ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

 

                                            ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

 

       Βλέποντας  πρόσφατα για πολλοστή φορά τη  γνωστή στο ευρύ κοινό  ομότιτλη ταινία, θα επιχειρήσω μια γενικότερη  ρεαλιστική προσέγγιση του φαινόμενου της σύγχρονης  ανθρώπινης μοναξιάς  και ιδιαίτερα τις γιορτινές ημέρες. Θα προσπαθήσω  να προσεγγίσω το θέμα  με τη γνωστή μου μέθοδο της ‘’αυτογραφικής αφήγησης’,  στηριζόμενος κυρίως  σε προσωπικά μου   βιώματα και εμπειρίες.

Η ταινία, η οποία  λόγω της επιτυχίας της, συνοδεύτηκε από πέντε συνέχειες,  αφορά μια οικογένεια  από  το Σικάγο που ταξιδεύει στο Παρίσι για τα Χριστούγεννα. Κάποιες έκτακτες καταστάσεις,  συνέτειναν να ξεχαστεί ο οκτάχρονος γιος τους στο σπίτι. Ο μικρός οργανώνει τη μοναξιά του και φθάνει στο σημείο να αποτρέψει και  μια ληστεία .

 Προσπαθώντας να συνταιριάσω το θέμα της ταινίας με τη δική μου μοναξιά,  βρήκα μια βασική διαφορά. Ο μικρός ήρωας της ταινίας έμεινε μόνος από λάθος των γονιών του,  σε αντίθεση με την περίπτωσή μου,  που αποτελεί γενικότερο σύμπτωμα των καιρών  και προσωπικής μου  επιλογής. Για να καλύψω το λάθος μου και άλλες συντρέχουσες καταστάσεις, αποδέχτηκα τη μοναξιά μου, χαρακτηρίζοντάς την μοναχικότητα. Περιορίζομαι σε  αναπολήσεις στο παρελθόν και νοσταλγική μελαγχολία, στοιχεία που αποτυπώνω σε βιβλία, στην ιστοσελίδα μου  και μοιράζομαι, μαζί με ποικίλα άλλα θέματα με e-mail, με μια εκατοντάδα φίλων και γνωστών. Για να είμαι ειλικρινής, για τις γιορτές ήμουν έτοιμος να πορευτώ και φέτος  κατά τις επιλογές μου, θεωρώντας και τη μελαγχολία σαν μια φυσική και ενίοτε αναγκαία  ανθρώπινη αναγκαιότητα.

Μια σοφή παροιμία, που δεν εξαιρεί ούτε τους άθεους μα ούτε τους αθεόφοβους, λέει :‘’ Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων άλλα δε Θεός κελεύει’’: Φαίνεται δε ότι ο Μεγαλοδύναμος φρόντισε να συμπεριλάβει και  την ταπεινότητά μου στα κελεύσματά του. Έστω και σε δυό δόσεις  [ στην  πρώτη η μικρή μου εγγονή με την κόρη μου- μητέρα της, τα Χριστούγεννα και στη δεύτερη η μεγάλη μου εγγονή  με τα  δισέγγονά μου - παιδιά της , επίσης με την κόρη μου, την Πρωτοχρονιά] απόλαυσα την παρουσία  όλων των διαβιούντων στην       Ελλάδα οικείων μου.

Γέμισε το σπίτι μου με  αγάπη και τις παιδικές φωνούλες  των δισέγγονων μου, με δυνατά    τσιρίσματα και το ‘’ριψοκίνδυνο’’  τρεχαλητό του  δίχρονου  Νικόλα  και από τη θαυμαστή ωριμότητα για την ηλικία του, του  λίγο μεγαλύτερου αδελφού του Άγγελου – όνομα και πράγμα.  Αμφότεροι – ο καθένας με τον τρόπο του-  ομόρφυναν τη μονότονη γαλήνη της καθημερινότητάς μου. Ο Νικόλας με έκανε να παραβλέψω την ‘’κουτσαμάρα’’ μου, για να προλαβαίνω τις οριακές σκανταλιές του, δοκιμάζοντας και τις προσωπικές μου αντοχές ενώ ο Άγγελος αποτέλεσε έναν  εξαίρετο συνομιλητή μου.

Με υπόμνηση της εγγονής μου, επανέφερα από το χρονοντούλαπο, με αρκετή καθυστέρηση,  το παλιό μου χριστουγεννιάτικο  πλαστικό  δέντρο με τα εναλλασσόμενα πολύχρωμα λαμπάκια.  Θαύμασα  την εγγονή μου για το κουράγιο και την χαλαρή καθημερινή αντιμετώπιση του γλυκούλη αυτού μικρού Ταρζάν. Από ό,τι δε με πληροφόρησε,  οι ‘’ταρζανιές’’ του συνεχίστηκαν εντονότερα  κατά τη χθεσινή επιστροφή τους στην Αθήνα, με τις διάφορες παρακάμψεις που επέβαλαν οι αγροτικές κινητοποιήσεις,  παρά την καθήλωσή του  στο παιδικό του καθισματάκι. Ζητώ συγνώμη που το ενδιαφέρον μου εντοπίστηκε κυρίως στα δισέγγονά μου, ελπίζω όμως  να μου το δικαιολογήσουν, ενθυμούμενοι την παροιμία ‘’του παιδιού μου το παιδί δυο φορές παιδί δικό μου’’. Σκεφθείτε δε τη λογαριθμική πλέον κλίμακα που ισχύει για τα δισέγγονα.

 Αυτό  δεν μου στέρησε τη χαρά της διπλής παρουσίας της κόρης μου, ενώ με τον γιο μου και την οικογένειά του περιοριστήκαμε για φέτος στην τηλεφωνική μας επικοινωνία.

Χαίρομαι και ευχαριστώ για τη συμπαράσταση των οικείων μου. Παρά το γεγονός ότι δεν είμαι θρησκόληπτος και πολύ καιρό τώρα , ούτε καν ενεργός τυπικά χριστιανός, πιστεύω ότι ο Θεός , ρίχνει συχνά το βλέμμα του σε όλα   τα πλάσματά  του, κάθε φορά που  χρειάζονται τη βοήθειά του.  Αντώνης