ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ ΤΗΣ ΕΥΦΟΡΗΣ ΚΟΙΛΑΔΑΣ

 

               ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ ΤΗΣ ΕΥΦΟΡΗΣ ΚΟΙΛΑΔΑΣ

 

 

Παρατηρώντας την τρέχουσα  πολιτική πραγματικότητα,   διαπιστώνω ότι πολλοί εκ των εκπροσώπων της συνεχίζουν ‘’το βιολί’’ τους. Περιορίζονται αποκλειστικά στην προσπάθεια εξόντωσης των κομματικών αντιπάλων τους, με ύβρεις,  συκοφαντίες και την  εργαλειοποίηση γεγονότων της επικαιρότητας. Το γεγονός μου έφερε στο νου μια   ομότιτλη ταινία του  Νίκου Παναγιωτόπουλου  του 1978.

Στο έργο, ένας πατέρας και οι τρεις γιοι του κληρονομούν ένα αρχοντικό σπίτι μαζί με την υπηρέτρια. Απομακρύνονται από τα εγκόσμια για τα επόμενα επτά χρόνια και ενεργοποιούνται μόνο με το φαγοπότι και την  ερωτική τους ικανοποίηση με την υπηρέτρια. Η αντίδραση του μικρότερου γιου κάμπτετε και ακολουθεί προσωρινά το παράδειγμα των υπολοίπων, δηλαδή την κομματική γραμμή, όπως θα λέγαμε σήμερα.

 Ένα βιβλίο όμως για τη γαλλική επανάσταση, που έπεσε στα χέρια του, τον ξεσηκώνει και τον  οδηγεί στην απόφαση να  ξεφύγει από την νοσηρή αυτή κατάσταση και τη στασιμότητα, ακολουθώντας τη φυγή της  υπηρέτριας.

 Οι κριτικές της εποχής  μιλούσαν για την αποχαύνωση και παρακμή της αστικής τάξης. O ίδιος ο σκηνοθέτης δήλωνε τότε ότι πρόκειται για μια πολιτική ταινία, με θέμα την οκνηρία και τη χαλαρότητα που έχει διαβρώσει όλες τις κοινωνικές βαθμίδες. H αλληγορική διάσταση της ταινίας δεν  έχει υποχωρήσει με τον χρόνο, αλλά τείνει να γίνει αυτοσκοπός, με  την  πλήρη ταύτιση της πολιτικής με την  κομματικοποίηση και τις συνέπειές της.

Οι εκπρόσωποι του λαού και τα κόμματα στις μέρες μας,  θεωρούν  τη λαϊκή  ψήφο κληρονομιά και με τον δικό τους τρόπο ασχημονούν σε βάρος της ‘’υπηρέτριας’’, που εν προκειμένω εκπροσωπείται από τον λαό, τον οποίον υποτίθεται ότι κλήθηκαν για ορισμένο χρόνο να υπηρετήσουν. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι τα κόμματα εθελοτυφλούν και συνεχίζουν να αποδίδουν την δημοσκοπική κατρακύλα τους,  σε  συγκυριακές και λανθασμένες  αιτιάσεις.

Προσωπικά δεν νοιάζομαι για τα όποια κόμματα, αλλά για τις επιπτώσεις της πρακτικής τους στον ταλαίπωρο ελληνικό λαό. Διερωτώμαι δε, ως πότε θα το κάνουν αυτό, ενίοτε  μάλιστα  με την ανοχή  των εύπιστων και ευαίσθητων πολιτών. Κάποιοι από αυτούς εξακολουθούν  – για τους δικούς τους λόγους – να πιστεύουν στις λαϊκίστικες προτροπές τους. Πολλοί σύγχρονοι λαοί έχουν εθιστεί να  ρέπουν προς τον λαϊκισμό και είναι άξιοι της μοίρας τους, επηρεάζοντας όμως και την μοίρα των συνανθρώπων τους. Στις δημοκρατικές χώρες τους ηγέτες επιλέγει ο λαός και πρέπει να προσέχει στις επιλογές του και όχι , ‘’κατόπιν εορτής’’,να δηλώνει ‘’κοψοχέρης’’.    Αντώνης