Ο ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΣΤΟΝ ΣΤΙΒΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ

 

       Ο ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΣΤΟΝ ΣΤΙΒΟ  ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ

 

 

Ας αρχίσουμε με τον Μαραθώνιο σαν άθλημα, λέγοντας κάποια λόγια για την ιστορία και την εξέλιξή του. Η καθιέρωση του αγωνίσματος του Μαραθωνίου δρόμου, υπήρξε ιδέα του Γάλλου ιστορικού και φιλέλληνα Μισέλ Μπρεάλ προς τον εμπνευστή των σύγχρονων Ολυμπιακών αγώνων Πιέρ Ντε Κουμπερτέν. Καθιερώθηκε με την αναβίωση των αγώνων το 1896 προς τιμή του Αθηναίου στρατιώτη Φειδιππίδη. Ο εν λόγω στρατιώτης έτρεξε τη διαδρομή Μαραθώνα- Αθηνών για να αναγγείλει τη νίκη μας επί των Περσών με τη γνωστή φράση ‘’νενικήκαμεν’’  και αμέσως μετά έπεσε νεκρός. Υπάρχουν και στην περίπτωσή μας οι γνωστοί αμφισβητίες, αλλά, ακόμα  και αν δεν είναι βέβαιο, είναι ωραίο και εθνικό. Αξίζει δε  τον κόπο να μνημονεύεται  έστω και αποδιδόμενο στον ‘’άγνωστο στρατιώτη’’ που πρέπει να χαίρει του πανελλήνιου σεβασμού και της πρέπουσας τιμής, γιατί στη ζωή δεν είναι όλα ίδια.

Στους πρώτους  σύγχρονους Ολυμπιακούς το 1896 στην Αθήνα, τον αγώνα της φυσικής διαδρομής κέρδισε ο  νεαρός  Σπύρος Λούης από το Μαρούσι. Δεν μπορείτε να φαντασθείτε την έκπληξη και υπερηφάνεια μου όταν, επισκεπτόμενος το Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου, διαπίστωσα ότι ο δρόμος που οδηγεί σε αυτό φέρει το όνομά του. Φαίνεται ότι οι ξένοι ξέρουν να τιμούν τους άξιους.

Η απόσταση του αγωνίσματος υπολογίστηκε περί τα 42 χιλιόμετρα. Στους Ολυμπιακούς του 1908, που διεξήχθησαν στο Λονδίνο, αυτή   σταθεροποιήθηκε στα 42.195 μέτρα , που αντιστοιχεί στην απόσταση  από το Windsor Castle μέχρι το βασιλικό θεωρείο του σταδίου. Αυτή η απόσταση καθιερώθηκε επίσημα το 1921 από τη Διεθνή Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) και παραμένει μέχρι σήμερα.

Πέραν των Ολυμπιακών αγώνων, ο μαραθώνιος αποτελεί δημοφιλείς  πλέον  διοργανώσεις  σε πολλές χώρες και συχνά πλαισιώνεται από υποδιαιρέσεις της διαδρομής, για να μπορούν να μετέχουν και άτομα  που αδυνατούν να τρέξουν όλη την κλασική απόσταση .

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στον ‘’μαραθώνιο της ζωής’’, στον οποίο η απόσταση για τον καθένα μας είναι  πεπερασμένη [δηλαδή έχει αρχή κα τέλος]  με ασαφή όμως όρια. Κάποιοι  μένουν στην αφετηρία, άλλοι δεν καταφέρνουν να πάνε πολύ μακριά   και κάποιοι  ξεπερνούν  κάθε προηγούμενο όριο, γεγονός που δεν αποτελεί πάντοτε ‘’ αίσια’’ και επιθυμητή έκβαση.

Ο μαραθώνιος της ζωής , έχει πολλά κοινά με το άθλημα, όπως, ταλαιπωρία και περιπέτεια, αρχή και τέλος. Δεν έχει όμως  σαφή και σταθερή διαδρομή, ούτε κανόνες ,  όπως το άθλημα και αυτό μπορείτε να το διαπιστώσετε ενθυμούμενοι τα παιδιά της Μπιάφρα, που έπεσαν θύματα της λιμοκτονίας και τα παιδιά των εμπόλεμων ζωνών. Την τελευταία κατάσταση τη βίωσα και εγώ προσωπικά στην πείνα της κατοχής και στον δεύτερο παγκόσμιο και τον εμφύλιο πόλεμο της χώρας μας.

Τώρα πια, στα 92 μου, δεν μπορώ να ισχυριστώ με βεβαιότητα, αν υπήρξα τυχερός ή άτυχος, γιατί  στον  πόλεμο δεν υπάρχουν ποτέ τυχεροί,  αλλά μόνο νεκροί και επιζώντες. Οι πρώτοι χάνουν μεν  τη ζωή τους αλλά  γλυτώνουν τα όσα τρομερά έπονται, όπως πείνα και  δυστυχία. Οι δεύτεροι,  όπως και  στο άθλημα, έχουν  μια πεπερασμένη διαδρομή ’’ζωής’’, αλλά χρονικά αβέβαιη,   ενίοτε δε χωρίς ελπίδα .

Συμπερασματικά θα ομολογήσω με απόλυτη  ειλικρίνεια, ότι όλα αυτά τα χρόνια που ‘’επέζησα’’,  μου έδωσαν πολλές χαρές και λύπες. Οι τελευταίες όμως κυριαρχούν στη ζωή όλων μας   και σε μένα προσωπικά στριφογυρίζουν στο μυαλό,  ιδιαίτερα τις νύχτες και δεν με αφήνουν να κοιμηθώ.

Είναι αποδεκτό ότι η χαρά και η ευτυχία στη ζωή είναι φευγαλέες, αλλά υπαρκτές για όσους επιζούν και αν δε με πιστεύετε ρωτήστε όσα  παιδιά επέζησαν – μέχρι στιγμής – στη Γάζα και στην Ουκρανία. Αυτά που ‘’έφυγαν’’ δεν έχουν τουλάχιστον εφιάλτες στον μόνιμο ύπνο τους.  Αντώνης