ΑΜΦΙΣΗΜΙΕΣ

 

 

                                                                        ΑΜΦΙΣΗΜΙΕΣ

 

 

Κατά την πάγια πρακτική μας,  αρχίζουμε  με την ερμηνεία της λέξης του τίτλου, που σημαίνει αυτά που μπορούν να ερμηνευθούν με δύο διαφορετικούς τρόπους, τα οποία είναι δυστυχώς πολλά και εσχάτως διεθνώς έγιναν περισσότερα.

Πριν ασχοληθούμε με τη διεθνή εφαρμογή του όρου μας θα κάνουμε μια  αναφορά σε ένα ενδεικτικό  παράδειγμα μιας στροφής του ποιήματος του Άγγελου Βλάχου   [1830-1920] με τίτλο, η ‘’ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ’’, που έχει ως εξής:

Ξεύρεις τὴν γη ποὐ ἀνθεῖ
φαιδρά πορτοκαλέα
καὶ κοκκινίζει ἡ σταφυλή
καὶ θάλλει ἡ ελαία;
Ὦ! δὲν τὴν ἀγνοεῖ κανείς,
εἶναι ἡ γη ἡ Ἑλληνίς.

Ο ποιητής παρουσιάζει, με σαρκασμό και ειρωνεία την Ελλάδα της εποχής  του, σαν μια «ωραία» αλλά  παραπλανητική μορφή, που πίσω από την εξωτερική της λάμψη, κρύβει αταξία, διαφθορά,  πολιτική αστάθεια  , αναξιοκρατία,  πολιτική και κοινωνική  φαυλότητα. Το  ποίημα διακωμωδήθηκε στο περιοδικό “Ραμπαγάς” και έκτοτε η φράση, ‘’η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας’’ χρησιμοποιείται ως ειρωνική αναφορά σε παλαιότερη στομφώδη και εξωπραγματική ωραιοποίηση της Ελλάδας. Το κακό είναι ότι οι εποχές αλλάζουν αλλά ο εθισμός μας με την παραπλάνηση  και τον παντοειδή λαϊκισμό συνεχίζεται.

Η λέξη φαιδρός κατέστη πια αμφίσημη, δηλαδή μπορεί να ερμηνευθεί με δυο διαφορετικούς τρόπους. Προέρχεται από τη λέξη φαίδρα, που χαρακτηρίζει εκείνο που λάμπει. Αρχικά  είχε τη σημασία αυτού  που ακτινοβολεί από χαρά και όχι , όπως σήμερα του γελοίου, του στερούμενου σοβαρότητας, που δεν μπορεί κανείς να τον πάρει στα σοβαρά και  τον αστείο.

Μετά την μακρά και  αναλυτική   εισαγωγή θα εντρυφήσουμε σε όσα βιώνουμε και συμβαίνουν γύρω μας. Ατυχώς έχουμε μπει σε μια εποχή, στην οποία η διαφορά ανάμεσα στα εσωτερικά μας και τα διεθνή, έχει σχεδόν μηδενιστεί , με μοναδική διάκριση ότι τη χώρα μας χαρακτήριζε ανέκαθεν και συνεχίζει και σήμερα,     μια αφελής – όχι  απαραίτητα κακοπροαίρετη - υπερβολή.

Θα ξεκινήσω από τα διεθνή που μας ενδιαφέρουν άμεσα, δηλαδή την Ευρωπαϊκή Ένωση που θέλοντας να καλύψει τις εσωτερικές αδυναμίες της, έγινε έρμαιο υπερφίαλων καλαμοκαβαλάρηδων, οι οποίοι τελικά έχουν συνασπισθεί κρυφίως και επιδιώκουν μια νέα Κοσμοκρατορία, αδιαφορώντας για κάθε μορφή διεθνούς και εσωτερικού δικαίου των χωρών τους. Η Αμερικανική ανεξαρτησία υπήρξε αποτέλεσμα σκληρών, μακρών και αιματηρών αγώνων, μέχρι να δημιουργήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Με ποιο τρόπο η Ευρώπη επιχειρεί κάτι ανάλογο;;;

Πολλές από τις νέες χώρες- μέλη της,  έχουν  εξουσίες  οι οποίες  έχουν υποστεί, επί δεκαετίες, τη βάσανο ολοκληρωτικών συστημάτων και  είχαν  καταστεί  ‘’οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας’’ και συνεπώς αδυνατούν να ‘’ομοφωνήσουν’’ με ελεύθερες χώρες. Κάποιοι από αυτούς επιδίωξαν τη συμμετοχή τους στην Ε.Ε., για να αντιμετωπίσουν τη φτώχεια και την κατακραυγή των λαών τους. Η Ευρώπη της ειρήνης και  της δημοκρατίας, έχει υποστεί, χωρίς να γίνει αντιληπτό από καμιά από τις δυο  πλευρές, μια ώσμωση ιδεών, με τη αλληγορική ή τη  μεταφορική της έννοια, που σημαίνει  μια αμοιβαία επίδραση συστημάτων. Αυτό υπήρξε αποτέλεσμα μιας  βιασύνης  από μέρους της Ε.Ε. ή της ‘’λαχτάρας’’ των  ανελεύθερων λαών να συμμετάσχουν στην  ενοποίηση.

Οι παλιοί, αγράμματοι ίσως αλλά θυμόσοφοι, έλεγαν ότι :Το κακό μπαίνει με το σακκί και βγαίνει με το βελόνι και πολλές από τις νέες εντάξεις το επιβεβαιώνουν. Εδώ η Ευρώπη υπήρξε μεν εγγράμματη αλλά ‘’αμελής’’  και βιαστική και τώρα πληρώνει  τις συνέπειες. Σκέφθηκε – και πολύ σωστά- την επιθυμία των λαών,  δεν φρόντισε όμως για μια  ασφαλιστική δικλείδα για τους ηγέτες  των και  τώρα τρέχει να βρει τη λύση εκ των υστέρων.

Θα συνεχίσω με το ΙΡΑΝ, στο οποίο έχει εγκαθιδρύσει  όχι μόνο το θεοκρατικό καθεστώς αλλά και ένα στρατό που επιβάλλει, τηρεί  και εγγυάται το σύστημα. Δηλαδή ότι και να συμβεί στην ηγεσία υπάρχουν οι συνεχιστές, να συνεχιστσές για   την επιβολή του.

Ο κ. Πούτιν  συστηματικά επιδιώκει την επανόρθωση της μεγάλης Αυτοκρατορίας,  την οποία οι ομοϊδεάτες του με σφαγές κατάργησαν και προσπαθούν με καταλήψεις να την επανιδρύσουν. Μη μου πείτε ότι έχει αλλάξει πια ιδεολογία, διότι μια φορά κομμουνιστής για πάντα κομμουνιστής. Το ερώτημα είναι ποιος ακολουθεί την Ουκρανία, τώρα που έχει και πανίσχυρους φίλους και συμπαίκτες, οι οποίοι συνολικά κινούνται με οικονομικά και αναθεωρητικά  πλέον κίνητρα.

Να πάμε τώρα στον ηγέτη της τέως πανίσχυρης χώρας και  φίλης  και  συμμάχου της Δύσης, ο οποίος λειτουργεί αποκλειστικά σαν μπίζνεσμαν και  τον οποίο μόνο το Κόμμα του μπορεί να τον μαζέψει!!! Προφανώς γνωρίζουν ότι ακολουθεί το χάος και φοβάμαι ότι δεν θα ισχύσει  μόνο για το Κόμμα του. Ο Θεός να βάλει το χέρι του,  γιατί αυτοί τουλάχιστον δηλώνουν ότι πιστεύουν.

Έχει συγκεντρώσει γύρω από το Ιράν τεράστιες αρμάδες και δεν κατανοεί ότι  εκτίθεται, αφού το μόνο που μπορεί να κάνει  είναι να σκοτώσει τους άμαχους της χώρας. Το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα αλλά, και αν μπορούσε να εξουδετερώσει τον ηγέτη, υπάρχουν ‘’μιλιούνια’’ οργανωμένων ένοπλων υποστηρικτών του καθεστώτος, έτοιμοι να το επαναφέρουν. Εάν  τελικά εμπλακεί σε ένοπλη σύρραξη θα πάθει  ότι και οι προκάτοχοί του που αναγκάστηκαν να επιστρέψουν ταπεινωμένοι.  Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε ότι την αντικατάσταση του καθαιρεθέντος Σάχη της Περσίας, η Γαλλία εξέθρεψε και διευκόλυνε στη εγκαθίδρυση στην Τεχεράνη. Τα λάθη κάποτε πληρώνονται και κυρίως από αθώα θύματα.  Αντώνης