ΗΘΗ ΚΙ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ

 

                      ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ      

              ΤΟΥΤΟΝ ΚΑΛΗΣΠΕΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΤΟΝ ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΑΦΕΝΤΗ

 

 

Τα κάλαντα των Φώτων στη γενέτειρά μου, αποτελούσαν  μία από τις σπανιότερες και ειδικότερες εκδοχές, τα παλιότερα χρόνια. Σπανιότερες γιατί  δεν τις έχω συναντήσει στις λαογραφικές αναζητήσεις μου σε καμιά άλλη περιοχή της χώρας και ειδικότερες γιατί αφορούσαν  μόνο  ενήλικες - κατά προτίμηση μερακλήδες και καλοφαγάδες. Η ιδιαιτερότητά τους ήταν ότι απευθύνονταν μόνο στους μεγαλοκτηνοτρόφους της περιοχής, στη φυσική τους έδρα, στις  απόμακρες  και δύσβατες  θέσεις που είχαν τα μαντριά  τους

Οι ιδιότυποι στίχοι τους – όπως προκύπτει  από τον υπότιτλο - διακρίνονται για την κολακευτική τους   διάθεση και ευχές προς τον αποκαλούμενο αφέντη και το κοπάδι του, παρακάμπτοντας την ενδεχόμενη  γλωσσική τους επάρκεια. Προφανώς αποτελούν έργο των ίδιων των κτηνοτρόφων για  να ξορκίσουν το κακό και να καταπολεμήσουν τις δεισιδαιμονίες τους.  Όπως συμβαίνει και στα υπόλοιπα κάλαντα, κύριο  χαρακτηριστικό τους αποτελεί η επισήμανση του γεγονότος της ημέρας, η επίκληση της θείας πρόνοιας για τους οικοδεσπότες , συνοδευόμενη  με  πολυποίκιλες προσωπικές ευχές και η συνήθης επωδός, για τη θετική τους ‘’προαίρεση’’.

Τη μια και  μοναδική φορά που συμμετείχα με φίλους στην ευχάριστη αυτή περιπέτεια, πέρασα θαυμάσια και πολύ ρομαντικά. Με  την ευγενική   υποδοχή μας και  μοναδικό φωτισμό τον έναστρο ουρανό και μια-δυο λάμπες πετρελαίου, απολαύσαμε τις πλούσιες γευστικές προετοιμασίες  τους. Οι μοναδικές δυσκολίες μας άρχισαν με την επιστροφή μας στα πεδινά, ύστερα από την κρασοκατάνυξη και τα ασφυκτικά γεμάτα στομάχια μας, στα κακοτράχαλα και  απόμακρα αυτά μέρη. Σημειώνω για τους νεώτερους, ότι το ‘’πηγαινέλα’’ της βραδιάς γινόταν με μακρά και δύσκολη  πεζοπορία.

Για τα προσωπικά μου γούστα η μοναδική αυτή εμπειρία υπήρξε αφάνταστα εντυπωσιακή, με κύριο χαρακτηριστικό την ευγένεια και τη  θερμή φιλοξενία  των κτηνοτρόφων.  Δεν επιχείρησα  να την  επαναλάβω,  όχι βέβαια για τις όποιες δυσκολίες της περιοχής, στις οποίες η γενιά μας ήταν απόλυτα εξοικειωμένη. Η δυσκολία μου αναφέρεται στην ακόρεστη πολυφαγία και το κρασί, που άγγιζε τα όρια πρωταθλητισμού. Στη μοναδική μου αυτή εμπειρία,  χρειάστηκα ημέρες για να  συνέλθω,  γιατί βρισκόταν μακριά από τις δικές μου  επιλογές. Πολλοί όμως από τους φίλους μου, περίμεναν με λαχτάρα, για έναν ολόκληρο χρόνο, αυτή τη νύχτα – παραμονή των Φώτων -  για να επαναλάβουν την ίδια εμπειρία και μάλιστα όχι υποχρεωτικά στο ίδιο μαντρί. Παρά το γεγονός ότι, μετά τη συνταξιοδότησή μου, επανήλθα μόνιμα στη γενέτειρά μου, δεν  γνωρίζω αν το ‘’έθιμο’’ αυτό συνεχίζεται και με ποια μορφή, ή  έπεσε και αυτό θύμα των καιρών.

 Η ζωή μας γενικότερα άλλαξε και η συμπαθής τάξη των κτηνοτρόφων δεν ξέρω αν   έχει τη διάθεση να υποβάλλεται στην ταλαιπωρία των προκατόχων της  και τον καιρό να ασχοληθεί με το έθιμο. Τα τελευταία χρόνια, τέτοια εποχή,  ασχολούνται με το νεότερο έθιμο των κινητοποιήσεων και συμπαράστασης , στο κλείσιμο δρόμων και κάθε άλλης δραστηριότητας  των αγροτών, χωρίς να τους προβληματίζουν οι επιπτώσεις στους υπόλοιπους πολίτες και στη διακίνηση εμπορικών προϊόντων. Με δεδομένη την απόλυτη  συμπαράσταση του συνόλου της Αντιπολίτευσης,  ίσως είναι καιρός πια  να καταλάβουν και την εξουσία , στα πρότυπα των μπολσεβίκων, για να γλυτώσουμε και τις εκλογές, την δημοκρατία, δικαιώματα και άλλες ‘’ξεπερασμένες’’ αντιλήψεις του παρελθόντος.

Θα κλείσω με την υπενθύμιση ότι η ελευθερία και τα δίκαια του καθενός μας, σταματούν εκεί που  αρχίζουν να παραβλάπτονται οι ελευθερίες και τα δικαιώματα του κοινωνικού συνόλου. Δεν πρέπει δε να παραβλέπεται το γεγονός ότι το πολίτευμα της χώρας μας παραμένει η δημοκρατία, στην οποία προσέφυγαν και οι πολίτες των  χωρών του τέως  υπαρκτού σοσιαλισμού. Έχει και η υπομονή τα όριά της και κάθε δράση προκαλεί αντίδραση. Αντώνης

Σημείωση: Η συνεχιζόμενη κατάσταση με το αιμάτωμα στο μάτι μου και η ηλικιακή αστάθεια των χεριών , καθιστούν τη συνέχιση της γραφής πολύ δύσκολη. Ίσως ήγγικεν η ώρα να περιοριστώ  σε προφορικές αφηγήσεις, κοινώς παραμύθια, που συνηθίζονται άλλωστε στις μέρες μας!!!

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΑ

 

                            ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΑ

 

Ο Ευγένιος Ο’ Νήλ, βασιζόμενος στην τραγωδία του Αισχύλου Ορέστεια, επιχείρησε το 1928 μια σύγχρονη μεταφορά της, με τίτλο ‘Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα’’. Ο Αμερικανός δραματουργός σκιαγραφεί στην τριλογία του,  αντιστοιχίες του  εμφύλιου σπαραγμού της Αμερικής με εκείνες του Οίκου  των Ατρειδών  αλλά και με τη  δραματική ιστορία της δικής του οικογένειας.

Παρακολουθώντας  στη δημοσιότητα  τις σύγχρονες Ηλέκτρες που μας προέκυψαν, σκέφθηκα  να ασχοληθώ με εκείνες που αποφάσισαν ότι ‘’ δεν τους ταιριάζει το πένθος’’ και επέλεξαν φανταχτερά συνολάκια , για να  προσεγγίσουν καλύτερα τη δημιουργία ενός ακόμα κόμματος.  Πρέπει όμως να μας εξηγήσουν  , τι άλλο έχουν να μας προτείνουν, πέραν του οικογενειακού  τους δράματος και της δικαιολογημένης πανελλήνιας συναισθηματικής συμπαράστασης  και γιατί μας το έκρυβαν πριν το δυστύχημα;;; Δεν θέλω και δεν πρέπει να ξύνω παλιές πληγές, άσχετα με την ατυχή στάση των πληγωμένων αυτών ατόμων και σταματώ εδώ τις ανώνυμες προσωπικές αναφορές μου, γιατί απαιτείται  σεβασμός στους νεκρούς.

 Μέχρι τώρα,  τη μερίδα του λέοντος των κομματικών οφελών   από την εργαλειοποίηση του τραγικού  δυστυχήματος  των Τεμπών, καρπώθηκαν τα αντισυστημικά   λαϊκίζοντα κόμματα και ιδιαίτερα   μια  Αρχηγός κόμματος της Βουλής . Τα  λοιπά αριστεροπροοδευτικά κόμματα, εισέπραξαν   ψίχουλα, παρά τη συμμετοχή τους στην εκμετάλλευση του  τραγικού συμβάντος. Πώς θα τους φανεί όμως αν,  με τη  δημιουργία νέου κόμματος, θα  κληθούν, να  επιστρέψουν τα πρόσκαιρά κέρδη τους και ποια θα είναι η αντίδρασή τους;;; Εν γνώσει μου ότι το κυοφορούμενο νέο κόμμα θα αποτελέσει – όπως συμβαίνει συνήθως- θα ακολουθήσει την πορεία ενός διάττοντα αστέρα,  σκέπτομαι  τα νέα  ξεκατινιάσματα που θα ακολουθήσουν. Μικρή χώρα η Ελλάδα αλλά διαθέτει πολλά κόμματα και φημολογείται ότι πρόκειται να εμφανιστούν δυο-τρία ακόμα νέα κομματικά εδέσματα ξαναζεσταμένα, αλλά εμάς τι μας νοιάζει;;;

Εμάς ίσως όχι, αλλά αυτό μάλλον δεν ηχεί ευχάριστα στα ώτα των υπολοίπων, τα κόμματα των οποίων αναζητούν νέο πρόσωπο ή  μάλλον προσωπείο για να μας πείσουν ότι μόνο αυτά μπορούν να μας σώσουν. Ίσως να δημιουργηθεί  ένα μικρό χωροταξικό πρόβλημα στην κεντρική αίθουσα της Βουλής.  Δεν βλέπω όμως πολλές πιθανότητες η μεγάλη αυτή αίθουσα να καταστεί σύντομα χώρος ενός  ουσιαστικού κοινοβουλευτικού διαλόγου, με ανταλλαγή σκέψεων και προβληματισμών για το μέλλον της χώρας.

Κάποιοι από αυτούς, που εκδηλώνουν  ενδιαφέρον επανόδου,   μετά τις απανωτές εκλογικές κατρακύλες, παραιτήθηκαν αφήνοντας τοποτηρητές, ή όπως θα λέγαμε σε ανάλογες περιπτώσεις, ‘’ πλασματικούς φορολογικά υπεύθυνους’’ για να πληρώσουν το τίμημα. Ανακάλυψαν την νέα Ιθάκη τους, σε αντίθεση με την μακρόχρονη αναζήτηση του Οδυσσέα. Θα μου πείτε κι αν τη βρήκαν τι να την κάνουν, αφού βρίθει κατηγοριών  για όλους τους παλιούς συντρόφους του  ηγεμόνα – Αρχηγού και  συνεχίζουν νε ενεργούν με τα ίδια παλιά και τετριμμένα πρόσωπα και συνθήματα.  

Θα κλείσω με τη ευχή να μην επιχειρήσουν να εφαρμόσουν τις αμφιλεγόμενες εξαγγελίες τους, γιατί έτσι  θα καταστήσουν και πάλι τη χώρα, παγκόσμιο μαύρο πρόβατο και ίσως έτσι χαθεί και η τελευταία μας ευκαιρία, να περισώσουμε και τα ελάχιστα που έχουμε  κατακτήσει με κόπους και θυσίες του λαού μας. Καλά Χριστούγεννα με υγεία σε όλους.       Αντώνης

ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΤΌΧΟ

 

                        ΤΟ ΒΡΕΦΟΣ ΚΑΙ Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

 

 

Ο τίτλος του σημερινού μου δημοσιεύματος, αποτελεί την πλήρη αντιγραφή του τίτλου ενός βιβλίου  του γνωστού Αμερικανού παιδοψυχολόγου Μπένζαμιν Σπόκ [1903-1998], η πρώτη έκδοση του οποίου κυκλοφόρησε  σε περισσότερα από 50 εκατομμύρια αντίτυπα. Ακολούθησαν και συνεχίζονται ακόμα και σήμερα νέες επανεκδόσεις του μετά τον ίδιο από νεώτερους υποστηρικτές  της θεωρίας του.

Θα μου πείτε ίσως και τι μπορώ εγώ να εισφέρω σε ένα τόσο εξειδικευμένο επιστημονικό έργο, έξω από το γνωσιακό πεδίο μου.  Με ποιο δικαίωμα καταπιάνομαι με ένα θέμα τόσο ειδικό το οποίο αμφισβητήθηκε και  θεωρήθηκε  αμφιλεγόμενο, όπως  και ο συγγραφέας του;;; Δεν ξέρω αν απηχώ τη γενική εντύπωση, σε κάθε όμως περίπτωση, η συγκυρία τόφερε να αποκτήσω στενή σύνδεση μαζί του

Για να σας βοηθήσω, θα αναφερθώ σε μια προσωπική μου μικρή ιστορία που άρχισε στα παιδικά μου χρόνια και συνεχίστηκε αργότερα με τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού  και  προσέφυγα στη βοήθεια του  συγκεκριμένου βιβλίου για την ανατροφή του.

Όταν τη δεκαετία του 1960, βρέθηκα υπηρεσιακά  στο Βελιγράδι του Τίτο, με τις γνωστές στερήσεις κάθε ιατρικής αρωγής, η αναμονή του πρώτου  παιδιού μας προβλημάτισε. Οι φόβοι μας επιβεβαιώθηκαν στη διάρκεια του τοκετού  , αλλά και στη συνέχεια όταν νέοι και άπειροι με την σύντροφό μου και χωρίς άλλη βοήθεια,  καταφύγαμε στις οδηγίες του βιβλίου  του Μπένζαμιν Σποκ.

Αναγκασθήκαμε με τη γυναίκα μου να το διαβάσουμε πολλές φορές και με εντυπωσίασε το γεγονός ότι ο ίδιος ως  ο μεγαλύτερος  των έξι αδελφών του ασχολήθηκε με τη φροντίδα τους. Το περιεχόμενο του βιβλίου του συνεπώς αποτέλεσε ένα συγκερασμό των προσωπικών του εμπειριών. Ο Δρ. Σποκ άρχισε να διαβεβαιώνει τους γονείς ότι εκείνοι ήταν οι αληθινοί ειδικοί των παιδιών τους. Σε μια εποχή που η κοινή πεποίθηση ήταν ότι δεν πρέπει οι γονείς να αγκαλιάζουν τα παιδιά τους (ειδικά τα μωρά) όταν κλαίνε για να μην κακομάθουν, ο Σποκ πήγε κόντρα στο ρεύμα υποστηρίζοντας ότι η αγκαλιά και η στοργή επιβάλλονται γιατί κάνουν τα παιδιά πιο χαρούμενα αλλά και γιατί έτσι νιώθουν πιο ασφαλή. Η κεντρική ιδέα της θεωρίας του Σποκ ήταν ότι το να είσαι γονιός μπορεί να γίνει μια ιδιαίτερα ευχάριστη εμπειρία, που προσφέρει χαρά και στις δυο πλευρές.

 Σε μια επανέκδοση όμως του βιβλίο του, -που έφθασε στα χέρια μου κατόπιν εορτής-έκανε κάποιες αλλαγές , με κυρίαρχη την άποψη ότι ήταν λάθος του που απέκλειε την τιμωρία των παιδιών για τις ‘’παρασπονδίες’’ τους, θεωρώντας ότι αυτή τα βοηθάει να διακρίνουν το ορθό από το λάθος και να αποκτήσουν μια φυσική πειθαρχία.

Βλέποντας όλα όσα συμβαίνουν με  τα σημερινά παιδιά, οι σκέψεις μου με γύρισαν τόσες δεκαετίες πίσω στις προτροπές  του  Δρα Σποκ και τον σημαντικό ρόλο που απέδιδε εκείνος στην οικογένεια για την  γενικότερη φροντίδα του παιδιού. Ποια είναι και πού βρίσκεται η σημερινή οικογένεια, με τη νέα μορφή που έχουν διαμορφώσει οι γενικότερες συνθήκες της ζωής;;;  Πόσο μπορούν ή  επιτρέπεται στους σημερινούς  γονείς να ασχοληθούν προσωπικά με την ανατροφή  και τον έλεγχο των παιδιών τους;;; Πόσοι από αυτούς γνωρίζουν το διαδίκτυο όσον τα παιδιά τους, ώστε να τα βοηθούν στις επιλογές τους ;;; Πολλές φορές τα παιδιά είναι ‘’παρκαρισμένα’’ σε βρεφονηπιακούς σταθμούς ή ακόμα χειρότερα σε χέρια  άσχετων προσώπων ,για τη γενικότερη φροντίδα τους.

Αυτά είναι τα κύρια αίτια της παρατηρούμενης σημερινής παιδικής παραβατικότητας και  ελάχιστα βοηθούν οι γενικές ή εντοπισμένες απαγορεύσεις της Πολιτείας. Στην πολιτισμένη Αυστραλία , η γενική απαγόρευση δημιούργησε  ξεσηκωμό της νεολαίας, που συνοδεύτηκε και από μηνύσεις νέων κατά της Πολιτείας.  Ας αποδεχτούμε επί τέλους ότι  μοναδικός φορέας ορθής ανατροφής παραμένει μια σωστή οικογένεια – που σήμερα δεν υπάρχει ή αποτελεί ζητούμενο  - και η επιστροφή  στο σωστό σχολείο, γιατί και αυτό δεν μπορεί ή δεν το αφήνουν  πλέον να επιτελέσει το σημαντικό του έργο.

Η ζωή μας γενικώς αλλάζει και επιβάλλεται να αλλάξει και ο τρόπος αντιμετώπισης, γιατί με ταχύτατα εξελισσόμενες αλλαγές, θα τρέχουμε και δεν θα φθάνουμε.  Αντώνης 

                                                 ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ ΓΕΝΙΚΩΣ

 

Οι μέρες που ακολουθούν είναι ημέρες αγάπης και με το πνεύμα αυτό, γράφεται το κείμενο που ακολουθεί και μας αφορά όλους.

Θα αρχίσω το θέμα μου με την επανειλημμένα διακηρυγμένη προσωπική μου παραδοχή, ότι ‘’ αγάπη είναι να αγαπάς χωρίς όρους και ανταλλάγματα’’, γιατί τότε μετατρέπεται σε συναλλαγή και εμπορική πράξη, όπως τόσα και τόσα πράγματα στη σύγχρονη ζωή μας.

Η αγάπη αποτελεί το  συναίσθημα απόλυτης στοργής και προσωπικής αφοσίωσης, ενώ κατά τους αρχαίους  φιλοσόφους μας αποτελεί αρετή. Άσχετα με τη μορφή με την οποία εκδηλώνεται , οικογενειακή, ερωτική, πλατωνική, ακόμη και ως συμπόνια, οφείλει να είναι άδολη, ειλικρινής και  χωρίς σκοπιμότητες.

Η αγάπη βρίσκεται στο κέντρο των περισσότερων θρησκειών. Για τον χριστιανισμό αγάπη είναι ο Θεός, ενώ το θρησκευτικό σύμβολο της Κίνας, έχει στο κέντρο του μια καρδιά.

Για την επιστήμη, η αγάπη  αποτελεί  στοιχείο επιβίωσης  που αποβλέπει να  κρατήσει τους ανθρώπους κοντά, απέναντι σε απειλές  και να διευκολύνει τη συνέχιση του είδους μέσω της αναπαραγωγής.

Θα περιορισθώ, σε αυτά τα ολίγα, λόγω αδυναμίας μου να συνεχίσω,  με τη διατύπωση ότι   είναι ανάγκη του  καθενός μας να αγαπά, χωρίς να αναμένει ανταπόκριση, αν όμως συμπέσουν  και τα δυο ,βρίσκεται στους   επτά ουρανούς. Η προτροπή αγαπάτε αλλήλους της Καινής διαθήκης συντελεί στην επικράτηση ηρεμίας, ομόνοιας και αγάπης και ο νοών νοείτω.  Αντώνης

 

ΕΞΕΣΤΙ ΚΛΑΖΟΜΕΝΙΟΙΣ ΑΣΧΗΜΟΝΕΙΝ

 

           Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν

 

 

Οι Κλαζομένιοι,  υπήρξαν άποικοι της Μικράς Ασίας και σύμμαχοι της αρχαίας Σπάρτης. Όταν κάποιοι από αυτούς,  έφτασαν στη Σπάρτη, με ύβρη και αλαζονεία αντιμετώπισαν  και μαύρισαν τους θρόνους των Εφόρων, όπου αυτοί συνήθιζαν να κάθονται για να αποφασίζουν για τα θέματα της πολιτείας, [δηλαδή κάτι σαν τα έδρανα του  ελληνικού Κοινοβουλίου ] . Όταν  όμως το έμαθαν οι Έφοροι, πρόσταξαν τον δημόσιο κήρυκα  να διαλαλήσει προς κάθε κατεύθυνση,  ότι  ‘’οι Κλαζομένιοι συνηθίζουν να διαπράττουν απρέπειες» και  ούτε γάτα ούτε ζημιά, που λέει ο λαός, στο όνομα του οποίου όλοι ομνύουν, αλλά τον εμπαίζουν και ασχημονούν εις βάρος του.

Προφανώς  οι Έφοροι της Σπάρτης, λαμβάνοντας  υπόψη και το γεγονός ότι οι Κλαζομένιοι ήταν σύμμαχοι, δεν  θέλησαν να τους τιμωρήσουν για να μη διαταράξουν τις σχέσεις τους . Εξέφρασαν όμως, για τα μάτια του κόσμου,  την έντονη ενόχλησή τους   για τον χαρακτήρα τους.

Στη  ελληνική πραγματικότητα όμως,  η συμπεριφορά των δικών μας σύγχρονων κλαζομενίων, λαϊκότροπα μπορεί να αποκληθεί   ‘’ξεκατίνιασμα’’ , χυδαιότητα  και απρέπεια, που χαρακτηρίζει το χαμηλό επίπεδο ,κάθε  αντιπαράθεσης. Να ξεκαθαρίσουμε  βέβαια ότι η λέξη ξεκατίνιασμα, δεν έχει καμιά σχέση με το συμπαθές όνομα, Αικατερίνη, Κατερίνα, Καίτη ή Κατίνα.

Ετυμολογικά προέρχεται από το ξέ και  κατίνα  η κατίνια, όπου κατίνα ονομάζεται η ράχη των υποζυγίων και στην ντοπιολαλιά κάποιων περιοχών, κατίνια λέγονται τα μαλακά μέρη που πλαισιώνουν την  μέση των ανθρώπων, τα αποκαλούμενα και ‘’πάκια’’. Δηλαδή στην αρχική του έννοια  το ξεκατίνιασμα σήμαινε  την υπερφόρτωση με οδυνηρές συνέπειες.

 Θυμάμαι ένα προσωπικό περιστατικό, στα νεανικά  μου κατοχικά  χρόνια, οι συνθήκες της ζωής μου επέβαλαν προσωπικά  την οδυνηρή αυτή κατάσταση, για  την οποία η μητέρα μου κάλεσε μια γειτόνισσα πρακτική χειρομαλάκτρια [ μασέζ της εποχής]‘’να μου τραβήξει  τα πάκια’’. Εκείνη με βίαιες κινήσεις τραβούσε τις σάρκες της μέσης μου, σε σημείο να αναγκασθώ να της δηλώσω ότι μου πέρασε ο πόνος για να σταματήσει το μαρτύριό μου και εκείνη να αποχωρήσει ευχαριστημένη για το ‘’θαυματουργό’’  της έργο !!!

Παρόλα αυτά. θεωρώ ότι το λαϊκότροπο ξεκατίνιασμα είναι πολύ χειρότερο από το ‘’ξεπάκιασμα’’ μιας ξεχασμένης και πρωτόγονης εποχής . Τώρα πια,  έχει μπει στη ζωή μας, ακόμα και στην ελληνική Βουλή και κανένας  δεν γνωρίζει μέχρι πού θα φθάσει, αν δεν ληφθούν άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα.

 Στην εποχή μας, η  Βουλή των Ελλήνων, η αποκαλούμενη    ναός της δημοκρατίας και Κοινοβούλιο, δεν πληροί πια  καμιά από τις προϋποθέσεις που επιβάλει τουλάχιστον η ονομασία της,  διότι από κέντρο διαβούλευσης έχει  καταστεί αρχαία ρωμαϊκή αρένα , στην οποία, πέραν όλων των άλλων,  εκστομίζονται εκφράσεις και χαρακτηρισμοί, που θα τις ζήλευε και η παλιά λαχαναγορά.

 Σκέπτομαι λοιπόν μήπως είναι καιρός, να επαναφέρουμε στην κοσμιότητα και  το κατ΄ευφημισμόν αποκαλούμενο Κοινοβούλιο,   μιμούμενοι τον τρόπο  επαναφοράς  της λαχαναγοράς στην κανονικότητα. Είναι γνωστό, ότι στο σημερινό Κοινοβούλιο    αποκλείεται κάθε κοινή διαβούλευση , αφού ασχολείται κυρίως με  την εξαγορά  συνειδήσεων,  τη μεγαλοστομία, τη συκοφαντία και την  παντοειδή εργαλειοποίηση . Κατ΄αυτόν τον τρόπο , παραβιάζεται και ο   όρκος των Βουλευτών [πιστών, άθεων και αλλόθρησκων]  με κοινό στοιχείο  την  πίστη  στην πατρίδα και την υπακοή  στο Σύνταγμα και τους Νόμους. Φοβάμαι ότι για κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις ίσως χρειασθεί και η συνδρομή ειδικών επιστημόνων και γιατί όχι και της Δικαιοσύνης. Η τελευταία  ακούει και βλέπει όσα διαδραματίζονται στα κοινοβουλευτικά όργανα και δεν αποτελούν το καλύτερο παραδείγματα  για όσους  τα παρακολουθούν. Ας καθιερώσει επί τέλους  και το κανάλι της Βουλής τους κανόνες  καταλληλότητας της τηλεόρασης, ίσως και χωρίς ηλικιακό διαχωρισμό!!!

Με την εφαρμογή του συντάγματος, των Νόμων και του Κανονισμού της Βουλής που οι ίδιοι έχουν ψηφίσει,  μπορούν να επαναφέρουν το Κοινοβούλιο στον πραγματικό του  ρόλο που ορίζει και η ονομασία του . Πόσοι και ποιοι το θέλουν όμως;;;   Αντώνης

 

          ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ

 

Αρχίζω με τη δήλωση ότι δεν έχω σπουδάσει την νομική επιστήμη και συνεπώς οι   γνώσεις μου περιορίζονται εις τα ελάχιστα που έχω διαβάσει – για προσωπική μου χρήση - στο  Αστικό  Δίκαιο . Επίσης δηλώνω ότι γεννήθηκα και ζω σε αγροτική περιοχή, γνωρίζοντας πολύ καλά τα δικαιώματα και τα δίκαια αιτήματα των αγροτών, των  κτηνοτρόφων, των μελισσοκόμων και των λοιπών κατηγοριών εργαζομένων της υπαίθρου. Κατόπιν αυτού λοιπόν διερωτώμαι και ερωτώ.

Εάν εγώ, προσωπικά,  διέθετα τρακτέρ ή άλλο γεωργικό ‘’εργαλείο’’ και έκλεινα ‘’ένα δημόσιο δρόμο ή παρακώλυα τη λειτουργία οποιασδήποτε υπηρεσίας κοινής ωφέλειας’’, σε πόση ώρα θα είχα ‘’συλληφθεί’’ για  παρακώλυση συγκοινωνιών και διάπραξη  άλλων αδικημάτων;;; Γνωρίζω βέβαια τις δικές μου συνέπειες και το αποτέλεσμα που θα είχε η πράξη μου. Δικαιολογήστε με όμως γιατί είμαι γέρος  αφελής και συνεπώς αφελείς είναι και οι απορίες μου. Ας βρεθεί επί τέλους κάποιος ειδικός από τους αναγνώστες μου, να με διαφωτίσει και η Δικαιοσύνη να επιβάλει τις αποφάσεις που έχει ανακοινώσει δημόσια.

Διερωτώμαι, επίσης αφελώς, αν τα Κόμματα που στηρίζουν και  δηλώνουν συμπαράσταση – αν δεν την προωθούν – σε  μια παράνομη πράξη, δεν εμπίπτουν στις σχετικές διατάξεις  για υπόθαλψη και συνενοχή;;; Σημειώνω ότι τα περισσότερα  δηλώνουν αριστερά, σοσιαλιστικά ή προοδευτικά. Ερωτώ  λοιπόν  αν θα μπορούσαν να  πράξουν το ίδιο  στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, όπως τις αποκαλούσε ο αείμνηστος Ανδρέας. Εγώ που έζησα σε αυτές τις χώρες για 12 συναπτά χρόνια, δεν είδα καμιά ανάλογη ενέργεια, παρά το γεγονός ότι ο λαός δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος και γι’ αυτό ανέτρεψε τα καθεστώτα που τις κυβερνούσαν.

 Δεν αναφέρομαι στην Αστυνομία η οποία εκτελεί εντολές, ούτε στην Κυβέρνηση η οποία προστατεύει τα ψηφουλάκια της, διότι , ίσως δικαίως, αλλοίμονο στη χώρα αν πέσει στα χέρια  τυχοδιωκτών και οπορτουνιστών, που λένε όχι σε όλα και ‘’άμα λάχει’’, αλλάζουν και το ΟΧΙ δικού τους δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ, ή ξεφουσκώνουν τα λάστιχα  των τρακτέρ των αγροτών. Έχει και η υποκρισία τα όριά της!!!

Αναφέρομαι στον τίτλο , στη  δημοκρατία και την κοινωνική  συμπεριφορά. Στους δημοκρατικούς κανόνες καθορίζεται  σαφώς ότι το δικαίωμα του καθενός μας σταματά εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα των άλλων. Τι έχουν να πουν οι καταληψίες στους συνανθρώπους τους που θέλουν να πάνε στη δουλεία τους, στο γιατρό ή να κάνουν – όπως δικαιούνται -  μια βόλτα ;;; Όσον αφορά την κοινωνική συμπεριφορά των διαδηλωτών αφήνω να την κρίνουν οι ίδιοι, που συχνά τη χάνουν την εποχή που δεν τους απασχολούν οι αγροτικές ασχολίες τους. Η ευπρέπεια δεν έβλαψε ποτέ και κανένα στις όποιες δίκαιες διεκδικήσεις του, ενώ με όσα  κάνουν οι διαδηλωτές, χάνουν το δίκιο τους.

Όλα αυτά τα λέω – όπως  και  πολύ πρόσφατα – χωρίς να  αμφισβητώ τα περισσότερα δίκαια αιτήματά τους. Δεν μπορώ όμως να δεχθώ τη διάλυση της λειτουργίας των υπηρεσιών της χώρας και τα απρεπή ‘’τελεσίγραφα’’ προς την Κυβέρνηση , που σε μένα τον γέροντα, θυμίζουν το ανάλογο του Μουσολίνι για την παράδοση της χώρας, το οποίο αρνήθηκε να αποδεχθεί ακόμα και ένας δικτάτορας.

Δεν θα  ασχοληθώ περισσότερο με το θέμα, νομίζω όμως ότι και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι σε μια ευνομούμενη χώρα δεν πρέπει να ξεπερνάμε τα δημοκρατικά όρια,  από τα οποία δεν εξαιρείται κανένας μας.   Αντώνης

ΜΙΑ ΝΕΑΝΙΚΗ ΜΟΥ ΣΥΜΒΙΩΣΗ

 

                                  ΜΙΑ ΝΕΑΝΙΚΗ ΜΟΥ ΣΥΜΒΙΩΣΗ

                                            [ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ]

 

 

Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι, λέγοντας νεανική, εννοώ από 12 έως 17 ετών, που τέλειωσα το γυμνάσιο και έφυγα για την Αθήνα. Τα χρόνια αυτά έπονται του τέλους του Β’ Παγκόσμιου πολέμου με  τις παντοειδείς συνέπειές του, που ήλθε να επιδεινώσει ο επακολουθήσας εμφύλιος, που αποτελεί την ολοκλήρωση της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής της χώρας.

Τα νεανικά μου λοιπόν χρόνια πέρασαν σε μια καθολική ανέχεια που υποχρέωνε τα παιδιά από μικρά να μπαίνουν στη βιοπάλη. Έτσι κα εγώ, έκανα κάποια ‘’θελήματα’’, όπως τα αποκαλούσαν, για το ‘’χαρτζιλίκι’’ μου, παράλληλα με τα μαθήματα του Γυμνασίου και τα καλοκαίρια δούλευα κανονικά στις οικοδομές –στο συνεργείο του οικοδόμου πατέρα μου. Αυτό γινόταν για δυο λόγους – όπως μου έλεγε ο ίδιος – πρώτον για να καταλάβω τι με περιμένει αν δεν πήγαινα καλά με τα μαθήματα και δεύτερο για να ισοσκελισθούν οι  οικονομικές απώλειες του οικογενειακού προϋπολογισμού, κατά τη μακρά   σχολική περίοδο , που  έκανα διάφορες άμισθες και οικιακές εργασίες.

Με το τέλος της σχολικής χρονιάς, έπιανα αμέσως δουλειά κανονικού έμμισθου εργάτη, κουβαλώντας στον ώμο έναν ειδικά διασκευασμένο μεταλλικό τενεκέ με λάσπη ή τσιμέντο και άλλα υλικά [ πέτρα, τούβλα, πλίνθους] που μου φόρτωναν στην πλάτη. Το βάρος τους κυμαινόταν μεταξύ 30 και 70 οκάδων και τις περισσότερες φορές σκαρφαλώνοντας σε ένα απλό μαδέρι – πλάτους 20 εκατοστών-  σε ύψος μέχρι και δέκα μέτρων, χωρίς καμιά απολύτως στήριξη.

Δεν με φόβιζε το ύψος, ούτε το φορτίο τόσων ‘’οκάδων’’ στην παιδική μου πλάτη, αλλά η γραμμή μαζινό – όπως την ονόμαζα – στον αριστερό μου ώμο [ που τα ορατά μακρινά της ίχνη με τιμούν  ακόμα μέχρι σήμερα] , από τις πληγές που δημιουργούσε  το βάρος του τενεκέ αλλά και ο τρόπος που τον ‘’έριχνα’’  στον ώμο μου. Έπαιρνα κανονικό μεροκάματο με το οποίο αγόρασα τα πρώτα οικιακά σκεύη του σπιτιού μας [ ραδιόφωνο RCA, ψυγείο πάγου κλπ]. Αργότερα ακουμπούσα τα μεροκάματα στον οικογενειακό κορβανά και μου έδιναν ένα μικρό χαρτζιλίκι για τις  περιορισμένες προσωπικές μου ανάγκες.

Εκεί έκανα την πρώτη μου  παιδική επανάσταση. Το καλοκαίρι, μετά την προτελευταία τάξη του γυμνασίου, εγκατέλειψα τη συνήθη δουλειά μου και ακολούθησα την όμορφη Πατόζα, με την οποία συζούσα ολόκληρο το εικοσιτετράωρο. Την είχα σχεδόν ερωτευθεί, γιατί μπορεί κι αυτή να είχε τις δυσκολίες της, αλλά ξέφυγα από τις πληγές του ώμου μου. Κοιμόμουν μαζί της στους αγρούς, κάτω από το όμορφο φεγγάρι αλλά μέσα στον καύσωνα  του καλοκαιριού, τα φίδια , τους σκορπιούς και πολλά άλλα έντομα της φύσης.

Η ιστορία είναι απόλυτα αληθινή, μη φαντασθείτε όμως ότι πίσω από  το ισπανόφωνο όνομα κρυβόταν κάποια όμορφη κοπέλα, Πού καιρός τότε για πραγματικούς έρωτες, σε μια εποχή στην οποία μοναδική επιδίωξη αποτελούσε η  στοιχειώδης επιβίωση.

Η Πατόζα λοιπόν ήταν απλά μια ημιαυτόματη θεριζοαλωνιστική μηχανή, η οποία έμπαινε στα ‘’σπαρτά’’ και άφηνε πίσω της τα κομμένα στάχυα με την καλαμιά και εμείς [ οι εργάτες] τα δέναμε με φυτικά υλικά, τα φορτωνόμαστε στην πλάτη και ανεβαίνοντας μια πρόχειρη σκαλίτσα  τα αποθέταμε σε μια μεγάλη χοάνη που υπήρχε στην υψηλότερη επίπεδη επιφάνεια της ‘’μηχανής’’, που  ξεχώριζε τον καρπό από την καλαμιά που μετέτρεπε σε άχυρο, που χρησιμοποιούσαν για ζωοτροφή.

Θέλω εδώ να διευκρινίσω ότι η μικρή μου επανάσταση αφορούσε απλά την απαλλαγή  μιας επίπονης από μια εξίσου κουραστική εργασία. ‘Όσον αφορά τη συμβίωσή μου με την Πατόζα και τον ύπνο στα χωράφια, υπηρετούσαν ένα διττό σκοπό. Πρώτο γιατί η δουλειά άρχιζε χαράματα για να επωφεληθεί ο μηχανικός από την πρωινή υγρασία που δεν σπάνε εύκολα οι μίσχοι του σιταριού και δεύτερο για να συλλέξω κάποια ξεχασμένα στάχυα ,  [ το αποκαλούμενο ‘’κοκολόι], που μου έδινε κάποια ελάχιστη ποσότητα σταριού. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι η επανάστασή μου έγινε με τη συγκατάθεση της οικογένειας αφού είχε διπλό όφελος και εγώ γλύτωσα από τις πληγές μου.

Το επόμενο καλοκαίρι που τέλειωσα το γυμνάσιο, με άφησαν να ασχοληθώ αποκλειστικά με τα μαθήματά μου γιατί ο πατέρας μου ήθελε να με κάνει πολιτικό μηχανικό. Ίσως αποτελούσε ένα απωθημένο του, αφού εκείνος ,γεννημένος στα μαστοροχώρια του Βοίου Κοζάνης, ήταν καλός αλλά εμπειρικός μηχανικός οικοδομικών κατασκευών και αποζητούσε μια ανέλιξη για το γιο του.

Υπολόγιζε όμως  ‘’ χωρίς τον ξενοδόχοχο’’, αφού τα οικονομικά της οικογένειας δεν άφηναν τέτοια περιθώρια. Αποφάσισα τελικά να καταταγώ  στο στρατό εθελοντής πενταετούς υποχρέωσης για να απαλλάξω την οικογένεια από τη σχετική δαπάνη επιμόρφωσής μου. Παρόλα αυτά ευγνωμονώ τους γονείς μου που με βοήθησαν να εκτιμήσω τις ανάγκες της ζωής και με τις πρόσθετες εμπειρίες μου από την κατοχή, την πείνα και τον εμφύλιο εξακολουθώ να νοιώθω  γερός και δυνατός, σχεδόν άτρωτος, αλλά χρήσιμος στην Κοινωνία. Θυμάμαι ότι, όταν τέλειωσαν τα περισσότερα δεινά, που   δεν είχαν  τελειωμό, σκεπτόμουν ότι όσοι επέζησαν όλων αυτών των κακουχιών μόνο από ατύχημα θα μπορούσαν να πεθάνουν.

Η σημερινή νεολαία, εξαιρουμένων των λαμπρών εξαιρέσεων, αρχίζει να πλήττει από την καλοπέραση και ας παραπονείται για τις δήθεν  δυσκολίες της. Στη Σουηδία έχει καταμετρηθεί το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοκτονιών των νέων από τη μονοτονία της καλοπέρασης.

Οι σημερινοί νέοι δεν βρέθηκαν και εύχομαι να μη βρεθούν ποτέ στην ανάγκη να διαπιστώσουν ότι επί του παρόντος ‘’δεν ασχολούνται  με τη ζωή αλλά με τη ‘’ζωούλα τους’’, γιατί η ζωή έχει και απαιτήσεις. Το κακό είναι ότι δεν το έχουν καταλάβει ούτε οι διεθνείς ιθύνοντες και προσπαθούν να προλάβουν το κακό του διαδικτύου με απαγορεύσεις – όπως πρόσφατα στην Αυστραλία- ενώ οι νέοι είναι ήδη εθισμένοι. Πάντα άλλωστε η πολιτεία τρέχει πίσω από τα γεγονότα όπως και  η αστυνομία πίσω από τους  ευρηματικούς απατεώνες.

Είναι η τελευταία ευκαιρία επαναφοράς του σωστού σχολείου και της οικογένειας, που αποτελούν τον βασικό πυρήνα μιας ευνομούμενης  πολιτείας, αν θέλουν να επιζήσουν οι κοινωνίες και στο μέλλον. Αντώνης

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Οκά, μέτρο βάρους 1280 γραμμαρίων.

Μαδέρι, μακρύ κομμάτι ξύλου μεγάλου πάχους για σκαλωσιές και επικλινείς αναβάσεις.

Τενεκές, όπως οι μεγάλοι τενεκέδες λαδιού, με κομμένη την επάνω επιφάνεια  και μια σανίδα  καρφωμένη στο  επάνω μέρος της μιας πλευράς του, με πιασίματα δεξιά και αριστερά. Με μια κίνηση [ τύπου αρασέ στην άρση βαρών] φέρνει το βάρος με δύναμη κατ’ ευθείαν στο επάνω μέρος του ώμου.

ΛΟΓΙΑ ΣΤΑΡΑΤΑ

                             ΛΟΓΙΑ ΣΤΑΡΑΤΑ             

                   ΧΩΡΙΣ ΜΙΣΟΣ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

 

Επαναλαμβάνω για μια ακόμα φορά, ότι γράφω κυρίως για μένα και για να ‘’σκοτώνω’’ την ώρα μου – ιδού το έγκλημά μου! Χωρίς να γράφω συχνά το τελευταίο διάστημα - λόγω αιματώματος στο ένα μου μάτι –  οι παγκόσμιες αναγνώσεις της ιστοσελίδας μου έχουν  φθάσει τις 42.00ο   και αυτό με κολακεύει ιδιαίτερα και μου δίνει κίνητρο να συνεχίσω, όσο και με όποιον τρόπο μπορώ.

Για να διευκολύνω το πρόβλημα του ματιού μου , το οποίο εξακολουθεί να με ενοχλεί, σκέφθηκα να κάνω ένα μικρό διάλειμμα ολίγων ημερών και ασχολήθηκα με βαριές και δύσκολες χειρονακτικές εργασίες  - μέσα και έξω από το σπίτι. Αυτό όμως,  στα 92 μου,  με κούρασε πάρα πολύ, με διευκόλυνε όμως στον ύπνο μου [ουδέν κακό αμιγές καλού]. Έτσι λοιπόν από  σήμερα αποφάσισα να κάνω διάλειμμα στο διάλειμμα και επιχειρώ να επανέλθω  στα κείμενά μου, συνεχίζοντας  στα όριά μου!!!

Ελλείψει συγκεκριμένου θέματος, σκέφθηκα να σχολιάσω τη νοσηρή πραγματικότητα των ημερών εντός και  εκτός της χώρας μας. Τα γεγονότα των ημερών,  αποτελούν   καταφύγιο των ακροδεξιών ή των προοδευτικών λαϊκιστών, οι οποίοι εργαλειοποιούν ένα ακόμα πρόσχημα για να δείξουν  ότι υπάρχουν.

Αρχίζω με  τα δικά μας και αν μπορέσω θα συνεχίσω με τα διεθνή. Κύριο θέμα των ημερών  η παρουσίαση βιβλίων και οι συνηθισμένες για την εποχή ετήσιες  κινητοποιήσεις των αγροτών, κτηνοτρόφων και όσων τους  συμπαρίστανται.. Έχω όμως την  απορία γιατί αυτές,αποφεύγ0νται ή είναι ηπιότερες σε περιόδους που κυβερνούν προοδευτικά κόμματα;;; . Σε μια περίοδο σοσιαλιστικής διακυβέρνησης, τους ξεφούσκωσαν τα λάστιχα των τρακτέρ και ελπίζω να το θυμούνται καλά οι σοσιαλίζοντες αλλά και οι αγρότες.

Δίκαια τα αιτήματα των αγροτών αλλά με ποιο δικαίωμα παραβιάζουν τα δικαιώματα των λοιπών ανθρώπων να πάνε στις δουλειές τους ;;; Θέλω να τονίσω ιδιαιτέρως τη θέση του ΚΚΕ που υπερθεματίζει, αν έχει ακούσει για ανάλογες εκδηλώσεις στις κομμουνιστικές χώρες ή θεωρεί ότι εκεί έχουν λυθεί τα προβλήματα των διάφορων κατηγοριών εργαζομένων, με την κρατικοποίηση της ιδιοκτησίας!!! Θυμάται κανείς  τα γεγονότα της Άνοιξης  της Πράγας, την πλατεία Τιεν Ναν Μεν της Κίνας και άλλα παρόμοια;;;

 Όσον αφορά την έκδοση βιβλίων, καλά κάνουν , αρκεί να λένε κάτι χρήσιμο  και όχι  να προσπαθούν να μας πείσουν ότι για όσα είδαμε και βιώσαμε ευθύνονται οι  άλλοι ή ότι αποτελούν  φαντασιώσεις μας!!! Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί. Επειδή όμως η φράση είναι Ευαγγελική και εσείς δηλώνετε άθεοι, θα επικαλεσθώ τη φράση του Αίαντα για τους δηλούς, αιδώς Αργείοι.

Το καθιερωμένο πια ετήσιο   θέατρο του παραλόγου, την εποχή που δεν υπάρχουν  αγροτικές εργασίες, έχει γίνει εθνική συνήθεια, με αρκετούς ‘’σπόνσορες’’. Ελπίζω, χωρίς να παραγνωρίζω τα δίκαια αιτήματα,  ότι μελλοντικά, οι συμπαθείς αγρότες μας θα βρουν κάτι άλλο να κάνουν,  χωρίς να ενοχλούν όλους τους υπόλοιπους. Μπορούν και με άλλους τρόπους να μας επιδεικνύουν τα πολυτελέστατα πανάκριβα αγροτικά μηχανήματα, που απέκτησαν με τη φτώχια τους.   Αυτό δεν αφορά όλους αλλά κυρίως τους πρωτοστατούντες , που παρασύρουν και τους υπόλοιπους, με την ελπίδα των τελευταίων, μήπως  ‘’τσιμπήσουν’’ και αυτοί κάτι, αφού   συνήθως ‘’τσιμπούν’’  οι Κυβερνήσεις  και ενδίδουν στα αιτήματα, γιατί γνωρίζουν ότι ‘’ ο λύκος καραδοκεί’’]!!! Αντώνης