ΑΛΑΛΟΥΜ

 

            ΑΛΑΛΟΥΜ

 

 

Επισημαίνω ότι το δημοσίευμα που ακολουθεί, αποτελεί βελτιωμένη εκδοχή ενός κειμένου μου που έθεσα υπόψη ομάδας φίλων με τους οποίους επικοινωνώ καθημερινώς και ακούστηκαν μερικές απόψεις , όσων το διάβασαν.

Αδυνατώ να βρω την ακριβή ετυμολογία  της λέξης και τι ακριβώς σηματοδοτεί η έκφραση αλαλούμ και ομολογώ ότι  οι αναζητήσεις μου σε διάφορες πηγές,  δεν με έκαναν σοφότερο. Την ερμηνεύουν σαν ασυδοσία, ανεξέλεγκτη κατάσταση, σύγχυση, ανακατωσούρα, ακόμα και τίτλο  ταινίας, με την τελευταία να είναι η πιο ορθή, αφού  αποτελεί γεγονός. Προσωπικά , στο σύγχρονο  άκουσμά  της αισθάνομαι ότι, πέραν όλων αυτών των εξηγήσεων, υποκρύπτει     μια   απροσδιόριστη σκοπιμότητα και ίσως  μια δόλια επιδίωξη συναλλαγής και ιδιοτελούς ‘’κερδοσκοπίας’’.

Στην πράξη θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι ‘’ενυπάρχει’’ και μια σκοπούμενη ανευθυνοϋπευθυνότητα,  για να ‘’θολώνει τα νερά’’.  Συνηθίζεται δε ιδιαίτερα στη  χώρα , που αναφέρεται ο στίχος του ποιητή Άγγελου Βλάχου: «Ξεύρεις την γη όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα και κοκκινίζει η σταφυλή και θάλλει η ελαία;
Ω! δεν την αγνοεί κανείς, είναι η γη η Ελληνίς...» Αυτό βέβαια ουδαμώς διαφοροποιεί τις  λοιπές χώρες.

Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία   η δική μου ερμηνεία αλλά  τα  αποτελέσματα που η έκφραση  αυτή  σηματοδοτεί και θα έλεγα ότι αποτελεί  κυρίαρχο χαρακτηριστικό της εποχής μας. Πρόθεσή μου δεν είναι απλά  να θίξω τα κακώς κείμενα αλλά να τα επισημάνω, αναφερόμενος στα σημαντικότερα και την ενδεχόμενη πολιτική που αυτά υπηρετούν.

Λέγοντας πολιτική, ο Όττο φον Μπίσμαρκ  την αποκαλεί  ‘’τέχνη του εφικτού’’, ενώ στις μέρες μας θεωρείται ‘’το σύνολο των ενεργειών και  μεθοδεύσεων,  με τις οποίες ενεργούν διάφορες ομάδες ανθρώπων’’. Σκοπός τους είναι η επιτυχία  των επιδιώξεών των με την ελαχιστοποίηση ή την μετατόπιση του κόστους στους ‘’άλλους’’. Τα Κόμματα βέβαια, ανήκουν  επίσης στις προαναφερόμενες ομάδες.

 Θα αρχίσω τα παραδείγματά μου με το σοβαρότερο, που αφορά την νεανική παραβατικότητα ,την οποία χαρακτηρίζω με την επιεικέστερη έκφραση, γιατί πιστεύω ότι οι λιγότερο υπεύθυνοι είναι οι ίδιοι οι νέοι. Ανήκω και εγώ σε αυτούς που την καταδικάζουν, μέσα σε μια ατμόσφαιρα αλαλούμ που μας διέπει γενικότερα και εξυπηρετεί τους παντοειδείς υπεύθυνους.

Ποιος μίλησε σε αυτά τα παιδιά, για τα όρια της κανονικότητας και ποια παραδείγματα βλέπουν στην καθημερινότητα τους;;; Υπάρχει οικογένεια, σχολείο, μέσα ενημέρωσης που ασχολήθηκαν σοβαρά με τα παιδιά αυτά;;; Έχουν τα πάντα αφεθεί  στον ‘’αυτόματο πιλότο’’ και τις ‘’οδηγίες’’ του ιντερνέτ. Για την ολοκλήρωση  του αλαλούμ, σε κάθε παραβατικότητα ενοχοποιούνται και οι γονείς τους. Ποιος γονιός ή δάσκαλος μπορεί πια να ‘’ελέγξει’’ τα ανήλικα  αυτά παιδιά,  ενώ  όλοι οι  πολιτικοί και κοινωνικοί φορείς  αναφέρονται καθημερινά ΜΟΝΟ στα δικαιώματά τους, παραβλέποντας να τους θυμίσουν και τις υποχρεώσεις τους;;; Υπάρχουν άραγε πολλοί γονείς που φροντίζουν οι ίδιοι -με την ουσιαστική έννοια του όρου- τα παιδιά τους, η απλά συναντώνται συμπτωματικά στο σπίτι;;; Τι βλέπουν και ακούνε αυτά παιδιά στα ΜΜΕ, στο σχολείο τους , στο διαδίκτυο και στο  οικιακό τους περιβάλλον ;;;

Ένα δεύτερο παράδειγμα της  εποχής που δεν είναι άσχετο με το προηγούμενο, είναι και  ο τρόπος  που συμβιώνουν  αρκετά  σύγχρονα  ζευγάρια , στα πλαίσια της δήθεν ισότητας των δύο και εγώ δεν ξέρω πόσων φύλων του καιρού  μας. Όλα αυτά τα αποδέχομαι – αφού έτσι συμβαίνει  παντού -  και ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του, χωρίς όμως να και τα υιοθετώ. Η διαφορά με το προηγούμενο θέμα είναι ότι στην παρούσα περίπτωση  , έχουμε να κάνουμε με ενήλικα άτομα  που ενεργούν στα πλαίσια των νόμιμων δικαιωμάτων τους, που θέσπισε η πολιτεία. Πρόσεξε  όμως κανείς από τους αρμόδιους φορείς, ότι η έννοια της δημοκρατικής ελευθερίας έχει φθάσει στα όρια της ελευθεριότητας;;; Οι διάφοροι   πρότεροι τρόποι επιλογής συντρόφου, απέβλεπαν κυρίως στην αγάπη, τη  διάρκεια της σχέσης και τη δημιουργία οικογένειας, ενώ σήμερα μοιάζουν με   την γνωστή  παλιά μέθοδο επιλογής ενός καρπουζιού ‘’με τη βούλα’’. Γίνεται και αυτό στην προσπάθεια φαινομενικής εξισορρόπησης και όχι ισοτιμίας, των δικαιωμάτων των δύο φύλων, με την  σιωπηρή αποδοχή των  κατακριτέων ανδρικών ‘’τσιλημπουρδημάτων’’.

Δεν θα αφήσουμε στο απυρόβλητο την κρατούσα, διεθνή και εσωτερική πολιτική. Εκεί το αλαλούμ έχει ξεπεράσει κάθε όριο και μάλιστα με την εκβιαστική μέθοδο της απειλής πυρηνικών όπλων. Εδώ το αλαλούμ αποτελεί  ενίοτε,   προσχηματική,   για να μην πω ‘’μεθοδευμένη’’  συνενέργεια.

Καθημερινά εκθειάζονται οι προσωπικές φιλίες και η εκτίμηση μεταξύ των κυριότερων ‘’παικτών’’ στη διεθνή σκακιέρα. Διερωτώμαι δε, σαν αφελής γέρων, πώς είναι δυνατόν ο Πρόεδρος της πάλαι ποτέ  δημοκρατικότερης χώρας του Κόσμου, να δηλώνει φίλος και υποστηρικτής ηγέτη που έχει εισβάλει και κατέχει παρανόμως μέρος μια άλλης χώρας [της Δημοκρατίας της Κύπρου], παρά τις αλλεπάλληλες καταδίκες του ΟΗΕ;;; Μήπως  και ο ίδιος διαπνέεται από ανάλογες και μάλιστα διακηρυγμένες αντιλήψεις, για τη διαμόρφωση  των νέων σφαιρών επιρροής και  αναθεωρητισμού;;;

Για τα εσωτερικά  μας θα περιοριστώ στην ακροθιγή επισήμανση των αναπόδεικτων κατηγοριών και συκοφαντιών των αντιπάλων, την άρνηση  συνεργασιών στο κοινοβούλιο και τη διακυβέρνηση της χώρας και την εργαλειοποίηση γεγονότων που ευαισθητοποιούν τις λαϊκές μάζες. Το τελευταίο θυμίζει, αλήστου μνήμης εξαγγελίες, όπως ‘’ο λαός στην εξουσία’’ και άλλα φαιδρά δείγματα λαϊκισμού, με τα οποία έχω ασχοληθεί δια μακρών  στο   παρελθόν. 

Τα μέτρα που δεκαετίες τώρα λαμβάνει η πολιτεία, αποτελούν απλό ‘’εξορκισμό’’ των προβλημάτων και   ‘’ασπιρίνες για την ίαση του καρκίνου’’.  Παρακαλώ όσος μου κάνουν την τιμή να το διαβάσουν το σημερινό μου δημοσίευμα, να το αναγνώσουν  χωρίς προκατάληψη να μην επικαλεστούν το χάσμα των γενεών, την  ενδεχόμενη αφέλεια τη ηλικίας μου και  μην προπαντός μην σκεφθείτε ότι το έγραψα γιατί ‘’ έχω τις μαύρες μου’’.  Αντώνης

 

 

 

ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΡΟΥΣΗ ΠΡΥΜΝΑΝ

 

                              ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΡΟΥΣΗ ΠΡΥΜΝΑΝ

 

 

Στο χθεσινό μου πόνημα σκέφθηκα να αποφύγω την καθημερινή μιζέρια, που έχει γίνει χρόνιο νόσημα της εποχής μας και να ασχοληθώ με σοβαρότερα θέματα. Διαψεύστηκα όμως παταγωδώς και αυτό φάνηκε από την αναγνωσιμότητα του πονήματός μου και  την παντελή έλλειψη σχολιασμού [ θετικού ή αρνητικού]. Διαβάζοντας τα στατιστικά στοιχεία της ιστοσελίδας μου, διαπίστωσα περιορισμένες αναγνώσεις  και μόνο  εκτός Ελλάδας,  που  δείχνει  ότι έλκονται και  αυτοί από την ‘’πικάντικη’’ ελληνική επικαιρότητα.

Προσωπικά δεν συμφωνώ αλλά θα υποκύψω στις νέες τάσεις της εποχής μας και εύχομαι να μας βγει σε καλό. Είναι γνωστό άλλωστε ότι η μιζέρια και το κομματικό κους-κους στην εποχή μας, δεν μας αφήνει ποτέ να πλήξουμε.

Στο χθεσινό μου δημοσίευμα, σκέφθηκε να δώσω μια  σύντομη φιλοσοφική  και ποιητική διάσταση στο κείμενό μου, κρίνοντας παράλληλα με έμμεσο και ευγενικό τρόπο κάποιες συνήθειές μας που δεν ωφελούν κανένα.

Έχω πολλάκις επικαλεσθεί τη ρήση του αυλητή  Καφισία, ,  όταν ένας μαθητής του έπαιζε τον αυλό με ιδιαίτερη ένταση: "οὐκ ἐν τῷ μεγάλῳ τὸ εὖ κείμενον εἶναι, ἀλλὰ ἐν τῷ εὖ τὸ μέγα". Όπως λέει ο λαός μας  ‘’λίγα και καλά’’. Στη χώρα μας όμως, αυτό εξακολουθεί να αποτελεί  ζητούμενο.

 Τελικά όμως  απέτυχα και ‘’ανέκρουσα πρύμναν’’,  επιστρέφοντας  στη φαιδρότητα, τη μιζέρια και τα   τετριμμένα της εποχής. Αυτά δεν χρειάζονται  ανάλωση φαιάς ουσίας και σκέψης και   προφέρουν  εύκολο   υλικό, αρκεί να κάνεις ένα ζάπινγκ στα τηλεοπτικά κανάλια , όπου θα  βρεις   αμέτρητες   αμετροέπειες.

Αρχίζω από τον πάλαι ποτέ ‘’φιλελεύθερο’’ δημοσιογράφο και πολιτικό κύριο Μπογδάνο, ο οποίος, στη χθεσινή  εκπομπή του,  αμφισβητούσε  δημοσίως επιστήμονες που υπερασπίστηκαν τη χρήση του εμβολίου κατά του κόβιτ, στηριζόμενος σε  αναπόδεικτη παρενέργεια παράλυσης ενός ατόμου. Σκέφθηκε ποτέ αυτός ο κύριος, πόσα εκατομμύρια ανθρώπων βρίσκονται μεταξύ μας, χάρις στο εμβόλιο;;; Θυμάται τις σκηνές των ομαδικών τάφων στην Ιταλία και αλλαχού που έδειχνε η τηλεόραση;;; Δεν θα ασχοληθώ περισσότερο με το άτομο αυτό που προσπαθεί  να γίνει ακραίος, για να καρπωθεί τα κέρδη της σύγχρονη αυτής μάστιγας λαϊκισμού.

Θα κλείσω με ένα  ακόμα   δείγμα σύγχρονου λαϊκισμού, αν και στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται για δείγμα αλλά για  καθημερινότητα η οποία έγινε ρουτίνα. Πρόκειται για αρχηγό προσωποπαγούς  κόμματος που πάντα  βρίσκει τον δικό της τρόπο να δίνει το παρόν στην επικαιρότητα, αδιαφορώντας για τη λογική, τη νομιμότητα ή την ενδεχόμενη βλάβη που μπορεί να προκαλεί η στάση της. Τελευταία βρίσκεται παντού [ εκεί που δεν την σπέρνουν όπως έλεγαν οι παλιότεροι] και κυρίως αποτελεί αντικείμενο  άρσης της ασυλίας της από τη Βουλή.

 Χαμένος κόπος όλα αυτά, αφού για να συμμορφωθεί και να κατανοήσει την πραγματικότητα δεν αρκεί μόνο ο επαναστατισμός  [του γλυκού νερού] και ο στείρος λόγος της, αλλά  και κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους εχέφρονες. Θα έλεγα ότι δεν έχει τον Θεό της, [στον οποιονδήποτε πιστεύει] και για να βγει από το αλαλούμ στο οποίο έχει περιέλθει, χρειάζεται  και η δική της σύμπραξη.    Αντώνης

                           

ΦΙΛΟΚΑΛΟΥΜΕΝ ΓΑΡ ΜΕΤ΄ ΕΥΤΕΛΕΙΑΣ

 

              ΦΙΛΟΚΑΛΟΥΜΕΝ ΓΑΡ ΜΕΤ΄ ΕΥΤΕΛΕΙΑΣ

                  ΚΑΙ ΦΙΣΟΣΟΦΟΥΜΕΝ ΑΝΕΥ ΜΑΛΑΚΙΑΣ

 

 

Η γνωστή αυτή φράση του Περικλή, από τον λόγο του στον Επιτάφιο, για να εξυψώσει το ηθικό των Αθηναίων σημαίνει: Αγαπάμε το ωραίο με απλότητα και φιλοσοφούμε χωρίς μαλθακότητα. Το ίδιο θα επιχειρήσω να κάνω και εγώ σήμερα, για να ξεφύγω από τα τετριμμένα και  την καθημερινή φαιδρότητα της εποχής μας.

Την ιδέα του σημερινού μου πονήματος  μου έδωσε ένας στίχος του ποιητή μας Κώστα Ουράνη , που ακολουθεί,  τον οποίο βρήκα αρκούντως ρομαντικό όχι όμως   και ρεαλιστικό:       ‘’Θὰ πεθάνω ἕνα πένθιμο τοῦ φθινόπωρου δείλι / μέσ᾿ στὴν κρύα μου κάμαρα, ὅπως ἔζησα μόνος’’. Ένα αρχαίο γνωμικό όμως αντιλέγει ότι ’’ άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων άλλα δε Θεός κελεύει’’. Μακάρι να μπορούσαμε να προδιαγράψουμε και να περιγράψουμε εν ζωή  το φυσικό  τέλος του βίου μας και την ενδεχόμενη συνέχεια διάφορων δοξασιών. Ο ποιητής όμως,  καλός γνώστης της πραγματικότητας που περιγράφει, , πιθανολογεί τη ευκταία ή εύχεται την πιθανή εν προκειμένω κατάληξη .

Είναι γνωστό ότι όλοι μας βρισκόμαστε στη διάθεση της φύσης, που κάνει τις επιλογές της με τα δικά της κριτήρια. Είναι σαφές και παγκοίνως αποδεκτό ότι ο άνθρωπος έρχεται μόνος στη ζωή και φεύγει από αυτήν επίσης μόνος. Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν  προκαταλήψεις, πιθανολογήσεις  και  ενδεχόμενες επιθυμίες.  Ο ποιητής επιλέγει ένα  φθινοπωρινό δείλι  προφανώς  γιατί το Φθινόπωρο αποτελεί μια εποχή γενικότερης πτώσης ή για καθαρά ποιητικούς λόγους. Η στατιστική όμως επιλέγει την Άνοιξη,  εποχή ανανέωσης αλλά και ξεκαθαρίσματος εκείνων που δεν  άντεξαν τον προηγηθέντα χειμώνα και βρέθηκαν αδύναμοι στις απαιτήσεις της.

Θα μου πείτε εύλογα γιατί τα λέω όλα αυτά και μάλιστα εν μέσω Φθινοπώρου. Το κάνω διότι βρήκα πολύ ενδιαφέροντα τον στίχο του ποιητή και  δεύτερο γιατί, σήμερα το πρωί, συνάντησα ένα συνομήλικο παλιό συμμαθητή μου, ίσως ένα από τους ελάχιστους επιζώντες της ‘’κλάσης’’  μας, που είχα χάσει τα ίχνη του για καιρό. Αυτό ίσως  να οφείλεται και  στο γεγονός ότι τελευταία δεν πολυκυκλοφορώ  και  απείχα με επιλογή μου ανέκαθεν, από την ελληνικότατη συνήθεια των υπερηλίκων και όχι μόνο, να συχνάζουν στα  καφενεία.

 Εκείνος οδηγούσε ένα αγροτικό αυτοκίνητο και σταμάτησε να μου μιλήσει , θυμίζοντάς μου ποιος είναι,  αφού κατάλαβε την αμηχανία μου να τον αναγνωρίσω αμέσως. Δεν του ανέφερα ότι  το αιμάτωμα του ματιού μου δυσκολεύει την όραση μου, γιατί αιφνιδιάστηκα που τον είδα να οδηγεί αυτοκίνητο. Μου απάντησε με περισσή φυσικότητα ότι μεταφέρει τους εργάτες στα κτήματά του αλλά αποφεύγει να περνά από το κέντρο , προφανώς για να αποφύγει ενδεχόμενες συνέπειες. Περιορίστηκα να του πω, πρόσεχε, κυρίως για τους  άλλους, αφού εμείς είμαστε κοντά στο τέλος . Δεν εννοούσα βέβαια το τέλος που περιγράφει ο ποιητής,  αφού άλλωστε μπορεί και να μην είχε υπόψη του τον συγκεκριμένο  στίχο.   Αντώνης

 

 

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ

 

           ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ  28^ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

 

Η ημερομηνία αυτή σηματοδοτεί την επέτειο του ΟΧΙ του Ελληνικού λαού, δια στόματος Ι. Μεταξά, στο τελεσίγραφο του Ιταλού Πρέσβη και την είσοδό μας στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η παρέλαση καθιερώθηκε το 1944 και έγινε ενώπιον του τότε  Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου.

‘Έζησα τη δύνη του πολέμου, 6χρονο αγόρι και   είδα τον πατέρα μου να μας αποχαιρετά με ένα απλό, ‘’γεια σας’’ και να τρέχει στο δρόμο για το Αλβανικό μέτωπο, χωρίς να στρέψει το βλέμμα του πίσω. Γύρισε πίσω με απόξεση των πελμάτων του λόγω κρυοπαγημάτων και δεν δέχτηκε ποτέ να ζητήσει αποζημίωση για το καθήκον του προς την πατρίδα. Τη συνέχεια την έχω διηγηθεί πολλές φορές σε προηγούμενα δημοσιεύματά μου. Δυστυχία, πείνα, ανέχεια και δίπλα μας ερείπια και νεκροί. Νεκροί όμως που έπεσαν για να κρατήσουν τη χώρα μας  ελεύθερη.

Κάποιοι από τους στρατιώτες επέστρεψαν – τραυματίες οι περισσότεροι – για τους λοιπούς όμως δεν υπήρξε έλεος και κάποιοι  χάθηκαν στο μέτωπο. Γι’ αυτούς τους τελευταίους, το μόνο που μπορούσε να γίνει ήταν να συμπεριληφθεί  η μνήμη τους στο κενοτάφιο του μνημείου του  άγνωστου στρατιώτη που είχε δημιουργηθεί με πρόταση του δικτάτορα Πάγκαλου  τη δεκαετία του 1930. Η έμπνευση για το μνημείο προέρχεται από το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη μέσα στο αβαείο του Γουέστμινστερ του Λονδίνου και το αντίστοιχο μνημείο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι. Και τα δυο μνημεία σε αντίθεση με το ελληνικό κενοτάφιο, έχουν θαμμένους, μη αναγνωρισμένους στρατιώτες που έπεσαν σε μάχες του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.

Τώρα, με όλες αυτές τις μνήμες, κάθε σώφρων άνθρωπος γνωρίζει πολύ καλά ποιοι έχουν δικαίωμα συμπερίληψης και ενδεχόμενης αναγραφής των ονομάτων τους στο κενοτάφιο και τους πέριξ  αυτού χώρους, με μόνους φύλακες,  τιμής ένεκεν, τους Τσολιάδες μας.

 Η προσθήκη αναγραφής ονομάτων  των θυμάτων, σιδηροδρομικών, αυτοκινητιστικών και άλλων δυστυχημάτων,  πέραν του αδιαχώρητου, θα αποτελούσε και ασέβεια προς εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της πατρίδας.

Για τους γονείς των θυμάτων μπορεί να δικαιολογηθεί και μια ενδεχόμενη υπερβολή στις απαιτήσεις τους, για τους πολιτικούς μας όμως, που οφείλουν να γνωρίζουν τους μοναδικούς συμβολισμούς του μνημείου, οι πράξεις και τα λόγια τους αποτελούν σαφή και καταδικαστέα βεβήλωση του ιερού μνημείου και αυτό δεν πρέπει να μείνει ανεξέλεγκτο. Προφανώς δεν υπάρχει συσχετισμός των ενδεχόμενων αιτιάσεων για τυχόν  υπόλογους του δυστυχήματος των Τεμπών με το θέμα του μνημείου. Το θέμα ανεύρεσης και του καταλογισμού ευθυνών στους οποιουσδήποτε υπεύθυνους, αποτελεί αποκλειστικό δικαίωμα της ανεξάρτητης δικαιοσύνης, όπως συμβαίνει και στις λοιπές πολιτισμένες δημοκρατικές χώρες. Στο θέμα καταλογισμού της ευθύνης στους υπεύθυνους, είναι αλληλέγγυος όλος ο Ελληνικός λαός

Θερμές ευχές σε όλους για την ιερότητα της ημέρας , με την ελπίδα όχι δεν θα συνεχιστεί περαιτέρω  βεβήλωση των ιερών και οσίων  της πατρίδας μας.

Αντώνης

 

 

 

 

 

 

ΦΑΡΙΣΑΙΚΕΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ - [ ΜΙΑ ΑΛΟΙΩΤΙΚΗ ''ΕΠΟΨΗ'']

 

                 ΦΑΡΙΣΑΙΚΕΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ

                                     [  ΜΙΑ ΑΛΛΟΙΩΤΙΚΗ ‘’ΕΠΟΨΗ’’ ]

 

 

Επιθυμώ να εκθέσω δημόσια μια προσωπική μου άποψη και όσο και αν θεωρηθεί αιρετική, την υποστηρίζω, χωρίς να μειώνω στο ελάχιστον την αξία κανενός. Για μια ακόμα φορά φάνηκε ότι στη χώρα μας συνεχίζει να ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, όπως γράφει στο ποίημά του ο Άγγελος Βλάχος.

Στη – δημοσία δαπάνη - κηδεία του Σπουδαίου τραγουδοποιού Διονύση Σαββόπουλου και την εξόδιο ακολουθία που την συνόδευσε, έγιναν και ακούστηκαν πολλά και διάφορα, που καταδεικνύουν την συνήθη υπερβολή που μας   χαρακτηρίζει.   Ίσως καλά  έκαναν  αφού έτσι ένιωθαν  και περιορίζομαι  στην  υπερβολή που έδειξαν πολλοί από τους παρευρισκόμενους.

Δεν υποτιμώ το έργο του, ούτε είμαι ο καταλληλότερος να το κρίνει καλλιτεχνικά. Επειδή όμως έζησα την εποχή της πρώτης παρουσίας του στη δημόσια ζωή της χώρας μας,  διαπίστωσα ότι με την εν γένει εμφάνιση και τη συνθηματολογία των τραγουδιών του, αποτέλεσε ένα σύγχρονο υποκατάστατο Τσε Γκεβάρα για τους ντόπιους ‘’επαναστάτες του γλυκού νερού’’ .  Υπήρξε ένας μικρός ήρως μιας εποχής που κάποια κόμματα προσπαθούσαν να επαναφέρουν μια επαναστατικότητα που είχε χαθεί οριστικά. Η μετέπειτα μεταστροφή του δεν ξέρω αν τον ωφέλησε ή τον εξέθεσε. Να είναι ελαφρύ το χώρα που τον σκεπάζει, αν και το βάρυναν πολύ οι υψηλοί άρχοντες που τον κατευόδωσαν και τα τηλεοπτικά κανάλια, που επιχείρησαν να ξεπεράσουν κάθε όριο.

  Αποδόθηκε η  προσήκουσα τιμή στον καλλιτέχνη , αλλά ίσως άθελά τους και  τηρουμένων των αναλογιών,  ‘’απαξίωσαν’’ την ιδέα της ‘’δημόσιας δαπάνης’’. Είμαι σίγουρος ότι και ο ίδιος [ σεμνός άνθρωπος ] δεν θα το επιθυμούσε. Δεν ξέρω γιατί αλλά είδα την όλη τελετή να μοιάζει με την  υποδοχή Ολυμπιονικών στο αεροδρόμιο, για να κλέψουν μέρος της δόξας και της αξιοσύνης των αθλητών και να προβληθούν δημόσια. Τελικά στη χώρα μας – θα το ξαναπώ- έχει χαθεί το μέτρο, με πρόσφατο παράδειγμα τα όσα έγιναν  στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη για να τον  εξομοιώσουν με  τα θύματα ενός δυστυχήματος.

Διερωτώμαι αν   όλοι αυτοί που φωνασκούν και παραχαράσσουν τις αξίες και τους συμβολισμούς του μνημείου, έχουν επιχειρήσει να κάνουν κάτι ανάλογο σε ιερούς χώρους πολιτισμένων δημοκρατικών χωρών!!! Εορτάζοντας αύριο την επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου,  ας επιχειρήσουμε μια σύγκριση για να κατανοήσουμε τα αυτονόητα. Ας καταλάβουμε επί τέλους ότι δεν είναι  όλα ‘’ίσα και όμοια’’      Αντώνης

 

 

 

 

 

ΤΟ ΚΑΣΤΑΝΟΧΩΡΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ

 

                                                     ΤΟ ΚΑΣΤΑΝΟΧΩΡΙ  ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ  ΜΟΥ

 

 

 

Μια πρόσφατη σύνδεση της ΕΡΤ με τα καστανοχώρια της περιοχής Βοίου Κοζάνης,  έκανε τη  σκέψη μου να τρέξει στο χωριό της καρδιάς μου – τον Πεντάλοφο- από τον οποίο φέρει την καταγωγή του ο πατέρας μου. Από την πλευρά της μητέρας μου είμαι γέννημα-θρέμμα Ρουμελιώτης. όπου και κατέληξα οριστικά  μετά την συνταξιοδότησή μου, γιατί εδώ ζουν η κόρη , τα αδέλφια μου και ελάχιστοι πια εναπομείναντες  παιδικοί μου φίλοι. Προσωπικά  σεμνύνομαι να αισθάνομαι Ζουπανιώτης.

Ο Πεντάλοφος, χτισμένος σε υψόμετρο 1040 μέτρων, δεν αποτελεί μόνο ένα από  τα σημαντικότερα καστανοχώρια της χώρας, αλλά υπήρξε παλιότερα και σημαντικό μαστοροχώρι, πράγμα που διακρίνεται και στα ωραιότατα ψηλά πετρόχτιστα σπίτια του. Οι  γνωστοί ‘’πελεκάνοι’’ της πέτρας , ασχολήθηκαν με το μοναδικό υλικό που βρήκαν στον τόπο τους και μετέφεραν την  ‘’ τεχνοτροπία’’ τους σε όλη τη χώρα, με  σημαντικά  δείγματά της σε  εκκλησίες, σπίτια και γεφύρια.

Με τον ίδιο τρόπο, έφτασε στη Ρούμελη  και ο πατέρας μου  με τον παππού μου, τον μικρότερο αδελφό του και τα λοιπά μέλη μιας συντεχνίας. Διασκορπίστηκαν σε ολόκληρη την περιοχή, δημιουργώντας σημαντικά έργα και  πολλοί από αυτούς οικογένειες.  Το χαρακτηριστικό τους διακριτικό υπήρξε η δωρικότητα και η ειλικρίνεια,στοιχεία που τους ξεχώριζε και τους έκαναν πολύ αγαπητούς στους ντόπιους. Ο Πεντάλοφος, τον οποίο ο πατέρας μου αποκαλούσε με την παλιότερη ονομασία του Ζουπάνι,  είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ιδιαίτερη τεχνική λάξευσης της πέτρας.

Πριν συνεχίσω όμως το οδοιπορικό μου στο Ζουπάνι και τους Ζουπανιώτες, θα κάνω μια αναγκαία σχετική παρένθεση για να αποτίσω την προσήκουσα τιμή στον εικονιζόμενο, τελευταίο της οικογένειας των μαστόρων, τον Κώστα Ταρνανά του Τριαντάφυλλου και της Καλλιρρόης , που μας έφυγε πρόωρα την παρελθούσα  Άνοιξη. Εκφράζω στους Οικείους του  τα Θερμά  μου συλλυπητήρια

Από ΕΜΠΡΟΣ

Δημοσιεύτηκε στις 1 Απριλίου 2025

 0

Θλίψη για την απώλεια του μαστρο-Κώστα Ταρνανά, σπουδαίου πετρά και δασκάλου της παραδοσιακής τέχνης

Το εργαστήρι της τέχνης της πέτρας στον Πεντάλοφο – Κώστας Ταρνανάς: «Το όνειρο μας είναι να δημιουργήσουμε νέους Πετράδες»

 

Θυμάμαι στα σχολικά μου χρόνια, γινόμουν στόχος των καθηγητών μου για τα διαφορετικά μου ανοιχτόχρωμα χαρακτηριστικά και τα μπλέ μου μάτια. Ένας φιλόλογος καθηγητής μου , ονόματι Σέτας, που εγκατέλειψε την εκπαίδευση και έγινε σπουδαίος λαογράφος, συχνά πυκνά μου μετρούσε το μέτωπο και τα ζυγωματικά,  σαν να ήμουν κάτι διαφορετικό. Σε κάποια φάση μάλιστα, αυτή  η διαφορετικότητα που μου αποδίδονταν, άρχισε να με ενοχλεί και μου δημιούργησε ένα έντονο σύμπλεγμα. Πολύ αργότερα βέβαια κατάλαβα ότι η διαφορετικότητά μου εξελίχτηκε σε    πλεονέκτημά ! Τη γενέτειρα του πατέρα μου επισκέφθηκα αρκετές φορές μόνος και  μια φορά με σύσσωμη την οικογένεια.

Διαπίστωσα και εγώ, τη θετική διαφορετικότητα του λαού της περιοχής, δεν βίωσα όμως ποτέ τη σημαντική για το χωριό περίοδο της καστανοσυγκομιδής, που αποτελούσε σημαντικό εορταστικό  γεγονός, με χορούς και λοιπές εκδηλώσεις.  Ξαφνιάστηκα όμως όταν , σε επίσκεψή μου στο σπίτι της αδελφής του πατέρα μου Δάφνης [ Δάφνω την αποκαλούσαν στο χωριό], εκείνη  άνοιξε την πόρτα ενός δωματίου κατάμεστου με τα προϊόντα της τελευταίας συγκομιδής.

Πήγα στη λότζα [κεντρική πλατεία του χωριού], συμμερίστηκα τη ζωή τους και απόλαυσα τη  δωρική πάντα φιλοξενία τους . Ένοιωσα όμως ιδιαίτερα υπερήφανος, στη θέα του αγάλματος που στολίζει την πλατεία, για τις γυναίκες της Πίνδου. Ήταν εκείνες, ανάμεσα στις οποίες και στενά συγγενικά μου πρόσωπα, που κουβαλούσαν τρόφιμα και πολεμοφόδια στον Ελληνικό στρατό και επέστρεφαν φορτωμένες με τραυματίες από το αλβανικό μέτωπο.  Αντώνης

 

 

 

 

ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ - Η ΠΑΡΕΟΎΛΑ ΜΑΣ

 

                                  ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ

                                                    Η ΠΑΡΕΟΥΛΑ ΜΑΣ

 

 

Πάει καιρός που μια μικρή ομάδα παλιών και λίαν  αγαπητών συναδέλφων, δημιούργησαν παρεούλα και μέσω του διαδικτύου συζητούσαν  σε τακτική βάση  για ειδικά και προσφιλή τους τεχνικά  θέματα, μέσω του διαδικτύου. Αργότερα έμαθα ότι η 0μάδα μεγάλωσε και σκέφθηκα ότι ‘’εμένα δεν με ’’παίζουν’’, όπως λέγαμε μικροί.

Δεν συνέβαινε όμως τίποτα από αυτά και στην πρώτη κρούση μου έγινα ασμένως αποδεκτός. Στην αρχή, ίσως από ανάγκη, μονοπωλούσα τη συζήτηση, στην προσπάθεια να διασκεδάσω τη μοναξιά μου. Αργότερα όμως και εγώ προσαρμόστηκα αλλά και εκείνοι έκαναν ‘’τα στραβά μάτια’’, δείχνοντας την ανάλογη ανοχή. Έκτοτε η παρεούλα έγινε παρέα , ξεφεύγοντας από τα  τετριμμένα υπηρεσιακά θέματα ,  ασχολούμενη και με θέματα της επικαιρότητας και πολύ συχνά με αυτοσαρκασμό, για να φαιδρύνουμε την πεζή και ανιαρή ενίοτε πραγματικότητα.

Προσωπικά ένοιωσα μια επιστροφή μου στη ‘’αυλή του Κεραμεικού’’ με τις  βραδινές συζητήσεις μας και την   προτεραιότητα που  δίναμε στους γεροντότερους. Ίσως αυτό να συνέτεινε  στην αρχική μου στάση.  Βοηθούντων όμως και των συνομιλητών με τα φιλικά τους σχόλια και τη διαπίστωση ότι μεταξύ μας δεν υπήρχε τόσο μεγάλη  ηλικιακή απόσταση, προσαρμόστηκα. Περνάμε τόσο καλά που αδημονούμε καθημερινά να έλθει η ώρα της τακτικής πια συνομιλίας μας -με ανοικτές κάμερες-  ώστε να βλέπουμε ’’κατάμουτρα’’ και τη σημερινή μας , όχι κακή πάντως, αναλογικά,  κατάσταση!!! Η ευχαρίστηση που μας δίνει η καθημερινή μας ανταλλαγή απόψεων, με ωθεί στη σκέψη να διευρύνομε την παρέα μας, φέρνοντας  και άλλους συνοδοιπόρους  κοντά μας.

Λόγω των συνεχιζόμενων προβλημάτων με την όρασή μου, δεν θα επεκταθώ περισσότερο, παραθέτοντας στη συνέχεια παλιότερο δημοσίευμά μου για την αυλή του Κεραμεικού που αναφέρω στο παρόν, για όσους τυχόν δεν το έχουν διαβάσει:

 

                       [[       ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ ΣΤΗ  ΣΕΛΗΝΗ !

                              ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΝΑΠΟΛΗΣΕΙΣ

 

 

 

Γεννημένος το 1934 σε μια μικρή επαρχιακή πόλη και βιώνοντας  σε  τρυφερή ηλικία την τραγικότητα του πολεμου της εποχής, την πείνα και τον εμφύλιο, δεν είχα τον καιρό και τη δυνατότητα  να εμπλουτίσω τις   προσωπικές  μου παραστάσεις. Τον καιρό εκείνο ο δικός μου Κόσμος σταματούσε στον οπτικό μου ορίζοντα, συμπεριλαμβανομένου του  διαυγέστατου έναστρου ουρανού.

Πρώτη  διεύρυνση του Κόσμου μου, έγινε  από μια   παράσταση ‘’ ο Καραγκιόζης στη σελήνη’’ ενός  περιοδεύοντος θεάτρου σκιών, που μου έδωσε τις δικές της εξηγήσεις για το θαυμάσιο θέαμα του ουράνιου θόλου. Η έλλειψη ηλεκτρισμού και φωτισμού μας επέτρεπαν να ‘’μετράμε τα άστρα’’ και να απολαμβάνουμε ένα μαγικό θέαμα, που πιστεύω ότι δεν μπορούν πια να το απολαύσουν οι μετέπειτα γενιές.

Πολύ αργότερα διάβασα τα  μυθιστορήματα  του Ιουλίου Βερν και   του Μενέλαου Λουντέμη και βρήκα  τον αληθινό μου  ουρανό. Ο Λουντέμης  αναφέρεται σε ένα  παιδί που  μετράει συμβολικά  τα άστρα , για να καταδείξει την προσπάθειά του  να μπορέσει να πάει σχολείο   , να μορφωθεί και να επιβιώσει.

Στην Αθήνα βρέθηκα για πρώτη φορά το 1953, ως εθελοντής πενταετούς υποχρέωσης στο στρατό, για να κάνω αυτά που ονειρεύεται και ο μικρός ήρωας του Λουντέμη. Δεν θα κάνω πια καμιά αναφορά στις συνθήκες υπηρεσίας μου στις Ένοπλες δυνάμεις , θα διαβεβαιώσω  όμως ότι  διεύρυναν τους ορίζοντες μου και μου έδωσαν την ευκαιρία να επεκτείνω την γνώση και τη  μόρφωσή μου.

Κουβαλώντας ακόμα τις πρώτες προσλαμβάνουσες της μικρής μου πόλης και για να διευκολύνω τις σπουδές μου, αναζητούσα ‘’δωμάτιο’’ για διαμονή σε παλιές περιοχές της Πρωτεύουσας, στην Πλάκα, τον Κεραμεικό και την πλατεία Κουμουνδούρου, κοντά στην αφετηρία των λεωφο0ρείων για το στρατόπεδο που υπηρετούσα. Βασικό μου κριτήριο ήταν η ύπαρξη αυλής, που υπήρχε ακόμα τις δεκαετίες 1950-60.

Σε μια από αυτές υπήρχε μια μεγάλη αυλόπορτα   που οδηγούσε στην αυλή, γύρω από την οποία ήταν τα ενοικιαζόμενα δωμάτια, ενώ η εξυπηρέτηση των λοιπόν αναγκών ήταν κοινή. Στην άμεση αποδοχή του δωματίου   συνέβαλε και το τετράστιχο ενός αγαπημένου μου χ0δωριακού τραγουδιού που παραθέτω στη συνέχεια:

Μια αυλόπορτα που κρύβετ’ η μισή
απ’ τ’ αγιόκλημα και την περικοκλάδα
και ρετσίνα στο ποτήρι σου χρυσή
να τι θα πει Ελλάδα.

   Κάθε βράδυ, ο καθένας μας έβγαινε με την καρέκλα του έξω από την πόρτα του και με τη σειρά – ηλικιακά - κάναμε τη ‘’διάλεξή μας. Τις καλύτερες στιγμές της ‘’παρέας’’ αποτελούσαν οι αφηγήσεις των ηλικιωμένων της συντροφιάς μας, οι οποίοι, παρά την περιορισμένη τους μόρφωση, σαγήνευαν με το λόγο τους, σε σημείο να αρχίζει η διαρροή του ακροατηρίου όταν εκείνοι αποσύρονταν.

Αυτή η αυλή,  θύμιζε αμφιθέατρο Πανεπιστημίου  και εκεί πήρα τα πρώτα  δείγματα ορθής αφήγησης.

Όταν διέμενα  στην Πλατεία Κουμουνδούρου, ανακάλυψα, σε κοντινή πάροδο της Πειραιώς, μια σχολή χορωδίας του ζεύγους Διονύση και  Καίτης Αποστολάτου. Άρχισα μαθήματα και σύντομα  διαπίστωσαν τις φωνητικές μου ικανότητες και  μου πρότειναν να μετάσχω στο διαγωνισμό για τη χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στην οδό Ακαδημίας. Άκουσα την προτροπή τους. διαγωνίστηκα και με προσέλαβαν.

Η χαρά  με οδήγησε το επόμενο Σαββατοκύριακο στους γονείς μου για να τους αναγγείλω το ευχάριστο γεγονός. Η μητέρα μου με δύο αδελφούς σπουδαίους τενόρους στην παραδοσιακή τοπική χορωδία, δεν είπε τίποτα. Ο πατέρας μου, Μακεδόνας και δωρικός τύπος – άσχετος όμως με τη μουσική- μου είπε  τα εξής:  Μπράβο παιδί μου. Έκανες το κέφι σου, αλλά κοίταξε να βρεις και μια δουλειά για τη ζωή σου, λόγια του οποίου  αντηχούν ακόμα στα αφτιά μου. Τον καθησύχασα λέγοντας ότι έχω λάβει μέρος σε τρεις  διαγωνισμούς και περίμενα τα αποτελέσματα  [ΟΤΕ, Ολυμπιακή και ΥΠΕΞ], επιτυγχάνοντας ευτυχώς και στους τρείς και επέλεξα το άγνωστό μου Υπουργείο εξωτερικών. Σκεπτόμενος με χρονική απόσταση τα γεγονότα, είναι βέβαιο ότι έκανα την καλύτερη επιλογή, κρατώντας την  ‘’ευφωνία’’ μου για το κέφι μου και σημαντικές φιλίες και σχέσεις μου. Η φράση του τετράστιχου  ‘’ και ρετσίνα στο ποτήρι σου χρυσή’’, με βοήθησε  αρχικά – μαζί με τη αείμνηστη σύντροφο της ζωής μου - να ζήσουμε αξέχαστες βραδιές στις Πλάκας τα στενά και αλλαχού. Γίναμε θαμώνες στο’’ παλιό Πανεπιστήμιο’’ [ το πρώτο Πανεπιστήμιο στη χώρα μας]  που είχε διαμορφωθεί σε γραφική ταβέρνα με εκλεκτούς  πελάτες. Κάποια χρόνια μετά την απώλεια της συζύγου μου, συνέχισα να ακολουθώ την προτροπή του πατέρα μου στις Βρυξέλλες, όπου ‘’έζησα για 10 ζωές και όταν φύγω από την παρούσα ζωή, θα είμαι απόλυτα χορτασμένος’’.]]