ΣΤΕΡΝΗ ΜΟΥ ΓΝΩΣΗ ΝΑ Σ' ΕΙΧΑ ΠΡΏΤΑ

 

                 ΣΤΕΡΝΗ ΜΟΥ ΓΝΩΣΗ ΝΑ Σ’ ΕΙΧΑ ΠΡΩΤΑ

 

 

Είναι μια φράση που συχνά άκουγα στα παιδικά μου χρόνια από την ‘’αναλφάβητη’’ μητέρα μου, που ηχεί ακόμα έντονα στα αφτιά μου. Αδυνατούσα να την  εξηγήσω,  όπως  πολλοί, το κάνουν ακόμα και τώρα , γιατί συγχέουν τις γνώσεις  με τη γνώση.  Οι γνώσεις αποκτώνται στο σχολείο, το Πανεπιστήμιο και είναι αποτέλεσμα παιδείας, ενώ  η γνώση είναι η νοημοσύνη μας,  που δεν διδάσκεται, μπορεί όμως να βελτιώνεται  ,  από  τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις,  τις εμπειρίες και τα βιώματα του  καθενός μας .

Η προσωπική  γνώση  [το γνώθι σ’ αυτόν, το μυαλό],   είναι έμφυτη  και  μπορεί να  εμπλουτίζεται  με καινούργιες εμπειρίες  στο διάβα της ζωής μας. Τις   προσωπικές του   γνώσεις όμως,   δεν μπορεί να τις  κρίνει κανένας    μόνος , γιατί  η κρίση  μας  είναι συνήθως υποκειμενική. Θα πω  ότι εξαρτώνται κυρίως από την επιμέλεια  των διδασκομένων  και την ποιότητα των  δασκάλων, αρκετοί  των οποίων  σήμερα  ‘’περί άλλα τυρβάζουν’’.

Θα ήθελα να αναφέρω ότι στην περίπτωσή μου συνέπεσαν και οι δύο  ευτυχείς συγκυρίες, παρά την κατοχή, την πείνα και τον εμφύλιο πόλεμο  των παιδικών και νεανικών  μου χρόνων.  Συνεχίζω να  εμπλουτίζω τις γνώσεις μου,  εφαρμόζοντας τη ρήση  του Σόλωνα «Γηράσκω δ’ αιεί πολλά διδασκόμενος». Μπορεί ο καθένας  να αναλογισθεί  την προεργασία και μελέτη που απαιτείται για να  ανταποκριθώ στη συγγραφή πολλών χιλιάδων σελίδων των  κειμένων μου –  και όχι μόνο εκείνων που δημοσιεύονται.

Επανέρχομαι στον τίτλο του παρόντος, που μου έδωσε την αφορμή να κάνω αυτή την εισαγωγή, αναφερόμενος και σε προσωπικά παραδείγματα.  Η   διαφοροποίηση των όρων [γνώση και γνώσεις] δεν μπορεί να  αποτελέσει άλλοθι και δικαιολογία των όποιων ενεργειών και δεν αποτελεί μόνο  λογική  κρίση και ερμηνεία  των δύο λέξεων.  Με δεδομένο ότι  κάθε  ενέργεια στην  κοινωνική μας ζωή,  χαρακτηρίζεται και αποτελεί πολιτική πράξη  δεν μπορεί να σχετίζεται με την παγκοσμιοποιημένη και κομματικοποιημένη σημερινή πραγματικότητα.

Με όσα γράφω, ίσως πολλοί  με προσομοιάζουν με τον Δον Κιχώτη του Θερβάντες, που κυνηγούσε  ανεμόμυλους και μπορεί  η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων  να με έχει κατατάξει στους γραφικούς.   Εγώ  επιμένω στις απόψεις μου, συνεχίζοντας να απευθύνομαι σε όσους κάνουν καλή χρήση της γνώσης τους,  χωρίς να αποβλέπω σε δικαίωσή μου.  Δεν επιτρέπεται  να παραμελούμε τις επερχόμενες γενιές, ούτε να εργαλειοποιούμε όλες τις καταστάσεις  με κομματικά κριτήρια.

Το κακό δεν άρχισε τώρα, αφού οι άφρονες και παράφρονες [ όσοι στερούνται η διαθέτουν διεστραμμένη γνώση]   δεν έλειψαν ποτέ από τον πλανήτη μας και ανήκουν  σε όλες τις  ακραίες  κομματικές και αντισυστημικές αποχρώσεις.  Όσοι  παρά ταύτα έχουν απομείνει γνωστικοί,[ πολιτικοί, κοινωνικοί  και πνευματικοί παράγοντες] είναι καιρός να ομονοήσουν – αφού οι λαοί άγονται και φέρονται από τα γνωστά συνθήματα]. Να επιστρατεύσουν την όποια λογική  απόμεινε, για να αποφύγουμε  έναν   νέο  ‘’Αρμαγεδδώνα ‘’  στον πλανήτη μας.

Για να φαιδρύνω λίγο την αδυσώπητη πραγματικότητα θα κλείσω με ένα ερώτημα που φημολογείται  ότι έγινε προς τον Αϊνστάιν. Τον ρώτησαν λοιπόν  με τι είδους όπλα πιστεύει ότι θα γίνει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Εκείνος απάντησε : ‘’δεν ξέρω για τον δεύτερο, ο τρίτος όμως θα γίνει σίγουρα με ρόπαλα’’. Εγώ θα προσθέσω ‘’ για όσους απομείνουν’’, όπως έγινε για άλλους λόγγους την εποχή των παγετώνων. Αντώνης