ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΑΚΟΜΑ ΞΑΓΡΥΠΝΟΣ

 

                   ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΑΚΟΜΑ ΞΑΓΡΥΠΝΟΣ

 

 

Θα  πείτε ίσως  και με το δίκιο σας και  τι σας νοιάζει εσάς;;; Δεν είναι αυτή η επιδίωξη της αναφοράς μου στο γεγονός, που έχει καταντήσει ρουτίνα,  πολλά χρόνια τώρα.  Σας νοιάζουν όμως τα αποτελέσματα, γιατί όταν δεν κοιμάμαι σκέπτομαι και  περιέργως πολύ σοβαρά και αυτά που σκέπτομαι, εκόντες άκοντες, τα υφίστασθε, έστω και αν δεν τα διαβάζεται  όλοι πλέον.

Η αϋπνία μου με οδήγησε συνειρμικά στους στίχους ενός τραγουδιού του Δημήτρη Ευσταθίου με τίτλο ‘’είναι μεσάνυχτα’’ . Πρόκειται για μια νυχτερινή μονωδία [NOCTURNO], είδος με το οποίο ασχολήθηκε ιδιαίτερα επιτυχώς ο Σοπέν. Θα αναφερθώ, ευθύς αμέσως,  σε μια στροφή του που αποτέλεσε και την αφορμή δημιουργίας του σημερινού μου πονήματος:

‘’Είναι μεσάνυχτα
κι όλη η φύσις ησυχάζει
κι όμως ένας που σπαράζει
δε κοιμάται ξενυχτά’’.

Το τραγούδι γράφτηκε για εντελώς διαφορετικούς λόγους, η αφορμή όμως παραμένει. Θα  επιχειρήσω την αλλαγή του πρώτου ρήματος ‘’είναι’’ με ένα άλλο, επίσης βοηθητικό, το ‘’έχει’’   και άντε να βρούμε ποιος ή ποιοι εξ αιτίας του έχουν χάσει τον ύπνο τους και σπαράζουν- με την προϋπόθεση ότι  ‘’υπάρχει ακόμα το φιλότιμο’’

Σε μια εποχή που έχουν χαθεί όλες οι  αξίες και επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας [ ζητώ συγνώμη από όλα τα ζώα εντός και εκτός αυτής] άντε να βρεις το δίκιο σου. Θυμάμαι ότι στο σχολείο μας μιλούσαν για την υπεροχή του ανθρώπινου είδους στο ζωικό βασίλειο’’,  επειδή διαθέτει λογική. Αν αυτό που συμβαίνει διεθνώς και εγχωρίως  στις μέρες μας αποτελεί  λογική πράξη, να τη βράσω τη λογική, προτιμώντας να ανήκω στα άλογα ζώα, τουλάχιστον για να μην  καταλαβαίνω τι γίνεται γύρω μας.

Ξέρω ότι κάποιοι ‘’επαγγελματίες καλοθελητές’’ θα σπεύσουν να με χαρακτηρίσουν αναρχικό, ιδιόρρυθμο,  και ίσως  προσκείμενο στο Αμερικανικό, το ισραηλινό ή στο τυραννικό  Ιρανικό καθεστώς, ακόμα δε να με χαρακτηρίσουν και σαν ‘’Μητσοτακικό’’. Έχω επανειλημμένως δηλώσει ότι σκέπτομαι με τον όσο μου απόμεινε εγκέφαλό μου και  όχι με τα πόδια,  όπως δυστυχώς το κάνουν πολλοί σύγχρονοί ταγοί της υφηλίου. Συνεπώς μακράν εμού κάθε σύνδεσή μου  με φανατικά και αρρωστημένα τυραννικά  θεοκρατικά και όχι μόνο,   καθεστώτα, και με κρυπτόμενες κάτω απόν   τον  μανδύα της δημοκρατίας χώρες,  που ταλανίζουν τον Κόσμο. Όλοι αυτοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι ‘’κανένας πόλεμος δεν έλυσε ποτέ προβλήματα’’. Γιαυτό, μετά την πολλαπλή συμφορά του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, δημιουργήθηκε ο ΟΗΕ, για την επίλυση των διαφορών με τη μεσολάβησή του και τη συνδρομή της διπλωματίας.  Αυτό βοήθησε να περάσουμε αρκετές  ειρηνικές δεκαετίες .

 Όσον αφορά τον χαρακτηρισμό του ‘’Μητσοτακικού’’, τον έχω  ακούσει αρκετές φορές και  μάλιστα  κατά πρόσωπο, αλλά τον  αρνούμαι. Η λογική όμως μου επιβάλει  τη σκέψη , ‘’ότι στην εποχή μας, ακόμα  και αν δεν υπήρχε έπρεπε να τον ‘’ εφεύρουμε’’ και δεν μιλάω κομματικά, αφού δεν ανήκω σε κανένα κόμμα.

Από συνήθεια  ακούω ανελλιπώς όλες τις ομιλίες του γνωστού και ως πλανητάρχη και διαπιστώνω ότι κάθε φορά λέει διαφορετικά πράγματα.  Τελευταία μάλιστα ισχυρίζεται ότι το Ιράν τελείωσε , ενώ  εκείνο συνεχίζει να κτυπά με κάθε μέσο όλους τους γύρω του, ακόμα και τη φίλη του Τουρκία και ξαναγύρισε στον Κόσμο την τρομοκρατία. Πρέπει λοιπόν  κάποιος, και ίσως το Κόμμα του, να τον μαζέψει,  γιατί η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και οι άμαχοι που σκοτώνονται στο Ιράν, το Ισραήλ και τη Βηρυτό, άνθρωποι είναι και ανήκουν στην κατηγορία των θυμάτων τα οποία ο ίδιος θα σταματούσε. μαζί με τους πολέμους !!!

Προβλήματα ηλικίας  δεν μου επιτρέπουν  να συνεχίσω και τελειώνω με την ευχή, ο Θεός [ ή όπως αλλιώς  τον αποκαλεί ο καθένας] να βάλει το χέρι του. Φοβάμαι δε ότι η τρέχουσα κατάσταση θα ανατρέψει και την αποδιδόμενη στον Αϊνστάιν πρόβλεψη  ‘’δεν ξέρω με ποια μέσα θα γίνει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος,  ο τρίτος όμως  θα γίνει με ρόπαλα’’. Διερωτώμαι όμως με  τη γνωστή γεροντική μου αφέλεια: Με ποιους αντιπάλους;;;  Είναι κρίμα ότι κινδυνεύουν ακόμα και τα ζώα τα οποία, κατά παράφραση του  τελευταίου στίχου  ποιήματος του Κωνσταντίνου  Καβάφη, ‘’θα ήταν μια κάποια λύσις’’. Αντώνης