριστού φίλου, συνεργάτη και μέλους των Ανθέων, του Πενταλοφίτη μάστορα Κώστα Ταρνανά.

Ο Κώστας προερχόμενος από μαστορική οικογένεια ακολούθησε τον ίδιο δρόμο και αξιώθηκε να διακριθεί ανάμεσα στους ομότεχνούς του. Το όνομά του ήταν συνώνυμο της Ζουπανιώτικης τέχνης της πέτρας, όχι μόνο στον τόπο του, αλλά και ευρύτερα.

Τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, για να ξεπεράσουμε τους φόβους μας και να  γελάσουμε, ανέβαινε στο κρεβάτι και χοροπηδούσε με τα μακριά του ‘’σώβρακα’’, με ένα απλό μειδίαμα, με ευδιάκριτη όμως την προσπάθειά του να μας δώσει  λίγη χαρά και να ξεχάσουμε την πείνα και την κατοχή.  Νουθετούσε χωρίς να μας τιμωρεί για τις αταξίες μας.

Στον Πεντάλοφο πέρασε  επιστρέφοντας με τα πόδια από το μέτωπο στην Αλβανία για να δει τους δικούς του και ένοιωθε ενοχές που έφυγε μακριά τους. Προσπαθώντας να ‘’εξιλεωθεί’’ έστελνε  στους γονείς του μικροδωράκια.

 Σε μια από τις επισκέψεις μας καταφέραμε να τον πάρουμε μαζί μας, όταν οι γονείς του είχαν πια φύγει από τη ζωή και δεν μπορούσε να συγκρατήσει το κλάμα του. Φοβηθήκαμε τα χειρότερα και επιστρέψαμε άρον – άρον.

Είχε περιορισμένη σχολική παιδεία αλλά πάρα πολλές γνώσεις και τρομερή μνήμη. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι εκείνος μου έμαθε τον γαλλικό εθνικό ύμνο, που είχε υποχρεωθεί να μάθει στο σχολείο, την περίοδο της ‘’γαλλικής εποπτείας’’ της περιοχής του [ 1916-1918].

Ήταν  συνεργάσιμος και φιλότιμος, με χαρακτηριστική την περίπτωση που εργαζόταν ‘’μεροκάματο’’, αφού συνήθως η ομάδα εργασίας του, έπαιρνε τις οικοδομές ‘’κατ’ αποκοπή’’.. Άρχιζε τα χαράματα και τελείωνε τη νύχτα με το σκεπτικό ότι το έκανε για να ανταποκριθεί στο δίκαιο, αφού και ο εργοδότης του έδινε ολόκληρο το μεροκάματο.

Μη σκεφθείτε ότι προσπαθώ να τον κολακεύσω εν όψει της μελλοντικής μας συνάντησής , γιατί  πιστεύω ότι μου κληροδότησε όλα του τα χαρίσματα, ακόμα και την αίσθηση ότι είμαι και εγώ ‘’Ζουμπανιώτης’’. Αντώνης