ΦΑΡΙΣΑΙΚΕΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ - [ ΜΙΑ ΑΛΟΙΩΤΙΚΗ ''ΕΠΟΨΗ'']

 

                 ΦΑΡΙΣΑΙΚΕΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ

                                     [  ΜΙΑ ΑΛΛΟΙΩΤΙΚΗ ‘’ΕΠΟΨΗ’’ ]

 

 

Επιθυμώ να εκθέσω δημόσια μια προσωπική μου άποψη και όσο και αν θεωρηθεί αιρετική, την υποστηρίζω, χωρίς να μειώνω στο ελάχιστον την αξία κανενός. Για μια ακόμα φορά φάνηκε ότι στη χώρα μας συνεχίζει να ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, όπως γράφει στο ποίημά του ο Άγγελος Βλάχος.

Στη – δημοσία δαπάνη - κηδεία του Σπουδαίου τραγουδοποιού Διονύση Σαββόπουλου και την εξόδιο ακολουθία που την συνόδευσε, έγιναν και ακούστηκαν πολλά και διάφορα, που καταδεικνύουν την συνήθη υπερβολή που μας   χαρακτηρίζει.   Ίσως καλά  έκαναν  αφού έτσι ένιωθαν  και περιορίζομαι  στην  υπερβολή που έδειξαν πολλοί από τους παρευρισκόμενους.

Δεν υποτιμώ το έργο του, ούτε είμαι ο καταλληλότερος να το κρίνει καλλιτεχνικά. Επειδή όμως έζησα την εποχή της πρώτης παρουσίας του στη δημόσια ζωή της χώρας μας,  διαπίστωσα ότι με την εν γένει εμφάνιση και τη συνθηματολογία των τραγουδιών του, αποτέλεσε ένα σύγχρονο υποκατάστατο Τσε Γκεβάρα για τους ντόπιους ‘’επαναστάτες του γλυκού νερού’’ .  Υπήρξε ένας μικρός ήρως μιας εποχής που κάποια κόμματα προσπαθούσαν να επαναφέρουν μια επαναστατικότητα που είχε χαθεί οριστικά. Η μετέπειτα μεταστροφή του δεν ξέρω αν τον ωφέλησε ή τον εξέθεσε. Να είναι ελαφρύ το χώρα που τον σκεπάζει, αν και το βάρυναν πολύ οι υψηλοί άρχοντες που τον κατευόδωσαν και τα τηλεοπτικά κανάλια, που επιχείρησαν να ξεπεράσουν κάθε όριο.

  Αποδόθηκε η  προσήκουσα τιμή στον καλλιτέχνη , αλλά ίσως άθελά τους και  τηρουμένων των αναλογιών,  ‘’απαξίωσαν’’ την ιδέα της ‘’δημόσιας δαπάνης’’. Είμαι σίγουρος ότι και ο ίδιος [ σεμνός άνθρωπος ] δεν θα το επιθυμούσε. Δεν ξέρω γιατί αλλά είδα την όλη τελετή να μοιάζει με την  υποδοχή Ολυμπιονικών στο αεροδρόμιο, για να κλέψουν μέρος της δόξας και της αξιοσύνης των αθλητών και να προβληθούν δημόσια. Τελικά στη χώρα μας – θα το ξαναπώ- έχει χαθεί το μέτρο, με πρόσφατο παράδειγμα τα όσα έγιναν  στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη για να τον  εξομοιώσουν με  τα θύματα ενός δυστυχήματος.

Διερωτώμαι αν   όλοι αυτοί που φωνασκούν και παραχαράσσουν τις αξίες και τους συμβολισμούς του μνημείου, έχουν επιχειρήσει να κάνουν κάτι ανάλογο σε ιερούς χώρους πολιτισμένων δημοκρατικών χωρών!!! Εορτάζοντας αύριο την επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου,  ας επιχειρήσουμε μια σύγκριση για να κατανοήσουμε τα αυτονόητα. Ας καταλάβουμε επί τέλους ότι δεν είναι  όλα ‘’ίσα και όμοια’’      Αντώνης

 

 

 

 

 

ΤΟ ΚΑΣΤΑΝΟΧΩΡΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ

 

                                                     ΤΟ ΚΑΣΤΑΝΟΧΩΡΙ  ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ  ΜΟΥ

 

 

 

Μια πρόσφατη σύνδεση της ΕΡΤ με τα καστανοχώρια της περιοχής Βοίου Κοζάνης,  έκανε τη  σκέψη μου να τρέξει στο χωριό της καρδιάς μου – τον Πεντάλοφο- από τον οποίο φέρει την καταγωγή του ο πατέρας μου. Από την πλευρά της μητέρας μου είμαι γέννημα-θρέμμα Ρουμελιώτης. όπου και κατέληξα οριστικά  μετά την συνταξιοδότησή μου, γιατί εδώ ζουν η κόρη , τα αδέλφια μου και ελάχιστοι πια εναπομείναντες  παιδικοί μου φίλοι. Προσωπικά  σεμνύνομαι να αισθάνομαι Ζουπανιώτης.

Ο Πεντάλοφος, χτισμένος σε υψόμετρο 1040 μέτρων, δεν αποτελεί μόνο ένα από  τα σημαντικότερα καστανοχώρια της χώρας, αλλά υπήρξε παλιότερα και σημαντικό μαστοροχώρι, πράγμα που διακρίνεται και στα ωραιότατα ψηλά πετρόχτιστα σπίτια του. Οι  γνωστοί ‘’πελεκάνοι’’ της πέτρας , ασχολήθηκαν με το μοναδικό υλικό που βρήκαν στον τόπο τους και μετέφεραν την  ‘’ τεχνοτροπία’’ τους σε όλη τη χώρα, με  σημαντικά  δείγματά της σε  εκκλησίες, σπίτια και γεφύρια.

Με τον ίδιο τρόπο, έφτασε στη Ρούμελη  και ο πατέρας μου  με τον παππού μου, τον μικρότερο αδελφό του και τα λοιπά μέλη μιας συντεχνίας. Διασκορπίστηκαν σε ολόκληρη την περιοχή, δημιουργώντας σημαντικά έργα και  πολλοί από αυτούς οικογένειες.  Το χαρακτηριστικό τους διακριτικό υπήρξε η δωρικότητα και η ειλικρίνεια,στοιχεία που τους ξεχώριζε και τους έκαναν πολύ αγαπητούς στους ντόπιους. Ο Πεντάλοφος, τον οποίο ο πατέρας μου αποκαλούσε με την παλιότερη ονομασία του Ζουπάνι,  είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ιδιαίτερη τεχνική λάξευσης της πέτρας.

Πριν συνεχίσω όμως το οδοιπορικό μου στο Ζουπάνι και τους Ζουπανιώτες, θα κάνω μια αναγκαία σχετική παρένθεση για να αποτίσω την προσήκουσα τιμή στον εικονιζόμενο, τελευταίο της οικογένειας των μαστόρων, τον Κώστα Ταρνανά του Τριαντάφυλλου και της Καλλιρρόης , που μας έφυγε πρόωρα την παρελθούσα  Άνοιξη. Εκφράζω στους Οικείους του  τα Θερμά  μου συλλυπητήρια

Από ΕΜΠΡΟΣ

Δημοσιεύτηκε στις 1 Απριλίου 2025

 0

Θλίψη για την απώλεια του μαστρο-Κώστα Ταρνανά, σπουδαίου πετρά και δασκάλου της παραδοσιακής τέχνης

Το εργαστήρι της τέχνης της πέτρας στον Πεντάλοφο – Κώστας Ταρνανάς: «Το όνειρο μας είναι να δημιουργήσουμε νέους Πετράδες»

 

Θυμάμαι στα σχολικά μου χρόνια, γινόμουν στόχος των καθηγητών μου για τα διαφορετικά μου ανοιχτόχρωμα χαρακτηριστικά και τα μπλέ μου μάτια. Ένας φιλόλογος καθηγητής μου , ονόματι Σέτας, που εγκατέλειψε την εκπαίδευση και έγινε σπουδαίος λαογράφος, συχνά πυκνά μου μετρούσε το μέτωπο και τα ζυγωματικά,  σαν να ήμουν κάτι διαφορετικό. Σε κάποια φάση μάλιστα, αυτή  η διαφορετικότητα που μου αποδίδονταν, άρχισε να με ενοχλεί και μου δημιούργησε ένα έντονο σύμπλεγμα. Πολύ αργότερα βέβαια κατάλαβα ότι η διαφορετικότητά μου εξελίχτηκε σε    πλεονέκτημά ! Τη γενέτειρα του πατέρα μου επισκέφθηκα αρκετές φορές μόνος και  μια φορά με σύσσωμη την οικογένεια.

Διαπίστωσα και εγώ, τη θετική διαφορετικότητα του λαού της περιοχής, δεν βίωσα όμως ποτέ τη σημαντική για το χωριό περίοδο της καστανοσυγκομιδής, που αποτελούσε σημαντικό εορταστικό  γεγονός, με χορούς και λοιπές εκδηλώσεις.  Ξαφνιάστηκα όμως όταν , σε επίσκεψή μου στο σπίτι της αδελφής του πατέρα μου Δάφνης [ Δάφνω την αποκαλούσαν στο χωριό], εκείνη  άνοιξε την πόρτα ενός δωματίου κατάμεστου με τα προϊόντα της τελευταίας συγκομιδής.

Πήγα στη λότζα [κεντρική πλατεία του χωριού], συμμερίστηκα τη ζωή τους και απόλαυσα τη  δωρική πάντα φιλοξενία τους . Ένοιωσα όμως ιδιαίτερα υπερήφανος, στη θέα του αγάλματος που στολίζει την πλατεία, για τις γυναίκες της Πίνδου. Ήταν εκείνες, ανάμεσα στις οποίες και στενά συγγενικά μου πρόσωπα, που κουβαλούσαν τρόφιμα και πολεμοφόδια στον Ελληνικό στρατό και επέστρεφαν φορτωμένες με τραυματίες από το αλβανικό μέτωπο.  Αντώνης

 

 

 

 

ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ - Η ΠΑΡΕΟΎΛΑ ΜΑΣ

 

                                  ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ

                                                    Η ΠΑΡΕΟΥΛΑ ΜΑΣ

 

 

Πάει καιρός που μια μικρή ομάδα παλιών και λίαν  αγαπητών συναδέλφων, δημιούργησαν παρεούλα και μέσω του διαδικτύου συζητούσαν  σε τακτική βάση  για ειδικά και προσφιλή τους τεχνικά  θέματα, μέσω του διαδικτύου. Αργότερα έμαθα ότι η 0μάδα μεγάλωσε και σκέφθηκα ότι ‘’εμένα δεν με ’’παίζουν’’, όπως λέγαμε μικροί.

Δεν συνέβαινε όμως τίποτα από αυτά και στην πρώτη κρούση μου έγινα ασμένως αποδεκτός. Στην αρχή, ίσως από ανάγκη, μονοπωλούσα τη συζήτηση, στην προσπάθεια να διασκεδάσω τη μοναξιά μου. Αργότερα όμως και εγώ προσαρμόστηκα αλλά και εκείνοι έκαναν ‘’τα στραβά μάτια’’, δείχνοντας την ανάλογη ανοχή. Έκτοτε η παρεούλα έγινε παρέα , ξεφεύγοντας από τα  τετριμμένα υπηρεσιακά θέματα ,  ασχολούμενη και με θέματα της επικαιρότητας και πολύ συχνά με αυτοσαρκασμό, για να φαιδρύνουμε την πεζή και ανιαρή ενίοτε πραγματικότητα.

Προσωπικά ένοιωσα μια επιστροφή μου στη ‘’αυλή του Κεραμεικού’’ με τις  βραδινές συζητήσεις μας και την   προτεραιότητα που  δίναμε στους γεροντότερους. Ίσως αυτό να συνέτεινε  στην αρχική μου στάση.  Βοηθούντων όμως και των συνομιλητών με τα φιλικά τους σχόλια και τη διαπίστωση ότι μεταξύ μας δεν υπήρχε τόσο μεγάλη  ηλικιακή απόσταση, προσαρμόστηκα. Περνάμε τόσο καλά που αδημονούμε καθημερινά να έλθει η ώρα της τακτικής πια συνομιλίας μας -με ανοικτές κάμερες-  ώστε να βλέπουμε ’’κατάμουτρα’’ και τη σημερινή μας , όχι κακή πάντως, αναλογικά,  κατάσταση!!! Η ευχαρίστηση που μας δίνει η καθημερινή μας ανταλλαγή απόψεων, με ωθεί στη σκέψη να διευρύνομε την παρέα μας, φέρνοντας  και άλλους συνοδοιπόρους  κοντά μας.

Λόγω των συνεχιζόμενων προβλημάτων με την όρασή μου, δεν θα επεκταθώ περισσότερο, παραθέτοντας στη συνέχεια παλιότερο δημοσίευμά μου για την αυλή του Κεραμεικού που αναφέρω στο παρόν, για όσους τυχόν δεν το έχουν διαβάσει:

 

                       [[       ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ ΣΤΗ  ΣΕΛΗΝΗ !

                              ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΝΑΠΟΛΗΣΕΙΣ

 

 

 

Γεννημένος το 1934 σε μια μικρή επαρχιακή πόλη και βιώνοντας  σε  τρυφερή ηλικία την τραγικότητα του πολεμου της εποχής, την πείνα και τον εμφύλιο, δεν είχα τον καιρό και τη δυνατότητα  να εμπλουτίσω τις   προσωπικές  μου παραστάσεις. Τον καιρό εκείνο ο δικός μου Κόσμος σταματούσε στον οπτικό μου ορίζοντα, συμπεριλαμβανομένου του  διαυγέστατου έναστρου ουρανού.

Πρώτη  διεύρυνση του Κόσμου μου, έγινε  από μια   παράσταση ‘’ ο Καραγκιόζης στη σελήνη’’ ενός  περιοδεύοντος θεάτρου σκιών, που μου έδωσε τις δικές της εξηγήσεις για το θαυμάσιο θέαμα του ουράνιου θόλου. Η έλλειψη ηλεκτρισμού και φωτισμού μας επέτρεπαν να ‘’μετράμε τα άστρα’’ και να απολαμβάνουμε ένα μαγικό θέαμα, που πιστεύω ότι δεν μπορούν πια να το απολαύσουν οι μετέπειτα γενιές.

Πολύ αργότερα διάβασα τα  μυθιστορήματα  του Ιουλίου Βερν και   του Μενέλαου Λουντέμη και βρήκα  τον αληθινό μου  ουρανό. Ο Λουντέμης  αναφέρεται σε ένα  παιδί που  μετράει συμβολικά  τα άστρα , για να καταδείξει την προσπάθειά του  να μπορέσει να πάει σχολείο   , να μορφωθεί και να επιβιώσει.

Στην Αθήνα βρέθηκα για πρώτη φορά το 1953, ως εθελοντής πενταετούς υποχρέωσης στο στρατό, για να κάνω αυτά που ονειρεύεται και ο μικρός ήρωας του Λουντέμη. Δεν θα κάνω πια καμιά αναφορά στις συνθήκες υπηρεσίας μου στις Ένοπλες δυνάμεις , θα διαβεβαιώσω  όμως ότι  διεύρυναν τους ορίζοντες μου και μου έδωσαν την ευκαιρία να επεκτείνω την γνώση και τη  μόρφωσή μου.

Κουβαλώντας ακόμα τις πρώτες προσλαμβάνουσες της μικρής μου πόλης και για να διευκολύνω τις σπουδές μου, αναζητούσα ‘’δωμάτιο’’ για διαμονή σε παλιές περιοχές της Πρωτεύουσας, στην Πλάκα, τον Κεραμεικό και την πλατεία Κουμουνδούρου, κοντά στην αφετηρία των λεωφο0ρείων για το στρατόπεδο που υπηρετούσα. Βασικό μου κριτήριο ήταν η ύπαρξη αυλής, που υπήρχε ακόμα τις δεκαετίες 1950-60.

Σε μια από αυτές υπήρχε μια μεγάλη αυλόπορτα   που οδηγούσε στην αυλή, γύρω από την οποία ήταν τα ενοικιαζόμενα δωμάτια, ενώ η εξυπηρέτηση των λοιπόν αναγκών ήταν κοινή. Στην άμεση αποδοχή του δωματίου   συνέβαλε και το τετράστιχο ενός αγαπημένου μου χ0δωριακού τραγουδιού που παραθέτω στη συνέχεια:

Μια αυλόπορτα που κρύβετ’ η μισή
απ’ τ’ αγιόκλημα και την περικοκλάδα
και ρετσίνα στο ποτήρι σου χρυσή
να τι θα πει Ελλάδα.

   Κάθε βράδυ, ο καθένας μας έβγαινε με την καρέκλα του έξω από την πόρτα του και με τη σειρά – ηλικιακά - κάναμε τη ‘’διάλεξή μας. Τις καλύτερες στιγμές της ‘’παρέας’’ αποτελούσαν οι αφηγήσεις των ηλικιωμένων της συντροφιάς μας, οι οποίοι, παρά την περιορισμένη τους μόρφωση, σαγήνευαν με το λόγο τους, σε σημείο να αρχίζει η διαρροή του ακροατηρίου όταν εκείνοι αποσύρονταν.

Αυτή η αυλή,  θύμιζε αμφιθέατρο Πανεπιστημίου  και εκεί πήρα τα πρώτα  δείγματα ορθής αφήγησης.

Όταν διέμενα  στην Πλατεία Κουμουνδούρου, ανακάλυψα, σε κοντινή πάροδο της Πειραιώς, μια σχολή χορωδίας του ζεύγους Διονύση και  Καίτης Αποστολάτου. Άρχισα μαθήματα και σύντομα  διαπίστωσαν τις φωνητικές μου ικανότητες και  μου πρότειναν να μετάσχω στο διαγωνισμό για τη χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στην οδό Ακαδημίας. Άκουσα την προτροπή τους. διαγωνίστηκα και με προσέλαβαν.

Η χαρά  με οδήγησε το επόμενο Σαββατοκύριακο στους γονείς μου για να τους αναγγείλω το ευχάριστο γεγονός. Η μητέρα μου με δύο αδελφούς σπουδαίους τενόρους στην παραδοσιακή τοπική χορωδία, δεν είπε τίποτα. Ο πατέρας μου, Μακεδόνας και δωρικός τύπος – άσχετος όμως με τη μουσική- μου είπε  τα εξής:  Μπράβο παιδί μου. Έκανες το κέφι σου, αλλά κοίταξε να βρεις και μια δουλειά για τη ζωή σου, λόγια του οποίου  αντηχούν ακόμα στα αφτιά μου. Τον καθησύχασα λέγοντας ότι έχω λάβει μέρος σε τρεις  διαγωνισμούς και περίμενα τα αποτελέσματα  [ΟΤΕ, Ολυμπιακή και ΥΠΕΞ], επιτυγχάνοντας ευτυχώς και στους τρείς και επέλεξα το άγνωστό μου Υπουργείο εξωτερικών. Σκεπτόμενος με χρονική απόσταση τα γεγονότα, είναι βέβαιο ότι έκανα την καλύτερη επιλογή, κρατώντας την  ‘’ευφωνία’’ μου για το κέφι μου και σημαντικές φιλίες και σχέσεις μου. Η φράση του τετράστιχου  ‘’ και ρετσίνα στο ποτήρι σου χρυσή’’, με βοήθησε  αρχικά – μαζί με τη αείμνηστη σύντροφο της ζωής μου - να ζήσουμε αξέχαστες βραδιές στις Πλάκας τα στενά και αλλαχού. Γίναμε θαμώνες στο’’ παλιό Πανεπιστήμιο’’ [ το πρώτο Πανεπιστήμιο στη χώρα μας]  που είχε διαμορφωθεί σε γραφική ταβέρνα με εκλεκτούς  πελάτες. Κάποια χρόνια μετά την απώλεια της συζύγου μου, συνέχισα να ακολουθώ την προτροπή του πατέρα μου στις Βρυξέλλες, όπου ‘’έζησα για 10 ζωές και όταν φύγω από την παρούσα ζωή, θα είμαι απόλυτα χορτασμένος’’.]]

 

ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

 

                          ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ;

                                           [ Λίγες αλήθειες για την Αντιπολίτευση της χώρας].

 

 

Είναι ένα ερώτημα  που δεν με απασχολεί προσωπικά, αφού στα 92 μου χρόνια, μπορεί και να μην τις προλάβω  ή να μην μπορέσω να ψηφίσω . Ούτως ή άλλως όμως, εκών-άκων   ‘’υφίσταμαι’’, συχνά- πυκνά τον σχετικό βομβαρδισμό των ΜΜΕ. Δεν θυμάμαι κάποια συνέντευξη του Πρωθυπουργού, ενίοτε δε και των Βουλευτών του κόμματός του, χωρίς το σχετικό ερώτημα.

Η μακρά εμπειρία μου λέει ότι οι εκλογές και ο ανασχηματισμός δεν προαναγγέλλονται και αυτό το ξέρουν όλοι και εσείς, αλλά παρά ταύτα όλοι επιμένετε. Ας πάρουμε λοιπόν και τις δύο εκδοχές, παρά την επανάληψη της κυβερνητικής πλευράς ότι αυτές θα γίνουν στο τέλος της 4ετίας και με τον ισχύοντα εκλογικό Νόμο. Από την άλλη , υπαινιγμοί της Αντιπολίτευσης υποστηρίζουν ότι  θα ’’συρθεί’’ η Κυβέρνηση να τις επισπεύσει και ίσως αλλάξει και   τον εκλογικό Νόμο. Ποιος λέει την αλήθεια και ποιόν συμφέρει η μία ή η άλλη εκδοχή;

Ας δεχθούμε ότι θα ισχύσουν αυτά που ισχυρίζεται κατά καιρούς η Αντιπολίτευση και ότι θα συρθεί η Κυβέρνηση στην επίσπευσή τους. Το θέλει αυτό η Αντιπολίτευση ,  την συμφέρει και γιατί; Με  τον κατακερματισμό της και το γεγονός ότι όλα τα κομματίδια που την απαρτίζουν συμφωνούν μόνο να διώξουν   τον κ. Μητσοτάκη και να αναλάβει- το καθένα για λογαριασμό του-  τα ηνία. Αλήθεια πως θα συνεννοηθούν, αφού δεν μιλάνε καν μεταξύ τους;;; Για να πάρουν την πριμοδότηση που προβλέπει ο Νόμος πρέπει να αναδειχθούν σε πρώτο Κόμμα υπό την προϋπόθεση ότι αποτελούν ενιαίο πολιτικό χώρο. Στην πραγματικότητα όμως, όλες οι δημοσκοπήσεις δίνουν την πρώτη θέση στην Κυβέρνηση με διψήφια διαφορά από το δεύτερο κόμμα. Πώς θα το αντιμετωπίσει  αυτό η Αντιπολίτευση; Ελπίζω όχι με την άποψη να  διώξουμε τον Μητσοτάκη ‘’και γαία πυρί μιχθήτω’’, γιατί πλην των  όποιων φιλοδοξιών και επιδιώξεων, υπάρχει και  η  ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας.  Το αποτέλεσμα θα είναι η ακυβερνησία, που  θα γυρίσει τη χώρα στις μαύρες  μέρες  από τις οποίες βγήκαμε πρόσφατα. Σε ποιόν στηρίζονται για τη λύση του προβλήματος;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι επενδυτές πως θα αντιδράσουν σε μια ανάλογη περιπέτεια και ποια θα είναι η  επίδραση στην Ελληνική οικονομία; Οι μόνοι που θα χαρούν θα είναι οι Ανατολικοί μας γείτονες και θα τρίβουν τα χέρια τους, γιατί ως γνωστόν ‘’ ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται’’. Πιστεύω ότι το τελευταίο δεν μπορεί να αποτελεί επιδίωξη οποιουδήποτε Κόμματος της χώρας. Δεν απομένει λοιπόν παρά η επανάληψη των εκλογών και αν το αποτέλεσμα δεν αλλάξει θα κάνουμε, συνέχεια εκλογές;

Η θεωρητική εκδοχή της επανόδου του δραπετεύσαντος από την ηγεσία του ίδιου του του Κόμματος τι θα προσφέρει; Οι μισοί τον βρίζατε για την παραίτησή του από την ηγεσία και την αντικατάστασή του από εισαγόμενο πρόεδρο και την αλλαγή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος. Οι άλλοι μισοί για τον ακατανόητο τρόπο της επιστροφής του ‘’δια της παραιτήσεως από Βουλευτή του Κόμματος’’. Εάν μάλιστα προσθέσουμε και  ενδεχόμενες νέες επιστροφές και υποψηφιότητες ποιος νομίζετε ότι θα υποστεί την μεγαλύτερη ζημιά; Συνεπώς προκύπτει ότι όχι μόνο δεν θέλετε την επίσπευση αλλά και δεν την  επιδιώκετε, ρίχνοντας άσφαιρες βολές στον αέρα!!!

Πάμε τώρα στη δεύτερη και πιθανότερη περίπτωση να γίνουν οι εκλογές στην ώρα τους. Ποιός νομίζετε ότι μπορεί να ωφεληθεί, αφού   η εξουσία θα έχει   τον καιρό και τη δυνατότητα να βελτιώσει περαιτέρω τη ζωή των πολιτών της χώρας, χωρίς να προσμετρώ και την ενδεχόμενη αλλαγή του Νόμου που σας φοβίζει,  όπως πολλάκις έπραξαν τα Κόμματά σας όταν Κυβέρνησαν τη χώρα. Είπα πολλάκις και θυμήθηκα τον κ. Πολάκη. Αλήθεια εκείνος τι προτίθεται να κάνει για να ‘’χώσει τους αντιπάλους του κάτω από τη γη’’;;;

Αφήστε  λοιπόν όλες αυτές τις ασκήσεις κομματικής γυμναστικής περασμένων εποχών, αντιμετωπίστε ορθότερα τον κοινοβουλευτισμό , τον οποίο έχετε αποδεχθεί με τη συμμετοχή σας και ο λαός θα σας κρίνει κατά τα έργα  σας’’. Έτσι μόνο θα πεισθεί να σας δώσει την πλειοψηφία και την εξουσία της χώρας.  Εσείς με τη στάση σας  ανεβάζετε τα ποσοστά του κ. Μητσοτάκη, δικαίωμά σας αλλά μην παραπονείστε.     Αντώνης

ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ

 

             ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ      ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ

 

Ο ποιητής Άγγελος Βλάχος,  πριν 100 περίπου χρόνια, έθετε το γνωστό ερώτημα : «Ξεύρεις την χώρα που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα, που κοκκινίζ' η σταφυλή και θάλλει η ελαία; Ω, δεν την αγνοεί κανείς, είναι η γη η ελληνίς».

Τόσα χρόνια αργότερα, εξακολουθεί και ανθεί η φαιδρότητα γενικότερα, στη χώρα μας και αυτό δεν είναι συμπτωματικό. Είναι αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης και τον 21^ο αιώνα ‘’κομματίλας’’ , όπως  θα έλεγε ο μπάρμπα-Γιάννης ο Σκαρίμπας .

Αναφέρθηκα σε δυο σημαντικούς Έλληνες λογοτέχνες μιας ξεχασμένης εποχής, που μας θυμίζουν ότι δεν μας διακρίνει πια το μέτρο, ούτε η  κανονικότητα μιας  ευνομούμενης δημοκρατικής Χώρας.  Το δυσάρεστο είναι ότι στις μέρες μας το κακό παράγινε, χάσαμε ‘’τον μπούσουλα’’ και τη στοιχειώδη λογική.

Σε πια πολιτισμένη χώρα του Κόσμου,  αγαπητοί μου [δικαίως ή αδίκως] αγανακτισμένοι χρησιμοποιούν τα μοναδικά αυτά  μνημεία  των αγνώστων πεσόντων για τη σωτηρία της πατρίδας , για  παντοειδείς συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες;;; Χάθηκαν άλλοι χώροι για  τα οποιαδήποτε  αιτήματα, για   το στήσιμο σκηνών και για  να προβάλετε [ ευκαιριακά] τις  ‘’αφεντομουτσουνάρες’’ σας;;; Για την πρόσφατη και καθαρά ανθρώπινη διαμαρτυρία, θα μπορούσε να γίνει χρήση ακόμα και του προαύλιου της Βουλής  και η γειτονική πλατεία από την οποία πολλοί εξ υμών, φωνάζατε ‘’ να καεί ή Βουλή’’.

 Ε λοιπόν κάψτε την αφού κάποιοι από σας δηλώνουν  αντίθετοι με τον αστικό κοινοβουλευτισμό και με τις πράξεις σας δεν την τιμάτε όπως οφείλετε;;; Οι δυστυχείς γονείς των θυμάτων ‘’οδηγήθηκαν’’ στον συγκεκριμένο ιερό χώρο από κόμματα , προσποιούμενα τους ευαίσθητους συμπαραστάτες. Ενδεικτικό στοιχείο  της συγκεκριμένης ασέβειας αποτελεί και η συμμετοχή των ακροδεξιών και πατριδοκάπηλων, δήθεν υπερασπιστών   των ιερών και οσίων της Ελλάδας μας. Όσον αφορά τους παράγοντες και οπαδούς του ΚΚΕ, θα ερωτήσω αν απλά θα μπορούσαν  να διανοηθούν οποιασδήποτε μορφής διαμαρτυρία, έστω και σε απόμερη γωνιά , χωρών  των οποίων τα συστήματα διαρκώς υπερασπίζονται.  ‘’Αιδώς Αργείοι’’ που έλεγαν σε ανάλογες περιπτώσεις οι αρχαίοι μας πρόγονοι.

Όσον αφορά την υπαγωγή του χώρου του μνημείου στο Υπουργείο Εθνικής  Άμυνας, αυτό θα έπρεπε να είχε γίνει προ πολλού, αφού αφορά αποκλειστικά  στρατιωτικούς. Είναι το μοναδικό τίμημα σ’ αυτούς που  χάθηκαν στον αγώνα για να σωθεί η πατρίδα και να εισπράττουν  παχυλές  αμοιβές , εκείνοι που βυσσοδομούν εις βάρος τους. Αντώνης

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΑΜΑΤΕΥΤΑΔΕΣ

 

                ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΑΜΑΤΕΥΤΑΔΕΣ

 

Προσπαθώ να γράψω , όσα μπορώ ακόμα, πάντα για να γεμίζω τις ώρες μου, χωρίς την απαίτηση να τα διαβάζουν όσοι  με βαρέθηκαν ή δεν συμφωνούν με το περιεχόμενό τους. Γράφω όπως εγώ ‘’βλέπω’’ και αισθάνομαι τα γεγονότα.

Η  παγκοσμιοποίηση  υπήρξε ένα  τέχνασμα των μεγάλων δυνάμεων, για να δείξουν τη ‘’φιλική τους διάθεση’’   προς τους λοιπούς  λαούς και να τους πείσουν ότι δήθεν γίναμε όλοι ίσοι. Πρόκειται για μια φενάκη και ευφημισμό με σκοπό να  κρατήσουν αυτοί τα κέρδη και να ισομεράσουν τις ευθύνες στους   μικρούς. Άφηνε  όμως κάποιες φρούδες ελπίδες,  ότι ίσως κάποτε πάρουν και οι λαοί το μικρό τους μερίδιο.

Η εποχή μας όμως, παρά τα όσα  πισωγυρίσματα κάποιων έμμονων ιδεοληπτικών, άλλαξε άρδην και μια διευρυμένη διεθνής φράξια  ‘’μεγαλοδύναμων’’,  προτάσσοντας  τον αναθεωρητισμό της, ξαναμοιράζει τον Κόσμο. Αυτή τη φορά, η πολιτική αποτελεί οικονομική συναλλαγή  μεταξύ τους, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τα περί δημοκρατίας και διεθνούς δικαίου. Μοιράζουν την τράπουλα  με τη μέθοδο του Καραγκιόζη, αφού είναι δική τους και σημαδεμένη . Με τις ευλογίες του μεγάλου Βεζίρη   παρερμηνεύουν  τη ρήση του Αποστόλου Παύλου προς τους Γαλάτες ‘’ αλλήλων τα βάρη βαστάζετε’’ , αφού οι περισσότεροι είναι  άρρηκτα συνδεδεμένοι, υπόδικοι για σωρεία αδικημάτων και αυτάρεσκοι.

 Οι ΗΠΑ, έπαυσαν πια να αποτελούν το πρότυπο της πάλαι ποτέ παγκόσμιας δημοκρατίας. Στη Ρωσία του Πούτιν , ο ίδιος και οι ‘’κολλητοί’’ του. κρατώντας ακέραιο  τον ολοκληρωτισμό με απλή αλλαγή προμετωπίδας, έγιναν εν μια νυκτί ολιγάρχες, πρόεδροι πετρελαϊκών  εταιρειών και ιδιοκτήτες διάσημων ποδοσφαιρικών ομάδων και νησιών.  Στην Τουρκία ο Πρόεδρος φυλακίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους, κατέχει μεγάλο μέρος της Κύπρου με  στρατιωτική εισβολή  , ομιλεί για γαλάζιες πατρίδες της καρδιάς του και ονειρεύεται την επαναφορά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Γενικότερα δηλαδή, όπως θα έλεγε ο σοφός λαός, πέσμου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος παρουσιάζεται σαν ειρηνοποιός  διεκδικώντας με την αμετροέπειά του το Νόμπελ ειρήνης, ενώ για την Ουκρανία – παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις –  δεν έκανε απολύτως τίποτα. Εκθειάζει τους φίλους του Πούτιν και Ερντογάν και παζαρεύει σπάνιες γαίες στην Ουκρανία, Ριβιέρα στη Γάζα και εξορύξεις στη Ρωσία.  Δυσκολεύεται να εκβιάσει τον επίσης υπόδικο  κ. Νετανιάχου, γιατί φοβάται το πανίσχυρο εβραϊκό λόμπυ.

Προκύπτει   λοιπόν αβίαστα ότι η παγκοσμιοποίηση έγινε έρμαιο των  σύγχρονων πραματευτάδων, οι οποίοι    στο παρελθόν, αποτελούσαν τους πάλαι ποτέ ισχυρούς γυρολόγους, που εμπορεύονταν τα πάντα.  Μέσα σ’ αυτή τη σημερινή ζούγκλα, που επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού, έρχονται κάποιοι αφελείς ‘’ψευτοπατριώτες’’ και υπόσχονται ότι θα σώσουν τη χώρα μας , με τις δήθεν προοδευτικές τους ιδέες. Μια  λαϊκή παροιμία λέει ‘’βάζει και η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες’’ και δεν έχω  τίποτα με την συμπαθή αλλά ανύπαρκτη  στις μέρες μας μυλωνού. Θα μπορούσε να είναι κάλλιστα, η επίσης ανύπαρκτη καλαθού, ψευροπροοδευτική, πατριδοκάπηλη και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας. Αντώνης

Ο ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΣΤΟΝ ΣΤΙΒΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ

 

       Ο ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΣΤΟΝ ΣΤΙΒΟ  ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ

 

 

Ας αρχίσουμε με τον Μαραθώνιο σαν άθλημα, λέγοντας κάποια λόγια για την ιστορία και την εξέλιξή του. Η καθιέρωση του αγωνίσματος του Μαραθωνίου δρόμου, υπήρξε ιδέα του Γάλλου ιστορικού και φιλέλληνα Μισέλ Μπρεάλ προς τον εμπνευστή των σύγχρονων Ολυμπιακών αγώνων Πιέρ Ντε Κουμπερτέν. Καθιερώθηκε με την αναβίωση των αγώνων το 1896 προς τιμή του Αθηναίου στρατιώτη Φειδιππίδη. Ο εν λόγω στρατιώτης έτρεξε τη διαδρομή Μαραθώνα- Αθηνών για να αναγγείλει τη νίκη μας επί των Περσών με τη γνωστή φράση ‘’νενικήκαμεν’’  και αμέσως μετά έπεσε νεκρός. Υπάρχουν και στην περίπτωσή μας οι γνωστοί αμφισβητίες, αλλά, ακόμα  και αν δεν είναι βέβαιο, είναι ωραίο και εθνικό. Αξίζει δε  τον κόπο να μνημονεύεται  έστω και αποδιδόμενο στον ‘’άγνωστο στρατιώτη’’ που πρέπει να χαίρει του πανελλήνιου σεβασμού και της πρέπουσας τιμής, γιατί στη ζωή δεν είναι όλα ίδια.

Στους πρώτους  σύγχρονους Ολυμπιακούς το 1896 στην Αθήνα, τον αγώνα της φυσικής διαδρομής κέρδισε ο  νεαρός  Σπύρος Λούης από το Μαρούσι. Δεν μπορείτε να φαντασθείτε την έκπληξη και υπερηφάνεια μου όταν, επισκεπτόμενος το Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου, διαπίστωσα ότι ο δρόμος που οδηγεί σε αυτό φέρει το όνομά του. Φαίνεται ότι οι ξένοι ξέρουν να τιμούν τους άξιους.

Η απόσταση του αγωνίσματος υπολογίστηκε περί τα 42 χιλιόμετρα. Στους Ολυμπιακούς του 1908, που διεξήχθησαν στο Λονδίνο, αυτή   σταθεροποιήθηκε στα 42.195 μέτρα , που αντιστοιχεί στην απόσταση  από το Windsor Castle μέχρι το βασιλικό θεωρείο του σταδίου. Αυτή η απόσταση καθιερώθηκε επίσημα το 1921 από τη Διεθνή Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) και παραμένει μέχρι σήμερα.

Πέραν των Ολυμπιακών αγώνων, ο μαραθώνιος αποτελεί δημοφιλείς  πλέον  διοργανώσεις  σε πολλές χώρες και συχνά πλαισιώνεται από υποδιαιρέσεις της διαδρομής, για να μπορούν να μετέχουν και άτομα  που αδυνατούν να τρέξουν όλη την κλασική απόσταση .

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στον ‘’μαραθώνιο της ζωής’’, στον οποίο η απόσταση για τον καθένα μας είναι  πεπερασμένη [δηλαδή έχει αρχή κα τέλος]  με ασαφή όμως όρια. Κάποιοι  μένουν στην αφετηρία, άλλοι δεν καταφέρνουν να πάνε πολύ μακριά   και κάποιοι  ξεπερνούν  κάθε προηγούμενο όριο, γεγονός που δεν αποτελεί πάντοτε ‘’ αίσια’’ και επιθυμητή έκβαση.

Ο μαραθώνιος της ζωής , έχει πολλά κοινά με το άθλημα, όπως, ταλαιπωρία και περιπέτεια, αρχή και τέλος. Δεν έχει όμως  σαφή και σταθερή διαδρομή, ούτε κανόνες ,  όπως το άθλημα και αυτό μπορείτε να το διαπιστώσετε ενθυμούμενοι τα παιδιά της Μπιάφρα, που έπεσαν θύματα της λιμοκτονίας και τα παιδιά των εμπόλεμων ζωνών. Την τελευταία κατάσταση τη βίωσα και εγώ προσωπικά στην πείνα της κατοχής και στον δεύτερο παγκόσμιο και τον εμφύλιο πόλεμο της χώρας μας.

Τώρα πια, στα 92 μου, δεν μπορώ να ισχυριστώ με βεβαιότητα, αν υπήρξα τυχερός ή άτυχος, γιατί  στον  πόλεμο δεν υπάρχουν ποτέ τυχεροί,  αλλά μόνο νεκροί και επιζώντες. Οι πρώτοι χάνουν μεν  τη ζωή τους αλλά  γλυτώνουν τα όσα τρομερά έπονται, όπως πείνα και  δυστυχία. Οι δεύτεροι,  όπως και  στο άθλημα, έχουν  μια πεπερασμένη διαδρομή ’’ζωής’’, αλλά χρονικά αβέβαιη,   ενίοτε δε χωρίς ελπίδα .

Συμπερασματικά θα ομολογήσω με απόλυτη  ειλικρίνεια, ότι όλα αυτά τα χρόνια που ‘’επέζησα’’,  μου έδωσαν πολλές χαρές και λύπες. Οι τελευταίες όμως κυριαρχούν στη ζωή όλων μας   και σε μένα προσωπικά στριφογυρίζουν στο μυαλό,  ιδιαίτερα τις νύχτες και δεν με αφήνουν να κοιμηθώ.

Είναι αποδεκτό ότι η χαρά και η ευτυχία στη ζωή είναι φευγαλέες, αλλά υπαρκτές για όσους επιζούν και αν δε με πιστεύετε ρωτήστε όσα  παιδιά επέζησαν – μέχρι στιγμής – στη Γάζα και στην Ουκρανία. Αυτά που ‘’έφυγαν’’ δεν έχουν τουλάχιστον εφιάλτες στον μόνιμο ύπνο τους.  Αντώνης