ΑΓΑΠΗ - ΦΙΛΙΑ - ΕΡΩΤΑΣ

 

                            ΑΓΑΠΗ – ΦΙΛΙΑ – ΕΡΩΤΑΣ

 

 

Πρόκειται για τις σημαντικότερες ανθρώπινες καταστάσεις, τις οποίες κατέταξα στον τίτλο με τη σειρά της προσωπικής μου επιλογής, χωρίς αυτό να αλλάζει στο ελάχιστο τη σπουδαιότητα και των τριών.

Αγάπη είναι να αγαπάς, χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση. Να αγαπάς αδιαφορώντας για τα αισθήματα εκείνων που εσύ αγαπάς. Αν τύχει όμως να υπάρχει ανταπόκριση νοιώθεις απόλυτα ευτυχής.

Φιλία είναι να δίνεις και να δίνεσαι στους φίλους σου, εδώ όμως απαιτείται και η αμοιβαιότητα. Είναι όμως και αυτή η κατάσταση αναγκαία για τον άνθρωπο σαν κοινωνικό ον και επιβεβαίωσή της αποτελεί η αγάπη.

Οι δυο αυτές καταστάσεις έχουν πολλά κοινά σημεία αλλά και διαφορές, όχι όμως ως προς το μέγεθος ,αφού η αγάπη και η φιλία δεν έχουν μέγεθος, υπάρχουν ή δεν υπάρχουν. Για παράδειγμα, αγαπάς τους δικούς  σου ανθρώπους , γιατί  έτσι πρέπει να κάνεις, είναι δικοί σου, είναι ‘’αίμα’’ σου. Η  αγάπη για τους φίλους μας  όμως , συνυπάρχει με τη φιλία μας, η οποία  αποτελεί προσωπική επιλογή εκατέρωθεν.

Αμφότερες οι  καταστάσεις είναι χρονικά απεριόριστες , αφού αγαπάμε και μετά θάνατον αυτούς που χάνουμε, και αυτό σημαίνει η έκφραση ότι τιμούμε τη μνήμη τους.

Ο έρωτας, αποτελεί μια  ιδιάζουσα και ξεχωριστή για τον καθένα μας κατάσταση, αφού διαφορετικά είναι και τα  χρονικά όρια διαρκείας του για τον καθένα μας. Υπάρχει ο φευγαλέος, ο αγοραίος, ο κεραυνοβόλος, ο μόνιμος και ο αιώνιος έρωτας. Ο καθένας του έχει  τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως διαφορετικές είναι και οι συνθήκες επιλογής  του.

Υπάρχουν άνθρωποι που ομολογούν ότι ερωτεύονται  πολλές φορές και υπάρχουν άλλοι που πιστεύουν ότι ο πραγματικός έρωτας έρχεται  μία και μοναδική φορά στη ζωή μας και ότι οι επαναλήψεις καταδεικνύουν την ανυπαρξία του. Πρόκειται για μπέρδεμα που συμβαίνει στη φαντασία μας και προσομοιάζουμε τον έρωτα με την έλξη ή την περιπέτεια μιας βραδιάς.

Προσωπικά ανήκω στη δεύτερη περίπτωση και πιστεύω στον αιώνιο έρωτα, ταυτίζοντας τον έρωτα με την αγάπη.

Μετά την απώλεια της συντρόφου της ζωής μου, πέρασαν δεκαετίες, έζησα πολλές ευχάριστες στιγμές αλλά – φαίνεται ότι δεν ήθελα, για άγνωστους λόγους – να ερωτευθώ ξανά. Ένα βράδυ, στη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου των Καθολικών, με χτύπησαν τα βέλη του και αναθεώρησα τις μέχρι τότε  αντιλήψεις μου. Όταν όμως, ύστερα από 12 χρόνια  έπρεπε να επιστρέψω στην Ελλάδα, αναθεώρησα και πάλι τις νέες αποφάσεις μου και με τον φόβο ότι πλησίαζα τα 70 και θα μπορούσε να μου συμβεί οτιδήποτε, σκέφθηκα την περιπέτεια της Μαντάμ Ορτάνς του Καζαντζάκη και μετά από συζήτηση με την ενδιαφερόμενη, την έπεισα ότι θα ήταν καλύτερο να μείνει με τα παιδιά της. Πού να ήξερα τότε ότι 25 χρόνια αργότερα θα είμαι ακόμα εν ζωή και θα συνέχιζα τη μοναξιά μου. Αν ξαναζούσα τη ζωή από την αρχή δεν θα έκανα το ίδιο λάθος και για τους δυο μας. Όλα αυτά μοιάζουν με μια παρτίδα σκάκι  και όλοι μας αποτελούμε τα πιόνια που τις περισσότερες φορές τα κινεί η ίδια η ζωή,χωρίς τη θέλησή μας.  Αντώνης