POT - POURRI 

                                 POT - POURRI

 

 

   Σήμερα Κυριακή, αα χρησιμοποιήσω  έναν παραβολικό τρόπο αφήγησης, με  αναφορές σε μια ποικιλία από διάφορα θέματα – όπως  προϊδεάζει και ο ‘’παιχνιδιάρικος’’  γαλλόφωνος τίτλος του παρόντος, δίνοντας προτεραιότητα σε μια πιο εύθυμη παρουσίαση του πονήματός μου. Επί της ουσίας όμως του περιεχομένου,  δεν  θα  πάρω  προσωπική θέση, αφήνοντας σε σας την όποια κριτική.

Το χθεσινό βράδυ, χωρίς να ξέρω γιατί, στριφογύριζε στο μυαλό μου ένα παλιό, πασίγνωστο, ανέκδοτο, για τον βοσκό που, ήθελε  ‘’να διασκεδάσει τη μοναξιά του με την αφέλεια  των συγχωριανών του. Κάθε βράδυ λοιπόν φώναζε από το  μαντρί του ‘’λύκος στα πρόβατα’’ και εκείνοι από αλληλεγγύη έτρεχαν στο γειτονικό βουνό για να τον βοηθήσουν να τους αποτρέψει. Αυτό έγινε πολλές φορές οπότε,  και  οι   αφελείς και εύπιστοι ακόμα κατάλαβαν ότι τους  έλεγε   ψέματα για  να τους υποβάλει σε μια περιττή και ανώφελη ταλαιπωρία.  Κάποιο  βράδυ όμως, εμφανίστηκαν πραγματικά οι λύκοι στο κοπάδι του, αλλά κανένας  δεν  πίστεψε τις οιμωγές του και οι  ‘’κακοί λύκοι’’- που, παραλλαγμένοι, υπάρχουν παντού και πάντα-  του κατασπάραξαν τα πρόβατα. Τα ενδεχόμενα ηθικά διδάγματα δικά σας!!!

Το διήμερο που πέρασε, διαδραματίστηκαν  σημαντικά πράγματα στη χώρα μας, που επηρεάζουν τις ζωές και την ασφάλεια όλων μας και κυρίως τη διεθνή μας θέση, για τα οποία όμως  - όπως προείπα – δεν θα πάρω προσωπική θέση.

 Χθες το βράδυ άνοιξα  την τηλεόραση τυχαία σε ένα γνωστό κανάλι και συνέπεσε με την τοποθέτηση      εκπρόσωπου  γνωστού Κόμματος [πλην του ΚΚΕ], ο οποίος  διεκτραγωδούσε το κατάντημα της χώρας  μας. Ανέφερε ότι ‘’ξοδέψαμε’’ περισσότερα από τρία  δισεκατομμύρια για  εξοπλισμούς, για να μας πουν δυο ψεύτικα λόγια, για τα οποία  θα  πληρώνουμε και στο μέλλον και πολλά άλλα που δεν θέλησα να ακούσω και τρομάξω περισσότερο.

Στην αρχή νόμιζα ότι αναφερόταν σε λόγια του κ. Ερντογάν, διαπίστωσα όμως ότι εξέφραζε προσωπική και κομματική άποψη και λυπήθηκα πολύ. Προκειμένου να αποφύγω τα κλάματα για την πρόσθετη ατυχία μας,  έκανα  ζάπινγκ στα περισσότερα κανάλια και άκουσα εντελώς διαφορετικά λόγια από ειδικούς επιστήμονες, που μιλούσαν με πολύ κολακευτικά σχόλια. Προς στιγμήν σκέφθηκα ότι οι δεύτεροι ήταν ‘’βαλτοί ή πληρωμένοι’’ και περιορίστηκα στην πραγματική ειδησεογραφία και όσα άκουσα με τα αφτιά μου από τις ομιλίες των ηγετών, βγάζοντας τα προσωπικά μου συμπεράσματα, που δεν πρόκειται να αναφέρω, φοβούμενος μήπως,  –  λόγω κι της   ηλικίας μου -  θεωρηθώ κατάλοιπο των καταδοτών των παιδικών μου χρόνων. Πέρασε μάλιστα από το μυαλό μου ότι μου χρειάζεται μια μικρή ψυχανάλυση, γιατί προβληματίστηκα σφόδρα με όσα άκουσα αυτό το διήμερο της επίσκεψης του Γάλλου Προέδρου στη χώρα μας.

Συνειρμικά,  θυμήθηκα ένα συναφές περιστατικό της δεκαετίας του 1950, που υπηρετούσα τη θητεία μου στο Στρατόπεδο του  Χαϊδαρίου. Όταν παίρναμε άδεια εξόδου και ελλείψει χρημάτων, κατεβαίναμε πεζοί στην Αθήνα,  περνώντας έξω από το «Δρομοκαΐτειο»  Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής .. Πολλοί από τους εσώκλειστούς ήταν ‘’κολλημένοι’’ στην περίφραξη για να ανταλλάξουν δυο λόγια με τους διερχόμενους. Ένας από την παρέα μας ρώτησε έναν από αυτούς με πνεύμα αφελές ίσως και ‘’δηκτικό’’, πόσοι είστε εδώ μέσα;;; Η αποστομωτική απάντησή του  ασθενούς ήταν ,’’ δεν ξέρω ακριβώς πόσοι, αλλά εσείς έξω είστε σίγουρα περισσότεροι’’.

 Στην διάρκεια του τελευταίου διημέρου, τα λόγια αυτά του ‘’ασθενούς’’ αντήχησαν τρομακτικά στα αφτιά μου  και  διερωτώμαι μήπως  είναι καιρός για  μια ομαδική ψυχοθεραπεία όλων μας,  αφού είναι βέβαιο ότι κανένας δεν κατέχει την μία και μοναδική αλήθεια, χωρίς να εξαιρούνται οι παντοειδείς ‘’ξερόλες’’ της εποχής μας Πάντως τα όσα ακούγονται τελευταία δεν έχουν σχέση με τα γνωστά fake news, εγγίζοντας τον ψυχολογικό πειθαναγκασμό   των ποικιλόχρωμων ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Ελπίζω ότι, με το σημερινό μου δημοσίευμα, δεν σας χάλασα τη διάθεση του γουικέντ, αλλά τα όσα έγραψα μου προέκυψαν αυτόματα και αν συνεχιστούν ανάλογες συμπεριφορές και στο μέλλον, δεν θα γλυτώσω τον καναπέ του ψυχίατρου. Με παρηγορεί το γεγονός  ότι έχω ακούσει και χειρότερα, αλλά ίσως τα άντεξα γιατί ήμουν νεώτερος.  Αντώνης