ΕΝΑ ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

       

Θα επαναλάβω το τετριμμένο ότι δεν είμαι ειδικός επιστήμονας ούτε οπαδός οποιουδήποτε κόμματος για να ερμηνεύσω το Σύνταγμα κατά το δοκούν, ώστε να προωθήσω συγκεκριμένες κομματικές θέσεις περί δημοκρατίας, ιδωμένες μέσα από παραμορφωτικούς φακούς. Είμαι ένας ταπεινός αλλά πολύπειρος υπερήλικας,  που διατηρεί το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα την προσωπική του εμπειρική άποψη.

Αρχίζω το θέμα μου με την διαπίστωση ότι η χώρα μας, το λίκνο της δημοκρατίας 2,500 χρόνια πριν, δεν ξέρει ή μάλλον δεν θέλει να την εφαρμόσει , όπως κάνουν πολλές χώρες παγκοσμίως. ‘Ορισμένοι μάλιστα τη θεωρούν σαν παραπλανητικό σύστημα συγκάλυψης της ‘’κατάντιας’’ τους,   όπως για παράδειγμα  με τον ψευδεπίγραφο τίτλο ‘’δημοκρατικός στρατός’’ , λες και ο κανονικός στρατός της χώρας, που υπηρετούν  τα παιδιά όλων των Ελλήνων, είναι φασιστικός ή γενικότερα ολοκληρωτικός . Η παραποίηση συνεχίζεται  με την Λαϊκή Δημοκρατία, της Κίνας, της Βόρειας Κορέας, της τέως Ανατολικής Γερμανίας κλπ. Παραβλέπω βέβαια τον όρο [λαϊκός] που  χρησιμοποιείται χωρίς τη λαϊκή  συγκατάθεση. Ο λαός των χωρών αυτών γελάει και κλαίει κατά τις εντολές του μονοκράτορα ηγέτη. Η οικογενειακή διαδοχή και οι εικονικές εκλογές με αποτελέσματα  που εγγίζουν το 100%, αποφασίζονται από τους κρατούντες. Αν θέλουν να μας πείσουν, ας αφήσουν για λίγες ημέρες ανοιχτά τα σύνορα και να μετρήσουν πόσοι θα μείνουν στη χώρα, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο κάθε ξενιτεμένος.  Αυτά τα ολίγα σαν εισαγωγή για να προχωρήσουμε στο μάθημα που μας επιβάλλει ο τίτλος του παρόντος.

Θα πάρω σαν παράδειγμα, μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα στην οποία έζησα συνολικά 15 περίπου χρόνια και στην οποία, δυστυχώς, έζησαν και δεν έμαθαν τίποτα  κάποιοι από τους σημερινούς ηγέτες κομμάτων της αντιπολίτευσης. Εξαιρώ από την σύγκριση που θα προκύψει το ΚΚΕ και  άλλα αντισυστημικά κόμματα, που έχουν ‘’καταπιεί’’ την κασέτα που καθορίζει τα λεγόμενά τους. 

Η μικρή χώρα  στην οποία αναφέρομαι και θα μας απασχολήσει στη συνέχεια είναι το Βέλγιο, που κατοικείται από δυο διαφορετικούς λαούς, με διαφορετική γλώσσα και πολιτιστικό υπόβαθρο. Μια ζωή τρώγονται μεταξύ τους, ενίοτε και με θύματα και παρόλα ταύτα η χώρα τους αποτελεί υπόδειγμα δημοκρατίας. Οι δυο λαοί που την κατοικούν είναι οι [Ολλανδόφωνοι] , Φλαμανδοί που κάποτε αποτελούσαν μειοψηφία αλλά τελικά  με την σκόπιμη αύξηση των γεννήσεων, πλειοψηφούν  και οι [Γαλλόφωνοι], Βαλόνοι. Υπάρχει όμως και  μια μεγάλη  μικτή περιοχή και η πρωτεύουσα της χώρας που αποκαλείται  Μπραμπάντ, στην οποία τα πάντα [  έγγραφα, ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί  και οι πινακίδες των δρόμων] είναι  και στις δυο γλώσσες, με μεγάλη  ασφαλώς οικονομική επιβάρυνση. 

Το σημαντικότερο πρόβλημά τους  αποτελούν  οι κοινές εκλογές με αντιπροσωπευτικά κόμματα των δυο περιοχών,  που σχεδόν ποτέ δεν δίνουν σαφή αποτελέσματα. Από την επομένη των εκλογών, εκπρόσωποι των δυο κοινοτήτων συναντώνται  και συζητούν επί πολλούς μήνες το σχηματισμό της Κυβέρνησης και το πρόγραμμα που θα εφαρμόσουν. Την  διακυβέρνηση διεκπεραιώνει η παλιά Κυβέρνηση και τα πάντα δουλεύουν ρολόι. Τη μακρά περίοδο που βρέθηκα στις  Βρυξέλλες, ο Πρωθυπουργός ήταν πάντα  γαλλόφωνος Φλαμανδός, χωρίς να διατυπωθούν αμφισβητήσεις η όποια παράπονα εναντίον του.

Σκεφθείτε ότι η μικρή και ουσιαστικά διχασμένη αυτή  χώρα, κατάφερε και έγινε το πολιτικό και όχι μόνο κέντρο της Ευρώπης και έγινε έδρα των μεγαλύτερων διεθνών οργανισμών, χωρίς να ακουστούν παράπονα από τους  πολλούς  κομματισμούς αντιπάλους της Κυβέρνησης. Εκμεταλλεύθηκε μια συγκυρία και ‘’έκλεψε’’ από τη Γαλλία του Ντε Γκώλ, την έδρα του ΝΑΤΟ, με την υπόσχεση ότι θα βρει λύση στο πρόβλημα της εγκατάστασής του εντός τριών μηνών και το πέτυχε. Είναι ένας έξυπνος λαός, όχι όμως εξυπνότερος από τους Έλληνες.

Τι θα έλεγε ό γνώστης των Βρυξελλών Αρχηγός της Αξιωματικής μας Αντιπολίτευσης επ’ αυτού;;; Σκεφθείτε τι θα γινόταν αν όλα αυτά που περιγράφονται ανωτέρω συνέβαιναν στη χώρα μας, η οποία γέννησε  μεν τη δημοκρατία αλλά παραβλέπει τους κανόνες της. Πρώτη μου σκέψη είναι ότι δεν θα την άφηναν να ‘’γεννηθεί’’,  αφού ο καθένας θα την ήθελε στα κομματικά του μέτρα.

Στην εποχή μας επικρατούν  η κομματική τύφλωση και οι νοσηρές εμμονές των κομματικών  σχηματισμών, που έχουν μείνει στην εποχή της ντουντούκας ,  εντός  και εκτός κοινοβουλίου, ενώ στην αρχαία Αθήνα, συγκαλούνταν η Εκκλησία του Δήμου, δηλαδή η Συνέλευση των Αθηναίων στην Πνύκα. Η πρόταση της σύγκλησης γινόταν με απόφαση της Βουλής των 500 και η Ψηφοφορία γινόταν  με ανάταση της χειρός  ή με βότσαλα. Η απόφαση  απαιτούσε πλειοψηφία. 

Στη δική μας βουλή ακούγονται μόνο οι φωνές κάποιας κυρίας αρχηγού Κόμματος και συνεπώς δεν υπάρχει διαβούλευση – πέραν της ανταλλαγής ύβρεων. Στη δημοκρατική Αρχαία Αθήνα μπορούσαν να συνεννοηθούν  500 Βουλευτές ενώ στη δική μας των 300, οι περισσότεροι δεν ‘’ μιλιούνται’’. Κάτω τα χέρια από την Ελληνική δημοκρατία, και μην την μπλέκετε με αλλόφερτα  συστήματα που ο λαοί που τα υπέστησαν   τα απέρριψαν ως τυρανικά αι απάνθρωπα.

Θα μείνω σε αυτά τα ολίγα και σοβαρά και εν όψει των αγίων  ημερών που διανύουμε [ χριστιανοί άθεοι και θεομπαίχτες], θα σημειώσω  ότι  οι χθεσινές  ‘’κομματικές  ευχές’’ δεν έχουν  σχέση ούτε με τη θρησκεία της αγάπης αλλά ούτε με τη δημοκρατία που γεννήθηκε στη χώρα μας και την υπηρετούν  μόνο οι ξένοι. Ας απαντήσει ο καθένας μόνος του,  αλλά με το χέρι  στην καρδιά. Εγώ, ο ταπεινός γέρων, αρκούμαι πλέον σε ‘’αιδήμονα σιγήν’’ και αναμένω   Αντώνης