ΕΝΑ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

                                       ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ  [ ΜΕΡΟΣΔΕΥΤΕΡΟ]

 

 

Πριν συνεχίσουμε με τα γεγονότα, που αφορούν την ίδια χώρα, θα αναφερθώ ανώνυμα σε κάποιες από τις χαρακτηριστικότερες απαντήσεις φίλων αναγνωστών, του πρώτου επεισοδίου του οδοιπορικού μου με τις πρώτες σκέψεις που μου προκάλεσαν. Θα προσπαθήσω η δεύτερη συνέχεια να είναι λιγότερο οδυνηρή, όπως υποσχέθηκα, χωρίς καμιά ‘’έκπτωση’’ στην αλήθεια. Παραθέτω τις τρεις  από τις πρώτες  απαντήσεις , με τη σειρά που ελήφθησαν και τις πρώτες  σχετικές σκέψεις [που μου προκάλεσαν:

1.’’Πολύ ενδιαφέρον το εγχείρημα που αναλαμβάνετε Σας εύχομαι καλή επιτυχία και ανυπομονώ να διαβάσω το οδοιπορικό σας’’

Ευχαριστώ για το σχόλιό σας και θα κάνω ό,τι είναι δυνατόν για το φέρω εις πέρας. Η δυσκολία  μου είναι ότι το αιμάτ6ωμα στο ‘’γερό’’ μου μά δεν υποχωρεί αναγκάζομαι να επαναλαμβάνω κάθε λέξη πολλές φορές.

2.’’ Αχ Αντώνη μου τι ωραία είναι όλα αυτά που αναπολείς. Να είσαι καλά, Συνέχισε σε παρακαλώ.

Καλό Σαββατοκύριακο.’’

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και την ενθάρρυνση. Αυτό σκέπτομαι να κάνω και ελπίζω να τα καταφέρω’

3.’’ Αντώνη καλησπέρα. Τώρα τελείωσα το κείμενο της διηγήσεώς σου και είδα τα προβλήματα που αντιμετώπισες  στο Βελιγράδι, δε σου κρύβω ότι "καταπλακώθηκα". Περιμένω να διαβάσω τα πιο ευχάριστα, όπως είπες, στη συνέχεια.’’

Σε ευχαριστώ που συμμερίζεσαι τα γεγονότα και σε πληροφορώ ότι,  και εγώ ‘’ψυχοπλακώθηκα’’ το ίδιο, αφού η επαναφορά στο νου σε  υποχρεώνει να τα ξαναζείς.

Για να φαιδρύνουμε λίγο τις εντυπώσεις θα συνεχίσω με ένα ‘’πραγματικό’’ ανέκδοτο, που έπαιζε για κάποιες ημέρες το μοναδικό κρατικό κανάλι της  χώρας, με τη μορφή του ρεπορτάζ κι  σκοπό να  δείξει ότι ο Τίτο κάνει τα πάντα για τον λαό. Κάλεσε λοιπόν τους επί κεφαλής των τσιγγάνων να τον επισκεφθούν σε έναν από τους λευκούς οίκους που διέθετε στη Γιουγκοσλαβία. Το θέμα έγινε σε ζωντανή μετάδοση.

Τους υποδέχτηκε προσωπικά και τους εξήγησε ότι τους κάλεσε πρώτους γιατί  είχε πληροφορηθεί ότι ξέρουν πολλά ανέκδοτά. Άρχισε η περιήγησή τους σε   εντυπωσιακούς χώρους του παλατιού και όταν  διαπίστωσε τον θαυμασμό τους για  όσα έβλεπαν, τους είπε ότι ‘’ σε λίγα χρόνια όλοι σας θα ζείτε σε τέτοια σπίτια’’.  Αφού τελείωσε η ξενάγηση, κάθισαν στο σαλόνι και ζήτησε  από τον αρχηγό τους να αρχίσουν τα ανέκδοτα για να γελάσουν. Τους είπε ότι μπορούν   να ρωτήσουν και να πουν ελεύθερα ό,τι θέλουν, αρκεί αυτά να μην έχουν σχέση με τον ίδιο.

 Ο αρχηγός των τσιγγάνων απάντησε ότι ο ίδιος τους διηγήθηκε σήμερα πολύ καλύτερα ανέκδοτα για το μέλλον τους και ξαφνικά  διακόπηκε η εκπομπή για τεχνικούς  λόγους, αλλά για τη συνέχεια δεν ακούστηκε τίπΜια και αναφερθήκαμε στον Τίτο, θα ήθελα να προσθέσω μια πραγματική φιλία του με τον τέως Βασιλιά Παύλο, ο οποίος είχε επισκεφθεί και επίσημα  τη χώρα του. Είναι γνωστό άλλωστε ότι σε κάθε σιδηροδρομικό ταξίδι του στην Ευρώπη τον παραλάβαινε με τη χρυσή αμαξοστοιχία του από τα ελληνικά σύνορά και τον ξεπροβόδιζε στα όρια με την Αυστρία. Σε δυο-τρεις περιπτώσεις μάλιστα, αυτό συνέβη κι στη διάρκεια της υπηρεσίας μου στο Βελιγράδι. Ενδεικτικό της φιλίας τους υπήρξε και το γεγονός ότι την ημέρα του θανάτου του Παύλου, μια μέρα με ‘’απαγορευτική’’ χιονοθύελλα, ήρθε με τη σύζυγό του στην Πρεσβεία μας για να υπογράψει στο βιβλίο συλλυπητηρίων. Ενδεικτικές   σχετικές φωτογραφίες, με την παρουσία και του υποφαινόμενου.  Το εντυπωσιακό του γεγονότος  ήταν ότι λίγο πριν την άφιξή του , όλες οι γύρω χιονισμένες στέγες των σπιτιών είχαν καταληφθεί από  ένοπλους της ασφάλειας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μια και καταπιαστήκαμε με τον Στρατάρχη – όπως τον αποκαλούσαν – θα κάνω αναφορά στην προσπάθειά του να ‘’ενώσει'' τους λαούς που συναποτελούσαν τη Γιουγκοσλαβία και να καταπραΰνει το ασίγαστο μίσος που τους χώριζε.

Την εποχή κατασκευής των πρώτων αυτοκινητοδρόμων της περιοχής, ζήτησε την καλοκαιρινή συμμετοχή των φοιτητών, εν είδει ανταπόδοσης στα έξοδα της πολιτείας για τις σπουδές τους, Ο σκοπός όμως της απόφασής του υπήρξεμόνο οικονομικά κριτήρια. Κατά μήκος των εργοταξίων του δρόμου από την Ελλάδα προς την Ευρώπη, είχαν εγκατασταθεί διπλές σκηνές, στις οποίες διέμεναν οι εργαζόμενοι φοιτητές – ένα αγόρι και ένα κορίτσι από διαφορετικές όμως δημοκρατίες ο καθένας. Βλέπετε ότι ο Τίτο προηγήθηκε στην ισότητα τ5ων δύο φύλων και των λαών. Ο δρόμος – καλός ή κακός- έγινε αλλά συνάμα η χώρα γέμισε με εξώγαμα παιδιά και αφροδίσια νοσήματα  και το χειρότερο είναι ότι μετά το τέλος του έργου το μίσος ανάμεσα στους λαούς των δημοκρατιών αναπυρώθηκε και πολλά από τα παιδιά κατέληξαν σε ιδρύματα.

Θα βάλουμε μια άνω τελεία εδώ, για να μη σας πέσει και  βαρετό λόγω μεγέθους, αλλά και γιατί άρχισαν να με εγκαταλείπουν οι δυνάμεις. Στο επόμενο, ελπίζω ότι θα κλείσουμε το κεφάλαιο  - όχι του Μαρξ- αλλά της τέως Γιουγκοσλαβίας   της δεκαετίας του 1960.   Αντώνης