ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΝΕΙΟ

 

                                         ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

                                    ΑΙΤΙΟ , ΑΙΤΙΑΤΟ ΚΑΙ ΑΙΤΙΟΤΗΤΑ

Πλησιάζει η ηρωική επέτειος του Πολυτεχνείου και ακόμα παραμένει ζητούμενη  η αιτιότητα,  δηλαδή η αιτιώδης συνάφεια ανάμεσά στο αίτιο και το αιτιατό [ την αιτία και το αποτέλεσμά της].  Θεωρώ ότι είναι  καιρός να ασχοληθούμε με τα πραγματικά συμβάντα  της εποχής, λαμβάνοντας υπόψη και τα γεγονότα που ακολούθησαν, με την εθνική ζημία  και  όσους και όσες  επωφελήθηκαν από αυτά. Βίωσα προσωπικά  όλα  τα γεγονότα, πριν, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου καθώς και μετά,  με τα όσα ‘’ελληνικότατα’’ επακολούθησαν. Πιστεύω δε ότι η αλήθεια δεν μειώνει το μεγαλείο της εξέγερσης και ποτέ δεν έβλαψε κανένα ούτε τη χώρα. Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι το Πολυτεχνείο αποτέλεσε το έναυσμα για τον από μακρού  υποβόσκοντα πανεθνικό  ‘’αναβρασμό’’, το τέλος όμως της  χούντας  σηματοδότησαν τα αμέτρητα εθνικά λάθη της και η αντίδραση μέσα στο ίδιο το στράτευμα.  Ας πάρουμε λοιπόν τα γεγονότα με τη σειρά τους,. 

Το αίτιον είναι σαφώς η χούντα και τα έργα της, που γνωρίζω καλύτερα από πολλούς , ότι δεν ήταν μόνο η κατάλυση  της δημοκρατίας, η πολιτική ασυδοσία και η διεθνής  ανυποληψία στην οποία οδηγήθηκε η χώρα μας, αλλά κυρίως η διεθνής ζημία που προκλήθηκε στα εθνικά μας θέματα,  ‘’ και ο νοών νοείτω ] .

Το αιτιατόν, περιλαμβάνει  τα προαναφερθέντα οδυνηρά αποτελέσματα , τον λαϊκό ακηδεμόνευτο ξεσηκωμό , την εξέγερση του Πολυτεχνείου , και την ανεπανόρθωτη  βλάβη των εθνικών μας θεμάτων,  τα οποία επίσης δεν  αναφέρω.

 Τη βεβαιότητά μου για τα γεγονότα, συναρτώ με  μια τυχαία σύμπτωση να βρεθώ τη δεδομένη στιγμή, στο γραφείο του Αντιστράτηγου, Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου. Με είχε καλέσει σε απολογία γιατί, ως επικεφαλής της υπηρεσίας μου, είχα  κάνει προσφυγή στο παραγκωνισμένο τότε Συμβούλιο της Επικρατείας, για την απρόσμενη  μείωση των αποδοχών του κλάδου μας.  Η   κατηγορία σε βάρος μου ήταν, ότι με αυτή την  ενέργειά μου,   ‘’στρέφομαι  ενάντια στην εθνική κυβέρνηση’’.

Την απολογία μου διέκοψε, στην έναρξή της,  ένα τηλεφώνημα που τον ενημέρωνε προφανώς για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και ο Στρατηγός , οργίλως  απάντησε στον συνομιλητή του: Αφήσατε αυτά τα ‘’αλητόπαιδα’’ να κάνουν όλα αυτά τα αίσχη;;;. Δεν άκουσα τι του απάντησε ο συνομιλητής του αλλά εκείνος του είπε  [συγκαταβατικά] ‘’ αν είναι έτσι το καταλαβαίνω’’.

Δεν ξέρω ακριβώς τι εννοούσε, ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, [ εγώ έχω βγάλει τα δικά μου  και το κρατώ  μόνο για μένα]. Σημειωτέον ότι την εξέγερση ακολούθησε η πτώση του Παπαδόπουλου και η ‘’άνοδος’’ του Ιωαννίδη, που επιδείνωσε τα εθνικά μας θέματα. Κατόπιν όλων αυτών η απολογία μου διακόπηκε  και δεν έγινε ποτέ, ενώ  έκανα την προσφυγή μου, η οποία απορρίφτηκε, λόγω μη δημοσίευσης της πράξης στην εφημερίδα κυβερνήσεως και  συνεπώς θεωρήθηκε ‘’τύποις άκυρη’’. Με την ευγενική βοήθεια όμως του  Εισηγητή του Συμβουλίου της Επικρατείας και τη συνέργεια φίλων παραγόντων, τελικά δικαιώθηκα και μάλιστα χωρίς καμιά προσωπική  συνέπεια.

Η ΑΙΤΙΟΤΗΤΑ στοιχειοθετείται  με την κατάλυση της δημοκρατίας, την αυθαιρεσία της χούντας και τη στέρηση των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών και κυρίως με τον τρόπο χειρισμού των εθνικών μας θεμάτων. Τίποτα από όλα αυτά όμως, δεν δικαιολογεί την καταδίκη  μιας ανωμαλίας με τη διάπραξη μιας άλλης και συγκεκριμένα τα όσα μονόπλευρα ακολούθησαν.

 Κάποιες κομματικές ομάδες επιχείρησαν να μονοπωλήσουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου, που αποτέλεσε πανεθνική πράξη ενώ συγκεκριμένα πρόσωπα  ‘’εξαγόρασαν’’ την παρουσία τους , ακόμα και το πέρασμά τους έξω από το Πολυτεχνείο.  Με την πράξη τους, αναρριχήθηκαν  στην ηγεσία κόμματος και σε υψηλές θέσεις στην ‘’επάρατη’’  Ευρωπαϊκή Κοινότητα, σε βουλευτικούς  θώκους και κέρδισαν μπόλικη δημοσιότητα και προβολή, όπως συνηθίζεται σε ορισμένους κομματικούς χώρους, ενώ κάθε προσφορά στην πατρίδα, θεωρείται καθήκον και εθνική υποχρέωση και δεν γίνεται με ανταλλάγματα !!!

Η κρατούσα άποψη, που αποδέχομαι και  προσωπικά, είναι   ότι την πραγματική ιστορία των γεγονότων, γνωρίζουν μόνο όσοι την βίωσαν και η κατασταλαγμένη καταγραφή της γίνεται  αποστασιοποιημένη, χρονικά και ιδεολογικά,  από τα γεγονότα.   Με την ευκαιρία θα ήθελα να σημειώσω ότι η απότιση τιμής σε κάθε μορφής ήρωες, απαιτεί σεβασμό και ότι η υπερβολική της προβολή και η εκμετάλλευση, αποτελεί  ‘’ύβριν’’ , την οποία συχνά ακολουθούν, η άτη η νέμεσις και η τίσις, όπως πίστευαν οι σοφοί αρχαίοι μας πρόγονοι .   Αντώνης