ΕΡΑΝΙΣΜΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΕΩΝ

 

                            ΕΡΑΝΙΣΜΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ

                            ΑΥΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ

 

Πρωτοχρονιά σήμερα και  εγώ από το μετερίζι μου, άρχισα χαράματα τις απαντήσεις  στις ευχές φίλων που έλαβα  παρά τις απανωτές μου ατυχίες που δυσκολεύουν το έργο μου. Σήμερα, οχυρωμένος στο ‘’κάστρο της μοναξιάς  μου’’, συνεχίζω να γράφω. Χρονιάρα μέρα σήμερα δεν θα ασχοληθώ με τα σοβαρά που αφορούν την κοινωνία αλλά με τις αναμνήσεις μου, ακόμα και αυτές που με συντροφεύουν τις νύχτες και χάνω τον ελάχιστο ύπνο μου.

Θα σταχυολογήσω , όσα  μου επιτρέψουν τα προβλήματα με την όρασή μου, με αφορμή και ένα χθεσινό περιστατικό, που ομολογώ με συγκίνησε .Είναι λάθος να επιλέγουμε  τις πιο ευχάριστες αναμνήσεις και αναπολήσεις μας,  γιατί δικές μας είναι και οι  δυσάρεστες  και μάλιστα είναι οι περισσότερες και έχουν συμβάλλει στη διαμόρφωση της ίδιας της ύπαρξής μας. Αν τις παραλείψουμε είναι σαν να απαρνιώμαστε τον ίδιο τον εαυτό μας και να διαγράφουμε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μας.

Θα τις διαχωρίσω στην τύχη και μόνο ηλικιακά, παίρνοντας δείγματα από τα παιδικά μου χρόνια, τα μετεφηβικά μου, τα ώριμα και  το σήμερα, αφού το αύριο αποτελεί ζητούμενο.  Κάθε περίοδος της ζωής μας είναι εξ ίσου σημαντική και οι επιλεκτικές διακρίσεις, δεν αδικούν την  συγκεκριμένη περίοδο και τις αναμνήσεις της, αλλά  εμάς τους ίδιους και ενδεχόμενες επιλογές μας.

Στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο αναφέρεται :’’ ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος, καὶ ὁ λόγος ἦν προς τὸν θεόν, καὶ θεός ἦν ὁ λόγος.   ‘’Για τον 6χρονο όμως  Αντωνάκη, με τον πατέρα του στην Αλβανία, λόγω του πολέμου, προείχε η πρόωρη ενηλικίωσή του, για να  καταστεί  ο άντρας του σπιτιού – όπως επέβαλαν οι αντιλήψεις της εποχής. ‘’Μάζευε’’  χόρτα και τα πουλούσε στα κρασοπουλιά της πόλης για να συμβάλει στα οικονομικά της οικογένειας. Ακολούθησε η πείνα του 41 και ο εμφύλιος, που του στέρησαν κάθε παιδική εμπειρία. Τα καλοκαίρια των γυμνασιακών του χρόνων δούλευε στις οικοδομές

Η συνεχιζόμενη μεταπολεμική  δυσπραγία , με ανάγκασε να καταταγώ εθελοντής πενταετούς υποχρέωσης στο στρατό, για να βρω την ευκαιρία να μορφωθώ, αφού οι οικογενειακές δυνατότητες ήταν απαγορευτικές.

Σας διαβεβαιώνω ότι, παρά τις ζοφερές συνθήκες των νεανικών μου χρόνων, νοσταλγώ την εποχή γιατί τη διέκρινε ανθρωπιά και αλληλοκατανόηση, που ατυχώς στην εποχή μας αποτελούν  ‘’είδος εν ανεπαρκεία’’.

Στην ωριμότητά μου είχα μια θαυμάσια, επαγγελματική και  οικογενειακή ζωή, μέχρι τη μέρα που έχασα τη σύντροφο της ζωής μου και ανέλαβα μόνος τον διπλό γονικό ρόλο. Αυτό για να μη διακοπεί ο τρόπος που είχαμε διαμορφώσει μαζί με τη σύζυγό μου, την ανατροφή των δυο παιδιών μας. Παρότι κατέβαλα κάθε δυνατή  προσπάθεια για την ορθή διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας, μένω με το ερωτηματικό , μήπως η έλλειψη – λόγω των συνθηκών που βίωσα προσωπικά-  παιδικής εμπειρίας, επηρέασε και την παιδική ζωή των παιδιών μου.

Πέρασαν τα χρόνια, δημιουργήθηκαν νέες συνθήκες στη ζωή μου που θεώρησα αναγκαίες για να ‘’σταθώ όρθιος’’ και αυτό με οδήγησε να σκεφθώ και την προσωπική μου ζωή. Χωρίς να παραμελήσω τη φροντίδα των παιδιών μου και χωρίς να μπει ξένη γυναίκα [ ούτε οικιακή βοηθός]στο σπίτι μας, ευτύχησα να περάσω πολύ καλά. Με δεδομένο ότι  ισχύει και η αντίθετη πλευρά της ρήσης ‘’ουδέν κακόν αμιγές καλού ‘’ τώρα στα βαθιά μου γεράματα , είμαι υποχρεωμένος να αποκαλώ – κατ΄ευφημισμό- μοναχικότητα τη μοναξιά μου,. Άλλωστε  τα  παιδιά μου έχουν τις δικές τους οικογένειες και συνεπώς δικαιούνται – όπως σε κάποια φάση της ζωής μου έκανα και εγώ – να επιλέγουν τον τρόπο και τον τόπο της δικής τους ζωής. Κάθε τι άλλο  στις επιλογές μου, αποτελεί προσωπικό μου θέμα και γιατί όχι και δικό μου λάθος. Προσωπικά εύχομαι και επιθυμώ, απλά να διατηρήσω μέχρι του τέλους μου τη δυνατότητα αυτοεξυπηρέτησης, γιατί δεν θέλω να φορτώσω πρόσθετες ευθύνες στα παιδιά μου, μετά την τόσο οδυνηρή πρόωρη απώλεια της  μητέρας τους και ως γνωστό μάνα είναι μόνο μία. Ο διπλός ρόλος ενός εργαζόμενου πατέρα, δεν μπορεί ποτέ να αναπληρώσει την απώλεια της μητέρας, ό,τι και αν κάνει προς τούτο.

Ευτυχώς με τα γραφόμενά μου καταφέρνω να γεμίσω τις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς μου, αλλά κάποιες  μέρες γιορτινές αναπολώ τη χαμένη ευτυχία μου και φορτώνω και τους αναγνώστες μου με την προσωπική μου μελαγχολία.

Θα κλείσω το παρόν μου ‘’ποτ πουρί’’, με μια αναπάντεχη χθεσινή μου έκπληξη, σημειώνοντας ότι ευτυχώς  μου έχει συμβεί κάτι παρόμοιο και στο παρελθόν. Χθες το μεσημέρι δέχτηκα, όπως συχνά συμβαίνει σε όλου μας, ένα τηλεφώνημα από μια κοπέλα που μου πρότεινε μια σοβαρή έκπτωση για μια νέα συνδρομή μου σε γνωστή εταιρεία  επικοινωνιών.

Χωρίς να είμαι ακόμα και σήμερα βέβαιος ότι μιλούσε για την εταιρεία στην οποία είμαι συνδρομητής και στην πάγια προσπάθειά μου να είμαι ευγενής, εκτιμώντας ότι το κάνουν για βιοποριστικούς λόγους ,της απάντησα επί λέξει ως εξής. Είμαι ήδη πελάτης της εταιρείας  και συνεπώς δεν υπάρχει

 δυνατότητα να κάνω χρήση της ευγενικής προσφοράς σας. Τότε εκείνη μου αντέτεινε αν έχω κάποιον άλλο γνωστό ή φίλο να του μιλήσω για  την προσφορά. Και πάλι ευγενικά απάντησα ότι ‘’στα 92 μου χρόνια δεν μπορώ πλέον να πείσω κανέν     α, αφού οι νέοι έχουν τους δικούς του κώδικες επικοινωνίας και ίσως  παρερμηνεύσουν την πρότασή μου’’. Κολακεύτηκα όταν  μου είπε ότι είναι πρώτη φορά που αντιμετωπίζεται τόσο ευγενικά και με τόσο ορθά δομημένο λόγο. ‘’ Με τον τρόπο που μιλάτε αποκλείεται να είστε 92 ετών. Αν όμως είστε, θα ήμουν πανευτυχής  να είστε ο παππούς μου’’  και άρχισε να κλαίει γοερά. Δεν κατάλαβα τον λόγο ούτε ζήτησα εξηγήσεις.

Όταν συνήλθε, μου ζήτησε συγγνώμη και  με παρακάλεσε αν μπορεί να επικοινωνήσει  και πάλι μαζί μου για να ξανανιώσει τη ίδια συγκίνηση .

Της απάντησα αστειευόμενος ότι αν με προλάβει δεν έχω  αντίρρηση, αρκεί να μη φορτίζεται ψυχικά. Μου ευχήθηκε  ευγενικά για τον καινούργιο χρόνο  και έκλεισε με  τη φράση θα τα ξαναπούμε. Εγώ απλά ανταπέδωσα τις ευχές.  Αντώνης

Bazaar Ή τραμπα;;;

 

        BAZAAR  ή  ΤΡΑΜΠΑ;;;

 

 

 το 2025 που ψυχορραγεί, μας πρόσφερε πολλά και διάφορα, τα οποία έχω καλύψει κατά κάποιον τρόπο στο παρελθόν. Σήμερα, θα περιοριστώ σε όσα μας επιφύλαξε τις τελευταίες του μέρες και όχι μόνο και θεωρώ ότι συνδέονται άρρηκτα με την επικεφαλίδα.

Για να γίνω περισσότερο κατανοητός στους παλιούς που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει Bazaar και τους νέους που αγνοούν παντελώς τη σημασία της λέξης τράμπα, θα επιχειρήσω μια ετυμολογική αλλά κυρίως ρεαλιστική προσέγγιση των δύο λέξεων του τίτλου του παρόντος.

Το πρώτο είναι ξενόφερτο και ξεκίνησε με πολύ  ευγενικές προθέσεις, ατόμων με φιλάνθρωπα αισθήματα. Διέθεταν σε μια ειδική αγορά αφιλοκερδώς, φθηνά προϊόντα κυρίως για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Μια μορφή του υπήρξε και η παρουσίαση  νέων καλλιτεχνικών έργων, με σκοπό την προβολή τους, διαθέτοντας όμως και ένα μέρος των κερδών τους, σε αναξιοπαθούντες.

Η τράμπα  αποτελεί  έναν παλιό  ελληνικό τρόπο συναλλαγής και κυρίως ανταλλαγής προϊόντων – κυρίως ζώων – στα  παλαιότερα ‘’παζάρια’’ που συνεχίζονται και στις μέρες μας,   κυρίως στην επαρχία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρχε καμιά φιλανθρωπική ή αλτρουιστική πρόθεση, αλλά  ένας τρόπος ‘’ανοικτού και συνήθως υπαίθριου εμπορίου’’, με χαμηλότερες τιμές, για να διευκολυνθούν οι αγορές κυρίως ‘’ειδών προίκας και νοικοκυριού’’, απ’ ευθείας από τους  παραγωγούς των ειδών. Ανάμεσα στα λοιπά προϊόντα γινόταν και ανταλλαγή [τράμπα] ζώων για τις αγροτικές εργασίες τους και  μικρών ζώων για εκτροφή και  πάχυνση για τις μεγαλογιορτές που ακολουθούσαν. Τα παζάρια αυτά και οι τράμπες γίνονταν κάθε χρόνο τις ίδιες ημερομηνίες, κοντά στην παραγωγή  και πώληση των προϊόντων τους και συνοδεύονταν από διάφορες  διασκεδάσεις. Οι αγρότες τότε δεν διέθεταν τρακτέρ για να κλείνουν τους δρόμους, οπότε η προσέλευση στις εκδηλώσεις γινόταν απρόσκοπτα, ‘ενώ είχαν εισπράξει – έστω και την προκαταβολή- διάθεσης των προϊόντων τους

Τώρα πια, με σχετικά ενήμερους  τους αναγνώστες μου, θα επιχειρήσω μια μεταφορά των περιγραφόμενων αναλύσεων στη διεθνή σύγχρονη πραγματικότητα. Για να καταλάβουμε τους νέους συσχετισμούς γενικότερα,  αρχίζουμε και πάλι από την ξενόφερτη λέξη, η οποία συνεχίζεται και στις μέρες μας. Η διαφορά της έγκειται στον περιορισμό μέχρι και την ανυπαρξία φιλανθρωπικής πρόθεσης, αφού αποτελεί κυρίως μια νέα μορφή εμπορίου με ‘’κοσμική’’ διάθεση. 

Όσον αφορά την τράμπα, αυτή έχει αποσυρθεί πλέον από τα παραδοσιακά παζάρια της επαρχίας και έγινε τρόπος ‘’διευθέτησης’’ και επίλυσης διεθνών διαφορών, με προϊόντα  ανταλλαγής όχι πια τα καημένα τα ζώα, αλλά  ανθρώπους, που πήραν τη θέση τους και τις χώρες τους [με ό,τι αυτές τείνουν να αντιπροσωπεύουν στην εποχή μας].

Έχω διαβάσει τη δεκαετία του 1960, που υπηρετούσα στο Βελιγράδι, το περίφημο βιβλίο του Μίλοβαν Τζίλας, ’’ΝΕΑ ΤΑΞΗ’ . Ο  Τζίλας υπήρξε ‘’παρτιζάνος’’, προσωπικός φίλος και συναγωνιστής του Στρατάρχη Τίτο κατά των Γερμανών.

Το βιβλίο περιγράφει την υποκριτική μετεξέλιξη των πρωταγωνιστών του αγώνα, μετά τη λήξη του πολέμου , σε μεγαλοαστούς που παντρεύτηκαν ωραίες καλλιτέχνιδες και το έριξαν στην καλοπέραση. Αμοιβή του συγγραφέα από τους τέως συμπολεμιστές του  για το έργο του, υπήρξε η φυλάκισή του.

Όταν το 1965 πραγματοποιήθηκε η  Ελληνο-Γιουγκοσλαβική συνάντηση κορυφής και ο υποφαινόμενος κρατούσε τα πρακτικά των συνεδριάσεων, ο Πρωθυπουργός μας Γεώργιος Παπανδρέου ζήτησε και επισκέφθηκε στις φυλακές τον Τζίλας και ως μέλος της επιτροπής και μεταφραστής, είχα την τύχη να τον γνωρίσω προσωπικά. Με όσα άκουσα και εκείνα που ακολούθησαν σε επόμενές μας συναντήσεις μετά την αποφυλάκισή του, είπαμε πολλά και κατάλαβα πολύ περισσότερα, όπως έχω γράψει και στο παρελθόν.

Έρχομαι τώρα στο ρεζουμέ του σημερινού μου πονήματος και θα προσπαθήσω, όσο μπορώ συντομότερα λόγω του προβλήματος του ματιού μου, να συνοψίσω τη συνολική εισαγωγή μου με όσα ήθελα να συσχετίσω με την τρέχουσα διεθνή κατάσταση.

Ο κ. Πούτιν, ειδικός πράκτορας της τρομερής KGB, με την πτώση του τείχους του Βερολίνου μεταλλάχτηκε αιφνιδίως σε θρησκευόμενο και υπέρμαχο της ακροδεξιάς. Με μια ομάδα στενών συνεργατών του σφετερίστηκαν τον ρωσικό πλούτο, αγόρασαν μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες και νησιά       και ο ίδιος με άλλους κολλητούς του, αφού πήραν το μερίδιο τους , κράτησε,  με διάφορα τρικ , ισοβίως και την εξουσία της χώρας. Όπως δε λένε    στο χωριό μου ‘’τρώγοντας έρχεται η όρεξη’’, οπότε και ο ίδιος έκανε μια εισβολή στην Ουκρανία, με σκοπό να επανορθώσει την πάλαι ποτέ κραταιά  Σοβιετική Ένωση. Η Ευρώπη – όπως το συνηθίζει- σκέπτεται πολύ και συνεπώς καθυστερεί στις αποφάσεις της. Έσπευσε λοιπόν στο πλευρό του Πούτιν ο νοσταλγός επανίδρυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κ. Ερντογάν και μετά την επανεκλογή του προστέθηκε στην παρέα και ο κ. Τραμπ.

Εδώ πλέον αρχίζει ένα θέατρο του παραλόγου, που θα ζήλευε και ο Ιονέσκο . Ύστερα από όλο τον θόρυβο ξύπνησε και η καλοπροαίρετη Ευρώπη η οποία στηρίχτηκε στον ηγέτη της υπερδύναμης για τη λύση του προβλήματος της Ουκρανίας. Εν τω μεταξύ έγιναν απανωτές συναντήσεις – για τα μάτια του κόσμου- με θριαμβευτικά λόγια  που απέβλεπαν στην υποψηφιότητα για το Νόμπελ Ειρήνης, χωρίς κανένα αποτέλεσμα, αφού κάθε συνάντησης με τον Ζελένσκι ή τους ευρωπαίους, προηγείται και έπεται τηλεφωνική ενημέρωση του φίλου κ. Πούτιν. Την τελευταία φορά μεσολάβησαν περισσότερες δηλώσεις για επείγουσα λύση, γιατί ο χρόνος υποψηφιοτήτων για το Νόμπελ του 26 λήγουν τον Ιανουάριο.

Δεν λυπάμαι μόνο για τους ανθρώπους της Ουκρανίας, γιατί έχω ζήσει και προσωπικά τη γερμανική κατοχή και γνωρίζω καλά τις συνέπειες. Λυπάμαι αυτούς τους καημένους τους ειδικούς, Διεθνολόγους, Στρατηγούς και Καθηγητές που στις τηλεοπτικές εμφανίσεις τους, περιφέρονται γύρω από το θέμα του πολέμου αλλά δεν θέλουν ή δεν μπορούν να πουν την αλήθεια  ότι το θέμα της Ουκρανίας  αρχικά και όσα ακολουθήσουν, δεν ανήκουν στη σφαίρα της διπλωματίας, της διεθνολογίας , ούτε καν της απλής λογικής. Είναι  θέμα εμπορικό και στην πράξη αντιμετωπίζεται αναλόγως!!! Οι αποφάσεις λαμβάνονται μεταξύ ενός μπίζνεσμαν και ενός φίλου και ομοϊδεάτη του. αριστεροδέξιου.  Όσον αφορά την Τουρκία , καλλιεργεί τον αναθεωρητισμό και τον μεγαλοϊδεατισμό των δυο μεγάλων ‘’φίλων’’ της, μήπως αρπάξει και αυτή κάτι .

Ήθελα πολλά να γράψω, για όσα ‘’πονηρά’’ συνέβησαν το 2ο25 , αλλά δεν μπορώ λόγω όρασης-  βλέπω με μισό μάτι- και θα κλείσω με δυο αφελή γεροντικές απορίες: Μπορεί να δεχθεί ο κ. Πούτιν και οι περί αυτόν συνένοχοι ειρήνη και ελευθερία, αφού, αν χάσει την εξουσία, τους περιμένουν αμέτρητα εντάλματα για σύλληψη και τιμωρία για τα έργα και τις ημέρες τους;;; Κάτι ανάλογο δυστυχώς ισχύει και για τον έτερο μεγάλο ηγέτη, ο οποίος έχει μεν δώσει ‘’χάρη’’ στον  εαυτόν του, δεν τον περιμένουν όμως λιγότερες κατηγορίες.

Βροντοφωνάζει  σύσσωμη η Αντιπολίτευση,  γιατί η Ελληνική κυβέρνηση καλλιεργεί ισχυρές σχέσεις με κάποιους  από αυτούς. Διότι κύριοι ξερόλες [ για να μην πω κάτι χειρότερο] διότι αυτό πρεσβεύει η σύγχρονη λογική και όποιος δεν την ακολουθήσει ‘’χάνεται’’!!!

Εύχομαι σε όλους ‘ένα καλύτερο 2026.  Αντωνης

 

 

ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ

 

                ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ

 

Οι συμπαθείς  αγρότο-κτηνοτρόφοι μας προσπαθούν να εκβιάσουν και ενδεχομένως  να υποκαταστήσουν τη νόμιμη εξουσία, ώστε τα αιτήματά τους να αντιμετωπιστούν προνομιακά έναντι των λοιπών εργαζομένων της χώρας, που επίσης έχουν προβλήματα. Αυτή η συνήθεια έχει καταστεί ‘’θεσμός’’, την ίδια πάντα περίοδο , που ‘’πέφτουν οι αγροτικές εργασίες.’’  Εφαρμόζουν τη μόνιμη πια πρακτική του  κλεισίματος  δρόμων , διασυνοριακών σταθμών και κοινωνικών δραστηριοτήτων.  Αγνοούν ότι στη χώρα μας  δημοκρατία, η οποία μπορεί να αργεί αλλά δεν ξεχνά τους παραβάτες των Νόμων, του Συντάγματος  και των λαϊκών δικαιωμάτων των υπολοίπων.

Ακόμα και οι μπολσεβίκοι δεν άργησαν να καταλάβουν ότι, αφού επέβαλαν το τυραννικό καθεστώς τους, στερήθηκαν και το ελάχιστο δικαίωμα  διαμαρτυρίας και αυτό  για εξήντα συναπτά χρόνια. Εκεί οι κόκκινοι δυνάστες , αφού σφετερίστηκαν τον πλούτο της χώρας, κράτησαν  την εξουσία, διατηρώντας το  απολυταρχικό καθεστώς, με άλλο χρώμα , μιμούμενοι τον ταυτόχρωμό τους ιδεολογικά Χίτλερ, αρχίζοντας  τις καταλήψεις  ανεξάρτητων  χωρών .

Η χώρα μας είναι δημοκρατική και οι πολίτες της, συμπεριλαμβανομένων και των αγροτοκτηνοτρόφων, γνωρίζουν ότι στις δημοκρατίες υπάρχουν κανόνες, η εξουσία δεν εκβιάζεται  και η αντιπολίτευση που δείχνει τη ‘’συμπαράστασή της’’, το κάνει μόνο για τα ‘’ψηφουλάκια’’.

Αυτά τα ολίγα της εισαγωγής  προς γνώση και συμμόρφωση εκείνων που παίζουν στις πλάτες των συνανθρώπων τους, που δεν διαθέτουν τρακτέρ να κατεβάσουν στους δρόμους . Είναι γνωστό ότι  ο κορβανάς κάθε χώρας είναι συγκεκριμένος  και συνεπώς αυτοί που  κλείνουν τους δρόμους, τα τελωνεία και δυσχεραίνουν τη λειτουργία της πολιτείας,  επιδιώκουν  να τα ‘’πάρουν’’ από τους υπόλοιπους. Παράλληλα όμως, με τις πράξεις τους περιορίζουν τον δημόσιο κορβανά και τα αναμενόμενα οφέλη  των υπόλοιπων κοινωνικών ομάδων. αλλά και των ιδίων. Ποιος θα πληρώσει όμως την εθνική οικονομική ζημιά  και τι μπορούν να κάνουν οι λοιπές κοινωνικές ομάδες που δεν διαθέτουν τα πολυτελή γεωργικά εργαλεία, μέρος των οποίων παρατάχθηκαν στους δρόμους;;; Τι μπορούν να  κατεβάσουν για παράδειγμα οι συνταξιούχοι, οι οποίοι με τον Νόμο Κατρούγκαλου, έχασαν το 40 περίπου τοις εκατό του εισοδήματός τους;;; Το κακό είναι ότι το κόμμα που συμπαρίσταται σήμερα στους αγρότες, έβαλε χέρι και στα επικουρικά τους ταμεία, που αποτελούσαν  προσωπικές τους αποταμιεύσεις που είχαν εμπιστευθεί στην πολιτεία να τις  ‘’φυλάει’’.  Τηρουμένων των αναλογιών, θα έλεγα τη γνωστή λαϊκή ρήση ‘’ κλαίνε οι χήρες κλαίνε και οι παντρεμένες’’ και οι χήρες εν προκειμένω  δεν είναι μόνο οι γεωργοκτηνοτρόφοι!!!

Σαν γέρος συνταξιούχος, τόσα καταλαβαίνω τόσα λέω, αλλά με όσο μυαλό μου έμεινε αντιλαμβάνομαι ότι χρησιμοποιείται η δοκιμασμένη  μέθοδος της ζούγκλας, με το δίκιο των ισχυρών, που κατεβάζουν τα τρακτέρ και κλείνουν τα πάντα, ενώ οι συνταξιούχοι τι θα κατεβάσουν;;;  Αποφεύγω να το αναφέρω για λόγους ευπρέπειας αλλά και προστασίας των ιδίων  για το ‘’οικτρό’’ ενδότερο θέαμά τους!!!

Τελειώνω με τον τίτλο του έργου του Ντοστογιέφσκι ‘’έγκλημα και τιμωρία’’, γιατί πιστεύω ότι , το έγκλημα πρέπει να τιμωρείται. Άκουσα ότι ανάμεσα στους  όρους  που έθεσαν προς την Κυβέρνηση οι συνάξεις των καταλήψεων είναι και η μη δίωξη των  παραβατών. Είναι δυνατόν να μη γνωρίζουν ότι η διάκριση των εξουσιών  δεν επιτρέπει  την παρέμβαση στο έργο της δικαιοσύνης,  αφού, ευτυχώς ακόμα δεν γίναμε Τουρκία του Ερντογάν. Αλλά και στην ουσία της ανταρσίας, που υπέθαλψε το σύνολο της Αντιπολίτευσης, ποιος θα  πληρώσει τη συνολική ζημιά;;; Ποιος θα είναι ο νέος Κατρούγκαλος που θα τα χρεώσει και πάλι στους αδύνατους να κλείσουν τους δρόμους;;;

 Με την ιδιότητα του γεννημένου ελεύθερου πολίτη και αποφασισμένου να πεθάνει ελεύθερος – έστω και υπό καθεστώς παράνομων καταλήψεων – κρίνω – ως έχω το δικαίωμα – την εξουσία και τη Δικαιοσύνη που με την αδράνειά τους μου στέρησαν στα  92 μου το δικαίωμα να δω τα εγγόνια μου στις γιορτές. Διερωτώμαι δε, όπως επίσης δικαιούμαι, εάν εγώ προσωπικά είχα διαπράξει ένα από τη σωρεία των αδικημάτων που διέπραξαν οι  αγροσσυνδικαλιστές των καταλήψεων,  θα είχα την ίδια μεταχείριση;;; Όσον δε αφορά τους ‘’νταήδες’’ που εμφανίζονται στα διάφορα μέσα ως συμπαραστάτες και υποκινητές ανάλογων εκτροπών θα πέσουν στα μαλακά ως άτομα ενός ‘’ανώτερου’’ Θεού;;;. Διευκρινίζω δε ότι νταής σημαίνει δειλός – ψευτοπαλληκαράς και στο    γνήσιο αριστερό λεξιλόγιο αποκαλείται  οπορτουνιστής.

Στις Ελεύθερες Δημοκρατίες, όσοι αδικούνται, χωρίς να εξαιρούνται οι αγροτοκτηνοτρόφοι, έχουν το δικαίωμα να διαμαρτύρονται ως εκεί που οι ίδιοι δεν αδικούν τους συμπολίτες τους και δεν παραβιάζουν τους κανόνες της δημοκρατίας.  Αντώνης

ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

 

                                   ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

 

 

Αυτές τις μέρες και παρά της δυσκολίες που αντιμετωπίζω με την όραση μου, επιχείρησα πολλές φορές   να καταπιαστώ, με κάποιο θέμα των ημερών. Το συνεχιζόμενο όμως παράνομο κλείσιμο των δρόμων, λιμανιών και συνόρων και οι προκλητικές υποδείξεις  των αντισυστημικών και προοδευτικών κομμάτων, με δυσκόλευε αφάνταστα.  Ξεκινούσα ένα θέμα, με την πρόθεση όμως να αποφύγω – λόγω της ημέρας- σκληρά σχόλια και χαρακτηρισμούς, διαπίστωνα στο τέλος ότι η οργή μου για την αδιαφορία  προς το κοινωνικό   σύνολο , με  παρέσυρε σε χαρακτηρισμούς που ήθελα να αποφύγω – λόγω της ημέρας- και το έσβηνα. Σε άλλες προσπάθειές μου έφθανα στο σημείο να τους αποδίδω [ συμπεριλαμβανομένων των υποκινητών τους] χαρακτηρισμούς που αφορούσαν τα συμπαθή τετράποδα που χρησιμοποιούσαν παλιότερα στη δούλεψή τους οι σημερινοί κάτοχοι πανάκριβων τρακτέρ,  αλλά και πάλι το διέγραφα, γιατί το θεωρούσα προσβολή για τα υπομονετικά τετράποδα,  που στήριξαν τη γεωργία μας και πάλι το διέγραφα.

Έκανα αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες αλλά μάταια, αφού δεν είναι εύκολο να βλέπεις την αδιαφορία δίπλα σου  και να μην αντιδράς, όταν κάποιοι θα δυσκολευθούν μέχρι και θα αναβάλουν την επίσκεψη των δικών τους, η αγορά θα χάσει τον ανεφοδιασμό της και  τελικά η χώρα θα παύσει να λειτουργεί. Με τον τρόπο αυτό χάνουν και το δίκιο τους οι ίδιοι οι γεωργοί, ενώ υπάρχουν και κοσμιότεροι τρόποι διεκδίκησης των δικαιωμάτων σε πολιτισμένες και δημοκρατικές χώρες, όπου , την πρώτη θέση έχει η συζήτηση και η εκτίμηση των δυνατοτήτων, για να πάρουν κάτι και οι υπόλοιποι. Δεν θα παραλείψω να θυμίζω ότι αυτοί κατεβάζουν τα τρακτέρ τους και κλείνουν τους δρόμους, οι άλλοι, οι πολλοί, τι θα κατεβάσουν για να  διεκδικήσουν τα δικά τους δικαιώματα;;;

Για το καλό της ημέρας  μου έλεγε και  η συγχωρεμένη η μητέρα μου ,για να πνίξω το παράπονό μου ,  όταν δεν είχαμε να φάμε. Τα ίδια λόγια έλεγε και η πονηρή φίλη της κυρίας Κουκουβίκου  στον εκνευρισμένο σύζυγό της την ημέρα του γάμου τους  για να προλάβει τα χειρότερα. Για όσους δεν το θυμούνται πρόκειται για την παλιά κωμωδία του Γιώργου Τζαβέλα, με τον Γιώργο  Κωνσταντίνου και την Μάρω Κοντού [η γυνή να φοβείται τον άντρα]. Δεν πρόλαβε όμως το διαζύγιο εις βάρος του, γιατί έχασε το δίκιο του και κανένας από τους φίλους δεν πήγε να τον υποστηρίξει.

Παρακολουθών τας τυχαίως, στην τηλεόραση, τη συνέντευξη του αρμόδιου Γενικού Διευθυντή των ΕΛΤΑ, για τις χιλιάδες επιστολών των παιδιών προς των Άγιο Βασίλη, σκέφθηκα να  στείλω και εγώ ένα γράμμα. Να του θυμίσω τα όσα δώρα έχασα στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, της πείνας και του εμφυλίου και να διαμαρτυρηθώ – χωρίς αποκλεισμούς των δρόμων αφού άλλωστε δεν διαθέτω τρακτέρ- γιατί ουδέποτε σκέφθηκε να με επισκεφθεί, να μου δώσει το δωράκι μου, γιατί σαν παιδί υπήρξα υποδειγματικό. Τι φταίω εγώ για τον πόλεμο και  τα λοιπά δεινά της εποχής!!!

Μη μου πείτε ότι το αίτημά μου είναι εκπρόθεσμο, αφού αύριο κιόλας είναι Χριστούγεννα. Λάθος μεγάλο, γιατί ο δικός μας Αι  Βασίλης δίνει τα δώρα την πρωτοχρονιά-στη γιορτή του- και δεν έχει ούτε τρακτέρ ούτε έλκηθρο και καλό είναι να μην τον συγχέουμε με  τον Σάντα Κλάους ή τον Σαν Νικλάς  των βορειοευρωπαίων [ για τον οποίο θα σας πω στο τέλος του παρόντος ότι υπήρξε αφορμή μιας προσωρινής ταραχής μου. Θυμίζω ότι την εποχή του υπαρκτού σοσιαλισμού, στις σλαβικές χώρες, για να αποφύγουν οτιδήποτε σχετιζόμενο με την θρησκεία, την οποία  θεωρούσαν όπιο του λαού, τον αποκαλούσαν ντένταμ ράς [ο γέρος που έρχεται από τους πάγους].

Βεβαίως στην ηλικία μου δεν χρειάζομαι πια παιχνίδια , γιατί και να μου τα φέρει τι θα τα κάνω με σπασμένο πόδι και μισό μάτι  – λόγω ατυχήματος – στα 92 μου!!! Ας προσπαθήσει να θυμίσει στους διαμαρτυρόμενους με τα πολυτελή τρακτέρ ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που έχουν παράπονα και ότι  δεν φταίνε οι υπόλοιποι να υφίστανται τις ταλαιπωρίες για τις διεκδικήσεις τους.

Όσον με αφορά προσωπικά, αφού διερευνήσει την περίπτωσή μου και διαπιστώσει ότι είμαι καλός και συνετός, ας πει δυο καλά λόγια στον ‘Άγιο Πέτρο να μου εξασφαλίσει μια ήσυχη διαμονή ώστε να παύσω να διαμαρτύρομαι και μετά θάνατο. Γιατί, όσο νάναι- όπου υπάρχουν άνθρωποι- κάτι στραβό και ανάποδο θα συμβαίνει  και στο βασίλειό του

Τώρα θα αναφερθώ σύντομα στο πάθημά μου με τον Σαν  Νικλάς στο Βέλγιο. Μετατέθηκα υπηρεσιακά τον Οκτώβριο του 1980 και δυο μήνες αργότερα, στις 6 Δεκεμβρίου, πρωί-πρωί χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας του διαμερίσματός μου, ενώ τα παιδιά ήταν ακόμα στα κρεβάτια τους. Ανοίγοντας την πόρτα βρέθηκα μπροστά σε τρία ψηλά άτομα με βαμμένα  τα πρόσωπα – ένα μαύρο και δυο λευκά- και αμφιέσεις καθολικών Επισκόπων. Αιφνιδιάστηκα και ίσως και να τρόμαξα, μέχρις ότου  άρχισαν να τραγουδούν και μάλιστα  φλαμάνδικα ,που ακόμα δεν τα καταλάβαινα- για τον Σαν Νικλάς και τότε σκέφθηκα τι συμβαίνει. Τους έδωσα ένα ποσό, με χαιρέτησαν και πήγαν στο διπλανό διαμέρισμα.  Αργότερα έμαθα ότι συγκέντρωναν χρήματα, την ημέρα της γιορτής του Σαν Νικλάς, για να κάνουν δώρα σε μια κατηγορία παιδιών , τα Χριστούγεννα.

Καλά Χριστούγεννα με υγεία. Αντώνης

 

ΗΘΗ ΚΙ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ

 

                      ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ      

              ΤΟΥΤΟΝ ΚΑΛΗΣΠΕΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΤΟΝ ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΑΦΕΝΤΗ

 

 

Τα κάλαντα των Φώτων στη γενέτειρά μου, αποτελούσαν  μία από τις σπανιότερες και ειδικότερες εκδοχές, τα παλιότερα χρόνια. Σπανιότερες γιατί  δεν τις έχω συναντήσει στις λαογραφικές αναζητήσεις μου σε καμιά άλλη περιοχή της χώρας και ειδικότερες γιατί αφορούσαν  μόνο  ενήλικες - κατά προτίμηση μερακλήδες και καλοφαγάδες. Η ιδιαιτερότητά τους ήταν ότι απευθύνονταν μόνο στους μεγαλοκτηνοτρόφους της περιοχής, στη φυσική τους έδρα, στις  απόμακρες  και δύσβατες  θέσεις που είχαν τα μαντριά  τους

Οι ιδιότυποι στίχοι τους – όπως προκύπτει  από τον υπότιτλο - διακρίνονται για την κολακευτική τους   διάθεση και ευχές προς τον αποκαλούμενο αφέντη και το κοπάδι του, παρακάμπτοντας την ενδεχόμενη  γλωσσική τους επάρκεια. Προφανώς αποτελούν έργο των ίδιων των κτηνοτρόφων για  να ξορκίσουν το κακό και να καταπολεμήσουν τις δεισιδαιμονίες τους.  Όπως συμβαίνει και στα υπόλοιπα κάλαντα, κύριο  χαρακτηριστικό τους αποτελεί η επισήμανση του γεγονότος της ημέρας, η επίκληση της θείας πρόνοιας για τους οικοδεσπότες , συνοδευόμενη  με  πολυποίκιλες προσωπικές ευχές και η συνήθης επωδός, για τη θετική τους ‘’προαίρεση’’.

Τη μια και  μοναδική φορά που συμμετείχα με φίλους στην ευχάριστη αυτή περιπέτεια, πέρασα θαυμάσια και πολύ ρομαντικά. Με  την ευγενική   υποδοχή μας και  μοναδικό φωτισμό τον έναστρο ουρανό και μια-δυο λάμπες πετρελαίου, απολαύσαμε τις πλούσιες γευστικές προετοιμασίες  τους. Οι μοναδικές δυσκολίες μας άρχισαν με την επιστροφή μας στα πεδινά, ύστερα από την κρασοκατάνυξη και τα ασφυκτικά γεμάτα στομάχια μας, στα κακοτράχαλα και  απόμακρα αυτά μέρη. Σημειώνω για τους νεώτερους, ότι το ‘’πηγαινέλα’’ της βραδιάς γινόταν με μακρά και δύσκολη  πεζοπορία.

Για τα προσωπικά μου γούστα η μοναδική αυτή εμπειρία υπήρξε αφάνταστα εντυπωσιακή, με κύριο χαρακτηριστικό την ευγένεια και τη  θερμή φιλοξενία  των κτηνοτρόφων.  Δεν επιχείρησα  να την  επαναλάβω,  όχι βέβαια για τις όποιες δυσκολίες της περιοχής, στις οποίες η γενιά μας ήταν απόλυτα εξοικειωμένη. Η δυσκολία μου αναφέρεται στην ακόρεστη πολυφαγία και το κρασί, που άγγιζε τα όρια πρωταθλητισμού. Στη μοναδική μου αυτή εμπειρία,  χρειάστηκα ημέρες για να  συνέλθω,  γιατί βρισκόταν μακριά από τις δικές μου  επιλογές. Πολλοί όμως από τους φίλους μου, περίμεναν με λαχτάρα, για έναν ολόκληρο χρόνο, αυτή τη νύχτα – παραμονή των Φώτων -  για να επαναλάβουν την ίδια εμπειρία και μάλιστα όχι υποχρεωτικά στο ίδιο μαντρί. Παρά το γεγονός ότι, μετά τη συνταξιοδότησή μου, επανήλθα μόνιμα στη γενέτειρά μου, δεν  γνωρίζω αν το ‘’έθιμο’’ αυτό συνεχίζεται και με ποια μορφή, ή  έπεσε και αυτό θύμα των καιρών.

 Η ζωή μας γενικότερα άλλαξε και η συμπαθής τάξη των κτηνοτρόφων δεν ξέρω αν   έχει τη διάθεση να υποβάλλεται στην ταλαιπωρία των προκατόχων της  και τον καιρό να ασχοληθεί με το έθιμο. Τα τελευταία χρόνια, τέτοια εποχή,  ασχολούνται με το νεότερο έθιμο των κινητοποιήσεων και συμπαράστασης , στο κλείσιμο δρόμων και κάθε άλλης δραστηριότητας  των αγροτών, χωρίς να τους προβληματίζουν οι επιπτώσεις στους υπόλοιπους πολίτες και στη διακίνηση εμπορικών προϊόντων. Με δεδομένη την απόλυτη  συμπαράσταση του συνόλου της Αντιπολίτευσης,  ίσως είναι καιρός πια  να καταλάβουν και την εξουσία , στα πρότυπα των μπολσεβίκων, για να γλυτώσουμε και τις εκλογές, την δημοκρατία, δικαιώματα και άλλες ‘’ξεπερασμένες’’ αντιλήψεις του παρελθόντος.

Θα κλείσω με την υπενθύμιση ότι η ελευθερία και τα δίκαια του καθενός μας, σταματούν εκεί που  αρχίζουν να παραβλάπτονται οι ελευθερίες και τα δικαιώματα του κοινωνικού συνόλου. Δεν πρέπει δε να παραβλέπεται το γεγονός ότι το πολίτευμα της χώρας μας παραμένει η δημοκρατία, στην οποία προσέφυγαν και οι πολίτες των  χωρών του τέως  υπαρκτού σοσιαλισμού. Έχει και η υπομονή τα όριά της και κάθε δράση προκαλεί αντίδραση. Αντώνης

Σημείωση: Η συνεχιζόμενη κατάσταση με το αιμάτωμα στο μάτι μου και η ηλικιακή αστάθεια των χεριών , καθιστούν τη συνέχιση της γραφής πολύ δύσκολη. Ίσως ήγγικεν η ώρα να περιοριστώ  σε προφορικές αφηγήσεις, κοινώς παραμύθια, που συνηθίζονται άλλωστε στις μέρες μας!!!

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΑ

 

                            ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΑ

 

Ο Ευγένιος Ο’ Νήλ, βασιζόμενος στην τραγωδία του Αισχύλου Ορέστεια, επιχείρησε το 1928 μια σύγχρονη μεταφορά της, με τίτλο ‘Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα’’. Ο Αμερικανός δραματουργός σκιαγραφεί στην τριλογία του,  αντιστοιχίες του  εμφύλιου σπαραγμού της Αμερικής με εκείνες του Οίκου  των Ατρειδών  αλλά και με τη  δραματική ιστορία της δικής του οικογένειας.

Παρακολουθώντας  στη δημοσιότητα  τις σύγχρονες Ηλέκτρες που μας προέκυψαν, σκέφθηκα  να ασχοληθώ με εκείνες που αποφάσισαν ότι ‘’ δεν τους ταιριάζει το πένθος’’ και επέλεξαν φανταχτερά συνολάκια , για να  προσεγγίσουν καλύτερα τη δημιουργία ενός ακόμα κόμματος.  Πρέπει όμως να μας εξηγήσουν  , τι άλλο έχουν να μας προτείνουν, πέραν του οικογενειακού  τους δράματος και της δικαιολογημένης πανελλήνιας συναισθηματικής συμπαράστασης  και γιατί μας το έκρυβαν πριν το δυστύχημα;;; Δεν θέλω και δεν πρέπει να ξύνω παλιές πληγές, άσχετα με την ατυχή στάση των πληγωμένων αυτών ατόμων και σταματώ εδώ τις ανώνυμες προσωπικές αναφορές μου, γιατί απαιτείται  σεβασμός στους νεκρούς.

 Μέχρι τώρα,  τη μερίδα του λέοντος των κομματικών οφελών   από την εργαλειοποίηση του τραγικού  δυστυχήματος  των Τεμπών, καρπώθηκαν τα αντισυστημικά   λαϊκίζοντα κόμματα και ιδιαίτερα   μια  Αρχηγός κόμματος της Βουλής . Τα  λοιπά αριστεροπροοδευτικά κόμματα, εισέπραξαν   ψίχουλα, παρά τη συμμετοχή τους στην εκμετάλλευση του  τραγικού συμβάντος. Πώς θα τους φανεί όμως αν,  με τη  δημιουργία νέου κόμματος, θα  κληθούν, να  επιστρέψουν τα πρόσκαιρά κέρδη τους και ποια θα είναι η αντίδρασή τους;;; Εν γνώσει μου ότι το κυοφορούμενο νέο κόμμα θα αποτελέσει – όπως συμβαίνει συνήθως- θα ακολουθήσει την πορεία ενός διάττοντα αστέρα,  σκέπτομαι  τα νέα  ξεκατινιάσματα που θα ακολουθήσουν. Μικρή χώρα η Ελλάδα αλλά διαθέτει πολλά κόμματα και φημολογείται ότι πρόκειται να εμφανιστούν δυο-τρία ακόμα νέα κομματικά εδέσματα ξαναζεσταμένα, αλλά εμάς τι μας νοιάζει;;;

Εμάς ίσως όχι, αλλά αυτό μάλλον δεν ηχεί ευχάριστα στα ώτα των υπολοίπων, τα κόμματα των οποίων αναζητούν νέο πρόσωπο ή  μάλλον προσωπείο για να μας πείσουν ότι μόνο αυτά μπορούν να μας σώσουν. Ίσως να δημιουργηθεί  ένα μικρό χωροταξικό πρόβλημα στην κεντρική αίθουσα της Βουλής.  Δεν βλέπω όμως πολλές πιθανότητες η μεγάλη αυτή αίθουσα να καταστεί σύντομα χώρος ενός  ουσιαστικού κοινοβουλευτικού διαλόγου, με ανταλλαγή σκέψεων και προβληματισμών για το μέλλον της χώρας.

Κάποιοι από αυτούς, που εκδηλώνουν  ενδιαφέρον επανόδου,   μετά τις απανωτές εκλογικές κατρακύλες, παραιτήθηκαν αφήνοντας τοποτηρητές, ή όπως θα λέγαμε σε ανάλογες περιπτώσεις, ‘’ πλασματικούς φορολογικά υπεύθυνους’’ για να πληρώσουν το τίμημα. Ανακάλυψαν την νέα Ιθάκη τους, σε αντίθεση με την μακρόχρονη αναζήτηση του Οδυσσέα. Θα μου πείτε κι αν τη βρήκαν τι να την κάνουν, αφού βρίθει κατηγοριών  για όλους τους παλιούς συντρόφους του  ηγεμόνα – Αρχηγού και  συνεχίζουν νε ενεργούν με τα ίδια παλιά και τετριμμένα πρόσωπα και συνθήματα.  

Θα κλείσω με τη ευχή να μην επιχειρήσουν να εφαρμόσουν τις αμφιλεγόμενες εξαγγελίες τους, γιατί έτσι  θα καταστήσουν και πάλι τη χώρα, παγκόσμιο μαύρο πρόβατο και ίσως έτσι χαθεί και η τελευταία μας ευκαιρία, να περισώσουμε και τα ελάχιστα που έχουμε  κατακτήσει με κόπους και θυσίες του λαού μας. Καλά Χριστούγεννα με υγεία σε όλους.       Αντώνης

ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΤΌΧΟ

 

                        ΤΟ ΒΡΕΦΟΣ ΚΑΙ Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

 

 

Ο τίτλος του σημερινού μου δημοσιεύματος, αποτελεί την πλήρη αντιγραφή του τίτλου ενός βιβλίου  του γνωστού Αμερικανού παιδοψυχολόγου Μπένζαμιν Σπόκ [1903-1998], η πρώτη έκδοση του οποίου κυκλοφόρησε  σε περισσότερα από 50 εκατομμύρια αντίτυπα. Ακολούθησαν και συνεχίζονται ακόμα και σήμερα νέες επανεκδόσεις του μετά τον ίδιο από νεώτερους υποστηρικτές  της θεωρίας του.

Θα μου πείτε ίσως και τι μπορώ εγώ να εισφέρω σε ένα τόσο εξειδικευμένο επιστημονικό έργο, έξω από το γνωσιακό πεδίο μου.  Με ποιο δικαίωμα καταπιάνομαι με ένα θέμα τόσο ειδικό το οποίο αμφισβητήθηκε και  θεωρήθηκε  αμφιλεγόμενο, όπως  και ο συγγραφέας του;;; Δεν ξέρω αν απηχώ τη γενική εντύπωση, σε κάθε όμως περίπτωση, η συγκυρία τόφερε να αποκτήσω στενή σύνδεση μαζί του

Για να σας βοηθήσω, θα αναφερθώ σε μια προσωπική μου μικρή ιστορία που άρχισε στα παιδικά μου χρόνια και συνεχίστηκε αργότερα με τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού  και  προσέφυγα στη βοήθεια του  συγκεκριμένου βιβλίου για την ανατροφή του.

Όταν τη δεκαετία του 1960, βρέθηκα υπηρεσιακά  στο Βελιγράδι του Τίτο, με τις γνωστές στερήσεις κάθε ιατρικής αρωγής, η αναμονή του πρώτου  παιδιού μας προβλημάτισε. Οι φόβοι μας επιβεβαιώθηκαν στη διάρκεια του τοκετού  , αλλά και στη συνέχεια όταν νέοι και άπειροι με την σύντροφό μου και χωρίς άλλη βοήθεια,  καταφύγαμε στις οδηγίες του βιβλίου  του Μπένζαμιν Σποκ.

Αναγκασθήκαμε με τη γυναίκα μου να το διαβάσουμε πολλές φορές και με εντυπωσίασε το γεγονός ότι ο ίδιος ως  ο μεγαλύτερος  των έξι αδελφών του ασχολήθηκε με τη φροντίδα τους. Το περιεχόμενο του βιβλίου του συνεπώς αποτέλεσε ένα συγκερασμό των προσωπικών του εμπειριών. Ο Δρ. Σποκ άρχισε να διαβεβαιώνει τους γονείς ότι εκείνοι ήταν οι αληθινοί ειδικοί των παιδιών τους. Σε μια εποχή που η κοινή πεποίθηση ήταν ότι δεν πρέπει οι γονείς να αγκαλιάζουν τα παιδιά τους (ειδικά τα μωρά) όταν κλαίνε για να μην κακομάθουν, ο Σποκ πήγε κόντρα στο ρεύμα υποστηρίζοντας ότι η αγκαλιά και η στοργή επιβάλλονται γιατί κάνουν τα παιδιά πιο χαρούμενα αλλά και γιατί έτσι νιώθουν πιο ασφαλή. Η κεντρική ιδέα της θεωρίας του Σποκ ήταν ότι το να είσαι γονιός μπορεί να γίνει μια ιδιαίτερα ευχάριστη εμπειρία, που προσφέρει χαρά και στις δυο πλευρές.

 Σε μια επανέκδοση όμως του βιβλίο του, -που έφθασε στα χέρια μου κατόπιν εορτής-έκανε κάποιες αλλαγές , με κυρίαρχη την άποψη ότι ήταν λάθος του που απέκλειε την τιμωρία των παιδιών για τις ‘’παρασπονδίες’’ τους, θεωρώντας ότι αυτή τα βοηθάει να διακρίνουν το ορθό από το λάθος και να αποκτήσουν μια φυσική πειθαρχία.

Βλέποντας όλα όσα συμβαίνουν με  τα σημερινά παιδιά, οι σκέψεις μου με γύρισαν τόσες δεκαετίες πίσω στις προτροπές  του  Δρα Σποκ και τον σημαντικό ρόλο που απέδιδε εκείνος στην οικογένεια για την  γενικότερη φροντίδα του παιδιού. Ποια είναι και πού βρίσκεται η σημερινή οικογένεια, με τη νέα μορφή που έχουν διαμορφώσει οι γενικότερες συνθήκες της ζωής;;;  Πόσο μπορούν ή  επιτρέπεται στους σημερινούς  γονείς να ασχοληθούν προσωπικά με την ανατροφή  και τον έλεγχο των παιδιών τους;;; Πόσοι από αυτούς γνωρίζουν το διαδίκτυο όσον τα παιδιά τους, ώστε να τα βοηθούν στις επιλογές τους ;;; Πολλές φορές τα παιδιά είναι ‘’παρκαρισμένα’’ σε βρεφονηπιακούς σταθμούς ή ακόμα χειρότερα σε χέρια  άσχετων προσώπων ,για τη γενικότερη φροντίδα τους.

Αυτά είναι τα κύρια αίτια της παρατηρούμενης σημερινής παιδικής παραβατικότητας και  ελάχιστα βοηθούν οι γενικές ή εντοπισμένες απαγορεύσεις της Πολιτείας. Στην πολιτισμένη Αυστραλία , η γενική απαγόρευση δημιούργησε  ξεσηκωμό της νεολαίας, που συνοδεύτηκε και από μηνύσεις νέων κατά της Πολιτείας.  Ας αποδεχτούμε επί τέλους ότι  μοναδικός φορέας ορθής ανατροφής παραμένει μια σωστή οικογένεια – που σήμερα δεν υπάρχει ή αποτελεί ζητούμενο  - και η επιστροφή  στο σωστό σχολείο, γιατί και αυτό δεν μπορεί ή δεν το αφήνουν  πλέον να επιτελέσει το σημαντικό του έργο.

Η ζωή μας γενικώς αλλάζει και επιβάλλεται να αλλάξει και ο τρόπος αντιμετώπισης, γιατί με ταχύτατα εξελισσόμενες αλλαγές, θα τρέχουμε και δεν θα φθάνουμε.  Αντώνης 

                                                 ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ ΓΕΝΙΚΩΣ

 

Οι μέρες που ακολουθούν είναι ημέρες αγάπης και με το πνεύμα αυτό, γράφεται το κείμενο που ακολουθεί και μας αφορά όλους.

Θα αρχίσω το θέμα μου με την επανειλημμένα διακηρυγμένη προσωπική μου παραδοχή, ότι ‘’ αγάπη είναι να αγαπάς χωρίς όρους και ανταλλάγματα’’, γιατί τότε μετατρέπεται σε συναλλαγή και εμπορική πράξη, όπως τόσα και τόσα πράγματα στη σύγχρονη ζωή μας.

Η αγάπη αποτελεί το  συναίσθημα απόλυτης στοργής και προσωπικής αφοσίωσης, ενώ κατά τους αρχαίους  φιλοσόφους μας αποτελεί αρετή. Άσχετα με τη μορφή με την οποία εκδηλώνεται , οικογενειακή, ερωτική, πλατωνική, ακόμη και ως συμπόνια, οφείλει να είναι άδολη, ειλικρινής και  χωρίς σκοπιμότητες.

Η αγάπη βρίσκεται στο κέντρο των περισσότερων θρησκειών. Για τον χριστιανισμό αγάπη είναι ο Θεός, ενώ το θρησκευτικό σύμβολο της Κίνας, έχει στο κέντρο του μια καρδιά.

Για την επιστήμη, η αγάπη  αποτελεί  στοιχείο επιβίωσης  που αποβλέπει να  κρατήσει τους ανθρώπους κοντά, απέναντι σε απειλές  και να διευκολύνει τη συνέχιση του είδους μέσω της αναπαραγωγής.

Θα περιορισθώ, σε αυτά τα ολίγα, λόγω αδυναμίας μου να συνεχίσω,  με τη διατύπωση ότι   είναι ανάγκη του  καθενός μας να αγαπά, χωρίς να αναμένει ανταπόκριση, αν όμως συμπέσουν  και τα δυο ,βρίσκεται στους   επτά ουρανούς. Η προτροπή αγαπάτε αλλήλους της Καινής διαθήκης συντελεί στην επικράτηση ηρεμίας, ομόνοιας και αγάπης και ο νοών νοείτω.  Αντώνης