ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ ΤΗΣ ΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

                      ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΑΛΑΝΤΗ ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

Σήμερα. Μεγάλη Παρασκευή, κάθε Χριστιανός, αισθάνεται και ζει την ανάμνηση της σταύρωσης του Χριστού, με μια λύπη αλλιώτικη , βέβαιος  ων για την Ανάσταση που ακολουθεί. Το πνεύμα αυτό  την μετατρέπει σε χαρμολύπη τόσο στους στίχους όσο και στην μελωδία  των εγκωμίων που τη συνοδεύουν. Στο ίδιο πνεύμα της ημέρας θα μείνουμε και εμείς και δεν θα εκτραπούμε σε όσα εξακολουθούν να απασχολούν τη δεινή πραγματικότητα της περιοχής.

Ευτύχησα να ζήσω και να μεγαλώσω στην Αταλάντη, μια μικρή πόλη της Φθιώτιδας, στην οποία υπήρχε – δεν γνωρίζω πια αν υπάρχει ακόμα – μια πολύ  σπουδαία τετραφωνική χορωδία, η οποία μετείχε και ως εκκλησιαστική στις καθημερινές ιερές τελετές. Η άμεση ή έμμεση έναρξη της αναφέρεται στον γνωστό μουσουργό και δημιουργό γνωστών χορωδιών ανά τη χώρα, Αλέξανδρο Αινειάν,  συμπεριλαμβανομένης της γνωστής και στην Ευρώπη παιδικής  χορωδίας της Λαμίας .

Στη χορωδία πρωτοστατούσαν και δυο αδελφοί της μητέρας μου, αμφότεροι σπουδαίοι τενόροι και εγώ  βρισκόμουν από παιδί ανελλιπώς ανάμεσα τους. Στον ‘’γυναικωνίτη’’ της εκκλησίας, πίσω και πάνω από το εκκλησίασμα , ήταν η μόνιμη θέση της χορωδίας και εκεί έγινε η διαπίστωση ότι υπάρχει κληρονομικότητα και στη μουσική.

Αργότερα, όταν βρέθηκα στην Αθήνα, παρακολούθησα μαθήματα και στη χορωδιακή σχολή του Διονύση και της Καίτης Αποστολάτου, όπου διαπίστωσαν τις  φωνητικές μου δυνατότητες και μου ζήτησαν να λάβω μέρος σε διαγωνισμό χορωδών στην Εθνική Λυρική Σκηνή στο κτήριο Ολύμπια, στην οδό Ακαδημίας. Η χαρά μου ήταν τόσο μεγάλη, ώστε το επόμενο Σαββατοκύριακο έσπευσα να ενημερώσω δια ζώσης,  τους  γονείς μου. Την εποχή εκείνη σπάνιζαν και τα τηλέφωνα στην επαρχία.

Ο δωρικός Μακεδόνας πατέρας μου, που γνώριζε μόνο τη βιοπάλη, με προσγείωσε στη γνωστή του πραγματικότητα, με τις φράσεις: Συγχαρητήρια παιδί μου. Αφού έκανες το κέφι σου, άντε τώρα να βρεις καμιά δουλειά για να βγάζεις το ψωμί σου’’. Δεν πρέπει να παραλείψουμε ότι αυτά συνέβησαν τη δεκαετία του 1950, με τις σχέσεις των γονιών με τα παιδιά πολύ διαφορετικές και εγώ υπηρετούσα ακόμα στο στρατό.

Παρακολούθησα τα μαθήματα μέχρι να απολυθώ, έλαβα μέρος στις δοκιμές και σε  μια  μόνο παράσταση [ το τροβατόρε] και παίρνοντας το απολυτήριο του στρατού έδωσα εξετάσεις στο Υπουργείο Εξωτερικών και ομολογώ ότι δεν το μετάνιωσα. Δεν μου έφυγε όμως ποτέ τα μεράκι για την όπερα και η λυρική φωνή έγινε  ιδιωτικό ατού μου στην όμορφη ιδιωτική μου ζωή, Αυτή τη στιγμή δεν είμαι σίγουρος ότι ‘’σπαταλήθηκε’’ ένα μουσικό ταλέντο της χώρας μας, σίγουρα όμως μετουσιώθηκε σε μια ευχάριστη παρουσία για φίλους και γνωστούς της παρέα μου, αποκομίζοντας π και εγώ τα ‘’ταπεινά μου κέρδη’’ από τους φίλους κι κυρίως τις φίλες του bel canto.

Όταν  υπηρέτησα στις Βρυξέλλες, μια Μεγάλη Παρασκευή σαν και σήμερα, μετά την μικρή περιφορά του Επιταφίου της Ελληνορθόδοξης Μητρόπολης, επέστρεψα με τα παιδιά μου σε γνωστή μου Ελληνική ταβέρνα για να βρω κάτι νηστίσιμο για να φάμε. Ο μουσικός ήταν καινούργιος και έπαιζε τα δικά του. Τον  παρακάλεσα να κάνουμε μια δοκιμή με τα εγκώμια αλλά σε χορωδιακή μορφή.

Αυτό ήταν, από την επόμενη χρονιά, τη Μεγάλη Παρασκευή,  υπήρχαν τα νηστίσιμα και με τους μουσικούς ‘’ψάλλαμε’’  ύμνους της ημέρας και κατ’ επανάληψη το ‘’μινόρε’’ με τη χαρμολύπη που προσέλκυε και τους ντόπιους Καθολικούς.

Θυμάμαι μια ανάλογη  βραδιά, βρέθηκαν στο μαγαζί όλοι οι καλλιτέχνες της όπερας των Βρυξελλών, μετά το τέλος της παράστασης και άκουγαν με θαυμασμό το ντουέτο μου  με τον τενόρο ιδιοκτήτη του καταστήματος την εκτέλεση του κλασικό μινόρε ‘’ η ζωή εν Τάφω’’ και μας ζήτησαν κ αι το γνωστό ‘’μπιζάρισμα’’.

Καλή Ανάσταση , χρόνια πολλά σε όλους σας. Αντώνης