ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΕΡΑΝΙΣΜΟΣ - ΝΥΧΤΟΠΕΡΠΑΤΗΜΑΤΑ

 

             ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΕΡΑΝΙΣΜΟΣ                 

                      ΝΥΧΤΟΠΕΡΠΑΤΗΜΑΤΑ

      Αρχίζω ,με μια μικρή εισαγωγή, για να δικαιολογήσω  κάθε ενδεχόμενο που  θα με εμποδίσει  να  ολοκληρώσω το παρόν.

Την τελευταία ημέρα του μηνός,   συμπληρώνω το  92^ο έτος της ηλικίας μου. Ένα  αιμάτωμα από εξωγενή αίτια μου ακύρωσε το αριστερό ‘‘καλό’’ μου μάτι.

Πρόσφατα ένας ‘’έρπητας ζωστήρας’’ κατέλαβε, με πολύ οδυνηρά αποτελέσματα, την αριστερή πλευρά του προσώπου μου, συμπεριλαμβανομένου  του τριχωτού της κεφαλής και του ματιού μου.

Θα περιοριστώ στα ελάχιστα  αφού δεν μπορώ περισσότερα, λόγω των  προβλημάτων της υγείας μου, που μου ‘’έπεσαν μαζεμένα’’ και δικαιούμαι να πω και τη δική μου άποψη.

Το πολύ μακρινό 1980, τρία χρόνια μετά την απώλεια της συντρόφου μου , βρέθηκα μόνος με δυο μικρά  παιδιά – το ένα του Δημοτικού- στις Βρυξέλλες. Η τιμωρία μου τελικά -λίαν ευνοική- λόγω πρότερου υπηρεσιακού έντιμου βίου . Το έγκλημά μου ήταν ότι , όταν επιτράπηκε ο συνδικαλισμός  και εις το Δημόσιο, έσπευσα και δημιούργησα με τους ελάχιστους   αναγκαίους, τον πρώτο ‘’ακηδεμόνευτο’’  ΣΥΛΛΟΓΟ Μονίμων Υπαλλήλων Υπουργείου Εξωτερικών. Από την επομένη θεωρήθηκα  κάτι σαν Τσε Γκεβάρα και μου ζήτησαν – ευγενικά- τη μετάθεσή μου στο εξωτερικό. Παρά  την πρόνοια του Νόμου, ως Α΄ Γεν. γραμματέας, έδωσα ‘’τόπο στην οργή’’ και  αποδέχτηκα τους όρους της υπηρεσίας. Δημιούργησαν νέα θέση  στις Βρυξέλλες, που εξυπηρετούσε, τόσο την επιδιωκόμενη  απομάκρυνσή μου από το Υπουργείο όσο και τις  μορφωτικές ανάγκες των παιδιών μου. Με ξέχασαν  στις Βρυξέλες για 12 χρόνια, όπου πορευτήκαμε οι τρεις μας μόνοι!!!

Πήραμε την απόφαση να ζήσουμε σαν κανονικά ανθρώπινα όντα και κάποιες συμπτώσεις θέλησαν να μας βοηθήσουν και τους τρείς σε μια φυσιολογική ζωή. Η πρώτη μας ομαδική  βραδινή  έξοδος , έγινε στο διάσημο στην εποχή του κέντρο Ζαρμπάς, ελληνικής ιδιοκτησίας ενός τενόρου των παλιών τρίο, του Αλέκου και συχνούς πελάτες την Νανά Μούσχουρη, τον Ντέμη Ρούσο, Ζωρζ Μουστακί και εκκολαπτόμενα νέα ταλέντα.

Το βράδυ εκείνο δεν υπήρχαν διασημότητες. Από το διπλανό μου όμως τραπέζι ακούστηκε μια όμορφη ιταλική καντσονέτα. Όταν τελείωσε , ζήτησα την άδεια από τον σεφ να πω και εγώ μια μικρή μελωδία.  Οι φίλοι του Μπελ Κάντο  με ξανάφεραν στη ζωή και παρακολουθούσαν έκτοτε όλες τις ιδιωτικές νυχτερινές κινήσεις μου .  Δεν παραμέλησα ούτε τα παιδιά μου – που έπαιρνα μαζί μου όταν ήταν μικρά- και προφανώς ούτε την εργασία μου.

Ένα βράδυ βρέθηκα τυχαία σε ένα ουγγαρέζικο μουσικό κέντρο στην περιοχή  Sablon, ιδιοκτησίας ενός παλιού βαθύφωνου της Όπερας της Βουδαπέστης – ονόματι Μπερτράν- που δοκίμαζε ένα νεαρό πιανίστα. Έκανα μια μικρή απόπειρα φωνητικής υποστήριξης και μου ζήτησε να συνεχίσω. Έτσι καθιερώσαμε κάθε  δεύτερη Παρασκευή μια μικρή σύμπραξη μου  δωρεάν  με έργα Ούγγρων συνθετών.

Σημειώνω ότι, τον επόμενο χρόνο, ο δόκιμος μουσικός έγινε ο μόνιμος πιανίστας της Φλαμανδικής  Τηλεόρασης του Βελγίου.

Άλλες  βραδιές, όλα τα μέλη της   ορχήστρας της όπερας της πόλης, μετά το τέλος της παράστασης, έρχονταν στο νέο κατάστημα του Αλέκου,’’la  canette’’  και ‘’χάζευαν’’ τα ντουέτα μας . Με λίγα λόγια πέρασα μια ζωή όνειρο, για 12 συναπτά χρόνια, με τις γενικές  υποχρεώσεις μου να αποτελούν το κύριο μέλημα μου. Αν έκανα λάθη έγιναν μόνο από προσωπική άγνοια  και τη φυσική έλλειψη του μοναδικού γυναικείου φίλτρου. H ψυχολογική βελτίωσή μου, βοήθησε αναμφίβολα και τους τρείς μας.

Τώρα που εγγίζω πια το τέλος, αισθάνομαι την   ανάγκη ενός μικρού απολογισμού και  γιατί όχι μιας μεγάλης συγγνώμης για όσα ενδεχομένως παρέλειψα  , αφού δεν είχα κάποιον να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί του.

Το γεγονός ότι συμπτωματικά πέρασα και εγώ καλά κανείς δεν ξέρει ακόμα πόσο μου ήταν αναγκαίο για να  ‘’γεμίσω τις μπαταρίες μου’’. Δεν θα επικαλεσθώ τα  λόγια φίλων και συναδέλφων που με έζησαν από κοντά και μου έδιναν κουράγιο. ΜΟΥ ΑΡΚΕΊ Η ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΏΝ ΜΟΥ, που με γεμίζει αγάπη.

ΣΗΜΕΊΩΣΗ΄΄ Το παρόν μου  πόνημα μου  πήρε 4 ημέρες και ό,τι  έχει απομείνει στην καρδιά.   Αντώνης

Αντώνης