Bazaar Ή τραμπα;;;

 

        BAZAAR  ή  ΤΡΑΜΠΑ;;;

 

 

 το 2025 που ψυχορραγεί, μας πρόσφερε πολλά και διάφορα, τα οποία έχω καλύψει κατά κάποιον τρόπο στο παρελθόν. Σήμερα, θα περιοριστώ σε όσα μας επιφύλαξε τις τελευταίες του μέρες και όχι μόνο και θεωρώ ότι συνδέονται άρρηκτα με την επικεφαλίδα.

Για να γίνω περισσότερο κατανοητός στους παλιούς που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει Bazaar και τους νέους που αγνοούν παντελώς τη σημασία της λέξης τράμπα, θα επιχειρήσω μια ετυμολογική αλλά κυρίως ρεαλιστική προσέγγιση των δύο λέξεων του τίτλου του παρόντος.

Το πρώτο είναι ξενόφερτο και ξεκίνησε με πολύ  ευγενικές προθέσεις, ατόμων με φιλάνθρωπα αισθήματα. Διέθεταν σε μια ειδική αγορά αφιλοκερδώς, φθηνά προϊόντα κυρίως για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Μια μορφή του υπήρξε και η παρουσίαση  νέων καλλιτεχνικών έργων, με σκοπό την προβολή τους, διαθέτοντας όμως και ένα μέρος των κερδών τους, σε αναξιοπαθούντες.

Η τράμπα  αποτελεί  έναν παλιό  ελληνικό τρόπο συναλλαγής και κυρίως ανταλλαγής προϊόντων – κυρίως ζώων – στα  παλαιότερα ‘’παζάρια’’ που συνεχίζονται και στις μέρες μας,   κυρίως στην επαρχία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρχε καμιά φιλανθρωπική ή αλτρουιστική πρόθεση, αλλά  ένας τρόπος ‘’ανοικτού και συνήθως υπαίθριου εμπορίου’’, με χαμηλότερες τιμές, για να διευκολυνθούν οι αγορές κυρίως ‘’ειδών προίκας και νοικοκυριού’’, απ’ ευθείας από τους  παραγωγούς των ειδών. Ανάμεσα στα λοιπά προϊόντα γινόταν και ανταλλαγή [τράμπα] ζώων για τις αγροτικές εργασίες τους και  μικρών ζώων για εκτροφή και  πάχυνση για τις μεγαλογιορτές που ακολουθούσαν. Τα παζάρια αυτά και οι τράμπες γίνονταν κάθε χρόνο τις ίδιες ημερομηνίες, κοντά στην παραγωγή  και πώληση των προϊόντων τους και συνοδεύονταν από διάφορες  διασκεδάσεις. Οι αγρότες τότε δεν διέθεταν τρακτέρ για να κλείνουν τους δρόμους, οπότε η προσέλευση στις εκδηλώσεις γινόταν απρόσκοπτα, ‘ενώ είχαν εισπράξει – έστω και την προκαταβολή- διάθεσης των προϊόντων τους

Τώρα πια, με σχετικά ενήμερους  τους αναγνώστες μου, θα επιχειρήσω μια μεταφορά των περιγραφόμενων αναλύσεων στη διεθνή σύγχρονη πραγματικότητα. Για να καταλάβουμε τους νέους συσχετισμούς γενικότερα,  αρχίζουμε και πάλι από την ξενόφερτη λέξη, η οποία συνεχίζεται και στις μέρες μας. Η διαφορά της έγκειται στον περιορισμό μέχρι και την ανυπαρξία φιλανθρωπικής πρόθεσης, αφού αποτελεί κυρίως μια νέα μορφή εμπορίου με ‘’κοσμική’’ διάθεση. 

Όσον αφορά την τράμπα, αυτή έχει αποσυρθεί πλέον από τα παραδοσιακά παζάρια της επαρχίας και έγινε τρόπος ‘’διευθέτησης’’ και επίλυσης διεθνών διαφορών, με προϊόντα  ανταλλαγής όχι πια τα καημένα τα ζώα, αλλά  ανθρώπους, που πήραν τη θέση τους και τις χώρες τους [με ό,τι αυτές τείνουν να αντιπροσωπεύουν στην εποχή μας].

Έχω διαβάσει τη δεκαετία του 1960, που υπηρετούσα στο Βελιγράδι, το περίφημο βιβλίο του Μίλοβαν Τζίλας, ’’ΝΕΑ ΤΑΞΗ’ . Ο  Τζίλας υπήρξε ‘’παρτιζάνος’’, προσωπικός φίλος και συναγωνιστής του Στρατάρχη Τίτο κατά των Γερμανών.

Το βιβλίο περιγράφει την υποκριτική μετεξέλιξη των πρωταγωνιστών του αγώνα, μετά τη λήξη του πολέμου , σε μεγαλοαστούς που παντρεύτηκαν ωραίες καλλιτέχνιδες και το έριξαν στην καλοπέραση. Αμοιβή του συγγραφέα από τους τέως συμπολεμιστές του  για το έργο του, υπήρξε η φυλάκισή του.

Όταν το 1965 πραγματοποιήθηκε η  Ελληνο-Γιουγκοσλαβική συνάντηση κορυφής και ο υποφαινόμενος κρατούσε τα πρακτικά των συνεδριάσεων, ο Πρωθυπουργός μας Γεώργιος Παπανδρέου ζήτησε και επισκέφθηκε στις φυλακές τον Τζίλας και ως μέλος της επιτροπής και μεταφραστής, είχα την τύχη να τον γνωρίσω προσωπικά. Με όσα άκουσα και εκείνα που ακολούθησαν σε επόμενές μας συναντήσεις μετά την αποφυλάκισή του, είπαμε πολλά και κατάλαβα πολύ περισσότερα, όπως έχω γράψει και στο παρελθόν.

Έρχομαι τώρα στο ρεζουμέ του σημερινού μου πονήματος και θα προσπαθήσω, όσο μπορώ συντομότερα λόγω του προβλήματος του ματιού μου, να συνοψίσω τη συνολική εισαγωγή μου με όσα ήθελα να συσχετίσω με την τρέχουσα διεθνή κατάσταση.

Ο κ. Πούτιν, ειδικός πράκτορας της τρομερής KGB, με την πτώση του τείχους του Βερολίνου μεταλλάχτηκε αιφνιδίως σε θρησκευόμενο και υπέρμαχο της ακροδεξιάς. Με μια ομάδα στενών συνεργατών του σφετερίστηκαν τον ρωσικό πλούτο, αγόρασαν μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες και νησιά       και ο ίδιος με άλλους κολλητούς του, αφού πήραν το μερίδιο τους , κράτησε,  με διάφορα τρικ , ισοβίως και την εξουσία της χώρας. Όπως δε λένε    στο χωριό μου ‘’τρώγοντας έρχεται η όρεξη’’, οπότε και ο ίδιος έκανε μια εισβολή στην Ουκρανία, με σκοπό να επανορθώσει την πάλαι ποτέ κραταιά  Σοβιετική Ένωση. Η Ευρώπη – όπως το συνηθίζει- σκέπτεται πολύ και συνεπώς καθυστερεί στις αποφάσεις της. Έσπευσε λοιπόν στο πλευρό του Πούτιν ο νοσταλγός επανίδρυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κ. Ερντογάν και μετά την επανεκλογή του προστέθηκε στην παρέα και ο κ. Τραμπ.

Εδώ πλέον αρχίζει ένα θέατρο του παραλόγου, που θα ζήλευε και ο Ιονέσκο . Ύστερα από όλο τον θόρυβο ξύπνησε και η καλοπροαίρετη Ευρώπη η οποία στηρίχτηκε στον ηγέτη της υπερδύναμης για τη λύση του προβλήματος της Ουκρανίας. Εν τω μεταξύ έγιναν απανωτές συναντήσεις – για τα μάτια του κόσμου- με θριαμβευτικά λόγια  που απέβλεπαν στην υποψηφιότητα για το Νόμπελ Ειρήνης, χωρίς κανένα αποτέλεσμα, αφού κάθε συνάντησης με τον Ζελένσκι ή τους ευρωπαίους, προηγείται και έπεται τηλεφωνική ενημέρωση του φίλου κ. Πούτιν. Την τελευταία φορά μεσολάβησαν περισσότερες δηλώσεις για επείγουσα λύση, γιατί ο χρόνος υποψηφιοτήτων για το Νόμπελ του 26 λήγουν τον Ιανουάριο.

Δεν λυπάμαι μόνο για τους ανθρώπους της Ουκρανίας, γιατί έχω ζήσει και προσωπικά τη γερμανική κατοχή και γνωρίζω καλά τις συνέπειες. Λυπάμαι αυτούς τους καημένους τους ειδικούς, Διεθνολόγους, Στρατηγούς και Καθηγητές που στις τηλεοπτικές εμφανίσεις τους, περιφέρονται γύρω από το θέμα του πολέμου αλλά δεν θέλουν ή δεν μπορούν να πουν την αλήθεια  ότι το θέμα της Ουκρανίας  αρχικά και όσα ακολουθήσουν, δεν ανήκουν στη σφαίρα της διπλωματίας, της διεθνολογίας , ούτε καν της απλής λογικής. Είναι  θέμα εμπορικό και στην πράξη αντιμετωπίζεται αναλόγως!!! Οι αποφάσεις λαμβάνονται μεταξύ ενός μπίζνεσμαν και ενός φίλου και ομοϊδεάτη του. αριστεροδέξιου.  Όσον αφορά την Τουρκία , καλλιεργεί τον αναθεωρητισμό και τον μεγαλοϊδεατισμό των δυο μεγάλων ‘’φίλων’’ της, μήπως αρπάξει και αυτή κάτι .

Ήθελα πολλά να γράψω, για όσα ‘’πονηρά’’ συνέβησαν το 2ο25 , αλλά δεν μπορώ λόγω όρασης-  βλέπω με μισό μάτι- και θα κλείσω με δυο αφελή γεροντικές απορίες: Μπορεί να δεχθεί ο κ. Πούτιν και οι περί αυτόν συνένοχοι ειρήνη και ελευθερία, αφού, αν χάσει την εξουσία, τους περιμένουν αμέτρητα εντάλματα για σύλληψη και τιμωρία για τα έργα και τις ημέρες τους;;; Κάτι ανάλογο δυστυχώς ισχύει και για τον έτερο μεγάλο ηγέτη, ο οποίος έχει μεν δώσει ‘’χάρη’’ στον  εαυτόν του, δεν τον περιμένουν όμως λιγότερες κατηγορίες.

Βροντοφωνάζει  σύσσωμη η Αντιπολίτευση,  γιατί η Ελληνική κυβέρνηση καλλιεργεί ισχυρές σχέσεις με κάποιους  από αυτούς. Διότι κύριοι ξερόλες [ για να μην πω κάτι χειρότερο] διότι αυτό πρεσβεύει η σύγχρονη λογική και όποιος δεν την ακολουθήσει ‘’χάνεται’’!!!

Εύχομαι σε όλους ‘ένα καλύτερο 2026.  Αντωνης

 

 

ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ

 

                ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ

 

Οι συμπαθείς  αγρότο-κτηνοτρόφοι μας προσπαθούν να εκβιάσουν και ενδεχομένως  να υποκαταστήσουν τη νόμιμη εξουσία, ώστε τα αιτήματά τους να αντιμετωπιστούν προνομιακά έναντι των λοιπών εργαζομένων της χώρας, που επίσης έχουν προβλήματα. Αυτή η συνήθεια έχει καταστεί ‘’θεσμός’’, την ίδια πάντα περίοδο , που ‘’πέφτουν οι αγροτικές εργασίες.’’  Εφαρμόζουν τη μόνιμη πια πρακτική του  κλεισίματος  δρόμων , διασυνοριακών σταθμών και κοινωνικών δραστηριοτήτων.  Αγνοούν ότι στη χώρα μας  δημοκρατία, η οποία μπορεί να αργεί αλλά δεν ξεχνά τους παραβάτες των Νόμων, του Συντάγματος  και των λαϊκών δικαιωμάτων των υπολοίπων.

Ακόμα και οι μπολσεβίκοι δεν άργησαν να καταλάβουν ότι, αφού επέβαλαν το τυραννικό καθεστώς τους, στερήθηκαν και το ελάχιστο δικαίωμα  διαμαρτυρίας και αυτό  για εξήντα συναπτά χρόνια. Εκεί οι κόκκινοι δυνάστες , αφού σφετερίστηκαν τον πλούτο της χώρας, κράτησαν  την εξουσία, διατηρώντας το  απολυταρχικό καθεστώς, με άλλο χρώμα , μιμούμενοι τον ταυτόχρωμό τους ιδεολογικά Χίτλερ, αρχίζοντας  τις καταλήψεις  ανεξάρτητων  χωρών .

Η χώρα μας είναι δημοκρατική και οι πολίτες της, συμπεριλαμβανομένων και των αγροτοκτηνοτρόφων, γνωρίζουν ότι στις δημοκρατίες υπάρχουν κανόνες, η εξουσία δεν εκβιάζεται  και η αντιπολίτευση που δείχνει τη ‘’συμπαράστασή της’’, το κάνει μόνο για τα ‘’ψηφουλάκια’’.

Αυτά τα ολίγα της εισαγωγής  προς γνώση και συμμόρφωση εκείνων που παίζουν στις πλάτες των συνανθρώπων τους, που δεν διαθέτουν τρακτέρ να κατεβάσουν στους δρόμους . Είναι γνωστό ότι  ο κορβανάς κάθε χώρας είναι συγκεκριμένος  και συνεπώς αυτοί που  κλείνουν τους δρόμους, τα τελωνεία και δυσχεραίνουν τη λειτουργία της πολιτείας,  επιδιώκουν  να τα ‘’πάρουν’’ από τους υπόλοιπους. Παράλληλα όμως, με τις πράξεις τους περιορίζουν τον δημόσιο κορβανά και τα αναμενόμενα οφέλη  των υπόλοιπων κοινωνικών ομάδων. αλλά και των ιδίων. Ποιος θα πληρώσει όμως την εθνική οικονομική ζημιά  και τι μπορούν να κάνουν οι λοιπές κοινωνικές ομάδες που δεν διαθέτουν τα πολυτελή γεωργικά εργαλεία, μέρος των οποίων παρατάχθηκαν στους δρόμους;;; Τι μπορούν να  κατεβάσουν για παράδειγμα οι συνταξιούχοι, οι οποίοι με τον Νόμο Κατρούγκαλου, έχασαν το 40 περίπου τοις εκατό του εισοδήματός τους;;; Το κακό είναι ότι το κόμμα που συμπαρίσταται σήμερα στους αγρότες, έβαλε χέρι και στα επικουρικά τους ταμεία, που αποτελούσαν  προσωπικές τους αποταμιεύσεις που είχαν εμπιστευθεί στην πολιτεία να τις  ‘’φυλάει’’.  Τηρουμένων των αναλογιών, θα έλεγα τη γνωστή λαϊκή ρήση ‘’ κλαίνε οι χήρες κλαίνε και οι παντρεμένες’’ και οι χήρες εν προκειμένω  δεν είναι μόνο οι γεωργοκτηνοτρόφοι!!!

Σαν γέρος συνταξιούχος, τόσα καταλαβαίνω τόσα λέω, αλλά με όσο μυαλό μου έμεινε αντιλαμβάνομαι ότι χρησιμοποιείται η δοκιμασμένη  μέθοδος της ζούγκλας, με το δίκιο των ισχυρών, που κατεβάζουν τα τρακτέρ και κλείνουν τα πάντα, ενώ οι συνταξιούχοι τι θα κατεβάσουν;;;  Αποφεύγω να το αναφέρω για λόγους ευπρέπειας αλλά και προστασίας των ιδίων  για το ‘’οικτρό’’ ενδότερο θέαμά τους!!!

Τελειώνω με τον τίτλο του έργου του Ντοστογιέφσκι ‘’έγκλημα και τιμωρία’’, γιατί πιστεύω ότι , το έγκλημα πρέπει να τιμωρείται. Άκουσα ότι ανάμεσα στους  όρους  που έθεσαν προς την Κυβέρνηση οι συνάξεις των καταλήψεων είναι και η μη δίωξη των  παραβατών. Είναι δυνατόν να μη γνωρίζουν ότι η διάκριση των εξουσιών  δεν επιτρέπει  την παρέμβαση στο έργο της δικαιοσύνης,  αφού, ευτυχώς ακόμα δεν γίναμε Τουρκία του Ερντογάν. Αλλά και στην ουσία της ανταρσίας, που υπέθαλψε το σύνολο της Αντιπολίτευσης, ποιος θα  πληρώσει τη συνολική ζημιά;;; Ποιος θα είναι ο νέος Κατρούγκαλος που θα τα χρεώσει και πάλι στους αδύνατους να κλείσουν τους δρόμους;;;

 Με την ιδιότητα του γεννημένου ελεύθερου πολίτη και αποφασισμένου να πεθάνει ελεύθερος – έστω και υπό καθεστώς παράνομων καταλήψεων – κρίνω – ως έχω το δικαίωμα – την εξουσία και τη Δικαιοσύνη που με την αδράνειά τους μου στέρησαν στα  92 μου το δικαίωμα να δω τα εγγόνια μου στις γιορτές. Διερωτώμαι δε, όπως επίσης δικαιούμαι, εάν εγώ προσωπικά είχα διαπράξει ένα από τη σωρεία των αδικημάτων που διέπραξαν οι  αγροσσυνδικαλιστές των καταλήψεων,  θα είχα την ίδια μεταχείριση;;; Όσον δε αφορά τους ‘’νταήδες’’ που εμφανίζονται στα διάφορα μέσα ως συμπαραστάτες και υποκινητές ανάλογων εκτροπών θα πέσουν στα μαλακά ως άτομα ενός ‘’ανώτερου’’ Θεού;;;. Διευκρινίζω δε ότι νταής σημαίνει δειλός – ψευτοπαλληκαράς και στο    γνήσιο αριστερό λεξιλόγιο αποκαλείται  οπορτουνιστής.

Στις Ελεύθερες Δημοκρατίες, όσοι αδικούνται, χωρίς να εξαιρούνται οι αγροτοκτηνοτρόφοι, έχουν το δικαίωμα να διαμαρτύρονται ως εκεί που οι ίδιοι δεν αδικούν τους συμπολίτες τους και δεν παραβιάζουν τους κανόνες της δημοκρατίας.  Αντώνης

ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

 

                                   ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

 

 

Αυτές τις μέρες και παρά της δυσκολίες που αντιμετωπίζω με την όραση μου, επιχείρησα πολλές φορές   να καταπιαστώ, με κάποιο θέμα των ημερών. Το συνεχιζόμενο όμως παράνομο κλείσιμο των δρόμων, λιμανιών και συνόρων και οι προκλητικές υποδείξεις  των αντισυστημικών και προοδευτικών κομμάτων, με δυσκόλευε αφάνταστα.  Ξεκινούσα ένα θέμα, με την πρόθεση όμως να αποφύγω – λόγω της ημέρας- σκληρά σχόλια και χαρακτηρισμούς, διαπίστωνα στο τέλος ότι η οργή μου για την αδιαφορία  προς το κοινωνικό   σύνολο , με  παρέσυρε σε χαρακτηρισμούς που ήθελα να αποφύγω – λόγω της ημέρας- και το έσβηνα. Σε άλλες προσπάθειές μου έφθανα στο σημείο να τους αποδίδω [ συμπεριλαμβανομένων των υποκινητών τους] χαρακτηρισμούς που αφορούσαν τα συμπαθή τετράποδα που χρησιμοποιούσαν παλιότερα στη δούλεψή τους οι σημερινοί κάτοχοι πανάκριβων τρακτέρ,  αλλά και πάλι το διέγραφα, γιατί το θεωρούσα προσβολή για τα υπομονετικά τετράποδα,  που στήριξαν τη γεωργία μας και πάλι το διέγραφα.

Έκανα αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες αλλά μάταια, αφού δεν είναι εύκολο να βλέπεις την αδιαφορία δίπλα σου  και να μην αντιδράς, όταν κάποιοι θα δυσκολευθούν μέχρι και θα αναβάλουν την επίσκεψη των δικών τους, η αγορά θα χάσει τον ανεφοδιασμό της και  τελικά η χώρα θα παύσει να λειτουργεί. Με τον τρόπο αυτό χάνουν και το δίκιο τους οι ίδιοι οι γεωργοί, ενώ υπάρχουν και κοσμιότεροι τρόποι διεκδίκησης των δικαιωμάτων σε πολιτισμένες και δημοκρατικές χώρες, όπου , την πρώτη θέση έχει η συζήτηση και η εκτίμηση των δυνατοτήτων, για να πάρουν κάτι και οι υπόλοιποι. Δεν θα παραλείψω να θυμίζω ότι αυτοί κατεβάζουν τα τρακτέρ τους και κλείνουν τους δρόμους, οι άλλοι, οι πολλοί, τι θα κατεβάσουν για να  διεκδικήσουν τα δικά τους δικαιώματα;;;

Για το καλό της ημέρας  μου έλεγε και  η συγχωρεμένη η μητέρα μου ,για να πνίξω το παράπονό μου ,  όταν δεν είχαμε να φάμε. Τα ίδια λόγια έλεγε και η πονηρή φίλη της κυρίας Κουκουβίκου  στον εκνευρισμένο σύζυγό της την ημέρα του γάμου τους  για να προλάβει τα χειρότερα. Για όσους δεν το θυμούνται πρόκειται για την παλιά κωμωδία του Γιώργου Τζαβέλα, με τον Γιώργο  Κωνσταντίνου και την Μάρω Κοντού [η γυνή να φοβείται τον άντρα]. Δεν πρόλαβε όμως το διαζύγιο εις βάρος του, γιατί έχασε το δίκιο του και κανένας από τους φίλους δεν πήγε να τον υποστηρίξει.

Παρακολουθών τας τυχαίως, στην τηλεόραση, τη συνέντευξη του αρμόδιου Γενικού Διευθυντή των ΕΛΤΑ, για τις χιλιάδες επιστολών των παιδιών προς των Άγιο Βασίλη, σκέφθηκα να  στείλω και εγώ ένα γράμμα. Να του θυμίσω τα όσα δώρα έχασα στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, της πείνας και του εμφυλίου και να διαμαρτυρηθώ – χωρίς αποκλεισμούς των δρόμων αφού άλλωστε δεν διαθέτω τρακτέρ- γιατί ουδέποτε σκέφθηκε να με επισκεφθεί, να μου δώσει το δωράκι μου, γιατί σαν παιδί υπήρξα υποδειγματικό. Τι φταίω εγώ για τον πόλεμο και  τα λοιπά δεινά της εποχής!!!

Μη μου πείτε ότι το αίτημά μου είναι εκπρόθεσμο, αφού αύριο κιόλας είναι Χριστούγεννα. Λάθος μεγάλο, γιατί ο δικός μας Αι  Βασίλης δίνει τα δώρα την πρωτοχρονιά-στη γιορτή του- και δεν έχει ούτε τρακτέρ ούτε έλκηθρο και καλό είναι να μην τον συγχέουμε με  τον Σάντα Κλάους ή τον Σαν Νικλάς  των βορειοευρωπαίων [ για τον οποίο θα σας πω στο τέλος του παρόντος ότι υπήρξε αφορμή μιας προσωρινής ταραχής μου. Θυμίζω ότι την εποχή του υπαρκτού σοσιαλισμού, στις σλαβικές χώρες, για να αποφύγουν οτιδήποτε σχετιζόμενο με την θρησκεία, την οποία  θεωρούσαν όπιο του λαού, τον αποκαλούσαν ντένταμ ράς [ο γέρος που έρχεται από τους πάγους].

Βεβαίως στην ηλικία μου δεν χρειάζομαι πια παιχνίδια , γιατί και να μου τα φέρει τι θα τα κάνω με σπασμένο πόδι και μισό μάτι  – λόγω ατυχήματος – στα 92 μου!!! Ας προσπαθήσει να θυμίσει στους διαμαρτυρόμενους με τα πολυτελή τρακτέρ ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που έχουν παράπονα και ότι  δεν φταίνε οι υπόλοιποι να υφίστανται τις ταλαιπωρίες για τις διεκδικήσεις τους.

Όσον με αφορά προσωπικά, αφού διερευνήσει την περίπτωσή μου και διαπιστώσει ότι είμαι καλός και συνετός, ας πει δυο καλά λόγια στον ‘Άγιο Πέτρο να μου εξασφαλίσει μια ήσυχη διαμονή ώστε να παύσω να διαμαρτύρομαι και μετά θάνατο. Γιατί, όσο νάναι- όπου υπάρχουν άνθρωποι- κάτι στραβό και ανάποδο θα συμβαίνει  και στο βασίλειό του

Τώρα θα αναφερθώ σύντομα στο πάθημά μου με τον Σαν  Νικλάς στο Βέλγιο. Μετατέθηκα υπηρεσιακά τον Οκτώβριο του 1980 και δυο μήνες αργότερα, στις 6 Δεκεμβρίου, πρωί-πρωί χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας του διαμερίσματός μου, ενώ τα παιδιά ήταν ακόμα στα κρεβάτια τους. Ανοίγοντας την πόρτα βρέθηκα μπροστά σε τρία ψηλά άτομα με βαμμένα  τα πρόσωπα – ένα μαύρο και δυο λευκά- και αμφιέσεις καθολικών Επισκόπων. Αιφνιδιάστηκα και ίσως και να τρόμαξα, μέχρις ότου  άρχισαν να τραγουδούν και μάλιστα  φλαμάνδικα ,που ακόμα δεν τα καταλάβαινα- για τον Σαν Νικλάς και τότε σκέφθηκα τι συμβαίνει. Τους έδωσα ένα ποσό, με χαιρέτησαν και πήγαν στο διπλανό διαμέρισμα.  Αργότερα έμαθα ότι συγκέντρωναν χρήματα, την ημέρα της γιορτής του Σαν Νικλάς, για να κάνουν δώρα σε μια κατηγορία παιδιών , τα Χριστούγεννα.

Καλά Χριστούγεννα με υγεία. Αντώνης

 

ΗΘΗ ΚΙ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ

 

                      ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ      

              ΤΟΥΤΟΝ ΚΑΛΗΣΠΕΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΤΟΝ ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΑΦΕΝΤΗ

 

 

Τα κάλαντα των Φώτων στη γενέτειρά μου, αποτελούσαν  μία από τις σπανιότερες και ειδικότερες εκδοχές, τα παλιότερα χρόνια. Σπανιότερες γιατί  δεν τις έχω συναντήσει στις λαογραφικές αναζητήσεις μου σε καμιά άλλη περιοχή της χώρας και ειδικότερες γιατί αφορούσαν  μόνο  ενήλικες - κατά προτίμηση μερακλήδες και καλοφαγάδες. Η ιδιαιτερότητά τους ήταν ότι απευθύνονταν μόνο στους μεγαλοκτηνοτρόφους της περιοχής, στη φυσική τους έδρα, στις  απόμακρες  και δύσβατες  θέσεις που είχαν τα μαντριά  τους

Οι ιδιότυποι στίχοι τους – όπως προκύπτει  από τον υπότιτλο - διακρίνονται για την κολακευτική τους   διάθεση και ευχές προς τον αποκαλούμενο αφέντη και το κοπάδι του, παρακάμπτοντας την ενδεχόμενη  γλωσσική τους επάρκεια. Προφανώς αποτελούν έργο των ίδιων των κτηνοτρόφων για  να ξορκίσουν το κακό και να καταπολεμήσουν τις δεισιδαιμονίες τους.  Όπως συμβαίνει και στα υπόλοιπα κάλαντα, κύριο  χαρακτηριστικό τους αποτελεί η επισήμανση του γεγονότος της ημέρας, η επίκληση της θείας πρόνοιας για τους οικοδεσπότες , συνοδευόμενη  με  πολυποίκιλες προσωπικές ευχές και η συνήθης επωδός, για τη θετική τους ‘’προαίρεση’’.

Τη μια και  μοναδική φορά που συμμετείχα με φίλους στην ευχάριστη αυτή περιπέτεια, πέρασα θαυμάσια και πολύ ρομαντικά. Με  την ευγενική   υποδοχή μας και  μοναδικό φωτισμό τον έναστρο ουρανό και μια-δυο λάμπες πετρελαίου, απολαύσαμε τις πλούσιες γευστικές προετοιμασίες  τους. Οι μοναδικές δυσκολίες μας άρχισαν με την επιστροφή μας στα πεδινά, ύστερα από την κρασοκατάνυξη και τα ασφυκτικά γεμάτα στομάχια μας, στα κακοτράχαλα και  απόμακρα αυτά μέρη. Σημειώνω για τους νεώτερους, ότι το ‘’πηγαινέλα’’ της βραδιάς γινόταν με μακρά και δύσκολη  πεζοπορία.

Για τα προσωπικά μου γούστα η μοναδική αυτή εμπειρία υπήρξε αφάνταστα εντυπωσιακή, με κύριο χαρακτηριστικό την ευγένεια και τη  θερμή φιλοξενία  των κτηνοτρόφων.  Δεν επιχείρησα  να την  επαναλάβω,  όχι βέβαια για τις όποιες δυσκολίες της περιοχής, στις οποίες η γενιά μας ήταν απόλυτα εξοικειωμένη. Η δυσκολία μου αναφέρεται στην ακόρεστη πολυφαγία και το κρασί, που άγγιζε τα όρια πρωταθλητισμού. Στη μοναδική μου αυτή εμπειρία,  χρειάστηκα ημέρες για να  συνέλθω,  γιατί βρισκόταν μακριά από τις δικές μου  επιλογές. Πολλοί όμως από τους φίλους μου, περίμεναν με λαχτάρα, για έναν ολόκληρο χρόνο, αυτή τη νύχτα – παραμονή των Φώτων -  για να επαναλάβουν την ίδια εμπειρία και μάλιστα όχι υποχρεωτικά στο ίδιο μαντρί. Παρά το γεγονός ότι, μετά τη συνταξιοδότησή μου, επανήλθα μόνιμα στη γενέτειρά μου, δεν  γνωρίζω αν το ‘’έθιμο’’ αυτό συνεχίζεται και με ποια μορφή, ή  έπεσε και αυτό θύμα των καιρών.

 Η ζωή μας γενικότερα άλλαξε και η συμπαθής τάξη των κτηνοτρόφων δεν ξέρω αν   έχει τη διάθεση να υποβάλλεται στην ταλαιπωρία των προκατόχων της  και τον καιρό να ασχοληθεί με το έθιμο. Τα τελευταία χρόνια, τέτοια εποχή,  ασχολούνται με το νεότερο έθιμο των κινητοποιήσεων και συμπαράστασης , στο κλείσιμο δρόμων και κάθε άλλης δραστηριότητας  των αγροτών, χωρίς να τους προβληματίζουν οι επιπτώσεις στους υπόλοιπους πολίτες και στη διακίνηση εμπορικών προϊόντων. Με δεδομένη την απόλυτη  συμπαράσταση του συνόλου της Αντιπολίτευσης,  ίσως είναι καιρός πια  να καταλάβουν και την εξουσία , στα πρότυπα των μπολσεβίκων, για να γλυτώσουμε και τις εκλογές, την δημοκρατία, δικαιώματα και άλλες ‘’ξεπερασμένες’’ αντιλήψεις του παρελθόντος.

Θα κλείσω με την υπενθύμιση ότι η ελευθερία και τα δίκαια του καθενός μας, σταματούν εκεί που  αρχίζουν να παραβλάπτονται οι ελευθερίες και τα δικαιώματα του κοινωνικού συνόλου. Δεν πρέπει δε να παραβλέπεται το γεγονός ότι το πολίτευμα της χώρας μας παραμένει η δημοκρατία, στην οποία προσέφυγαν και οι πολίτες των  χωρών του τέως  υπαρκτού σοσιαλισμού. Έχει και η υπομονή τα όριά της και κάθε δράση προκαλεί αντίδραση. Αντώνης

Σημείωση: Η συνεχιζόμενη κατάσταση με το αιμάτωμα στο μάτι μου και η ηλικιακή αστάθεια των χεριών , καθιστούν τη συνέχιση της γραφής πολύ δύσκολη. Ίσως ήγγικεν η ώρα να περιοριστώ  σε προφορικές αφηγήσεις, κοινώς παραμύθια, που συνηθίζονται άλλωστε στις μέρες μας!!!

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΑ

 

                            ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΑ

 

Ο Ευγένιος Ο’ Νήλ, βασιζόμενος στην τραγωδία του Αισχύλου Ορέστεια, επιχείρησε το 1928 μια σύγχρονη μεταφορά της, με τίτλο ‘Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα’’. Ο Αμερικανός δραματουργός σκιαγραφεί στην τριλογία του,  αντιστοιχίες του  εμφύλιου σπαραγμού της Αμερικής με εκείνες του Οίκου  των Ατρειδών  αλλά και με τη  δραματική ιστορία της δικής του οικογένειας.

Παρακολουθώντας  στη δημοσιότητα  τις σύγχρονες Ηλέκτρες που μας προέκυψαν, σκέφθηκα  να ασχοληθώ με εκείνες που αποφάσισαν ότι ‘’ δεν τους ταιριάζει το πένθος’’ και επέλεξαν φανταχτερά συνολάκια , για να  προσεγγίσουν καλύτερα τη δημιουργία ενός ακόμα κόμματος.  Πρέπει όμως να μας εξηγήσουν  , τι άλλο έχουν να μας προτείνουν, πέραν του οικογενειακού  τους δράματος και της δικαιολογημένης πανελλήνιας συναισθηματικής συμπαράστασης  και γιατί μας το έκρυβαν πριν το δυστύχημα;;; Δεν θέλω και δεν πρέπει να ξύνω παλιές πληγές, άσχετα με την ατυχή στάση των πληγωμένων αυτών ατόμων και σταματώ εδώ τις ανώνυμες προσωπικές αναφορές μου, γιατί απαιτείται  σεβασμός στους νεκρούς.

 Μέχρι τώρα,  τη μερίδα του λέοντος των κομματικών οφελών   από την εργαλειοποίηση του τραγικού  δυστυχήματος  των Τεμπών, καρπώθηκαν τα αντισυστημικά   λαϊκίζοντα κόμματα και ιδιαίτερα   μια  Αρχηγός κόμματος της Βουλής . Τα  λοιπά αριστεροπροοδευτικά κόμματα, εισέπραξαν   ψίχουλα, παρά τη συμμετοχή τους στην εκμετάλλευση του  τραγικού συμβάντος. Πώς θα τους φανεί όμως αν,  με τη  δημιουργία νέου κόμματος, θα  κληθούν, να  επιστρέψουν τα πρόσκαιρά κέρδη τους και ποια θα είναι η αντίδρασή τους;;; Εν γνώσει μου ότι το κυοφορούμενο νέο κόμμα θα αποτελέσει – όπως συμβαίνει συνήθως- θα ακολουθήσει την πορεία ενός διάττοντα αστέρα,  σκέπτομαι  τα νέα  ξεκατινιάσματα που θα ακολουθήσουν. Μικρή χώρα η Ελλάδα αλλά διαθέτει πολλά κόμματα και φημολογείται ότι πρόκειται να εμφανιστούν δυο-τρία ακόμα νέα κομματικά εδέσματα ξαναζεσταμένα, αλλά εμάς τι μας νοιάζει;;;

Εμάς ίσως όχι, αλλά αυτό μάλλον δεν ηχεί ευχάριστα στα ώτα των υπολοίπων, τα κόμματα των οποίων αναζητούν νέο πρόσωπο ή  μάλλον προσωπείο για να μας πείσουν ότι μόνο αυτά μπορούν να μας σώσουν. Ίσως να δημιουργηθεί  ένα μικρό χωροταξικό πρόβλημα στην κεντρική αίθουσα της Βουλής.  Δεν βλέπω όμως πολλές πιθανότητες η μεγάλη αυτή αίθουσα να καταστεί σύντομα χώρος ενός  ουσιαστικού κοινοβουλευτικού διαλόγου, με ανταλλαγή σκέψεων και προβληματισμών για το μέλλον της χώρας.

Κάποιοι από αυτούς, που εκδηλώνουν  ενδιαφέρον επανόδου,   μετά τις απανωτές εκλογικές κατρακύλες, παραιτήθηκαν αφήνοντας τοποτηρητές, ή όπως θα λέγαμε σε ανάλογες περιπτώσεις, ‘’ πλασματικούς φορολογικά υπεύθυνους’’ για να πληρώσουν το τίμημα. Ανακάλυψαν την νέα Ιθάκη τους, σε αντίθεση με την μακρόχρονη αναζήτηση του Οδυσσέα. Θα μου πείτε κι αν τη βρήκαν τι να την κάνουν, αφού βρίθει κατηγοριών  για όλους τους παλιούς συντρόφους του  ηγεμόνα – Αρχηγού και  συνεχίζουν νε ενεργούν με τα ίδια παλιά και τετριμμένα πρόσωπα και συνθήματα.  

Θα κλείσω με τη ευχή να μην επιχειρήσουν να εφαρμόσουν τις αμφιλεγόμενες εξαγγελίες τους, γιατί έτσι  θα καταστήσουν και πάλι τη χώρα, παγκόσμιο μαύρο πρόβατο και ίσως έτσι χαθεί και η τελευταία μας ευκαιρία, να περισώσουμε και τα ελάχιστα που έχουμε  κατακτήσει με κόπους και θυσίες του λαού μας. Καλά Χριστούγεννα με υγεία σε όλους.       Αντώνης

ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΤΌΧΟ

 

                        ΤΟ ΒΡΕΦΟΣ ΚΑΙ Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

 

 

Ο τίτλος του σημερινού μου δημοσιεύματος, αποτελεί την πλήρη αντιγραφή του τίτλου ενός βιβλίου  του γνωστού Αμερικανού παιδοψυχολόγου Μπένζαμιν Σπόκ [1903-1998], η πρώτη έκδοση του οποίου κυκλοφόρησε  σε περισσότερα από 50 εκατομμύρια αντίτυπα. Ακολούθησαν και συνεχίζονται ακόμα και σήμερα νέες επανεκδόσεις του μετά τον ίδιο από νεώτερους υποστηρικτές  της θεωρίας του.

Θα μου πείτε ίσως και τι μπορώ εγώ να εισφέρω σε ένα τόσο εξειδικευμένο επιστημονικό έργο, έξω από το γνωσιακό πεδίο μου.  Με ποιο δικαίωμα καταπιάνομαι με ένα θέμα τόσο ειδικό το οποίο αμφισβητήθηκε και  θεωρήθηκε  αμφιλεγόμενο, όπως  και ο συγγραφέας του;;; Δεν ξέρω αν απηχώ τη γενική εντύπωση, σε κάθε όμως περίπτωση, η συγκυρία τόφερε να αποκτήσω στενή σύνδεση μαζί του

Για να σας βοηθήσω, θα αναφερθώ σε μια προσωπική μου μικρή ιστορία που άρχισε στα παιδικά μου χρόνια και συνεχίστηκε αργότερα με τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού  και  προσέφυγα στη βοήθεια του  συγκεκριμένου βιβλίου για την ανατροφή του.

Όταν τη δεκαετία του 1960, βρέθηκα υπηρεσιακά  στο Βελιγράδι του Τίτο, με τις γνωστές στερήσεις κάθε ιατρικής αρωγής, η αναμονή του πρώτου  παιδιού μας προβλημάτισε. Οι φόβοι μας επιβεβαιώθηκαν στη διάρκεια του τοκετού  , αλλά και στη συνέχεια όταν νέοι και άπειροι με την σύντροφό μου και χωρίς άλλη βοήθεια,  καταφύγαμε στις οδηγίες του βιβλίου  του Μπένζαμιν Σποκ.

Αναγκασθήκαμε με τη γυναίκα μου να το διαβάσουμε πολλές φορές και με εντυπωσίασε το γεγονός ότι ο ίδιος ως  ο μεγαλύτερος  των έξι αδελφών του ασχολήθηκε με τη φροντίδα τους. Το περιεχόμενο του βιβλίου του συνεπώς αποτέλεσε ένα συγκερασμό των προσωπικών του εμπειριών. Ο Δρ. Σποκ άρχισε να διαβεβαιώνει τους γονείς ότι εκείνοι ήταν οι αληθινοί ειδικοί των παιδιών τους. Σε μια εποχή που η κοινή πεποίθηση ήταν ότι δεν πρέπει οι γονείς να αγκαλιάζουν τα παιδιά τους (ειδικά τα μωρά) όταν κλαίνε για να μην κακομάθουν, ο Σποκ πήγε κόντρα στο ρεύμα υποστηρίζοντας ότι η αγκαλιά και η στοργή επιβάλλονται γιατί κάνουν τα παιδιά πιο χαρούμενα αλλά και γιατί έτσι νιώθουν πιο ασφαλή. Η κεντρική ιδέα της θεωρίας του Σποκ ήταν ότι το να είσαι γονιός μπορεί να γίνει μια ιδιαίτερα ευχάριστη εμπειρία, που προσφέρει χαρά και στις δυο πλευρές.

 Σε μια επανέκδοση όμως του βιβλίο του, -που έφθασε στα χέρια μου κατόπιν εορτής-έκανε κάποιες αλλαγές , με κυρίαρχη την άποψη ότι ήταν λάθος του που απέκλειε την τιμωρία των παιδιών για τις ‘’παρασπονδίες’’ τους, θεωρώντας ότι αυτή τα βοηθάει να διακρίνουν το ορθό από το λάθος και να αποκτήσουν μια φυσική πειθαρχία.

Βλέποντας όλα όσα συμβαίνουν με  τα σημερινά παιδιά, οι σκέψεις μου με γύρισαν τόσες δεκαετίες πίσω στις προτροπές  του  Δρα Σποκ και τον σημαντικό ρόλο που απέδιδε εκείνος στην οικογένεια για την  γενικότερη φροντίδα του παιδιού. Ποια είναι και πού βρίσκεται η σημερινή οικογένεια, με τη νέα μορφή που έχουν διαμορφώσει οι γενικότερες συνθήκες της ζωής;;;  Πόσο μπορούν ή  επιτρέπεται στους σημερινούς  γονείς να ασχοληθούν προσωπικά με την ανατροφή  και τον έλεγχο των παιδιών τους;;; Πόσοι από αυτούς γνωρίζουν το διαδίκτυο όσον τα παιδιά τους, ώστε να τα βοηθούν στις επιλογές τους ;;; Πολλές φορές τα παιδιά είναι ‘’παρκαρισμένα’’ σε βρεφονηπιακούς σταθμούς ή ακόμα χειρότερα σε χέρια  άσχετων προσώπων ,για τη γενικότερη φροντίδα τους.

Αυτά είναι τα κύρια αίτια της παρατηρούμενης σημερινής παιδικής παραβατικότητας και  ελάχιστα βοηθούν οι γενικές ή εντοπισμένες απαγορεύσεις της Πολιτείας. Στην πολιτισμένη Αυστραλία , η γενική απαγόρευση δημιούργησε  ξεσηκωμό της νεολαίας, που συνοδεύτηκε και από μηνύσεις νέων κατά της Πολιτείας.  Ας αποδεχτούμε επί τέλους ότι  μοναδικός φορέας ορθής ανατροφής παραμένει μια σωστή οικογένεια – που σήμερα δεν υπάρχει ή αποτελεί ζητούμενο  - και η επιστροφή  στο σωστό σχολείο, γιατί και αυτό δεν μπορεί ή δεν το αφήνουν  πλέον να επιτελέσει το σημαντικό του έργο.

Η ζωή μας γενικώς αλλάζει και επιβάλλεται να αλλάξει και ο τρόπος αντιμετώπισης, γιατί με ταχύτατα εξελισσόμενες αλλαγές, θα τρέχουμε και δεν θα φθάνουμε.  Αντώνης 

                                                 ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ ΓΕΝΙΚΩΣ

 

Οι μέρες που ακολουθούν είναι ημέρες αγάπης και με το πνεύμα αυτό, γράφεται το κείμενο που ακολουθεί και μας αφορά όλους.

Θα αρχίσω το θέμα μου με την επανειλημμένα διακηρυγμένη προσωπική μου παραδοχή, ότι ‘’ αγάπη είναι να αγαπάς χωρίς όρους και ανταλλάγματα’’, γιατί τότε μετατρέπεται σε συναλλαγή και εμπορική πράξη, όπως τόσα και τόσα πράγματα στη σύγχρονη ζωή μας.

Η αγάπη αποτελεί το  συναίσθημα απόλυτης στοργής και προσωπικής αφοσίωσης, ενώ κατά τους αρχαίους  φιλοσόφους μας αποτελεί αρετή. Άσχετα με τη μορφή με την οποία εκδηλώνεται , οικογενειακή, ερωτική, πλατωνική, ακόμη και ως συμπόνια, οφείλει να είναι άδολη, ειλικρινής και  χωρίς σκοπιμότητες.

Η αγάπη βρίσκεται στο κέντρο των περισσότερων θρησκειών. Για τον χριστιανισμό αγάπη είναι ο Θεός, ενώ το θρησκευτικό σύμβολο της Κίνας, έχει στο κέντρο του μια καρδιά.

Για την επιστήμη, η αγάπη  αποτελεί  στοιχείο επιβίωσης  που αποβλέπει να  κρατήσει τους ανθρώπους κοντά, απέναντι σε απειλές  και να διευκολύνει τη συνέχιση του είδους μέσω της αναπαραγωγής.

Θα περιορισθώ, σε αυτά τα ολίγα, λόγω αδυναμίας μου να συνεχίσω,  με τη διατύπωση ότι   είναι ανάγκη του  καθενός μας να αγαπά, χωρίς να αναμένει ανταπόκριση, αν όμως συμπέσουν  και τα δυο ,βρίσκεται στους   επτά ουρανούς. Η προτροπή αγαπάτε αλλήλους της Καινής διαθήκης συντελεί στην επικράτηση ηρεμίας, ομόνοιας και αγάπης και ο νοών νοείτω.  Αντώνης

 

ΕΞΕΣΤΙ ΚΛΑΖΟΜΕΝΙΟΙΣ ΑΣΧΗΜΟΝΕΙΝ

 

           Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν

 

 

Οι Κλαζομένιοι,  υπήρξαν άποικοι της Μικράς Ασίας και σύμμαχοι της αρχαίας Σπάρτης. Όταν κάποιοι από αυτούς,  έφτασαν στη Σπάρτη, με ύβρη και αλαζονεία αντιμετώπισαν  και μαύρισαν τους θρόνους των Εφόρων, όπου αυτοί συνήθιζαν να κάθονται για να αποφασίζουν για τα θέματα της πολιτείας, [δηλαδή κάτι σαν τα έδρανα του  ελληνικού Κοινοβουλίου ] . Όταν  όμως το έμαθαν οι Έφοροι, πρόσταξαν τον δημόσιο κήρυκα  να διαλαλήσει προς κάθε κατεύθυνση,  ότι  ‘’οι Κλαζομένιοι συνηθίζουν να διαπράττουν απρέπειες» και  ούτε γάτα ούτε ζημιά, που λέει ο λαός, στο όνομα του οποίου όλοι ομνύουν, αλλά τον εμπαίζουν και ασχημονούν εις βάρος του.

Προφανώς  οι Έφοροι της Σπάρτης, λαμβάνοντας  υπόψη και το γεγονός ότι οι Κλαζομένιοι ήταν σύμμαχοι, δεν  θέλησαν να τους τιμωρήσουν για να μη διαταράξουν τις σχέσεις τους . Εξέφρασαν όμως, για τα μάτια του κόσμου,  την έντονη ενόχλησή τους   για τον χαρακτήρα τους.

Στη  ελληνική πραγματικότητα όμως,  η συμπεριφορά των δικών μας σύγχρονων κλαζομενίων, λαϊκότροπα μπορεί να αποκληθεί   ‘’ξεκατίνιασμα’’ , χυδαιότητα  και απρέπεια, που χαρακτηρίζει το χαμηλό επίπεδο ,κάθε  αντιπαράθεσης. Να ξεκαθαρίσουμε  βέβαια ότι η λέξη ξεκατίνιασμα, δεν έχει καμιά σχέση με το συμπαθές όνομα, Αικατερίνη, Κατερίνα, Καίτη ή Κατίνα.

Ετυμολογικά προέρχεται από το ξέ και  κατίνα  η κατίνια, όπου κατίνα ονομάζεται η ράχη των υποζυγίων και στην ντοπιολαλιά κάποιων περιοχών, κατίνια λέγονται τα μαλακά μέρη που πλαισιώνουν την  μέση των ανθρώπων, τα αποκαλούμενα και ‘’πάκια’’. Δηλαδή στην αρχική του έννοια  το ξεκατίνιασμα σήμαινε  την υπερφόρτωση με οδυνηρές συνέπειες.

 Θυμάμαι ένα προσωπικό περιστατικό, στα νεανικά  μου κατοχικά  χρόνια, οι συνθήκες της ζωής μου επέβαλαν προσωπικά  την οδυνηρή αυτή κατάσταση, για  την οποία η μητέρα μου κάλεσε μια γειτόνισσα πρακτική χειρομαλάκτρια [ μασέζ της εποχής]‘’να μου τραβήξει  τα πάκια’’. Εκείνη με βίαιες κινήσεις τραβούσε τις σάρκες της μέσης μου, σε σημείο να αναγκασθώ να της δηλώσω ότι μου πέρασε ο πόνος για να σταματήσει το μαρτύριό μου και εκείνη να αποχωρήσει ευχαριστημένη για το ‘’θαυματουργό’’  της έργο !!!

Παρόλα αυτά. θεωρώ ότι το λαϊκότροπο ξεκατίνιασμα είναι πολύ χειρότερο από το ‘’ξεπάκιασμα’’ μιας ξεχασμένης και πρωτόγονης εποχής . Τώρα πια,  έχει μπει στη ζωή μας, ακόμα και στην ελληνική Βουλή και κανένας  δεν γνωρίζει μέχρι πού θα φθάσει, αν δεν ληφθούν άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα.

 Στην εποχή μας, η  Βουλή των Ελλήνων, η αποκαλούμενη    ναός της δημοκρατίας και Κοινοβούλιο, δεν πληροί πια  καμιά από τις προϋποθέσεις που επιβάλει τουλάχιστον η ονομασία της,  διότι από κέντρο διαβούλευσης έχει  καταστεί αρχαία ρωμαϊκή αρένα , στην οποία, πέραν όλων των άλλων,  εκστομίζονται εκφράσεις και χαρακτηρισμοί, που θα τις ζήλευε και η παλιά λαχαναγορά.

 Σκέπτομαι λοιπόν μήπως είναι καιρός, να επαναφέρουμε στην κοσμιότητα και  το κατ΄ευφημισμόν αποκαλούμενο Κοινοβούλιο,   μιμούμενοι τον τρόπο  επαναφοράς  της λαχαναγοράς στην κανονικότητα. Είναι γνωστό, ότι στο σημερινό Κοινοβούλιο    αποκλείεται κάθε κοινή διαβούλευση , αφού ασχολείται κυρίως με  την εξαγορά  συνειδήσεων,  τη μεγαλοστομία, τη συκοφαντία και την  παντοειδή εργαλειοποίηση . Κατ΄αυτόν τον τρόπο , παραβιάζεται και ο   όρκος των Βουλευτών [πιστών, άθεων και αλλόθρησκων]  με κοινό στοιχείο  την  πίστη  στην πατρίδα και την υπακοή  στο Σύνταγμα και τους Νόμους. Φοβάμαι ότι για κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις ίσως χρειασθεί και η συνδρομή ειδικών επιστημόνων και γιατί όχι και της Δικαιοσύνης. Η τελευταία  ακούει και βλέπει όσα διαδραματίζονται στα κοινοβουλευτικά όργανα και δεν αποτελούν το καλύτερο παραδείγματα  για όσους  τα παρακολουθούν. Ας καθιερώσει επί τέλους  και το κανάλι της Βουλής τους κανόνες  καταλληλότητας της τηλεόρασης, ίσως και χωρίς ηλικιακό διαχωρισμό!!!

Με την εφαρμογή του συντάγματος, των Νόμων και του Κανονισμού της Βουλής που οι ίδιοι έχουν ψηφίσει,  μπορούν να επαναφέρουν το Κοινοβούλιο στον πραγματικό του  ρόλο που ορίζει και η ονομασία του . Πόσοι και ποιοι το θέλουν όμως;;;   Αντώνης

 

          ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ

 

Αρχίζω με τη δήλωση ότι δεν έχω σπουδάσει την νομική επιστήμη και συνεπώς οι   γνώσεις μου περιορίζονται εις τα ελάχιστα που έχω διαβάσει – για προσωπική μου χρήση - στο  Αστικό  Δίκαιο . Επίσης δηλώνω ότι γεννήθηκα και ζω σε αγροτική περιοχή, γνωρίζοντας πολύ καλά τα δικαιώματα και τα δίκαια αιτήματα των αγροτών, των  κτηνοτρόφων, των μελισσοκόμων και των λοιπών κατηγοριών εργαζομένων της υπαίθρου. Κατόπιν αυτού λοιπόν διερωτώμαι και ερωτώ.

Εάν εγώ, προσωπικά,  διέθετα τρακτέρ ή άλλο γεωργικό ‘’εργαλείο’’ και έκλεινα ‘’ένα δημόσιο δρόμο ή παρακώλυα τη λειτουργία οποιασδήποτε υπηρεσίας κοινής ωφέλειας’’, σε πόση ώρα θα είχα ‘’συλληφθεί’’ για  παρακώλυση συγκοινωνιών και διάπραξη  άλλων αδικημάτων;;; Γνωρίζω βέβαια τις δικές μου συνέπειες και το αποτέλεσμα που θα είχε η πράξη μου. Δικαιολογήστε με όμως γιατί είμαι γέρος  αφελής και συνεπώς αφελείς είναι και οι απορίες μου. Ας βρεθεί επί τέλους κάποιος ειδικός από τους αναγνώστες μου, να με διαφωτίσει και η Δικαιοσύνη να επιβάλει τις αποφάσεις που έχει ανακοινώσει δημόσια.

Διερωτώμαι, επίσης αφελώς, αν τα Κόμματα που στηρίζουν και  δηλώνουν συμπαράσταση – αν δεν την προωθούν – σε  μια παράνομη πράξη, δεν εμπίπτουν στις σχετικές διατάξεις  για υπόθαλψη και συνενοχή;;; Σημειώνω ότι τα περισσότερα  δηλώνουν αριστερά, σοσιαλιστικά ή προοδευτικά. Ερωτώ  λοιπόν  αν θα μπορούσαν να  πράξουν το ίδιο  στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, όπως τις αποκαλούσε ο αείμνηστος Ανδρέας. Εγώ που έζησα σε αυτές τις χώρες για 12 συναπτά χρόνια, δεν είδα καμιά ανάλογη ενέργεια, παρά το γεγονός ότι ο λαός δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος και γι’ αυτό ανέτρεψε τα καθεστώτα που τις κυβερνούσαν.

 Δεν αναφέρομαι στην Αστυνομία η οποία εκτελεί εντολές, ούτε στην Κυβέρνηση η οποία προστατεύει τα ψηφουλάκια της, διότι , ίσως δικαίως, αλλοίμονο στη χώρα αν πέσει στα χέρια  τυχοδιωκτών και οπορτουνιστών, που λένε όχι σε όλα και ‘’άμα λάχει’’, αλλάζουν και το ΟΧΙ δικού τους δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ, ή ξεφουσκώνουν τα λάστιχα  των τρακτέρ των αγροτών. Έχει και η υποκρισία τα όριά της!!!

Αναφέρομαι στον τίτλο , στη  δημοκρατία και την κοινωνική  συμπεριφορά. Στους δημοκρατικούς κανόνες καθορίζεται  σαφώς ότι το δικαίωμα του καθενός μας σταματά εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα των άλλων. Τι έχουν να πουν οι καταληψίες στους συνανθρώπους τους που θέλουν να πάνε στη δουλεία τους, στο γιατρό ή να κάνουν – όπως δικαιούνται -  μια βόλτα ;;; Όσον αφορά την κοινωνική συμπεριφορά των διαδηλωτών αφήνω να την κρίνουν οι ίδιοι, που συχνά τη χάνουν την εποχή που δεν τους απασχολούν οι αγροτικές ασχολίες τους. Η ευπρέπεια δεν έβλαψε ποτέ και κανένα στις όποιες δίκαιες διεκδικήσεις του, ενώ με όσα  κάνουν οι διαδηλωτές, χάνουν το δίκιο τους.

Όλα αυτά τα λέω – όπως  και  πολύ πρόσφατα – χωρίς να  αμφισβητώ τα περισσότερα δίκαια αιτήματά τους. Δεν μπορώ όμως να δεχθώ τη διάλυση της λειτουργίας των υπηρεσιών της χώρας και τα απρεπή ‘’τελεσίγραφα’’ προς την Κυβέρνηση , που σε μένα τον γέροντα, θυμίζουν το ανάλογο του Μουσολίνι για την παράδοση της χώρας, το οποίο αρνήθηκε να αποδεχθεί ακόμα και ένας δικτάτορας.

Δεν θα  ασχοληθώ περισσότερο με το θέμα, νομίζω όμως ότι και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι σε μια ευνομούμενη χώρα δεν πρέπει να ξεπερνάμε τα δημοκρατικά όρια,  από τα οποία δεν εξαιρείται κανένας μας.   Αντώνης

ΜΙΑ ΝΕΑΝΙΚΗ ΜΟΥ ΣΥΜΒΙΩΣΗ

 

                                  ΜΙΑ ΝΕΑΝΙΚΗ ΜΟΥ ΣΥΜΒΙΩΣΗ

                                            [ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ]

 

 

Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι, λέγοντας νεανική, εννοώ από 12 έως 17 ετών, που τέλειωσα το γυμνάσιο και έφυγα για την Αθήνα. Τα χρόνια αυτά έπονται του τέλους του Β’ Παγκόσμιου πολέμου με  τις παντοειδείς συνέπειές του, που ήλθε να επιδεινώσει ο επακολουθήσας εμφύλιος, που αποτελεί την ολοκλήρωση της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής της χώρας.

Τα νεανικά μου λοιπόν χρόνια πέρασαν σε μια καθολική ανέχεια που υποχρέωνε τα παιδιά από μικρά να μπαίνουν στη βιοπάλη. Έτσι κα εγώ, έκανα κάποια ‘’θελήματα’’, όπως τα αποκαλούσαν, για το ‘’χαρτζιλίκι’’ μου, παράλληλα με τα μαθήματα του Γυμνασίου και τα καλοκαίρια δούλευα κανονικά στις οικοδομές –στο συνεργείο του οικοδόμου πατέρα μου. Αυτό γινόταν για δυο λόγους – όπως μου έλεγε ο ίδιος – πρώτον για να καταλάβω τι με περιμένει αν δεν πήγαινα καλά με τα μαθήματα και δεύτερο για να ισοσκελισθούν οι  οικονομικές απώλειες του οικογενειακού προϋπολογισμού, κατά τη μακρά   σχολική περίοδο , που  έκανα διάφορες άμισθες και οικιακές εργασίες.

Με το τέλος της σχολικής χρονιάς, έπιανα αμέσως δουλειά κανονικού έμμισθου εργάτη, κουβαλώντας στον ώμο έναν ειδικά διασκευασμένο μεταλλικό τενεκέ με λάσπη ή τσιμέντο και άλλα υλικά [ πέτρα, τούβλα, πλίνθους] που μου φόρτωναν στην πλάτη. Το βάρος τους κυμαινόταν μεταξύ 30 και 70 οκάδων και τις περισσότερες φορές σκαρφαλώνοντας σε ένα απλό μαδέρι – πλάτους 20 εκατοστών-  σε ύψος μέχρι και δέκα μέτρων, χωρίς καμιά απολύτως στήριξη.

Δεν με φόβιζε το ύψος, ούτε το φορτίο τόσων ‘’οκάδων’’ στην παιδική μου πλάτη, αλλά η γραμμή μαζινό – όπως την ονόμαζα – στον αριστερό μου ώμο [ που τα ορατά μακρινά της ίχνη με τιμούν  ακόμα μέχρι σήμερα] , από τις πληγές που δημιουργούσε  το βάρος του τενεκέ αλλά και ο τρόπος που τον ‘’έριχνα’’  στον ώμο μου. Έπαιρνα κανονικό μεροκάματο με το οποίο αγόρασα τα πρώτα οικιακά σκεύη του σπιτιού μας [ ραδιόφωνο RCA, ψυγείο πάγου κλπ]. Αργότερα ακουμπούσα τα μεροκάματα στον οικογενειακό κορβανά και μου έδιναν ένα μικρό χαρτζιλίκι για τις  περιορισμένες προσωπικές μου ανάγκες.

Εκεί έκανα την πρώτη μου  παιδική επανάσταση. Το καλοκαίρι, μετά την προτελευταία τάξη του γυμνασίου, εγκατέλειψα τη συνήθη δουλειά μου και ακολούθησα την όμορφη Πατόζα, με την οποία συζούσα ολόκληρο το εικοσιτετράωρο. Την είχα σχεδόν ερωτευθεί, γιατί μπορεί κι αυτή να είχε τις δυσκολίες της, αλλά ξέφυγα από τις πληγές του ώμου μου. Κοιμόμουν μαζί της στους αγρούς, κάτω από το όμορφο φεγγάρι αλλά μέσα στον καύσωνα  του καλοκαιριού, τα φίδια , τους σκορπιούς και πολλά άλλα έντομα της φύσης.

Η ιστορία είναι απόλυτα αληθινή, μη φαντασθείτε όμως ότι πίσω από  το ισπανόφωνο όνομα κρυβόταν κάποια όμορφη κοπέλα, Πού καιρός τότε για πραγματικούς έρωτες, σε μια εποχή στην οποία μοναδική επιδίωξη αποτελούσε η  στοιχειώδης επιβίωση.

Η Πατόζα λοιπόν ήταν απλά μια ημιαυτόματη θεριζοαλωνιστική μηχανή, η οποία έμπαινε στα ‘’σπαρτά’’ και άφηνε πίσω της τα κομμένα στάχυα με την καλαμιά και εμείς [ οι εργάτες] τα δέναμε με φυτικά υλικά, τα φορτωνόμαστε στην πλάτη και ανεβαίνοντας μια πρόχειρη σκαλίτσα  τα αποθέταμε σε μια μεγάλη χοάνη που υπήρχε στην υψηλότερη επίπεδη επιφάνεια της ‘’μηχανής’’, που  ξεχώριζε τον καρπό από την καλαμιά που μετέτρεπε σε άχυρο, που χρησιμοποιούσαν για ζωοτροφή.

Θέλω εδώ να διευκρινίσω ότι η μικρή μου επανάσταση αφορούσε απλά την απαλλαγή  μιας επίπονης από μια εξίσου κουραστική εργασία. ‘Όσον αφορά τη συμβίωσή μου με την Πατόζα και τον ύπνο στα χωράφια, υπηρετούσαν ένα διττό σκοπό. Πρώτο γιατί η δουλειά άρχιζε χαράματα για να επωφεληθεί ο μηχανικός από την πρωινή υγρασία που δεν σπάνε εύκολα οι μίσχοι του σιταριού και δεύτερο για να συλλέξω κάποια ξεχασμένα στάχυα ,  [ το αποκαλούμενο ‘’κοκολόι], που μου έδινε κάποια ελάχιστη ποσότητα σταριού. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι η επανάστασή μου έγινε με τη συγκατάθεση της οικογένειας αφού είχε διπλό όφελος και εγώ γλύτωσα από τις πληγές μου.

Το επόμενο καλοκαίρι που τέλειωσα το γυμνάσιο, με άφησαν να ασχοληθώ αποκλειστικά με τα μαθήματά μου γιατί ο πατέρας μου ήθελε να με κάνει πολιτικό μηχανικό. Ίσως αποτελούσε ένα απωθημένο του, αφού εκείνος ,γεννημένος στα μαστοροχώρια του Βοίου Κοζάνης, ήταν καλός αλλά εμπειρικός μηχανικός οικοδομικών κατασκευών και αποζητούσε μια ανέλιξη για το γιο του.

Υπολόγιζε όμως  ‘’ χωρίς τον ξενοδόχοχο’’, αφού τα οικονομικά της οικογένειας δεν άφηναν τέτοια περιθώρια. Αποφάσισα τελικά να καταταγώ  στο στρατό εθελοντής πενταετούς υποχρέωσης για να απαλλάξω την οικογένεια από τη σχετική δαπάνη επιμόρφωσής μου. Παρόλα αυτά ευγνωμονώ τους γονείς μου που με βοήθησαν να εκτιμήσω τις ανάγκες της ζωής και με τις πρόσθετες εμπειρίες μου από την κατοχή, την πείνα και τον εμφύλιο εξακολουθώ να νοιώθω  γερός και δυνατός, σχεδόν άτρωτος, αλλά χρήσιμος στην Κοινωνία. Θυμάμαι ότι, όταν τέλειωσαν τα περισσότερα δεινά, που   δεν είχαν  τελειωμό, σκεπτόμουν ότι όσοι επέζησαν όλων αυτών των κακουχιών μόνο από ατύχημα θα μπορούσαν να πεθάνουν.

Η σημερινή νεολαία, εξαιρουμένων των λαμπρών εξαιρέσεων, αρχίζει να πλήττει από την καλοπέραση και ας παραπονείται για τις δήθεν  δυσκολίες της. Στη Σουηδία έχει καταμετρηθεί το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοκτονιών των νέων από τη μονοτονία της καλοπέρασης.

Οι σημερινοί νέοι δεν βρέθηκαν και εύχομαι να μη βρεθούν ποτέ στην ανάγκη να διαπιστώσουν ότι επί του παρόντος ‘’δεν ασχολούνται  με τη ζωή αλλά με τη ‘’ζωούλα τους’’, γιατί η ζωή έχει και απαιτήσεις. Το κακό είναι ότι δεν το έχουν καταλάβει ούτε οι διεθνείς ιθύνοντες και προσπαθούν να προλάβουν το κακό του διαδικτύου με απαγορεύσεις – όπως πρόσφατα στην Αυστραλία- ενώ οι νέοι είναι ήδη εθισμένοι. Πάντα άλλωστε η πολιτεία τρέχει πίσω από τα γεγονότα όπως και  η αστυνομία πίσω από τους  ευρηματικούς απατεώνες.

Είναι η τελευταία ευκαιρία επαναφοράς του σωστού σχολείου και της οικογένειας, που αποτελούν τον βασικό πυρήνα μιας ευνομούμενης  πολιτείας, αν θέλουν να επιζήσουν οι κοινωνίες και στο μέλλον. Αντώνης

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Οκά, μέτρο βάρους 1280 γραμμαρίων.

Μαδέρι, μακρύ κομμάτι ξύλου μεγάλου πάχους για σκαλωσιές και επικλινείς αναβάσεις.

Τενεκές, όπως οι μεγάλοι τενεκέδες λαδιού, με κομμένη την επάνω επιφάνεια  και μια σανίδα  καρφωμένη στο  επάνω μέρος της μιας πλευράς του, με πιασίματα δεξιά και αριστερά. Με μια κίνηση [ τύπου αρασέ στην άρση βαρών] φέρνει το βάρος με δύναμη κατ’ ευθείαν στο επάνω μέρος του ώμου.

ΛΟΓΙΑ ΣΤΑΡΑΤΑ

                             ΛΟΓΙΑ ΣΤΑΡΑΤΑ             

                   ΧΩΡΙΣ ΜΙΣΟΣ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

 

Επαναλαμβάνω για μια ακόμα φορά, ότι γράφω κυρίως για μένα και για να ‘’σκοτώνω’’ την ώρα μου – ιδού το έγκλημά μου! Χωρίς να γράφω συχνά το τελευταίο διάστημα - λόγω αιματώματος στο ένα μου μάτι –  οι παγκόσμιες αναγνώσεις της ιστοσελίδας μου έχουν  φθάσει τις 42.00ο   και αυτό με κολακεύει ιδιαίτερα και μου δίνει κίνητρο να συνεχίσω, όσο και με όποιον τρόπο μπορώ.

Για να διευκολύνω το πρόβλημα του ματιού μου , το οποίο εξακολουθεί να με ενοχλεί, σκέφθηκα να κάνω ένα μικρό διάλειμμα ολίγων ημερών και ασχολήθηκα με βαριές και δύσκολες χειρονακτικές εργασίες  - μέσα και έξω από το σπίτι. Αυτό όμως,  στα 92 μου,  με κούρασε πάρα πολύ, με διευκόλυνε όμως στον ύπνο μου [ουδέν κακό αμιγές καλού]. Έτσι λοιπόν από  σήμερα αποφάσισα να κάνω διάλειμμα στο διάλειμμα και επιχειρώ να επανέλθω  στα κείμενά μου, συνεχίζοντας  στα όριά μου!!!

Ελλείψει συγκεκριμένου θέματος, σκέφθηκα να σχολιάσω τη νοσηρή πραγματικότητα των ημερών εντός και  εκτός της χώρας μας. Τα γεγονότα των ημερών,  αποτελούν   καταφύγιο των ακροδεξιών ή των προοδευτικών λαϊκιστών, οι οποίοι εργαλειοποιούν ένα ακόμα πρόσχημα για να δείξουν  ότι υπάρχουν.

Αρχίζω με  τα δικά μας και αν μπορέσω θα συνεχίσω με τα διεθνή. Κύριο θέμα των ημερών  η παρουσίαση βιβλίων και οι συνηθισμένες για την εποχή ετήσιες  κινητοποιήσεις των αγροτών, κτηνοτρόφων και όσων τους  συμπαρίστανται.. Έχω όμως την  απορία γιατί αυτές,αποφεύγ0νται ή είναι ηπιότερες σε περιόδους που κυβερνούν προοδευτικά κόμματα;;; . Σε μια περίοδο σοσιαλιστικής διακυβέρνησης, τους ξεφούσκωσαν τα λάστιχα των τρακτέρ και ελπίζω να το θυμούνται καλά οι σοσιαλίζοντες αλλά και οι αγρότες.

Δίκαια τα αιτήματα των αγροτών αλλά με ποιο δικαίωμα παραβιάζουν τα δικαιώματα των λοιπών ανθρώπων να πάνε στις δουλειές τους ;;; Θέλω να τονίσω ιδιαιτέρως τη θέση του ΚΚΕ που υπερθεματίζει, αν έχει ακούσει για ανάλογες εκδηλώσεις στις κομμουνιστικές χώρες ή θεωρεί ότι εκεί έχουν λυθεί τα προβλήματα των διάφορων κατηγοριών εργαζομένων, με την κρατικοποίηση της ιδιοκτησίας!!! Θυμάται κανείς  τα γεγονότα της Άνοιξης  της Πράγας, την πλατεία Τιεν Ναν Μεν της Κίνας και άλλα παρόμοια;;;

 Όσον αφορά την έκδοση βιβλίων, καλά κάνουν , αρκεί να λένε κάτι χρήσιμο  και όχι  να προσπαθούν να μας πείσουν ότι για όσα είδαμε και βιώσαμε ευθύνονται οι  άλλοι ή ότι αποτελούν  φαντασιώσεις μας!!! Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί. Επειδή όμως η φράση είναι Ευαγγελική και εσείς δηλώνετε άθεοι, θα επικαλεσθώ τη φράση του Αίαντα για τους δηλούς, αιδώς Αργείοι.

Το καθιερωμένο πια ετήσιο   θέατρο του παραλόγου, την εποχή που δεν υπάρχουν  αγροτικές εργασίες, έχει γίνει εθνική συνήθεια, με αρκετούς ‘’σπόνσορες’’. Ελπίζω, χωρίς να παραγνωρίζω τα δίκαια αιτήματα,  ότι μελλοντικά, οι συμπαθείς αγρότες μας θα βρουν κάτι άλλο να κάνουν,  χωρίς να ενοχλούν όλους τους υπόλοιπους. Μπορούν και με άλλους τρόπους να μας επιδεικνύουν τα πολυτελέστατα πανάκριβα αγροτικά μηχανήματα, που απέκτησαν με τη φτώχια τους.   Αυτό δεν αφορά όλους αλλά κυρίως τους πρωτοστατούντες , που παρασύρουν και τους υπόλοιπους, με την ελπίδα των τελευταίων, μήπως  ‘’τσιμπήσουν’’ και αυτοί κάτι, αφού   συνήθως ‘’τσιμπούν’’  οι Κυβερνήσεις  και ενδίδουν στα αιτήματα, γιατί γνωρίζουν ότι ‘’ ο λύκος καραδοκεί’’]!!! Αντώνης