ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

 

                                   ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

 

 

Αυτές τις μέρες και παρά της δυσκολίες που αντιμετωπίζω με την όραση μου, επιχείρησα πολλές φορές   να καταπιαστώ, με κάποιο θέμα των ημερών. Το συνεχιζόμενο όμως παράνομο κλείσιμο των δρόμων, λιμανιών και συνόρων και οι προκλητικές υποδείξεις  των αντισυστημικών και προοδευτικών κομμάτων, με δυσκόλευε αφάνταστα.  Ξεκινούσα ένα θέμα, με την πρόθεση όμως να αποφύγω – λόγω της ημέρας- σκληρά σχόλια και χαρακτηρισμούς, διαπίστωνα στο τέλος ότι η οργή μου για την αδιαφορία  προς το κοινωνικό   σύνολο , με  παρέσυρε σε χαρακτηρισμούς που ήθελα να αποφύγω – λόγω της ημέρας- και το έσβηνα. Σε άλλες προσπάθειές μου έφθανα στο σημείο να τους αποδίδω [ συμπεριλαμβανομένων των υποκινητών τους] χαρακτηρισμούς που αφορούσαν τα συμπαθή τετράποδα που χρησιμοποιούσαν παλιότερα στη δούλεψή τους οι σημερινοί κάτοχοι πανάκριβων τρακτέρ,  αλλά και πάλι το διέγραφα, γιατί το θεωρούσα προσβολή για τα υπομονετικά τετράποδα,  που στήριξαν τη γεωργία μας και πάλι το διέγραφα.

Έκανα αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες αλλά μάταια, αφού δεν είναι εύκολο να βλέπεις την αδιαφορία δίπλα σου  και να μην αντιδράς, όταν κάποιοι θα δυσκολευθούν μέχρι και θα αναβάλουν την επίσκεψη των δικών τους, η αγορά θα χάσει τον ανεφοδιασμό της και  τελικά η χώρα θα παύσει να λειτουργεί. Με τον τρόπο αυτό χάνουν και το δίκιο τους οι ίδιοι οι γεωργοί, ενώ υπάρχουν και κοσμιότεροι τρόποι διεκδίκησης των δικαιωμάτων σε πολιτισμένες και δημοκρατικές χώρες, όπου , την πρώτη θέση έχει η συζήτηση και η εκτίμηση των δυνατοτήτων, για να πάρουν κάτι και οι υπόλοιποι. Δεν θα παραλείψω να θυμίζω ότι αυτοί κατεβάζουν τα τρακτέρ τους και κλείνουν τους δρόμους, οι άλλοι, οι πολλοί, τι θα κατεβάσουν για να  διεκδικήσουν τα δικά τους δικαιώματα;;;

Για το καλό της ημέρας  μου έλεγε και  η συγχωρεμένη η μητέρα μου ,για να πνίξω το παράπονό μου ,  όταν δεν είχαμε να φάμε. Τα ίδια λόγια έλεγε και η πονηρή φίλη της κυρίας Κουκουβίκου  στον εκνευρισμένο σύζυγό της την ημέρα του γάμου τους  για να προλάβει τα χειρότερα. Για όσους δεν το θυμούνται πρόκειται για την παλιά κωμωδία του Γιώργου Τζαβέλα, με τον Γιώργο  Κωνσταντίνου και την Μάρω Κοντού [η γυνή να φοβείται τον άντρα]. Δεν πρόλαβε όμως το διαζύγιο εις βάρος του, γιατί έχασε το δίκιο του και κανένας από τους φίλους δεν πήγε να τον υποστηρίξει.

Παρακολουθών τας τυχαίως, στην τηλεόραση, τη συνέντευξη του αρμόδιου Γενικού Διευθυντή των ΕΛΤΑ, για τις χιλιάδες επιστολών των παιδιών προς των Άγιο Βασίλη, σκέφθηκα να  στείλω και εγώ ένα γράμμα. Να του θυμίσω τα όσα δώρα έχασα στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, της πείνας και του εμφυλίου και να διαμαρτυρηθώ – χωρίς αποκλεισμούς των δρόμων αφού άλλωστε δεν διαθέτω τρακτέρ- γιατί ουδέποτε σκέφθηκε να με επισκεφθεί, να μου δώσει το δωράκι μου, γιατί σαν παιδί υπήρξα υποδειγματικό. Τι φταίω εγώ για τον πόλεμο και  τα λοιπά δεινά της εποχής!!!

Μη μου πείτε ότι το αίτημά μου είναι εκπρόθεσμο, αφού αύριο κιόλας είναι Χριστούγεννα. Λάθος μεγάλο, γιατί ο δικός μας Αι  Βασίλης δίνει τα δώρα την πρωτοχρονιά-στη γιορτή του- και δεν έχει ούτε τρακτέρ ούτε έλκηθρο και καλό είναι να μην τον συγχέουμε με  τον Σάντα Κλάους ή τον Σαν Νικλάς  των βορειοευρωπαίων [ για τον οποίο θα σας πω στο τέλος του παρόντος ότι υπήρξε αφορμή μιας προσωρινής ταραχής μου. Θυμίζω ότι την εποχή του υπαρκτού σοσιαλισμού, στις σλαβικές χώρες, για να αποφύγουν οτιδήποτε σχετιζόμενο με την θρησκεία, την οποία  θεωρούσαν όπιο του λαού, τον αποκαλούσαν ντένταμ ράς [ο γέρος που έρχεται από τους πάγους].

Βεβαίως στην ηλικία μου δεν χρειάζομαι πια παιχνίδια , γιατί και να μου τα φέρει τι θα τα κάνω με σπασμένο πόδι και μισό μάτι  – λόγω ατυχήματος – στα 92 μου!!! Ας προσπαθήσει να θυμίσει στους διαμαρτυρόμενους με τα πολυτελή τρακτέρ ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που έχουν παράπονα και ότι  δεν φταίνε οι υπόλοιποι να υφίστανται τις ταλαιπωρίες για τις διεκδικήσεις τους.

Όσον με αφορά προσωπικά, αφού διερευνήσει την περίπτωσή μου και διαπιστώσει ότι είμαι καλός και συνετός, ας πει δυο καλά λόγια στον ‘Άγιο Πέτρο να μου εξασφαλίσει μια ήσυχη διαμονή ώστε να παύσω να διαμαρτύρομαι και μετά θάνατο. Γιατί, όσο νάναι- όπου υπάρχουν άνθρωποι- κάτι στραβό και ανάποδο θα συμβαίνει  και στο βασίλειό του

Τώρα θα αναφερθώ σύντομα στο πάθημά μου με τον Σαν  Νικλάς στο Βέλγιο. Μετατέθηκα υπηρεσιακά τον Οκτώβριο του 1980 και δυο μήνες αργότερα, στις 6 Δεκεμβρίου, πρωί-πρωί χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας του διαμερίσματός μου, ενώ τα παιδιά ήταν ακόμα στα κρεβάτια τους. Ανοίγοντας την πόρτα βρέθηκα μπροστά σε τρία ψηλά άτομα με βαμμένα  τα πρόσωπα – ένα μαύρο και δυο λευκά- και αμφιέσεις καθολικών Επισκόπων. Αιφνιδιάστηκα και ίσως και να τρόμαξα, μέχρις ότου  άρχισαν να τραγουδούν και μάλιστα  φλαμάνδικα ,που ακόμα δεν τα καταλάβαινα- για τον Σαν Νικλάς και τότε σκέφθηκα τι συμβαίνει. Τους έδωσα ένα ποσό, με χαιρέτησαν και πήγαν στο διπλανό διαμέρισμα.  Αργότερα έμαθα ότι συγκέντρωναν χρήματα, την ημέρα της γιορτής του Σαν Νικλάς, για να κάνουν δώρα σε μια κατηγορία παιδιών , τα Χριστούγεννα.

Καλά Χριστούγεννα με υγεία. Αντώνης