ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΟΙ, ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΟΥΝΤΕΣ

 

 

 

Είχα αποφασίσει τη σημερινή Κυριακή να ‘’ξεκουράσω’’ τα προβληματικά  μάτια μου και να ασχοληθώ με το νοικοκυριό μου,  αφού ζω μόνος και μου αρέσει η τάξη στο χώρο διαβίωσής μου. Μια  σημαντική χθεσινοβραδινή είδηση όμως και η πρωινή διαπίστωση ότι δεν υπάρχουν εκκρεμότητες στο σπίτι, ανέτρεψε τη σκέψη για ξεκούραση. Για τους  μοναχικούς υπερήλικες   άλλωστε, όλες οι μέρες είναι ίδιες και το μόνο που τους κουράζει είναι  το ‘’σκότωμα’’ της ατέλειωτης μοναξιάς. Παραμένω λοιπόν στο γνωστό μου μετερίζι και οι αναγνώστες μου αν δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν ,ας διαβάσουν το πόνημά μου, από το οποίον κάτι καλό μπορεί να τους μείνει, με τη σκέψη ότι το σημερινό μενού, περιλαμβάνει και μια ειλικρινή , ιδιαίτερη ‘’αφιέρωση’’.

Πριν ασχοληθώ με τη σημαντική είδηση, θέλω να εξηγήσω, για όσους το αγνοούν, ότι το μετερίζι είναι οθωμανική λέξη που σημαίνει οχυρωμένη θέση. Στην νεοελληνική όμως  γλώσσα έχει αποκτήσει μεταφορική διάσταση και υποδηλώνει το χώρο από τον οποίο κάποιος αγωνίζεται για τις ιδέες και τις αξίες του.

Το ουσιαστικό μέρος της είδησης έχει   ως εξής:

‘’ Εκτιμώ  ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία "οδεύει προς το τέλος του" εξέφρασε το Σάββατο ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, αφήνοντας παράλληλα ανοιχτό το ενδεχόμενο διαλόγου με την Ευρωπαϊκή Ένωση υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν είναι διατεθειμένος να προχωρήσει σε συνομιλίες με τους Ευρωπαίους ηγέτες, ο Ρώσος πρόεδρος δήλωσε ότι θα προτιμούσε ως μεσολαβητή τον πρώην καγκελάριο της Γερμανίας, Γκέρχαρντ Σρέντερ.’’

Ο  Γερμανός πρώην καγκελάριος, πάλαι ποτέ επικεφαλής του κεντροαριστερού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (SPD), διατηρεί εδώ και χρόνια στενές σχέσεις με το Κρεμλίνο και προσωπικά με τον Ρώσο πρόεδρο και θωρείται αμφιλεγόμενο πρόσωπο. Μετά την αποχώρησή του από την καγκελαρία, εργάστηκε για τη ρωσική ενεργειακή εταιρεία Γκάζπρομ , γεγονός που είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στη Γερμανία και την Ευρώπη. Το 2022  παραιτήθηκε λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία..

Θα συνεχίσουμε  το σημερινό δημοσίευμα με την ερμηνεία των τριών  λέξεων του τίτλου, με παράλληλη  αναζήτηση ενδεχόμενων περιπτώσεων ατόμων της  διεθνούς και κυρίως της εθνικής πολιτικής σκηνής, που εμπίπτουν στις κατονομαζόμενες κατηγορίες:

1. Αμφιλεγόμενο θεωρείτε κάθε άτομο   για το οποίο υπάρχουν διαφωνίες και διαφορετικές εκτιμήσεις. Εδώ κυρίαρχη θέση έχουν  ο κ. Τράμπα, ο κ. Πούτιν, ο κ. Ερντογάν και πληθώρα άλλων ταγών της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής. Εις τα καθ’ ημάς, αδυνατώ να εξαιρέσω οποιοδήποτε ‘’μέλος’’ της Αντιπολίτευσης, η οποία επίσης σύσσωμη αποδίδει τον ίδιο χαρακτηρισμό στον Πρωθυπουργό. Αυτό γίνεται γιατί προσπαθεί να εντάξει τη χώρα στην ευρωπαϊκή κανονικότητα, που για διαφορετικούς λόγους, δεν βολεύει τους  κατηγόρους του.

2. Σοβαροφανής  θεωρείται εκείνος που φαίνεται ή θέλει  να φαίνεται σοβαρός αλλά δεν είναι. Εδώ θα περιοριστώ στο εσωτερικό , διότι η σοβαροφάνεια τείνει να αποτελέσει εθνικό μας γνώρισμα ,γιατί  δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να   είμαστε σοβαροί. Κρίνουμε τα πάντα με περισσή επιπολαιότητα και ιδιοτέλεια, ακόμα και τα  θέματα  της δικαιοσύνης και  των κανόνων  μιας ευνομούμενη πολιτείας, όπως οφείλει να είναι κάθε δημοκρατική χώρα. Πολλοί από τους διεκδικητές της εξουσίας, αγνοούν ή αρνούνται να σκεφθούν σοβαρά ότι η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού, προϋποθέτει την ανάπτυξη της χώρας. Όσοι υποστηρίζουν ή προτρέπουν το λαό για  το αντίθετο και δυστυχώς είναι πολλοί,  αποτελούν  το χειρότερο δείγμα  έλλειψης σοβαρότητας και διακατέχ0νται από ‘’δόλια’’ σοβαροφάνεια.

3. Εθελοτυφλούντες είναι εκείνοι που προτιμούν να μη βλέπουν και να μην αναγνωρίζουν κάτι που είναι προφανέστατα αρνητικό και βλαβερό. Αρνούνται να αποδέχονται οτιδήποτε δεν υπηρετεί την ιδεοληψία και τον καιροσκοπισμό τους και στην κατηγορία αυτή εντάσσεται το σύνολο της αντιπολίτευσης.  Στην ίδια κατηγορία υπάγεται και μεγάλη μερίδα των συμπατριωτών μας, με την ευρύτερη έννοια του όρου.

  Θα μπορούσα να αναφερθώ σε αμέτρητα  παραδείγματα, αλλά, σήμερα, θα περιοριστώ σε ένα ‘’αφελές’’ γεροντικό ερώτημα στον συμπαθέστατο συμπατριώτη μου , Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ.  Το ερώτημά μου είναι καλοπροαίρετο και στηρίζεται στη βεβαιότητα ενός ανθρώπου που έζησε, με την οικογένειά του, για δώδεκα χρόνια, στις  χώρες του αποκληθέντα  υπαρκτού σοσιαλισμού της Ευρώπης. Στα χρόνια αυτά συμπεριλαμβάνεται και η Πράγα της σοβιετικής εισβολής του 1968. Επιστρέφοντας από την εργασία μου,  στο ξενοδ0χείο  που διαμέναμε [CENTRUM], βρήκα τη γυναίκα μου και το τρίχρονο παιδί μας στο δρόμο με τις αποσκευές, με τη δικαιολογία ότι το ΚΚΕ και το ΑΚΕΛ είχαν εκ των πρώτων αναγνωρίσει τη σοβιετική εισβολή. Την αναγνώριση είχε καταδικάσει τότε  και ο ηγέτης του ισχυρού Κ.Κ. Γαλλίας, Ζόρζ Μαρσέ.

Σημειωτέον ότι είχα ασυλία και τα λοιπά   προνόμια που μου παρείχε η υπηρεσία μου σε   Ελληνική διπλωματική Αρχή και απέφυγα τα χειρότερα!!! Έχει ζήσει ο ίδιος ‘’ιδιωτικά’’ έστω και μια μέρα στα καθεστώτα που ανήκει και διαφημίζει και μπορεί να σκεφθεί τις συνέπειες, αν επιχειρούσε να εκστομίσει μια λέξη από τις καθημερινές του αμετροέπειες;;; Πάντως αν επιχειρούσε και   προλάβαινε να το κάνει,  έστω και στιγμιαία, θα υφίστατο τις συνέπειες της Εθνικής προδοσίας και την ειδική μέθοδο σωφρονισμού του συστήματος.

 Ας σταματήσουν πια οι ψευτιές και η εθελοτυφλία, γιατί βλάπτει  και  τη θεωρία της ιδεολογίας, την οποία είχα διαβάσει εγώ και σε κάποιο βαθμό είχα δεχθεί ευνοϊκά. Γιος  οικοδόμου και οικοδόμος και ο ίδιος στα δύσκολα νεανικά μου χρόνια, κατέρρευσα όταν βίωσα την πραγματικότητα.

 Θα χαρώ ιδιαίτερα αν το παρόν  φθάσει στα χέρια του κυρίου  Κουτσούμπα. Εγώ το αποφεύγω για λόγους τυπικής ευπρέπειας και προσωπικής μου αισθητικής. Αντώνης Ταρνανάς, Αταλάντη 35200.