ΕΝΑ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ 

                    ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ [ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ]   

 

 

Έξι μήνες μετά την επιστροφή μου  στην Πατρίδα και με δική μου θέληση  – αφού γνώριζα καλά μια ’’συγγενή’’ σλαβική γλώσσα, πήρα μετάθεση για την Τσεχοσλοβακία. Αυτή τη φορά η μετακίνησή μου έγινε οδικώς, ώστε να ξαναδώ και τη χώρα που πρόσφατα είχα εγκαταλείψει.

Στην περιοχή της πόλης των Σκοπίων, μου έγινε ο πρώτος τυπικός έλεγχος της τροχαίας. Τους έδωσα τα χαρτιά μου, με ‘’συνημμένο’’ ένα πεντοδόλαρο, και μου τα επέστρεψαν χωρίς έλεγχο, ευχόμενοι μου καλό ταξίδι. Στον  δεύτερο, έλεγχό επαναλήφθηκε το ίδιο κοντά στο Βελιγράδι, αλλά αυτή τη φορά χωρίς ‘’συνημμένο’’. Βλέποντας όμως ότι είμαι Έλληνας, μου ευχήθηκαν καλό ταξίδι,  χωρίς  κανένα έλεγχο. Το ίδιο επαναλήφθηκε στην περιοχή Κροατίας και Σλοβενίας, με κανονικό έλεγχό και τις ίδιες ευχές, αλλά και πάλι χωρίς χαρτονόμισμα. Το συμπέρασμα δικό σας.

Πρώτη μου διαπίστωση είναι ότι στους έξι μήνες που έλειψα από τη χώρα τους, δεν είχε αλλάξει τίποτα και αυτό με χαροποίησε ιδιαίτερα. Συνέχισα μέσω Αυστρίας και νόμισα ότι είχα αλλάξει πλανήτη. Κατάλαβα αμέσως ότι μπήκα σε ελεύθερη χώρα και  θεώρησαν περιττό κάθε έλεγχο , αφού δεν υπήρχε παράβαση.

Ένοιωσα αμέσως και χωρίς να  διαβάσω  πινακίδες του δρόμου,  ότι είχα μπει στην Ευρώπη. Έλλειπε  ο αυθορμητισμός  και περίσσευε η σοβαροφάνεια, αλλά αργότερα, όταν γνώρισα καλά την Αυστρία, βεβαιώθηκα ότι πρόκειται για μια χώρα με σοβαρούς πολίτες και ίσως εκεί οφείλεται  η γενικότερη κατάσταση της χώρας. Και μετά;;;

Μετά μπήκα στην ενωμένη τότε Τσεχοσλοβακία με συνεχείς ελέγχους [χωρίς συνημμένο], διέκρινες όμως μια κατήφεια που κρυβόταν πίσω από τα σκυθρωπά πρόσωπα. Στη διάρκεια της μακράς διαμονής μου στη χώρα κατάλαβα ότι πρόκειται για μια χώρα με πολιτισμό    που ,κάτι τον διέκοψε.  Ύστερα από  ένα δύσκολο ταξίδι σε κακό οδικό  δίκτυο, έφθασα επί τέλους στην Πράγα. Πέρασα από την Πρεσβεία η οποία είχε ενημερωθεί υπηρεσιακά για να μου βρει και σπίτι και προσωπικά για την ώρα άφιξης μου, διότι μετέφερα και διπλωματικό φάκελο.

Μου άνοιξε μια γηραιά κυρία, ντόπια, η οποία μου έδωσε το όνομα του ξενοδοχείο που θα διανυκτέρευα και μου είπε ότι έχω να το αφήσω στην ίδια. Μπροστά στην άρνησή μου να της παραδώσω το φάκελο, ειδοποίησε τον Πρέσβη που διέμενε στον επάνω όροφο , ο οποίος απολογήθηκε για το συμβάν. Μου πρόσθεσε ότι είχε δώσει εντολή σε συγκεκριμένο υπάλληλο να με περιμένει και να με οδηγήσει στο ξενοδοχείο που βρισκόταν έξω από την Πράγα. Το γεγονός μου επιβεβαίωσε αργότερα και ο υπάλληλος , ο οποίος μου δικαιολογήθηκε ότι του έτυχε κάτι έκτακτο και δεν μπόρεσε να με περιμένει.

Ύστερα από περιπλανήσεις εντόπισα το ξενοδοχείο μου ‘’ΙΝΤΕΡΝΑΣΙΟΝΑΛ’΄, στο οποίο οι διανυκτερεύσεις μου παρατάθηκαν για έξι μήνες, λόγω έλλειψης στέγης, παρά την έγκαιρη υποβολή του αιτήματος από την       Πρεσβεία. Σημειώστε ότι στη χώρα τα πάντα ανήκαν στο κράτος και τη μοναδική αρμοδιότητα  εξεύρεσης κατοικίας για τα μέλη των Πρεσβειών  είχε το γραφείο του Υπουργείου των Εξωτερικών  SPRAVA SLUSBA, αποκαλούμενο και                ‘’Γραφείο  Εξυπηρέτησης Διπλωματικού Σώματος.’’ Με δεδομένες τις δυσκολίες    της απόστασης από την Πρεσβεία και ιδιαίτερα της τετράχρονης κόρης μας που  απαιτούσε ειδική διατροφή και ησυχία, που δεν διέθετε ένα τεράστιο ξενοδοχείο, σκέφθηκα   να δράσω πονηρά.  Επηρεάστηκα  και από το γνωστό βιβλίο του Ρώσου  συγγραφέα   Ρομανώφ  Παντελεήμων ‘’ για τρία ζευγάρια  μεταξωτές κάλτσες’’, που είχα  διαβάσει πρόσφατα και είχε αποτελέσει μεγάλη έκπληξη στην τότε Σοβιετική Ένωση.

Την επομένη κιόλας, επισκέφθηκα το αρμόδιο γραφείο. Με χαρά διαπίστωσα ότι τον φάκελο μου χειριζόταν μια ευειδέστατη  νεαρά Τσεχίδα και κινήθηκα σύμφωνα με τις υποδείξεις του βιβλίου. Αφού της ανέφερα τις δυσκολίες, τη ρώτησα τι έχει να μου προτείνει για να βγω από το αδιέξοδο ‘’και εγώ δεν το ξεχάσω’’. Αφού έκανε ότι ψάχνει, μου απάντησε ότι αυτή την περίοδο είχαν πολλές αφήξεις και δεν έβρισκε σπίτι όπως περιγράφεται  στο αίτημα της Πρεσβείας μας.

Αφού τη διαβεβαίωσα ότι δέχομαι οποιοδήποτε σπίτι αρκεί να καλύπτει της ανάγκες της οικογενείας μου, μου πρότεινε το αρχοντικό του συγγραφέα Φράντς Κάφκα, στο κέντρο της πόλης, που είναι πολύ μεγάλο και έχει σαν προϋπόθεση να προπληρώνεται το ενοίκιο για ένα χρόνο. Αναγκάσθηκα να συγκατανεύσω και την ευχαρίστησα  θερμά για το ενδιαφέρον της, ρωτώντας την παράλληλα ποιο ‘άρωμα της αρέσει κα τι χρώμα μπλούζας φοράει.  Σε μια εβδομάδα εγκαταστάθηκα στο σπίτι μου  και εκείνη με πολύ χαρά παρέλαβε μια κόκκινη μεταξωτή μπλούζα και το άρωμα  της αρεσκείας της, που  αγόρασα από τη Βιέννη [ 300  χιλιόμετρα δρόμος , αλλά χαλάλι της!!!  Πάντα πρέπει να διαβάζουμε γιατί, πέραν της ευχαρίστησης, μπορεί  να μας φανούν και χρήσιμα .

Το σπίτι, εσωτερικής επιφάνειας  360 τ.μ.,ψηλοτάβανο, έξι μεγάλα παράθυρα βιτρό. με τοίχους σαν οχυρό,  τέσσερα υπνοδωμάτια και δυο μεγάλα σαλόνια, το ένα των οποίων είχε εσωτερική επένδυση με  ξύλο καρυδιάς. Σε ένα μέρος του σπιτιού φιλοξένησα  για κάποιους μήνες και νεοφερμένο  υπάλληλο   μέχρι να του βρουν σπίτι.  Στο σπίτι αυτό θα επανέλθουμε αργότερα γιατί είχε και αυτό  τις δυσκολίες του.

Στο σημείο αυτό θα κάνω μια παρένθεση για να αναφερθώ σε δυο αποσπάσεις μου στη Γερμανία, τη μία από το Βελιγράδι και την άλλη, που σχετίζεται με το σπίτι ,από την Τσεχοσλοβακία, το 1960 και το  1968 αντίστοιχα.

Η πρώτη το 1960, που δημιουργήθηκε ένα πρόβλημα με δημοσίευμα στον επαρχιακό Τύπο και σε αναδημοσίευση του στο γνωστό DER  SPIEGEL Μου έδωσαν εντολή να μεταβώ προσωρινά στη Βόννη, για  ενίσχυση υπθ προσωπικού της Πρεσβείας.  Γινόταν αναφορά για κάποια σχέση συζύγου Υπουργού, με τον Γερμανό Φρούραρχο Θεσσαλονίκης. Στη Βόννη πήγα χωρίς την οικογένειά μου, που έμεινε στο Βελιγράδι. Η Πρεσβεία κατηγορήθηκε από το Υπουργείο μας των Εξωτερικών ότι δεν αντέδρασε στο  δημοσίευμα και πήρε διαστάσεις κατά της Κυβέρνησης μετά με την προβολή του από το Spiegel. Δεν θα αναφερθώ στα πραγματικά γεγονότα τα οποία άλλωστε δεν γνωρίζω, σημειώνω όμως ότι  Πρέσβης στη Βόννη ήταν ο Θ. Υψηλάντης, απόγονος της γνωστής οικογένειας των Φαναριωτών, ο οποίος , στις επόμενες εκλογές εξελέγη Βουλευτής Αθηνών με την Ένωση Κέντρου, χωρίς να εμφανισθεί ποτέ δημοσίως!!!

Η δεύτερη όμως το 1960 από την Πράγα, έγινε την Άνοιξη του 1968 και  είχα προπληρώσει το ενοίκιο του σπιτιού μου  στην Πράγα. για ολόκληρο το έτος. Την εποχή εκείνη το Σύμφωνο Βαρσοβίας, είχε περικυκλώσει με στρατιωτικές ασκήσεις ολόκληρη τη χώρα, λόγω αντίθεσης στην ‘’Άνοιξη της Πράγας’’ του Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ. Τις ημέρες εκείνες είχε αφιχθεί στην Πρεσβεία, ένας νέος Εμπορικός Ακόλουθος  από τη Βόννη – με τη γυναίκα του – και κατά τα  γνωστά δεν εύρισκε σπίτι. Αλτρουιστικά σκεπτόμενος και έχοντας βιώσει προσωπικά το πρόβλημα, του παραχώρησα δωρεάν το σπίτι μου για όσο καιρό θα απουσιάζω, διότι είχα την εντύπωση ότι  αυτό δεν θα κρατήσει πολύ.

Η μετάθεσή μου στη Βόννη έγινε για να αντικαταστήσω συνάδελφο που είχε χαρακτηρισθεί χουντικός, σιη διάρκεια που η χούντα κυβερνούσε τη χώρα. Έφθασα στη Βόννη, αφήνοντας την οικοσκευή μου στο τελωνείο, για τη φύλαξη της οποίας πλήρωνα προσωπικά το κόστος, το οποίο αυξανόταν κάθε μήνα.  Πρέσβης ήταν ο Αλέξανδρος Κύρου της γνωστής οικογένειας της εφημερίδας ΕΣΤΙΑ. Με δέχτηκε με πολύ ενδιαφέρον και μού είπε ότι σύντομα θα φύγει ‘’ο άλλος’’ και θα μείνω εγώ. Του απάντησα ότι, πέραν του γεγονότος ότι δεν επιθυμώ να μείνω εκεί με το κλίμα τρόμου που επικρατεί, ο ‘’άλλος’’ με διαβεβαίωνε ότι δεν πρόκειται να μετακινηθεί και να λάβω τα μέτρα μου.

Εν πάση περιπτώσει ο καιρός έτρεχε, ο Στρατιωτικός Ακόλουθος στη Βόννη [ονόματι Περεσιάδης], συμμαθητής στην Ευελπίδων και  φίλος του Παπαδόπουλου, είχε παραπέμψει στο ΕΑΤ-ΕΣΑ το μισό προσωπικό  των Ελληνικών Αρχών στη Γερμανία και ο Πρέσβης μου συνέχιζε τις διαβεβαιώσεις του.

Ο ‘άλλος’’ με διαβεβαίωνε ότι τον εκβίαζαν οι στρατιωτικοί, ότι  δήθεν έδινε πληροφορίας στον  Παύλο Μπακογιάννη στον σταθμό του  Μονάχου. Μου είχε φερθεί πολύ φιλικά μέχρι που μου δάνεισε τηλεόραση και άλλα οικιακά σκεύη, αφού διέμενα σε επιπλωμένο σπίτι , χωρίς την οικοσκευή μου.

Ύστερα από  κάποιες ημέρες, μου πρότεινε μαζί με την οικογένειά μου και τη γυναίκα του να πάμε στο γειτονικό Μπάντ Γκότεσμπεργκ, να παίξω γκολφ, που είχε ακούσει ότι μου αρέσει. Πράγματι πήγαμε [70 χιλιόμετρα μακριά] αλλά όταν φθάσαμε είχε  μια τρομερή καταιγίδα .  Ύστερα από αρκετή ώρα, αποσυρθήκαμε οι δυο μας και πήγαμε στο πίσω μέρος του κέντρου , στο γήπεδο του μίνι γκολφ. Δεν προλάβαμε να πάρουμε τα όργανα για το παιχνίδι και ξαφνικά βρέθηκαν ‘’τυχαία’’ μπροστά μας ο στρατιωτικός ακόλουθος Περεσιάδης με δυο-τρείς δικούς του – όπως μου είπε και με αυστηρό ύφος μου μήνυσε ότι δεν θέλει να λαμβάνω γνώση των εγγράφων του στρατιωτικού γραφείου προς την ΚΥΠ και να τον ενημερώνω για τα έγγραφα της Πρεσβείας.

Κράτησα την ψυχραιμία μου και απάντησα: ‘Έχετε δίκιο και στις δυο περιπτώσεις, οπότε αύριο πρωί-πρωί, θα ενημερώσω τον Πρέσβη μου, που είναι ο φυσικός μου προϊστάμενος και εκπροσωπεί τη χώρα για να αποφασίσει. Με πλησίασε απειλητικά χωρίς να με αγγίξει και μου τόνισε αυστηρά ότι αυτό δεν θα το πω σε κανένα και εξαφανίστηκε με την κουστωδία του. Είναι προφανές ότι, χωρίς να πούμε λέξη,  πήραμε και τις οικογένειές μας και επιστρέψαμε στα σπίτια μας. Το επόμενο πρωινό, ενημέρωσα τον Πρέσβη μου για όσα μου συνέβησαν  εκείνος επέμενε ότι θα μείνω και ο ’’άλλος’’ θα πάρει πόδι.

Σημειώνω ότι ο Αλέξης Κύρου έμενε στη Βόννη με παρατάσεις εξάμηνης διάρκειας, με επιμονή του Υπουργού Εξωτερικών Πιπινέλη, γιατί ως καθηγητής σε γερμανικά Πανεπιστήμια, μπορούσε να καλμάρει τους γερμανούς.

Ένα-δυο μήνες αργότερα ,έφθασε ένα προσωπικό τηλεγράφημα του Πιπινέλη για τον Πρέσβη, με το οποίο τον παρακαλούσε να παρατείνει την παραμονή του στη Βόννη για ένα ακόμα εξάμηνο. Το πήγα αμέσως  στο γραφείο του και εκείνος  ψιθύρισε ότι δεν αντέχει άλλο, μετά από 44 χρόνια στην υπηρεσία. ‘Εκμεταλλεύτηκα’’ την ευκαιρία και τον ρώτησα: Τρείς μήνες τώρα μου επαναλαμβάνετε ότι θα φύγει ο ‘’άλλος’’ και θα μείνω εγώ που δεν το  θέλω, τι νομίζετε ότι θα γίνει αν εσείς τελικά φύγετε;;;

Με κοίταξε στα μάτια, έξυσε το κεφάλι του και έγραψε δυό λόγια, παρακαλώντας με να το στείλω αμέσως στον Πιπινέλη. Το περιεχόμενο του σημειώματος ήταν επί λέξει το εξής: Διαπιστώσας  ότι θέμα [ ανέφερε το όνο μα του ‘’άλλου‘’] κατέστη εθνικό, παρεκάλεσα κύριο Ταρνανά επιστρέψει στην θέση του [ Πράγα] υποβάλλω δε άμα την παραίτησή μου’’.

Εγώ μεν επέστρεψα περιχαρής στην         Πράγα όπου με περίμεναν καινούργιες περιπέτειες, και η Σοβιετική εισβολή αλλά ο Πρέσβης,  επιστρέφοντας οδικώς στην Αθήνα, λίγο μετά τη Βόννη,έπαθε καρδιακή προσβολή και έχασε τη ζωή του.

Μια απλή ιστορία με τραγικό τέλος. Η ζωή όμως συνεχίζεται όπως και το οδοιπορικό μου. Αντώνης