ΠΑΠΑΛΑ

                               PAPALA

Πάπαλα, σημαίνει διαχρονικά, μας τελείωσε, τέλος,  δεν έχει άλλο. Στα παιδικά μου χρόνια του πολέμου, της κατοχής, της πείνας του 41 και του εμφυλίου , όταν ζητούσαμε κάτι να φάμε – έστω και ένα κομμάτι ψωμί- , η μητέρα  μας απαντούσε πάπαλα. Το ίδιο συνέβη πολύ αργότερα όταν βρέθηκα υπηρεσιακά , τη δεκαετία του 1960, στην Πράγα του υπαρκτού σοσιαλισμού και της Σοβιετικής Εισβολής και ζητούσα λίγο κρέας για την τετράχρονη κόρη μου, ο χασάπης της γειτονιάς  μου, μου απαντούσε ‘’ nemame’’ που σήμαινε ‘’πάπαλα’’. Όταν όμως γνωριστήκαμε και με εμπιστεύθηκε, με παρέπεμψε σε συγκεκριμένο άτομο στο κρεοπωλείο του Κόμματος, όπου, με μια κάσα ουίσκι ‘’δώρο’’, εύρισκα τα πάντα. 

Ο Γερμανός φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε έλεγε τη φράση  ’’ό,τι δεν μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς’’.

Έτσι και εγώ, στα 92 μου πια, αποδέχομαι με γενναιότητα  το  Πάπαλα, στην ηλεκτρονική επικοινωνία μας. Είναι γνωστό  ότι  τελευταία έγραφα σπανιότερα  γιατί, πέραν των δυσκολιών μου,  μου το απαγόρευε και ο γιατρός. Από χθες όμως διαπιστώθηκε ότι το ένα μου μάτι δεν λειτουργεί καθόλου, ενώ το άλλο έχει μυωπικό [-3 βαθμούς] ενδοφακό και λειτουργία ωχράς κηλίδας κάτω από 50%, που με υποχρεώνει να πω ‘’πάπαλα’’ στο γράψιμο και ομολογώ ότι θα μου κοστίσει σοβαρά.

Δεν με ενοχλεί μια ‘’φυσιολογική’’ για την ηλικία μου εξέλιξη, που μπορεί και να  απαλλάξει κάποιους που τα λάβαιναν με e-mail, από  ενδεχόμενη ενόχληση. Ομολογώ όμως   ότι ποτέ  κανείς δεν εξέφρασε ανάλογες σκέψεις. Απεναντίας αρκετοί με ενθάρρυναν να συνεχίσω, φθάνοντας στο σημείο να μου πουν μέχρι και  ‘’αγάντα Ρόμελ’’ και άλλα πολύ ενθαρρυντικά  σχόλια.  Θα μου στερήσει όμως τη χαρά της νοερής επικοινωνίας με τόσους γνωστούς και άγνωστους , απλούς και σημαντικούς ανθρώπους, στην Ελλάδα και  από δεκάδες χιλιάδες αναγνώστες στην Υφήλιο [ μέσω της ιστοσελίδας μου].  Κυρίως όμως θα μου στερήσει τον μοναδικό τρόπο που είχα να ‘’σκοτώνω’’ τις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς, που  αποκαλούσα Μοναχικότητα.

Μελαγχολικά θυμάμαι ένα τραγούδι του 1965, σε στίχους της Λένας Νταϊνά, ‘’Ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο, Οι πικραμένες καρδιές το ξέρουνε μόνο’’.

Το τραγούδι βέβαια αναφερόταν στον έρωτα μιας παλιάς  ξεπερασμένης εποχής,  – που φυσικά τελείωνε γρήγορα–  κατέληγε  όμως σε   παντοτινή αγάπη. Το ίδιο συμβαίνει και σε μένα, που ξεπερασμένος πια από τις σύγχρονες αντιλήψεις, αναγκάζομαι να μετατρέψω τον έρωτα για τα γραφόμενά μου σε παντοτινή αγάπη για  αυτά και όσους τα ‘’συμμερίζονται’’ και πιστέψτε με είναι πάρα πολλοί. Ευχαριστώ από καρδιάς για τη συμπαράσταση.  Αντώνης