ΦΙΛΟΚΑΛΟΥΜΕΝ ΓΑΡ ΜΕΤ΄ ΕΥΤΕΛΕΙΑΣ

 

              ΦΙΛΟΚΑΛΟΥΜΕΝ ΓΑΡ ΜΕΤ΄ ΕΥΤΕΛΕΙΑΣ

                  ΚΑΙ ΦΙΣΟΣΟΦΟΥΜΕΝ ΑΝΕΥ ΜΑΛΑΚΙΑΣ

 

 

Η γνωστή αυτή φράση του Περικλή, από τον λόγο του στον Επιτάφιο, για να εξυψώσει το ηθικό των Αθηναίων σημαίνει: Αγαπάμε το ωραίο με απλότητα και φιλοσοφούμε χωρίς μαλθακότητα. Το ίδιο θα επιχειρήσω να κάνω και εγώ σήμερα, για να ξεφύγω από τα τετριμμένα και  την καθημερινή φαιδρότητα της εποχής μας.

Την ιδέα του σημερινού μου πονήματος  μου έδωσε ένας στίχος του ποιητή μας Κώστα Ουράνη , που ακολουθεί,  τον οποίο βρήκα αρκούντως ρομαντικό όχι όμως   και ρεαλιστικό:       ‘’Θὰ πεθάνω ἕνα πένθιμο τοῦ φθινόπωρου δείλι / μέσ᾿ στὴν κρύα μου κάμαρα, ὅπως ἔζησα μόνος’’. Ένα αρχαίο γνωμικό όμως αντιλέγει ότι ’’ άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων άλλα δε Θεός κελεύει’’. Μακάρι να μπορούσαμε να προδιαγράψουμε και να περιγράψουμε εν ζωή  το φυσικό  τέλος του βίου μας και την ενδεχόμενη συνέχεια διάφορων δοξασιών. Ο ποιητής όμως,  καλός γνώστης της πραγματικότητας που περιγράφει, , πιθανολογεί τη ευκταία ή εύχεται την πιθανή εν προκειμένω κατάληξη .

Είναι γνωστό ότι όλοι μας βρισκόμαστε στη διάθεση της φύσης, που κάνει τις επιλογές της με τα δικά της κριτήρια. Είναι σαφές και παγκοίνως αποδεκτό ότι ο άνθρωπος έρχεται μόνος στη ζωή και φεύγει από αυτήν επίσης μόνος. Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν  προκαταλήψεις, πιθανολογήσεις  και  ενδεχόμενες επιθυμίες.  Ο ποιητής επιλέγει ένα  φθινοπωρινό δείλι  προφανώς  γιατί το Φθινόπωρο αποτελεί μια εποχή γενικότερης πτώσης ή για καθαρά ποιητικούς λόγους. Η στατιστική όμως επιλέγει την Άνοιξη,  εποχή ανανέωσης αλλά και ξεκαθαρίσματος εκείνων που δεν  άντεξαν τον προηγηθέντα χειμώνα και βρέθηκαν αδύναμοι στις απαιτήσεις της.

Θα μου πείτε εύλογα γιατί τα λέω όλα αυτά και μάλιστα εν μέσω Φθινοπώρου. Το κάνω διότι βρήκα πολύ ενδιαφέροντα τον στίχο του ποιητή και  δεύτερο γιατί, σήμερα το πρωί, συνάντησα ένα συνομήλικο παλιό συμμαθητή μου, ίσως ένα από τους ελάχιστους επιζώντες της ‘’κλάσης’’  μας, που είχα χάσει τα ίχνη του για καιρό. Αυτό ίσως  να οφείλεται και  στο γεγονός ότι τελευταία δεν πολυκυκλοφορώ  και  απείχα με επιλογή μου ανέκαθεν, από την ελληνικότατη συνήθεια των υπερηλίκων και όχι μόνο, να συχνάζουν στα  καφενεία.

 Εκείνος οδηγούσε ένα αγροτικό αυτοκίνητο και σταμάτησε να μου μιλήσει , θυμίζοντάς μου ποιος είναι,  αφού κατάλαβε την αμηχανία μου να τον αναγνωρίσω αμέσως. Δεν του ανέφερα ότι  το αιμάτωμα του ματιού μου δυσκολεύει την όραση μου, γιατί αιφνιδιάστηκα που τον είδα να οδηγεί αυτοκίνητο. Μου απάντησε με περισσή φυσικότητα ότι μεταφέρει τους εργάτες στα κτήματά του αλλά αποφεύγει να περνά από το κέντρο , προφανώς για να αποφύγει ενδεχόμενες συνέπειες. Περιορίστηκα να του πω, πρόσεχε, κυρίως για τους  άλλους, αφού εμείς είμαστε κοντά στο τέλος . Δεν εννοούσα βέβαια το τέλος που περιγράφει ο ποιητής,  αφού άλλωστε μπορεί και να μην είχε υπόψη του τον συγκεκριμένο  στίχο.   Αντώνης