ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΤΌΧΟ

 

                        ΤΟ ΒΡΕΦΟΣ ΚΑΙ Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

 

 

Ο τίτλος του σημερινού μου δημοσιεύματος, αποτελεί την πλήρη αντιγραφή του τίτλου ενός βιβλίου  του γνωστού Αμερικανού παιδοψυχολόγου Μπένζαμιν Σπόκ [1903-1998], η πρώτη έκδοση του οποίου κυκλοφόρησε  σε περισσότερα από 50 εκατομμύρια αντίτυπα. Ακολούθησαν και συνεχίζονται ακόμα και σήμερα νέες επανεκδόσεις του μετά τον ίδιο από νεώτερους υποστηρικτές  της θεωρίας του.

Θα μου πείτε ίσως και τι μπορώ εγώ να εισφέρω σε ένα τόσο εξειδικευμένο επιστημονικό έργο, έξω από το γνωσιακό πεδίο μου.  Με ποιο δικαίωμα καταπιάνομαι με ένα θέμα τόσο ειδικό το οποίο αμφισβητήθηκε και  θεωρήθηκε  αμφιλεγόμενο, όπως  και ο συγγραφέας του;;; Δεν ξέρω αν απηχώ τη γενική εντύπωση, σε κάθε όμως περίπτωση, η συγκυρία τόφερε να αποκτήσω στενή σύνδεση μαζί του

Για να σας βοηθήσω, θα αναφερθώ σε μια προσωπική μου μικρή ιστορία που άρχισε στα παιδικά μου χρόνια και συνεχίστηκε αργότερα με τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού  και  προσέφυγα στη βοήθεια του  συγκεκριμένου βιβλίου για την ανατροφή του.

Όταν τη δεκαετία του 1960, βρέθηκα υπηρεσιακά  στο Βελιγράδι του Τίτο, με τις γνωστές στερήσεις κάθε ιατρικής αρωγής, η αναμονή του πρώτου  παιδιού μας προβλημάτισε. Οι φόβοι μας επιβεβαιώθηκαν στη διάρκεια του τοκετού  , αλλά και στη συνέχεια όταν νέοι και άπειροι με την σύντροφό μου και χωρίς άλλη βοήθεια,  καταφύγαμε στις οδηγίες του βιβλίου  του Μπένζαμιν Σποκ.

Αναγκασθήκαμε με τη γυναίκα μου να το διαβάσουμε πολλές φορές και με εντυπωσίασε το γεγονός ότι ο ίδιος ως  ο μεγαλύτερος  των έξι αδελφών του ασχολήθηκε με τη φροντίδα τους. Το περιεχόμενο του βιβλίου του συνεπώς αποτέλεσε ένα συγκερασμό των προσωπικών του εμπειριών. Ο Δρ. Σποκ άρχισε να διαβεβαιώνει τους γονείς ότι εκείνοι ήταν οι αληθινοί ειδικοί των παιδιών τους. Σε μια εποχή που η κοινή πεποίθηση ήταν ότι δεν πρέπει οι γονείς να αγκαλιάζουν τα παιδιά τους (ειδικά τα μωρά) όταν κλαίνε για να μην κακομάθουν, ο Σποκ πήγε κόντρα στο ρεύμα υποστηρίζοντας ότι η αγκαλιά και η στοργή επιβάλλονται γιατί κάνουν τα παιδιά πιο χαρούμενα αλλά και γιατί έτσι νιώθουν πιο ασφαλή. Η κεντρική ιδέα της θεωρίας του Σποκ ήταν ότι το να είσαι γονιός μπορεί να γίνει μια ιδιαίτερα ευχάριστη εμπειρία, που προσφέρει χαρά και στις δυο πλευρές.

 Σε μια επανέκδοση όμως του βιβλίο του, -που έφθασε στα χέρια μου κατόπιν εορτής-έκανε κάποιες αλλαγές , με κυρίαρχη την άποψη ότι ήταν λάθος του που απέκλειε την τιμωρία των παιδιών για τις ‘’παρασπονδίες’’ τους, θεωρώντας ότι αυτή τα βοηθάει να διακρίνουν το ορθό από το λάθος και να αποκτήσουν μια φυσική πειθαρχία.

Βλέποντας όλα όσα συμβαίνουν με  τα σημερινά παιδιά, οι σκέψεις μου με γύρισαν τόσες δεκαετίες πίσω στις προτροπές  του  Δρα Σποκ και τον σημαντικό ρόλο που απέδιδε εκείνος στην οικογένεια για την  γενικότερη φροντίδα του παιδιού. Ποια είναι και πού βρίσκεται η σημερινή οικογένεια, με τη νέα μορφή που έχουν διαμορφώσει οι γενικότερες συνθήκες της ζωής;;;  Πόσο μπορούν ή  επιτρέπεται στους σημερινούς  γονείς να ασχοληθούν προσωπικά με την ανατροφή  και τον έλεγχο των παιδιών τους;;; Πόσοι από αυτούς γνωρίζουν το διαδίκτυο όσον τα παιδιά τους, ώστε να τα βοηθούν στις επιλογές τους ;;; Πολλές φορές τα παιδιά είναι ‘’παρκαρισμένα’’ σε βρεφονηπιακούς σταθμούς ή ακόμα χειρότερα σε χέρια  άσχετων προσώπων ,για τη γενικότερη φροντίδα τους.

Αυτά είναι τα κύρια αίτια της παρατηρούμενης σημερινής παιδικής παραβατικότητας και  ελάχιστα βοηθούν οι γενικές ή εντοπισμένες απαγορεύσεις της Πολιτείας. Στην πολιτισμένη Αυστραλία , η γενική απαγόρευση δημιούργησε  ξεσηκωμό της νεολαίας, που συνοδεύτηκε και από μηνύσεις νέων κατά της Πολιτείας.  Ας αποδεχτούμε επί τέλους ότι  μοναδικός φορέας ορθής ανατροφής παραμένει μια σωστή οικογένεια – που σήμερα δεν υπάρχει ή αποτελεί ζητούμενο  - και η επιστροφή  στο σωστό σχολείο, γιατί και αυτό δεν μπορεί ή δεν το αφήνουν  πλέον να επιτελέσει το σημαντικό του έργο.

Η ζωή μας γενικώς αλλάζει και επιβάλλεται να αλλάξει και ο τρόπος αντιμετώπισης, γιατί με ταχύτατα εξελισσόμενες αλλαγές, θα τρέχουμε και δεν θα φθάνουμε.  Αντώνης 

                                                 ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ ΓΕΝΙΚΩΣ

 

Οι μέρες που ακολουθούν είναι ημέρες αγάπης και με το πνεύμα αυτό, γράφεται το κείμενο που ακολουθεί και μας αφορά όλους.

Θα αρχίσω το θέμα μου με την επανειλημμένα διακηρυγμένη προσωπική μου παραδοχή, ότι ‘’ αγάπη είναι να αγαπάς χωρίς όρους και ανταλλάγματα’’, γιατί τότε μετατρέπεται σε συναλλαγή και εμπορική πράξη, όπως τόσα και τόσα πράγματα στη σύγχρονη ζωή μας.

Η αγάπη αποτελεί το  συναίσθημα απόλυτης στοργής και προσωπικής αφοσίωσης, ενώ κατά τους αρχαίους  φιλοσόφους μας αποτελεί αρετή. Άσχετα με τη μορφή με την οποία εκδηλώνεται , οικογενειακή, ερωτική, πλατωνική, ακόμη και ως συμπόνια, οφείλει να είναι άδολη, ειλικρινής και  χωρίς σκοπιμότητες.

Η αγάπη βρίσκεται στο κέντρο των περισσότερων θρησκειών. Για τον χριστιανισμό αγάπη είναι ο Θεός, ενώ το θρησκευτικό σύμβολο της Κίνας, έχει στο κέντρο του μια καρδιά.

Για την επιστήμη, η αγάπη  αποτελεί  στοιχείο επιβίωσης  που αποβλέπει να  κρατήσει τους ανθρώπους κοντά, απέναντι σε απειλές  και να διευκολύνει τη συνέχιση του είδους μέσω της αναπαραγωγής.

Θα περιορισθώ, σε αυτά τα ολίγα, λόγω αδυναμίας μου να συνεχίσω,  με τη διατύπωση ότι   είναι ανάγκη του  καθενός μας να αγαπά, χωρίς να αναμένει ανταπόκριση, αν όμως συμπέσουν  και τα δυο ,βρίσκεται στους   επτά ουρανούς. Η προτροπή αγαπάτε αλλήλους της Καινής διαθήκης συντελεί στην επικράτηση ηρεμίας, ομόνοιας και αγάπης και ο νοών νοείτω.  Αντώνης