ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΕΦΙΚΤΟΥ

 

                   ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΕΦΙΚΤΟΥ

 

 

Η  ιστορική αυτή φράση του γνωστού μας ως Βίσμαρκ, είναι και στις μέρες μας  η μοναδική ρεαλιστική περιγραφή της ορθής πολιτικής σκέψης και πράξης. Ο εκφραστής της Φον Μπίσμαρκ, ένωσε τη Γερμανία, καθιέρωσε το πρώτο κοινωνικό σύστημα  και υπήρξε ο πρώτος Καγκελάριος του Β΄ Ράιχ της χώρας του.

Διακόσια και πλέον χρόνια αργότερα , η υφήλιος γέμισε με τους νεόκοπους πατριδοκάπηλους, οι οποίοι κατέστησαν  την πολιτική εμπορική συναλλαγή, γράφοντας το Διεθνές Δίκαιο και τα δικαιώματα των λαών στα παλιά τους υποδήματα.  Αυτοί, μετέρχονται    κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο   για να επιβάλουν τις αναθεωρητικές τους  απόψεις, στις χώρες που  αρνούνται να υποταχθούν. Είναι οδυνηρό να σκεφθεί κανείς, ότι της νέας τάξης ηγείται η πάλαι ποτέ   υπερδύναμη και θεραπαινίς’’  της παγκόσμιας  δημοκρατίας.

Σήμερα όμως,  λόγω και των προβλημάτων με την όρασή μου, θα περιορισθώ  στην μεταλλαγμένη άποψη για την πολιτική που επιθυμούν να εφαρμόσουν στη χώρα μας, εκείνοι που αγνοούν  την ουσία  της και την αναγκαιότητα των καιρών. Υποστηριχτές της νέας αυτής άποψης άσκησης της πολιτικής στη χώρας μας, δεν είναι μόνο κάποιοι πειραματιζόμενοι  νεοσσοί της πολιτικής, με τους οποίους θα ασχοληθούμε στη συνέχεια.

 Είναι τα δυο ‘’μεγάλα’’ Κόμματα,  τα οποία  κυβέρνησαν τη χώρα σχετικά πρόσφατα , την  εκτροχίασαν   και πληρώνουμε ακόμα τα βδελυρά αποτελέσματα τους. Την  έχουν πληγώσει ανεπανόρθωτα, με αμέτρητα σκάνδαλα [πάμπερς και άλλες αποδεδειγμένες οικονομικές ατασθαλίες και καταδίκες μελών τους και την  προσθήκη νέου μνημονίου, ενώ είχαν υποσχεθεί ότι θα  καταργούσαν και τα προηγούμενα, που είχαν υπογράψει οι προοδευτικοί ομοϊδεάτες τους, με ένα Νόμο κι ένα άρθρο. Εδώ ισχύει η ρήση του συγχωρεμένου Κουτσόγιωργα ‘’δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε’’. [ δικός σας ήταν και αυτός]. Τι να πει κανείς για τον συρφετό των αντισυστημικών κομμάτων , που έχουν χάσει τον μπούσουλα και διέψευσαν την ελπίδα που είχαν στηρίξει επάνω τους κάποιοι αφελείς  και εύπιστοι πολίτες.  Δεν αναφέρομαι  πια στο ΚΚΕ, διότι το κόμμα και η ηγεσία του, έχουν μείνει στην  εποχή  των μπολσεβίκων  και  τις ‘’αγαθοεργίες’’ του Στάλιν.

Θα πω δυο λόγια και για το κυοφορούμενο κόμμα με τα ‘’καθαρά χέρια’’ της χαροκαμένης μάνας, που εμπορεύεται τη συναισθηματική  λαϊκή φόρτιση για την άδικη απώλεια του παιδιού της. Θυμίζω ότι στην αρχαία Ελλάδα πρώτιστη αρετή θεωρούσαν τον απόλυτο σεβασμό των νεκρών. Υπόσχεται ότι θα επαναφέρει την αρετή στον Δημόσιο βίο και  - δεν ξέρω με ποιες γνώσεις  και εμπειρίες - θα πειραματιστεί και αυτή με την τύχη της χώρας. Όσον αφορά την επιχείρηση ‘’καθαρά χέρια’’, δοκιμάστηκε και στην Ιταλία, από εκπρόσωπο της Δικαιοσύνης, την οποία αμφισβητεί η φιλόδοξη σωτήρας της χώρας. Δεν πρέπει όμως να συγχέουμε τα ‘’ καθαρά χέρια’’ με τα  καλοπλυμένα  με περιποιημένα νύχια.

Η Δημοκρατία αποτελεί ελεύθερο και  σοβαρό σύστημα διακυβέρνησης  που απαιτεί αρετή και τόλμη στην ελεύθερη εφαρμογή της και δεν  επιτρέπεται να λειτουργεί με το θυμικό!!! Αντώνης

ΤΟ ΤΟΥΡΛΟΥ ΤΗΣ ΑΡΓΥΡΩΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 

             ΤΟ ΤΟΥΡΛΟΥ ΤΗΣ ΑΡΓΥΡΩΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 

 

Διαβάζοντας στο  διαδίκτυο τον – προφανώς διαφημιστικό τίτλο – ‘’ το τουρλού της Αργυρώς’’, αιφνιδιάστηκα δυσάρεστα, γιατί πιστεύω ότι πρόκειται για σοβαρή κυρία. Συνεχίζοντας  όμως την ανάγνωση, διαπίστωσα ότι πρόκειται για γαστρονομική   σπεσιαλιτέ, που  περιγράφεται ως εξής: Αν ψάχνετε κάτι γρήγορο και νόστιμο για το μεσημεριανό σας γεύμα, προτείνουμε το πανεύκολο τουρλού κατσαρόλας της κυρίας Αργυρώς Μπαρμπαρίγου, το οποίο χρειάζεται μόνο δέκα λεπτά προετοιμασίας, καθόλου κόπο και είναι απολύτως χορταστικό!’’

Η ιδιαιτερότητά του  αποδίδεται στην τουρκική του ονομασία  που υπονοεί την  ‘’ανάμιξη  διαφορετικών λαχανικών που απόμειναν από προηγούμενες χρήσεις’’. Συνεχίζοντας    την ανάγνωση των θεμάτων της πολιτικής μας ειδησεογραφίας, διαπίστωσα  την ύπαρξη και  πολιτικού τουρλού – τουρλού και σκέφθηκα να ασχοληθώ με  την περιγραφή του  πολιτικού μαγειρέματος και τις επιδιώξεις του.

Άκουσα ότι στη συμπαράσταση των αγροτικών κινητοποιήσεων,  μέχρι του ‘’τέλους’’ της χώρας, που  μετέχει και η  ‘’χαροκαμένη’’ κυρία Καρυστιανού, την  ακολουθούν  ο κ. Κασιδιάρης, παλαιότερα ο κ. Καμένος και πολύ πρόσφατα , εκδήλωσε την εκτίμησή του    στην εν λόγω κυρία και  ο Ευρωβουλευτής κ. Φαραντούρης. Δεν γνωρίζω αν είναι ακριβή τα δημοσιεύματα,  θεωρώ όμως τα προμνησθέντα υλικά, ιδανικά για   ένα σύγχρονο πολιτικό τουρλού- τουρλού στη χώρα μας.

Ομολογώ ότι η μεγάλη μου διεθνής εμπειρία δεν διευκολύνει την κατανόηση ανάλογων  πολιτικών μαγειρεμάτων, τα οποία μόνο συμφορές προμηνύουν για τη χώρα. Χθες, γιορτή των Φώτων, ευχήθηκα και προσευχήθηκα  στον Πανάγαθο να δώσει φώτιση στον λαό, γιατί κάποιοι καιροσκόποι πολιτικοί μας είναι  ανεπίδεκτοι, για να προλάβει,  πριν ψηφίσουν, τους μελλοντικούς ‘’κοψοχέρηδες’’.  Το πολιτικό  ‘’τουρλού-τουρλούύ’’ που ετοιμάζεται ,  θέτει σε κίνδυνο τη ίδια την ύπαρξή μας.  Οι διαφαινόμενες αιρετικές τάσεις επαναφέρουν τη χώρα στην ανυποληψία και την οικονομική κρίση από την οποία μόλις πρόσφατα βγήκαμε. Αντώνης

 

 

ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ

 

             ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ  ΑΠΩΛΕΙΕΣ

 

 

 

‘Έχω τη συνήθεια, πριν προχωρήσω στην ανάπτυξη και την ανάλυση του κειμένου μου που ακολουθεί, να ερμηνεύω τις λέξεις του τίτλου. Στη σημερινή όμως περίπτωση θεωρώ ότι πρόκειται γι απλές γνωστές λέξεις με τη σημασία διπλανές και χασίματα. Αμ δε!!! Φρόντισαν οι ‘’πονηροί’’, γιατί έξυπνοι αποκλείεται να είναι, να τις χρησιμοποιούν σαν δικαιολογία των όποιων αδικοπραξιών και δολοφονικών τους ενεργειών.

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε στους παγκόσμιους πολέμους, σαν ‘’συγχωροχάρτι’’ για τις χιλιάδες θυμάτων αμάχων και γυναικόπαιδων, από βομβαρδισμούς  στρατιωτικών στόχων  και όχι μόνον. Προχώρησαν  σε καταστροφές  ιστορικών μνημείων, ναών, σχολείων και ήταν γνωστό ότι το έκαναν σκόπιμα για να ‘’κάμψουν’’ το ηθικό των λαών. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα η δικαιολογία αυτή έγινε αποδεκτή σε ποινικά και διεθνή δικαστήρια, ακόμα και στα Ηνωμένα Έθνη, λόγω των ειδικών προνομίων των μεγάλων δυνάμεων στον ΟΗΕ.

Θα μου πείτε τι με έπιασε πρωινιάτικα να αρχίσω τη γκρίνια μου για  θέματα που θεωρούνται πια δεδομένα και αποδεκτά  από τη διεθνή κοινότητα. Δεν το κάνω για όσα συνέβησαν στο παρελθόν, ακόμα και τα πρόσφατα, με δεδομένο ότι ‘’ τα γενόμενα ουκ απογίγνονται’’, που έλεγαν οι σοφοί πρόγονοί μας.        Αναφέρομαι σε όσα ακολουθήσουν   και μπορεί να είναι πολλά και δεινά, αν δεν προληφθούν έγκαιρα.

 Η χώρα μας είναι μικρή και δεν μπορεί να τα σταματήσει, μπορεί όμως να παίξει το ρόλο της, που όπως φαίνεται  ήδη έκανε, ως μη μόνιμο μέλος στα Ηνωμένα Έθνη, καταδικάζοντας την παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου,

 Τα προβαλλόμενα από διάφορες παρατάξεις ‘’νταηλίκια’’ δεν μπορούν να μας βοηθήσουν , καθιστώντας μας μέρος του προβλήματος, με βλάβη των εθνικών μας συμφερόντων. Είναι επικίνδυνο  να υπερασπιζόμαστε  ένα, έστω και φίλα προσκείμενο κάποιων, δικτάτορα, για  να στιγματίσουμε μια άλλη παρανομία, γιατί αυτό αποτελεί συμψηφισμό που  προσφέρει δικαιολογίες και πρόσχημα   για τη συνέχιση παράνομων ενεργειών και κυρίως γιατί  ανοίγει διάπλατα   τις Κερκόπορτες του αναθεωρητισμού.

‘Όπως αντιλαμβάνεστε, το πόνημά μου δεν αφορά τα ‘’γενόμενα’’, αλλά τα μελλούμενα. Με  αφορμή το σχόλιο  μιας φίλης μου σε χθεσινό μου δημοσίευμα ‘’Ανησυχώ Αντώνη. Δεν είναι καλά μαντάτα τούτα’’, επιχειρώ να δω προοπτικά τα παρόντα εις το μέλλον, που μας προδικάζει πολλά και ίσως , λόγω κεκτημένων που έλεγαν παλιά οι κομμουνιστές, χειρότερα. Η  εμπειρία των 92 χρόνων μου,  δεν μου αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας και θεωρώ ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται ‘’επί ξυρού ακμής’’ και θυμάμαι ότι. ανάλογες προηγούμενες  καταστάσεις, οδήγησαν σε παγκόσμια συμφορά.

Όσα συμβαίνουν με το ξεπούλημα της Ουκρανίας και τις νέες δηλώσεις για τη Γροιλανδία, ανοίγουν την όρεξη των αναθεωρητών ‘’φίλων’’, για τις επόμενες μοιρασιές. Φύλακες λοιπόν γρηγορείτε  - έστω και με λυκοφιλίες- προκειμένου να περιορίσουμε το κακό, τουλάχιστον για τη χώρα μας, γιατί πολλά ‘’κοράκια’’ καραδοκούν.  Αυτό άλλωστε  μας επιβάλλει η διπλωματική αντιμετώπιση των διεθνών προβλημάτων. Αντώνης

Ο ΝΕΟΦΑΣΙΣΜΟΣ ΞΑΝΑΡΧΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ

 

           Ο ΝΕΟΦΑΣΙΣΜΟΣ ΞΑΝΑΡΧΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ

 

 

Ο τίτλος του παρόντος αποτελεί μια μικρή παραφθορά του τίτλου μιας ταινίας  του 1948 με τον σπουδαίο ηθοποιό Βασίλη Λογοθετίδη. Με πολύ  πρόσφατα τα γεγονότα της γερμανικής κατοχής,  ο ήρωας του έργου βλέπει στον  υπνάκο που τον πήρε στη καρέκλα  στη   αυλή του σπιτιού του, τον εφιάλτη ότι οι γερμανοί ξανάρχονται.

Αν λοιπόν επιχειρούσα να επικαιροποιήσω το σενάριο του έργου, θα εξαιρούσα τους Γερμανούς, οι οποίοι ύστερα από δυο ήττες, έχουν πάρει το μάθημά τους. Ο φασισμός όμως σαν άποψη, γιατί ιδεολογία δεν υπήρξε ποτέ , διατηρεί τις βασικές του συνιστώσες διανθίζοντάς της με πολλά νέα στοιχεία και χωρίς ‘’χρωματικό’’ προσδιορισμό. Το μόνο  σταθερό στοιχείο του είναι η αυθαιρεσία,  η τάση επιβολής της προσωπικής άποψης, που διακρίνει  αρκετούς ‘’πειραγμένους’’ δικούς μας και η δύναμη του ισχυρού.

Για διευκόλυνση εκείνων που δεν  βίωσαν το φασισμό στην πράξη, παραθέτω αποσπάσματα των προσδιορισμών του από την Βικιπαίδια και το Βικιλεξικό αντίστοιχα:

1.Ο φασισμός είναι  μία ακροδεξιά  πολιτική πρακτική, η οποία έχει ως στοιχεία την περιφρόνηση για την δημοκρατία και τις εκλογές, τον αντικομουνισμό, με υπερεθνικιστική ρητορική. Είναι  εναντίον του  φιλελευθερισμού  με  πίστη στη φυσική κοινωνική ιεραρχία και στην εξουσία των ελίτ.

 2. (πολιτική) ακροδεξιά, αυταρχική εθνικιστική πολιτική ιδεολογία και μαζικό κίνημα, με μιλιταριστικά  παραστρατιωτικά  χαρακτηριστικά, που θέτει το έθνος,  στη βάση μεταφυσικών ή υπεριστορικών δεδομένων, υπεράνω κάθε άλλης αξίας και δρα για τη δημιουργία μιας κρατικής εθνικής κοινότητας, καταργώντας την κοινοβουλευτική  δημοκρατία. 

Αν έγραφα το παρόν 50 χρόνια νωρίτερα ίσως και να κρατούσα αυτούσιους τους προαναφερθέντες ορισμούς. Σήμερα όμως, μια ομάδα ισχυρών ηγετών [που αυτοαποκαλούνται φίλοι]με αναθεωρητικές αντιλήψεις και  διαφορετική αφετηρία, υιοθετεί  και επαναφέρει τα βασικά στοιχεία του φασισμού που αιματοκύλισε τον κόσμο. Με τον δικό τους τρόπο και – αγνοώντας κάθε αρχή του κλασικού κοινοβουλευτισμού- όπως διακηρύσσει δημόσια και ο κύριος Κουτσούμπας , που πνέει μένεα εναντίον του αστικού κοινοβουλευτισμού, προσπαθεί να επιβάλει μια νέα τάξη πραγμάτων, προβάλλοντας  το δίκαιο του ισχυρότερου.

Εισβάλλουν σε ανεξάρτητες χώρες,  ζητούν την απομάκρυνση των ηγετών τους και αν δεν υπακούουν τους απαγάγουν, επικαλούμενοι δικαιώματα  παλαιών αυτοκρατοριών  και ίσως ξεπερασμένων ονοματολογικών γεωγραφικών όρων, που ο λαός   έχει καταργήσει στο μακρινό παρελθόν. Έχουν μετατρέψει την πολιτική σε προσωπική εμπορική διαχείριση , αγνοώντας  παντελώς  ή και επιβάλλοντας στη Βουλή και τη Γερουσία την προσωπική τους επιλογή.

Αν  πραγματικό σκοπό τους αποτελεί   η απαλλαγή των χωρών  της περιοχής τους από τους δικτάτορες και εμπόρους ναρκωτικών, ας δώσουν οι ίδιοι το παράδειγμα της δημοκρατικότητας, για να πείσουν τους λαούς να αποτινάξουν μόνοι τους  τον τυραννικό ζυγό που τους έχει επιβληθεί. Είναι όμως σαφές ότι άλλες είναι οι προθέσεις τους και όχι η σωτηρία των δύσμοιρων  λαών των χωρών αυτών.

Ανάλογες πρακτικές συναντάμε τελευταία και στη χώρα μας, με μόνη διαφορά ότι τη δύναμη των όπλων υποκαθιστούν  πλέον τα πανάκριβα τρακτέρ που παρατάσσουν και η ρητορική των κατόχων τους, που δεν είναι και η πλέον αδικημένη τάξη του ελληνικού λαού, ό οποίος όμως δεν διαθέτει ανάλογα εργαλεία  εκβιασμού . Είναι αλήθεια ότι οι τρακτερούχοι το έχουν κάνει και στο παρελθόν[την ίδια εποχή] και κάτι τσίμπησαν. Αυτή τη φορά όμως τα θέλουν όλα δικά τους, αδιαφορώντας για τους συνανθρώπους τους. Δεν διαδηλώνουν πια τη διαμαρτυρία τους, αφού αυτή έγινε πια γνωστή, όπως και η κυβερνητική απάντηση για τις δυνατότητές της, αφού πρέπει να ενισχυθούν και άλλες τάξεις ανθρώπων που δεν διαθέτουν τρακτέρ, για να εκβιάσουν. Θέτουν όρους και τελεσίγραφα  στην αιρετή Κυβέρνηση και ταλαιπωρούν όλους τους υπόλοιπους πολίτες. Απειλούν,  ότι θα κλείσουν, πέραν των δρόμων, τα σύνορα , τα λιμάνια και γιατί όχι τα αεροδρόμια. Δεν απομένει παρά να τους παραδοθεί και η διακυβέρνηση της χώρας, αφού έπεισαν πολλούς καιροσκόπους και αφελείς ότι αυτοί ξέρουν καλύτερα ποιο είναι το συμφέρον της χώρας, το οποίο ταυτίζουν με το προσωπικό τους μόνο όφελος. Θέλουν μάλιστα να καθορίσουν και την εθνική πολιτική της χώρας και τις υποχρεώσεις της έναντι των  εταίρων της,  πέραν των  οποίων  ‘’γαία πυρί μειχθήτω’’.

Θυμάμαι ότι σε μια ανάλογη  ανώμαλη εποχή, με αφορμή τη δολοφονία  Λαμπράκη, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει: ‘’Επί τέλους ποιός κυβερνάει αυτόν τον τόπο;;; Το ερώτημα αυτό μου προκαλεί μια αφελή απορία, ίσως λόγω των  αμέτρητων εμπειριών στα 92 μου χρόνια. Αν δεν τον κυβερνούν τα τρακτέρ και κάποια υποκρυπτόμενα συμφέροντα, ιδού πεδίο δόξας λαμπρό, για την Κυβέρνηση και τη Δικαιοσύνη, να προλάβουν προγραμματισμένη επιδείνωση του κακού, που διώκεται ποινικά!!!  Αντώνης

 

 

ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

 

                                            ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

 

       Βλέποντας  πρόσφατα για πολλοστή φορά τη  γνωστή στο ευρύ κοινό  ομότιτλη ταινία, θα επιχειρήσω μια γενικότερη  ρεαλιστική προσέγγιση του φαινόμενου της σύγχρονης  ανθρώπινης μοναξιάς  και ιδιαίτερα τις γιορτινές ημέρες. Θα προσπαθήσω  να προσεγγίσω το θέμα  με τη γνωστή μου μέθοδο της ‘’αυτογραφικής αφήγησης’,  στηριζόμενος κυρίως  σε προσωπικά μου   βιώματα και εμπειρίες.

Η ταινία, η οποία  λόγω της επιτυχίας της, συνοδεύτηκε από πέντε συνέχειες,  αφορά μια οικογένεια  από  το Σικάγο που ταξιδεύει στο Παρίσι για τα Χριστούγεννα. Κάποιες έκτακτες καταστάσεις,  συνέτειναν να ξεχαστεί ο οκτάχρονος γιος τους στο σπίτι. Ο μικρός οργανώνει τη μοναξιά του και φθάνει στο σημείο να αποτρέψει και  μια ληστεία .

 Προσπαθώντας να συνταιριάσω το θέμα της ταινίας με τη δική μου μοναξιά,  βρήκα μια βασική διαφορά. Ο μικρός ήρωας της ταινίας έμεινε μόνος από λάθος των γονιών του,  σε αντίθεση με την περίπτωσή μου,  που αποτελεί γενικότερο σύμπτωμα των καιρών  και προσωπικής μου  επιλογής. Για να καλύψω το λάθος μου και άλλες συντρέχουσες καταστάσεις, αποδέχτηκα τη μοναξιά μου, χαρακτηρίζοντάς την μοναχικότητα. Περιορίζομαι σε  αναπολήσεις στο παρελθόν και νοσταλγική μελαγχολία, στοιχεία που αποτυπώνω σε βιβλία, στην ιστοσελίδα μου  και μοιράζομαι, μαζί με ποικίλα άλλα θέματα με e-mail, με μια εκατοντάδα φίλων και γνωστών. Για να είμαι ειλικρινής, για τις γιορτές ήμουν έτοιμος να πορευτώ και φέτος  κατά τις επιλογές μου, θεωρώντας και τη μελαγχολία σαν μια φυσική και ενίοτε αναγκαία  ανθρώπινη αναγκαιότητα.

Μια σοφή παροιμία, που δεν εξαιρεί ούτε τους άθεους μα ούτε τους αθεόφοβους, λέει :‘’ Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων άλλα δε Θεός κελεύει’’: Φαίνεται δε ότι ο Μεγαλοδύναμος φρόντισε να συμπεριλάβει και  την ταπεινότητά μου στα κελεύσματά του. Έστω και σε δυό δόσεις  [ στην  πρώτη η μικρή μου εγγονή με την κόρη μου- μητέρα της, τα Χριστούγεννα και στη δεύτερη η μεγάλη μου εγγονή  με τα  δισέγγονά μου - παιδιά της , επίσης με την κόρη μου, την Πρωτοχρονιά] απόλαυσα την παρουσία  όλων των διαβιούντων στην       Ελλάδα οικείων μου.

Γέμισε το σπίτι μου με  αγάπη και τις παιδικές φωνούλες  των δισέγγονων μου, με δυνατά    τσιρίσματα και το ‘’ριψοκίνδυνο’’  τρεχαλητό του  δίχρονου  Νικόλα  και από τη θαυμαστή ωριμότητα για την ηλικία του, του  λίγο μεγαλύτερου αδελφού του Άγγελου – όνομα και πράγμα.  Αμφότεροι – ο καθένας με τον τρόπο του-  ομόρφυναν τη μονότονη γαλήνη της καθημερινότητάς μου. Ο Νικόλας με έκανε να παραβλέψω την ‘’κουτσαμάρα’’ μου, για να προλαβαίνω τις οριακές σκανταλιές του, δοκιμάζοντας και τις προσωπικές μου αντοχές ενώ ο Άγγελος αποτέλεσε έναν  εξαίρετο συνομιλητή μου.

Με υπόμνηση της εγγονής μου, επανέφερα από το χρονοντούλαπο, με αρκετή καθυστέρηση,  το παλιό μου χριστουγεννιάτικο  πλαστικό  δέντρο με τα εναλλασσόμενα πολύχρωμα λαμπάκια.  Θαύμασα  την εγγονή μου για το κουράγιο και την χαλαρή καθημερινή αντιμετώπιση του γλυκούλη αυτού μικρού Ταρζάν. Από ό,τι δε με πληροφόρησε,  οι ‘’ταρζανιές’’ του συνεχίστηκαν εντονότερα  κατά τη χθεσινή επιστροφή τους στην Αθήνα, με τις διάφορες παρακάμψεις που επέβαλαν οι αγροτικές κινητοποιήσεις,  παρά την καθήλωσή του  στο παιδικό του καθισματάκι. Ζητώ συγνώμη που το ενδιαφέρον μου εντοπίστηκε κυρίως στα δισέγγονά μου, ελπίζω όμως  να μου το δικαιολογήσουν, ενθυμούμενοι την παροιμία ‘’του παιδιού μου το παιδί δυο φορές παιδί δικό μου’’. Σκεφθείτε δε τη λογαριθμική πλέον κλίμακα που ισχύει για τα δισέγγονα.

 Αυτό  δεν μου στέρησε τη χαρά της διπλής παρουσίας της κόρης μου, ενώ με τον γιο μου και την οικογένειά του περιοριστήκαμε για φέτος στην τηλεφωνική μας επικοινωνία.

Χαίρομαι και ευχαριστώ για τη συμπαράσταση των οικείων μου. Παρά το γεγονός ότι δεν είμαι θρησκόληπτος και πολύ καιρό τώρα , ούτε καν ενεργός τυπικά χριστιανός, πιστεύω ότι ο Θεός , ρίχνει συχνά το βλέμμα του σε όλα   τα πλάσματά  του, κάθε φορά που  χρειάζονται τη βοήθειά του.  Αντώνης

ΤΟ ΦΙΛΙ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΟΛΟΓΊΑ ΤΟΥ

 

                   ΤΟ ΦΙΛΙ  ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ

 

 

 

Το φιλί (ή  ασπασμός) είναι το άγγιγμα των χειλιών σε μια επιφάνεια. Αποτελεί συνηθισμένη πρακτική των ανθρώπων και μπορεί να είναι έκφραση αγάπης, τρυφερότητας ή σεβασμού. Χρησιμοποιείται ακόμα για καλωσόρισμα  και αποχαιρετισμό. Το φιλί μπορεί  να εκφράζει  ρομαντική αγάπη, έρωτα ή μια σεξουαλική επιθυμία μεταξύ δύο ανθρώπων. Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ρήμα φιλώ, που είναι συνώνυμο του  αγαπώ. Γι' αυτόν τον λόγο, στην καθαρεύουσα και σε αρχαιότερα ελληνικά κείμενα χρησιμοποιείται η λέξη ασπασμός, που αναφέρεται στην ίδια πράξη.

Διανύοντας ακόμα ημέρες αγάπης, σκέφθηκα να ασχοληθώ με ένα θέμα, το οποίο αποτελεί τη συνηθέστερη μορφή εκδήλωσης  αγάπης. Εμείς θα ασχοληθούμε με  τις διάφορες μορφές και την ιστορία του. Γνωστότερο  σαν ανθρώπινη πράξη έχει παραμείνει-  για τους χριστιανούς- το φιλί του Ιούδα προς τον Ιησού, το οποίο  σηματοδοτεί μια μορφή  προδοσίας και μεταφορικά τη γενικότερη  υποκρισία. Στην καθιερωμένη  του μορφή αποτελεί την πρώτη και σημαντικότερη διανθρώπινη εκδήλωση αγάπης , ή προσπάθεια για επιβεβαίωση της. Πρώτιστα είναι μια αναγκαιότητα και επισφράγιση τρυφερότητας και σεβασμού. Δεν είμαι βέβαιος ότι τα χείλη αποτελούν το πιο ευαίσθητο σημείο επιδερμικής επαφής, η πρακτική όμως αποδεικνύει  ότι είναι τα μοναδικά.

Θα περιοριστώ  στην εξελιγμένη σύγχρονη μορφή του φιλιού, - χείλη με χείλη- αποφεύγοντας κάθε  αναφορά στις διάφορες μετεξελίξεις της. Για την ιστορία θα αναφερθώ σε μετατόπιση της θέσης της επιδερμικής αυτής κίνησης, κάποιων ομάδων των Εσκιμώων, οι οποίοι αντί για φιλιά  τρίβουν τις μύτες των, ίσως για να ζεσταίνονται!!!

Με  το φιλί της υποδέχεται η μάνα  το νεογέννητο μωρό της αλλά και αυτό με τα χείλη του αναζητεί την πηγή της πρώτης νέας του τροφής. Η ψυχολογία μάλιστα υποστηρίζει ότι αυτό αποτελεί ενδεχομένως και την πρώτη μορφή αλληλεξάρτησης   , γιαυτό και ο απογαλακτισμός παρουσιάζει δυσκολίες και ιδιαίτερα για το βρέφος. Το  φιλί  στο μάγουλο, το χέρι ή άλλο  φανερό μέρος του σώματος, συνηθίζεται κυρίως μεταξύ φίλων ή γνωστών και μερίδας συγγενών.

 Στα νεανικά μου χρόνια τα φιλιά   ανάμεσα στους γονείς και  τα παιδιά θεωρούνταν καταχρηστική υπέρβαση της αγάπης, που διευκολύνει την  υπερβολική  ενθάρρυνσης των παιδιών. Παρέμενε όμως η υποχρέωση των παιδιών να φιλούν ‘’με σεβασμό’’ το χέρι των γονιών, των πρεσβύτερων ατόμων,    των  δασκάλων και των  ιερωμένων.  Σας διαβεβαιώ όμως,  ότι, ως νεαρός της εποχή εκείνης και υποχρεωμένος να τηρώ απόλυτα τους κανόνες της παραδοσιακής συμπεριφοράς, δεν διακατέχομαι από κανένα σύμπλεγμα κατωτερότητας. Δεν  θεώρησα ποτέ  γραφικότητα  την κρατούσα τότε  πρακτική και δεν  απαίτησα ποτέ από τους μεταγενέστερους νέους ανάλογη αντιμετώπιση. Αρκούμαι στην γενικότερη κανονική άποψη για τον  εκατέρωθεν σεβασμό και  προσπαθώ τουλάχιστον να τον εφαρμόζω προσωπικά, έστω και αν η σύγχρονη  εποχή μας άλλα προστάζει.

Συντομεύοντας –λόγω των γνωστών μου αδυναμιών - το παρόν, προσθέτω ότι το φιλί του Ιούδα στην εποχή μας επανήλθε δριμύτερα και εντοπισμένα ,αποτελώντας  διεθνή πρακτικά. ‘Έχω προσωπικές εικόνες γνωστών  μου ζευγαριών, που αποχαιρετούν και υποδέχονται αλλήλους με θερμότατους ασπασμούς, ενώ στο μεσολαβήσαν διάστημα προσομοιώνουν   αλλήλους με ταράνδους. Το κακό είναι ότι το φαινόμενο είναι διεθνές, χωρίς να σπανίζει και στη χώρα μας και το χειρότερο. ότι συχνά αποτελεί  συναινετική πράξη.

Στα 92 μου ανήκω σε μια  παλιότερη εποχή, αποδέχομαι – χωρίς να υιοθετώ - τη σημερινή ηθική πρακτική και παρά τις αμέτρητες ανταλλαγές ασπασμών που βίωσα, εξακολουθώ να ξεχωρίζω το σπάνιο φιλί της συγχωρεμένης μάνας μου, που υποστήριζε ότι κάθε  μάνα πρέπει να αγαπά με την καρδιά και όχι με το στόμα. Προσωπικά συμπληρώνω  ότι ‘’αγάπη είναι να αγαπάς χωρίς ανταλλάγματα, αν όμως υπάρχει και ανταπόκριση σε οδηγεί στους εφτά ουρανούς’’.

 Επιτρέψτε μου παρακαλώ, παρά την αγιότητα των ημερών, και όσα αναφέραμε για το φιλί και την αγάπη, να κλείσω με τη φράση του Κικέρωνα ‘’ O TEMPORA O MORES ‘’, ευχόμενος σε όλους μια ευτυχισμένη νέα χρονιά με υγεία. Αντώνης

ΕΡΑΝΙΣΜΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΕΩΝ

 

                            ΕΡΑΝΙΣΜΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ

                            ΑΥΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ

 

Πρωτοχρονιά σήμερα και  εγώ από το μετερίζι μου, άρχισα χαράματα τις απαντήσεις  στις ευχές φίλων που έλαβα  παρά τις απανωτές μου ατυχίες που δυσκολεύουν το έργο μου. Σήμερα, οχυρωμένος στο ‘’κάστρο της μοναξιάς  μου’’, συνεχίζω να γράφω. Χρονιάρα μέρα σήμερα δεν θα ασχοληθώ με τα σοβαρά που αφορούν την κοινωνία αλλά με τις αναμνήσεις μου, ακόμα και αυτές που με συντροφεύουν τις νύχτες και χάνω τον ελάχιστο ύπνο μου.

Θα σταχυολογήσω , όσα  μου επιτρέψουν τα προβλήματα με την όρασή μου, με αφορμή και ένα χθεσινό περιστατικό, που ομολογώ με συγκίνησε .Είναι λάθος να επιλέγουμε  τις πιο ευχάριστες αναμνήσεις και αναπολήσεις μας,  γιατί δικές μας είναι και οι  δυσάρεστες  και μάλιστα είναι οι περισσότερες και έχουν συμβάλλει στη διαμόρφωση της ίδιας της ύπαρξής μας. Αν τις παραλείψουμε είναι σαν να απαρνιώμαστε τον ίδιο τον εαυτό μας και να διαγράφουμε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μας.

Θα τις διαχωρίσω στην τύχη και μόνο ηλικιακά, παίρνοντας δείγματα από τα παιδικά μου χρόνια, τα μετεφηβικά μου, τα ώριμα και  το σήμερα, αφού το αύριο αποτελεί ζητούμενο.  Κάθε περίοδος της ζωής μας είναι εξ ίσου σημαντική και οι επιλεκτικές διακρίσεις, δεν αδικούν την  συγκεκριμένη περίοδο και τις αναμνήσεις της, αλλά  εμάς τους ίδιους και ενδεχόμενες επιλογές μας.

Στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο αναφέρεται :’’ ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος, καὶ ὁ λόγος ἦν προς τὸν θεόν, καὶ θεός ἦν ὁ λόγος.   ‘’Για τον 6χρονο όμως  Αντωνάκη, με τον πατέρα του στην Αλβανία, λόγω του πολέμου, προείχε η πρόωρη ενηλικίωσή του, για να  καταστεί  ο άντρας του σπιτιού – όπως επέβαλαν οι αντιλήψεις της εποχής. ‘’Μάζευε’’  χόρτα και τα πουλούσε στα κρασοπουλιά της πόλης για να συμβάλει στα οικονομικά της οικογένειας. Ακολούθησε η πείνα του 41 και ο εμφύλιος, που του στέρησαν κάθε παιδική εμπειρία. Τα καλοκαίρια των γυμνασιακών του χρόνων δούλευε στις οικοδομές

Η συνεχιζόμενη μεταπολεμική  δυσπραγία , με ανάγκασε να καταταγώ εθελοντής πενταετούς υποχρέωσης στο στρατό, για να βρω την ευκαιρία να μορφωθώ, αφού οι οικογενειακές δυνατότητες ήταν απαγορευτικές.

Σας διαβεβαιώνω ότι, παρά τις ζοφερές συνθήκες των νεανικών μου χρόνων, νοσταλγώ την εποχή γιατί τη διέκρινε ανθρωπιά και αλληλοκατανόηση, που ατυχώς στην εποχή μας αποτελούν  ‘’είδος εν ανεπαρκεία’’.

Στην ωριμότητά μου είχα μια θαυμάσια, επαγγελματική και  οικογενειακή ζωή, μέχρι τη μέρα που έχασα τη σύντροφο της ζωής μου και ανέλαβα μόνος τον διπλό γονικό ρόλο. Αυτό για να μη διακοπεί ο τρόπος που είχαμε διαμορφώσει μαζί με τη σύζυγό μου, την ανατροφή των δυο παιδιών μας. Παρότι κατέβαλα κάθε δυνατή  προσπάθεια για την ορθή διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας, μένω με το ερωτηματικό , μήπως η έλλειψη – λόγω των συνθηκών που βίωσα προσωπικά-  παιδικής εμπειρίας, επηρέασε και την παιδική ζωή των παιδιών μου.

Πέρασαν τα χρόνια, δημιουργήθηκαν νέες συνθήκες στη ζωή μου που θεώρησα αναγκαίες για να ‘’σταθώ όρθιος’’ και αυτό με οδήγησε να σκεφθώ και την προσωπική μου ζωή. Χωρίς να παραμελήσω τη φροντίδα των παιδιών μου και χωρίς να μπει ξένη γυναίκα [ ούτε οικιακή βοηθός]στο σπίτι μας, ευτύχησα να περάσω πολύ καλά. Με δεδομένο ότι  ισχύει και η αντίθετη πλευρά της ρήσης ‘’ουδέν κακόν αμιγές καλού ‘’ τώρα στα βαθιά μου γεράματα , είμαι υποχρεωμένος να αποκαλώ – κατ΄ευφημισμό- μοναχικότητα τη μοναξιά μου,. Άλλωστε  τα  παιδιά μου έχουν τις δικές τους οικογένειες και συνεπώς δικαιούνται – όπως σε κάποια φάση της ζωής μου έκανα και εγώ – να επιλέγουν τον τρόπο και τον τόπο της δικής τους ζωής. Κάθε τι άλλο  στις επιλογές μου, αποτελεί προσωπικό μου θέμα και γιατί όχι και δικό μου λάθος. Προσωπικά εύχομαι και επιθυμώ, απλά να διατηρήσω μέχρι του τέλους μου τη δυνατότητα αυτοεξυπηρέτησης, γιατί δεν θέλω να φορτώσω πρόσθετες ευθύνες στα παιδιά μου, μετά την τόσο οδυνηρή πρόωρη απώλεια της  μητέρας τους και ως γνωστό μάνα είναι μόνο μία. Ο διπλός ρόλος ενός εργαζόμενου πατέρα, δεν μπορεί ποτέ να αναπληρώσει την απώλεια της μητέρας, ό,τι και αν κάνει προς τούτο.

Ευτυχώς με τα γραφόμενά μου καταφέρνω να γεμίσω τις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς μου, αλλά κάποιες  μέρες γιορτινές αναπολώ τη χαμένη ευτυχία μου και φορτώνω και τους αναγνώστες μου με την προσωπική μου μελαγχολία.

Θα κλείσω το παρόν μου ‘’ποτ πουρί’’, με μια αναπάντεχη χθεσινή μου έκπληξη, σημειώνοντας ότι ευτυχώς  μου έχει συμβεί κάτι παρόμοιο και στο παρελθόν. Χθες το μεσημέρι δέχτηκα, όπως συχνά συμβαίνει σε όλου μας, ένα τηλεφώνημα από μια κοπέλα που μου πρότεινε μια σοβαρή έκπτωση για μια νέα συνδρομή μου σε γνωστή εταιρεία  επικοινωνιών.

Χωρίς να είμαι ακόμα και σήμερα βέβαιος ότι μιλούσε για την εταιρεία στην οποία είμαι συνδρομητής και στην πάγια προσπάθειά μου να είμαι ευγενής, εκτιμώντας ότι το κάνουν για βιοποριστικούς λόγους ,της απάντησα επί λέξει ως εξής. Είμαι ήδη πελάτης της εταιρείας  και συνεπώς δεν υπάρχει

 δυνατότητα να κάνω χρήση της ευγενικής προσφοράς σας. Τότε εκείνη μου αντέτεινε αν έχω κάποιον άλλο γνωστό ή φίλο να του μιλήσω για  την προσφορά. Και πάλι ευγενικά απάντησα ότι ‘’στα 92 μου χρόνια δεν μπορώ πλέον να πείσω κανέν     α, αφού οι νέοι έχουν τους δικούς του κώδικες επικοινωνίας και ίσως  παρερμηνεύσουν την πρότασή μου’’. Κολακεύτηκα όταν  μου είπε ότι είναι πρώτη φορά που αντιμετωπίζεται τόσο ευγενικά και με τόσο ορθά δομημένο λόγο. ‘’ Με τον τρόπο που μιλάτε αποκλείεται να είστε 92 ετών. Αν όμως είστε, θα ήμουν πανευτυχής  να είστε ο παππούς μου’’  και άρχισε να κλαίει γοερά. Δεν κατάλαβα τον λόγο ούτε ζήτησα εξηγήσεις.

Όταν συνήλθε, μου ζήτησε συγγνώμη και  με παρακάλεσε αν μπορεί να επικοινωνήσει  και πάλι μαζί μου για να ξανανιώσει τη ίδια συγκίνηση .

Της απάντησα αστειευόμενος ότι αν με προλάβει δεν έχω  αντίρρηση, αρκεί να μη φορτίζεται ψυχικά. Μου ευχήθηκε  ευγενικά για τον καινούργιο χρόνο  και έκλεισε με  τη φράση θα τα ξαναπούμε. Εγώ απλά ανταπέδωσα τις ευχές.  Αντώνης