Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ

 

                         Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ  

 

 

 Στη σκέψη των αρχαίων Ελλήνων, επικρατούσε η κυκλική θεωρία για την ιστορική εξέλιξη. Ο Πλάτων, ο Θουκυδίδης, ο Πολύβιος, μας βεβαιώνουν ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο  θεωρητικός του κομμουνισμού Καρλ Μαρξ, διευκρίνιζε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα.

Με αφορμή  το Ουκρανικό πρόβλημα  και τα παζάρια της γνωστής κοινοπραξίας   για το ξεπούλημά της  Ουκρανίας, θυμήθηκα μια παλιότερη ιστορία των νεανικών μου χρόνων, η οποία επανέρχεται στην επικαιρότητα. Αυτή αφορά  τον Ολεξάντρ Ολεξάντρεβιτς Μπογκομόλετς (1881-1946), διάσημο Ουκρανό γιατρό, γνωστό για τις εργασίες του για την παράταση της ανθρώπινης ζωής, αλλά και για τον ορρό που είχε παρασκευάσει.  Σας πληροφορώ ότι για πολλά χρόνια αργότερα. πολλοί προσπαθούσαν να τον προμηθευτούν για πολλούς λόγους και για να μακροημερεύσουν!!! Κάτι ανάλογο έγινε κι αργότερα με την ‘’πικραγγουριά’’ και το νερό του Καματερού, για τη θεραπεία του καρκίνου.

Ο Μπογκομολετς ήταν πρόεδρος της Ακαδημίας των Επιστημών της Ουκρανίας και μελέτησε το φαινόμενο της μακροζωίας στην Αμπχαζία και τη Γεωργία. Για τις εργασίες του είχε την υποστήριξη του  ‘’πατερούλη’’ του ΚΚΕ, Στάλιν. Ο ομώνυμος  ορός , σύμφωνα με τον ίδιο, θα επέκτεινε την ανθρώπινη ζωή στα 140 χρόνια, κάτι το οποίο, [δυστυχώς ή ευτυχώς] δεν έγινε εφικτό.

Κάτι ανάλογο, αλλά επιστημονικό, συντελείται και στις μέρες μας, για την  αύξηση του προσδόκιμου ζωής και τα  ενδεχόμενα σχετικά’’ επακόλουθα‘’ .  

Αντιθέτως, τα ταμεία συντάξεων άρχισαν ήδη να αγκομαχούν και οι υπέργηροι, καταβάλλουν ήδη ποικιλοτρόπως, το οφειλόμενο τίμημα της μακροζωίας τους!!!

Οι σύγχρονες κοινωνίες  δεν πρόβλεψαν τις  επιπτώσεις  και φοβάμαι ότι θα βρεθούν σε αδιέξοδο, ελπίζοντας ότι δεν θα επαληθευτεί ο τίτλος του μυθιστορήματος [‘’Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν’’ (του Χόρας ΜακΚόι]. Ασφαλώς δεν αποτελούν λύση τα σημερινά ‘’παρκινγκ ευγηρίας’’, τα οποία μας επαναφέρουν σε συνθήκες του αρχαίου Καιάδα των Σπαρτιατών. Αυτό δεν αφορά μόνο τη χώρα μας αλλά  και τον υπόλοιπο πλανήτη και ιδιαίτερα τις χώρας με υπερπληθυσμό.

Οφείλω εδώ να κάνω μια διευκρίνιση, όσον φορά την αδυναμία της σύγχρονης οικογένειας να συνδράμει τα υπερήλικα μέλη της. Δεν πρόκειται για αδιαφορία αλλά για πρακτική που επιβάλλουν διεθνώς,  οι νέες συνθήκες ζωής και εργασίας. Είναι απάνθρωπο να απαιτούμε περισσότερα,  αφού αδυνατούν να ανταποκριθούν  και στις προσωπικές τους ανάγκες. Ισχύει άραγε εδώ  η αρχαία ρήση ‘’ουδέν κακόν αμιγές καλού’’;;; Παρ’ ότι το θέλω πάρα πολύ,  δεν το πιστεύω.

Προσωπικά βιώνω το κακό και δεν βλέπω – ίσως λόγω των προβλημάτων όρασης της ηλικίας  μου - πού βρίσκεται και αν πρέπει να αισιοδοξώ, για  το καλό. Το γεγονός μου θυμίζει  μια παλιά  πολιτική υπόσχεση στα ‘’τιμημένα γηρατειά’’ για καλύτερες ημέρες. Είναι βέβαιο ότι προσωπικά δεν θα τις προλάβω, ας γίνει κάτι να τις   χαρούν τουλάχιστον οι νεώτεροι!!!    Αντώνης