ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ

                               ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ

                    ΕΜΠΕΙΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ 

Όπως αναφέρεται  και στον υπότιτλο, δεν πρόκειται να προβώ σε επιστημονική ερμηνεία των δύο όρων, αφού δεν είμαι ειδικός  και θα περιορισθώ στην ετυμολογική τους σχέση και την κοινή τους ρίζα ‘’μόνος’’. Θα προσθέσω ότι η μοναχικότητα αποτελεί πραγματική ή και  προσχηματική ενίοτε επιλογή, ενώ η μοναξιά  μας επιβάλλεται και έχει πολυποίκιλες και διάφορες μορφές.

Στην περίπτωσή μου συγκριμένα βίωσα τη μοναξιά λόγω απώλειας [από το 1977] της συντρόφου μου, μένοντας ‘’ με επιλογή μου’’ μόνος με δυο ανήλικα τέκνα και σε μικρότερο βαθμό, στις διάφορες υπηρεσιακές μεταθέσεις μου στο εξωτερικό.

 Είχα  την τύχη, στην ατυχία μου, όλα αυτά να μου συμβούν σε μια  εποχή αλληλεγγύης και κατανόησης, σε αντίθεση με την παρούσα,  στην οποία οι όποιες ανθρώπινες σχέσεις – συμπεριλαμβανομένων  και των ερωτικών- να περιορίζονται  στα ηλεκτρονικά μηνύματα. Θυμάμαι πρόσφατη περίπτωση πολλών νέων γύρω από ένα τραπέζι να επικοινωνούν μεταξύ τους με το κινητό τους τηλέφωνο. Το τελευταίο, νομίζω ότι αποτελεί και τη χειρότερη μορφή σύγχρονης μοναξιάς, 

Έκανα όλη αυτή τη μακρά εισαγωγή για  να καταλήξω και πάλι βιωματικά,    ότι οι πλείστοι   της κατηγορίας μου, αντιμετωπίζουν ανάλογες καταστάσεις, προκειμένου να αποφύγουν την έσχατη λύση των ‘’γηροκομείων’’

Αναφέρομαι στην κατηγορία των γερόντων και ιδιαίτερα των υπερηλίκων, που ανήκω και προσωπικά. Πριν και πάνω από όλα δεν αποδέχομαι την ειδική φροντίδα μου, στα 92  χρόνια, να αναλάβουν τα παιδιά μου, σε βάρος των προσωπικών και οικογενειακών τους υποχρεώσεων, διαταράσσοντας  τις σχέσεις με τις οικογένειές τους. Τους αρκεί ότι  έχουν υποστεί ήδη τον θάνατο  της μητέρας τους και  την απόφασή μου να ‘’παίξω’’ μόνος μου τον διπλό γονικό  ρόλο, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η προσπάθειά μου είχε αγαθές προθέσεις , αλλά η απόλυτη συνέπεια μου και στα υπηρεσιακά μου  καθήκοντα, ίσως περιόρισε τη συχνότερη  γονική παρουσία μου, πέραν και της δικής μου απώλειας.

Τα χρόνια πέρασαν και εγώ, όταν και όσο βρέθηκα κοντά στα εγγόνια μου έκανα το καθήκον μου στο μέτρο του δυνατού. Αργότερα, προσπάθησα να ανταποκριθώ στις πολιτιστικές ανάγκες της γενέτειράς μου. Η ζωή όμως συνεχίζεται και τα χρόνια φεύγοντας αφήνουν τις αδυναμίες ανταπόκρισης στα κοινά.

Έτσι λοιπόν, στα βαθιά μου γεράματα, επιστράτευσα  έναν παλιό,  τερπνό  και ωφέλιμο τρόπο για να περνώ τις ατέλειωτες καθημερινές ώρες μου. Βοηθούσης και της μνήμης μου, χρησιμοποίησα ένα ‘’κατά συνθήκη ψεύδος’’ , ονομάζοντας, γα όλους τους άλλους, τη μοναξιά μου [κατ΄ευφημισμό] μοναχικότητα. Καλλιέργησα ή εφεύρα μια  πνευματική μου κλίση  και ασχολήθηκα με τη συγγραφή βιβλίων , τη δημοσίευση  των οποίων κράτησα για τα παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα -που ευτύχησα να αποκτήσω. Παράλληλα  έστελνα με e-mail  πνευματικά μου πονήματα σε 100 ως 120 φίλους και γνωστούς .Από το 2016, άνοιξα μια ιστοσελίδα η οποία – σύμφωνα με τα στατιστικά της στοιχεία – απόκτησε 48 χιλιάδες   αναγνώσεις  παγκοσμίως, στα 1.300 δημοσιεύματά μου.

Κάποια γεροντικά μου ατυχήματα με άφησαν  με προβληματικό το δεξί μου πόδι, αφού έσπασαν τα μεταλλικά στοιχεία συρραφής της επιγονατίδας μου. Παρόλα αυτά συνέχισα – όσο μου ήταν δυνατό. Ένα αιμάτωμα όμως  στο γερό μου μάτι, το νέκρωσε απολύτως και ο γιατρός μου σύστησε να μην κουράζω το προβληματικό  άλλο μου  μάτι .

Ύστερα από  μια δοκιμασία κάποιων ημερών και ελλείψει άλλου τρόπου να ‘’σκοτώνω’’ την ώρα μου’’ διαπίστωσα ότι τελικά αυτό που ζούσα δεν ήταν μοναχικότητα αλλά η μοναδική και ωμή μοναξιά. Με το σημερινό μου λοιπόν δημοσίευμα  κάνω μια προσπάθεια να την σπάσω  -αγνοώντας τις ιατρικές συμβουλές-  για να αποφύγω τυχόν νέες επιπτώσεις  της περίτεχνα κρυμμένης  τιμής εξαγοράς της μακροημέρευσής μου. Κάθε τι στη ζωή μας έχει το κόστος του και ενίοτε είναι βαρύ και  ασύμφορο.  Θα προσπαθήσω να συνεχίσω και όπου βγει!!!        Αντώνης