ΩΣ ΚΑΛΟΣ ΜΟΙ Ο ΠΑΠΠΟΣ ΕΣΤΙ

                                      ΩΣ ΚΑΛΟΣ ΜΟΙ Ο ΠΑΠΠΟΣ ΕΣΤΙ

Έχω χρησιμοποιήσει και στο παρελθόν τον ίδιο τίτλο  [28.8.2ο25], με την ίδια αφορμή της αϋπνίας μου αλλά για εντελώς άλλο σκοπό. Η φράση  αυτή αποτελούσε άσκηση του συντακτικού στο μάθημα των αρχαίων Ελληνικών, των πρώτων τάξεων του Γυμνασίου, τη  δεκαετία του 1940, εν μέσω του εμφυλίου. Τη θυμάμαι και τη χρησιμοποιώ συχνά, γιατί ευτύχησα να έχω πολύ καλούς δασκάλους.

Αυτή τη φορά θα τη χρησιμοποιήσω με μια μικρή παραλλαγή, αντικαθιστώντας το υποκείμενο πάππος με τη λέξη ‘’πόνος’’. Με θέμα τον πόνο έχω επίσης ασχοληθεί και  παλιότερα, αποκαλώντας τον ‘’ τον καλύτερο μου φίλο’’. Εμμένοντας λοιπόν στην αρχική μου άποψη , θα αναφερθώ και σε άλλες παρεμφερείς καταστάσεις, με τη φιλική σύσταση ‘’ προσπαθήστε να συμφιλιωθείτε μαζί του.

Θα ασχοληθώ  ακροθιγώς με την περίοδο του εμφυλίου , γιατί η σημερινή γενιά τον αγνοεί παντελώς και αν  έχουν ακούσει κάτι το παραβλέπουν, γιατί δεν μπορούν να κατανοήσουν τι ακριβώς συνέβη και χάθηκαν τόσοι συνάνθρωποι μας και από τις δυο πλευρές. Από την άλλη ,αυτοί  που τον προκάλεσαν, με την παρότρυνση και την προμήθεια πολεμικού υλικού από τη ‘’μανούλα’’ Ρωσία, θεωρούν ότι καλώς έπραξαν , με σκοπό να  καταλάβουν την εξουσία της χώρας.  Να χαίρονται το μυαλό τους!!!

Αφήνουμε τα θέματα του εμφυλίου, γιατί πονάνε πολύ και κυρίως αυτούς που τα βίωσαν και δεν μπόρεσαν να χαρούν ούτε την ήττα του φασισμού και την απελευθέρωση από τα κατοχικά στρατεύματα. Αυτά όμως αποτέλεσαν έναν εθνικό πόνο, που δεν είναι του παρόντος ενώ εμείς θα ασχοληθούμε με τον σωματικό πόνο του καθενός μας,

Προσωπικά  εξακολουθώ να τον αντιμετωπίζω σαν ένα καλό και αχώριστο φίλο και του ανταποδίδω την αβρότητα που μου φέρεται. Δεν χρησιμοποίησα ποτέ βαριά αναλγητικά, καλοπιάνοντάς τον με ένα κλασικό DEPON των 500 mg  και εκείνος με συντροφεύει τρυφερά και ήπια, θυμίζοντάς μου με την παρουσία του ότι είμαι ακόμα ζωντανός. Θυμάμαι ότι στην επέμβαση στο Νοσοκομείο για την  αποκατάσταση του συντριπτικού κατάγματος στο γόνατό μου ,  τους ζήτησα να  γίνει με τοπική αναισθησία, κρυφοκοιτάζοντας ο έργο των γιατρών  και μετά την αναισθησία, την επομένη,  που με γύρισαν στο σπίτι μου, συνέχισα την ίδια ήπια αναλγητική αγωγή. 

Δεν παριστάνω τον γενναίο και πολύ περισσότερο δεν είμαι.  Έχω πείσει όμως  τον εαυτό μου ότι στην ηλικία μου θα με συνοδεύει ολονέν και συχνότερα και το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να ‘’συνθηκολογήσω’’  μαζί του και να ξεγελάμε αλλήλους με τα ‘’κατά συνθήκη ψεύδη’’ . Η αλήθεια άλλωστε δεν συμφέρει κυρίως εμένα που βρίσκομαι  στην απόλυτη κυριαρχία του και ούτως ή άλλως αποτελώ τον   αδύναμο κρίκο της υπόθεσης. Για να συμμερισθείτε τη μέθοδο μου, σκεφθείτε απλά  ότι όλα αυτά  είναι ‘’παιχνίδια’’ του μυαλού  μας.  Αντώνης

Σημείωση: Παρακαλώ δείξτε κατανόηση στα ενδεχόμενα λάθη μου. Παρά τους επανειλημμένους ελέγχους, τα προβλήματα όρασης δεν μου επιτρέπουν τον απόλυτο έλεγχο. Αντώνης