Ο ΝΕΟΦΑΣΙΣΜΟΣ ΞΑΝΑΡΧΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ

 

           Ο ΝΕΟΦΑΣΙΣΜΟΣ ΞΑΝΑΡΧΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ

 

 

Ο τίτλος του παρόντος αποτελεί μια μικρή παραφθορά του τίτλου μιας ταινίας  του 1948 με τον σπουδαίο ηθοποιό Βασίλη Λογοθετίδη. Με πολύ  πρόσφατα τα γεγονότα της γερμανικής κατοχής,  ο ήρωας του έργου βλέπει στον  υπνάκο που τον πήρε στη καρέκλα  στη   αυλή του σπιτιού του, τον εφιάλτη ότι οι γερμανοί ξανάρχονται.

Αν λοιπόν επιχειρούσα να επικαιροποιήσω το σενάριο του έργου, θα εξαιρούσα τους Γερμανούς, οι οποίοι ύστερα από δυο ήττες, έχουν πάρει το μάθημά τους. Ο φασισμός όμως σαν άποψη, γιατί ιδεολογία δεν υπήρξε ποτέ , διατηρεί τις βασικές του συνιστώσες διανθίζοντάς της με πολλά νέα στοιχεία και χωρίς ‘’χρωματικό’’ προσδιορισμό. Το μόνο  σταθερό στοιχείο του είναι η αυθαιρεσία,  η τάση επιβολής της προσωπικής άποψης, που διακρίνει  αρκετούς ‘’πειραγμένους’’ δικούς μας και η δύναμη του ισχυρού.

Για διευκόλυνση εκείνων που δεν  βίωσαν το φασισμό στην πράξη, παραθέτω αποσπάσματα των προσδιορισμών του από την Βικιπαίδια και το Βικιλεξικό αντίστοιχα:

1.Ο φασισμός είναι  μία ακροδεξιά  πολιτική πρακτική, η οποία έχει ως στοιχεία την περιφρόνηση για την δημοκρατία και τις εκλογές, τον αντικομουνισμό, με υπερεθνικιστική ρητορική. Είναι  εναντίον του  φιλελευθερισμού  με  πίστη στη φυσική κοινωνική ιεραρχία και στην εξουσία των ελίτ.

 2. (πολιτική) ακροδεξιά, αυταρχική εθνικιστική πολιτική ιδεολογία και μαζικό κίνημα, με μιλιταριστικά  παραστρατιωτικά  χαρακτηριστικά, που θέτει το έθνος,  στη βάση μεταφυσικών ή υπεριστορικών δεδομένων, υπεράνω κάθε άλλης αξίας και δρα για τη δημιουργία μιας κρατικής εθνικής κοινότητας, καταργώντας την κοινοβουλευτική  δημοκρατία. 

Αν έγραφα το παρόν 50 χρόνια νωρίτερα ίσως και να κρατούσα αυτούσιους τους προαναφερθέντες ορισμούς. Σήμερα όμως, μια ομάδα ισχυρών ηγετών [που αυτοαποκαλούνται φίλοι]με αναθεωρητικές αντιλήψεις και  διαφορετική αφετηρία, υιοθετεί  και επαναφέρει τα βασικά στοιχεία του φασισμού που αιματοκύλισε τον κόσμο. Με τον δικό τους τρόπο και – αγνοώντας κάθε αρχή του κλασικού κοινοβουλευτισμού- όπως διακηρύσσει δημόσια και ο κύριος Κουτσούμπας , που πνέει μένεα εναντίον του αστικού κοινοβουλευτισμού, προσπαθεί να επιβάλει μια νέα τάξη πραγμάτων, προβάλλοντας  το δίκαιο του ισχυρότερου.

Εισβάλλουν σε ανεξάρτητες χώρες,  ζητούν την απομάκρυνση των ηγετών τους και αν δεν υπακούουν τους απαγάγουν, επικαλούμενοι δικαιώματα  παλαιών αυτοκρατοριών  και ίσως ξεπερασμένων ονοματολογικών γεωγραφικών όρων, που ο λαός   έχει καταργήσει στο μακρινό παρελθόν. Έχουν μετατρέψει την πολιτική σε προσωπική εμπορική διαχείριση , αγνοώντας  παντελώς  ή και επιβάλλοντας στη Βουλή και τη Γερουσία την προσωπική τους επιλογή.

Αν  πραγματικό σκοπό τους αποτελεί   η απαλλαγή των χωρών  της περιοχής τους από τους δικτάτορες και εμπόρους ναρκωτικών, ας δώσουν οι ίδιοι το παράδειγμα της δημοκρατικότητας, για να πείσουν τους λαούς να αποτινάξουν μόνοι τους  τον τυραννικό ζυγό που τους έχει επιβληθεί. Είναι όμως σαφές ότι άλλες είναι οι προθέσεις τους και όχι η σωτηρία των δύσμοιρων  λαών των χωρών αυτών.

Ανάλογες πρακτικές συναντάμε τελευταία και στη χώρα μας, με μόνη διαφορά ότι τη δύναμη των όπλων υποκαθιστούν  πλέον τα πανάκριβα τρακτέρ που παρατάσσουν και η ρητορική των κατόχων τους, που δεν είναι και η πλέον αδικημένη τάξη του ελληνικού λαού, ό οποίος όμως δεν διαθέτει ανάλογα εργαλεία  εκβιασμού . Είναι αλήθεια ότι οι τρακτερούχοι το έχουν κάνει και στο παρελθόν[την ίδια εποχή] και κάτι τσίμπησαν. Αυτή τη φορά όμως τα θέλουν όλα δικά τους, αδιαφορώντας για τους συνανθρώπους τους. Δεν διαδηλώνουν πια τη διαμαρτυρία τους, αφού αυτή έγινε πια γνωστή, όπως και η κυβερνητική απάντηση για τις δυνατότητές της, αφού πρέπει να ενισχυθούν και άλλες τάξεις ανθρώπων που δεν διαθέτουν τρακτέρ, για να εκβιάσουν. Θέτουν όρους και τελεσίγραφα  στην αιρετή Κυβέρνηση και ταλαιπωρούν όλους τους υπόλοιπους πολίτες. Απειλούν,  ότι θα κλείσουν, πέραν των δρόμων, τα σύνορα , τα λιμάνια και γιατί όχι τα αεροδρόμια. Δεν απομένει παρά να τους παραδοθεί και η διακυβέρνηση της χώρας, αφού έπεισαν πολλούς καιροσκόπους και αφελείς ότι αυτοί ξέρουν καλύτερα ποιο είναι το συμφέρον της χώρας, το οποίο ταυτίζουν με το προσωπικό τους μόνο όφελος. Θέλουν μάλιστα να καθορίσουν και την εθνική πολιτική της χώρας και τις υποχρεώσεις της έναντι των  εταίρων της,  πέραν των  οποίων  ‘’γαία πυρί μειχθήτω’’.

Θυμάμαι ότι σε μια ανάλογη  ανώμαλη εποχή, με αφορμή τη δολοφονία  Λαμπράκη, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει: ‘’Επί τέλους ποιός κυβερνάει αυτόν τον τόπο;;; Το ερώτημα αυτό μου προκαλεί μια αφελή απορία, ίσως λόγω των  αμέτρητων εμπειριών στα 92 μου χρόνια. Αν δεν τον κυβερνούν τα τρακτέρ και κάποια υποκρυπτόμενα συμφέροντα, ιδού πεδίο δόξας λαμπρό, για την Κυβέρνηση και τη Δικαιοσύνη, να προλάβουν προγραμματισμένη επιδείνωση του κακού, που διώκεται ποινικά!!!  Αντώνης

 

 

ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

 

                                            ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

 

       Βλέποντας  πρόσφατα για πολλοστή φορά τη  γνωστή στο ευρύ κοινό  ομότιτλη ταινία, θα επιχειρήσω μια γενικότερη  ρεαλιστική προσέγγιση του φαινόμενου της σύγχρονης  ανθρώπινης μοναξιάς  και ιδιαίτερα τις γιορτινές ημέρες. Θα προσπαθήσω  να προσεγγίσω το θέμα  με τη γνωστή μου μέθοδο της ‘’αυτογραφικής αφήγησης’,  στηριζόμενος κυρίως  σε προσωπικά μου   βιώματα και εμπειρίες.

Η ταινία, η οποία  λόγω της επιτυχίας της, συνοδεύτηκε από πέντε συνέχειες,  αφορά μια οικογένεια  από  το Σικάγο που ταξιδεύει στο Παρίσι για τα Χριστούγεννα. Κάποιες έκτακτες καταστάσεις,  συνέτειναν να ξεχαστεί ο οκτάχρονος γιος τους στο σπίτι. Ο μικρός οργανώνει τη μοναξιά του και φθάνει στο σημείο να αποτρέψει και  μια ληστεία .

 Προσπαθώντας να συνταιριάσω το θέμα της ταινίας με τη δική μου μοναξιά,  βρήκα μια βασική διαφορά. Ο μικρός ήρωας της ταινίας έμεινε μόνος από λάθος των γονιών του,  σε αντίθεση με την περίπτωσή μου,  που αποτελεί γενικότερο σύμπτωμα των καιρών  και προσωπικής μου  επιλογής. Για να καλύψω το λάθος μου και άλλες συντρέχουσες καταστάσεις, αποδέχτηκα τη μοναξιά μου, χαρακτηρίζοντάς την μοναχικότητα. Περιορίζομαι σε  αναπολήσεις στο παρελθόν και νοσταλγική μελαγχολία, στοιχεία που αποτυπώνω σε βιβλία, στην ιστοσελίδα μου  και μοιράζομαι, μαζί με ποικίλα άλλα θέματα με e-mail, με μια εκατοντάδα φίλων και γνωστών. Για να είμαι ειλικρινής, για τις γιορτές ήμουν έτοιμος να πορευτώ και φέτος  κατά τις επιλογές μου, θεωρώντας και τη μελαγχολία σαν μια φυσική και ενίοτε αναγκαία  ανθρώπινη αναγκαιότητα.

Μια σοφή παροιμία, που δεν εξαιρεί ούτε τους άθεους μα ούτε τους αθεόφοβους, λέει :‘’ Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων άλλα δε Θεός κελεύει’’: Φαίνεται δε ότι ο Μεγαλοδύναμος φρόντισε να συμπεριλάβει και  την ταπεινότητά μου στα κελεύσματά του. Έστω και σε δυό δόσεις  [ στην  πρώτη η μικρή μου εγγονή με την κόρη μου- μητέρα της, τα Χριστούγεννα και στη δεύτερη η μεγάλη μου εγγονή  με τα  δισέγγονά μου - παιδιά της , επίσης με την κόρη μου, την Πρωτοχρονιά] απόλαυσα την παρουσία  όλων των διαβιούντων στην       Ελλάδα οικείων μου.

Γέμισε το σπίτι μου με  αγάπη και τις παιδικές φωνούλες  των δισέγγονων μου, με δυνατά    τσιρίσματα και το ‘’ριψοκίνδυνο’’  τρεχαλητό του  δίχρονου  Νικόλα  και από τη θαυμαστή ωριμότητα για την ηλικία του, του  λίγο μεγαλύτερου αδελφού του Άγγελου – όνομα και πράγμα.  Αμφότεροι – ο καθένας με τον τρόπο του-  ομόρφυναν τη μονότονη γαλήνη της καθημερινότητάς μου. Ο Νικόλας με έκανε να παραβλέψω την ‘’κουτσαμάρα’’ μου, για να προλαβαίνω τις οριακές σκανταλιές του, δοκιμάζοντας και τις προσωπικές μου αντοχές ενώ ο Άγγελος αποτέλεσε έναν  εξαίρετο συνομιλητή μου.

Με υπόμνηση της εγγονής μου, επανέφερα από το χρονοντούλαπο, με αρκετή καθυστέρηση,  το παλιό μου χριστουγεννιάτικο  πλαστικό  δέντρο με τα εναλλασσόμενα πολύχρωμα λαμπάκια.  Θαύμασα  την εγγονή μου για το κουράγιο και την χαλαρή καθημερινή αντιμετώπιση του γλυκούλη αυτού μικρού Ταρζάν. Από ό,τι δε με πληροφόρησε,  οι ‘’ταρζανιές’’ του συνεχίστηκαν εντονότερα  κατά τη χθεσινή επιστροφή τους στην Αθήνα, με τις διάφορες παρακάμψεις που επέβαλαν οι αγροτικές κινητοποιήσεις,  παρά την καθήλωσή του  στο παιδικό του καθισματάκι. Ζητώ συγνώμη που το ενδιαφέρον μου εντοπίστηκε κυρίως στα δισέγγονά μου, ελπίζω όμως  να μου το δικαιολογήσουν, ενθυμούμενοι την παροιμία ‘’του παιδιού μου το παιδί δυο φορές παιδί δικό μου’’. Σκεφθείτε δε τη λογαριθμική πλέον κλίμακα που ισχύει για τα δισέγγονα.

 Αυτό  δεν μου στέρησε τη χαρά της διπλής παρουσίας της κόρης μου, ενώ με τον γιο μου και την οικογένειά του περιοριστήκαμε για φέτος στην τηλεφωνική μας επικοινωνία.

Χαίρομαι και ευχαριστώ για τη συμπαράσταση των οικείων μου. Παρά το γεγονός ότι δεν είμαι θρησκόληπτος και πολύ καιρό τώρα , ούτε καν ενεργός τυπικά χριστιανός, πιστεύω ότι ο Θεός , ρίχνει συχνά το βλέμμα του σε όλα   τα πλάσματά  του, κάθε φορά που  χρειάζονται τη βοήθειά του.  Αντώνης

ΤΟ ΦΙΛΙ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΟΛΟΓΊΑ ΤΟΥ

 

                   ΤΟ ΦΙΛΙ  ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ

 

 

 

Το φιλί (ή  ασπασμός) είναι το άγγιγμα των χειλιών σε μια επιφάνεια. Αποτελεί συνηθισμένη πρακτική των ανθρώπων και μπορεί να είναι έκφραση αγάπης, τρυφερότητας ή σεβασμού. Χρησιμοποιείται ακόμα για καλωσόρισμα  και αποχαιρετισμό. Το φιλί μπορεί  να εκφράζει  ρομαντική αγάπη, έρωτα ή μια σεξουαλική επιθυμία μεταξύ δύο ανθρώπων. Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ρήμα φιλώ, που είναι συνώνυμο του  αγαπώ. Γι' αυτόν τον λόγο, στην καθαρεύουσα και σε αρχαιότερα ελληνικά κείμενα χρησιμοποιείται η λέξη ασπασμός, που αναφέρεται στην ίδια πράξη.

Διανύοντας ακόμα ημέρες αγάπης, σκέφθηκα να ασχοληθώ με ένα θέμα, το οποίο αποτελεί τη συνηθέστερη μορφή εκδήλωσης  αγάπης. Εμείς θα ασχοληθούμε με  τις διάφορες μορφές και την ιστορία του. Γνωστότερο  σαν ανθρώπινη πράξη έχει παραμείνει-  για τους χριστιανούς- το φιλί του Ιούδα προς τον Ιησού, το οποίο  σηματοδοτεί μια μορφή  προδοσίας και μεταφορικά τη γενικότερη  υποκρισία. Στην καθιερωμένη  του μορφή αποτελεί την πρώτη και σημαντικότερη διανθρώπινη εκδήλωση αγάπης , ή προσπάθεια για επιβεβαίωση της. Πρώτιστα είναι μια αναγκαιότητα και επισφράγιση τρυφερότητας και σεβασμού. Δεν είμαι βέβαιος ότι τα χείλη αποτελούν το πιο ευαίσθητο σημείο επιδερμικής επαφής, η πρακτική όμως αποδεικνύει  ότι είναι τα μοναδικά.

Θα περιοριστώ  στην εξελιγμένη σύγχρονη μορφή του φιλιού, - χείλη με χείλη- αποφεύγοντας κάθε  αναφορά στις διάφορες μετεξελίξεις της. Για την ιστορία θα αναφερθώ σε μετατόπιση της θέσης της επιδερμικής αυτής κίνησης, κάποιων ομάδων των Εσκιμώων, οι οποίοι αντί για φιλιά  τρίβουν τις μύτες των, ίσως για να ζεσταίνονται!!!

Με  το φιλί της υποδέχεται η μάνα  το νεογέννητο μωρό της αλλά και αυτό με τα χείλη του αναζητεί την πηγή της πρώτης νέας του τροφής. Η ψυχολογία μάλιστα υποστηρίζει ότι αυτό αποτελεί ενδεχομένως και την πρώτη μορφή αλληλεξάρτησης   , γιαυτό και ο απογαλακτισμός παρουσιάζει δυσκολίες και ιδιαίτερα για το βρέφος. Το  φιλί  στο μάγουλο, το χέρι ή άλλο  φανερό μέρος του σώματος, συνηθίζεται κυρίως μεταξύ φίλων ή γνωστών και μερίδας συγγενών.

 Στα νεανικά μου χρόνια τα φιλιά   ανάμεσα στους γονείς και  τα παιδιά θεωρούνταν καταχρηστική υπέρβαση της αγάπης, που διευκολύνει την  υπερβολική  ενθάρρυνσης των παιδιών. Παρέμενε όμως η υποχρέωση των παιδιών να φιλούν ‘’με σεβασμό’’ το χέρι των γονιών, των πρεσβύτερων ατόμων,    των  δασκάλων και των  ιερωμένων.  Σας διαβεβαιώ όμως,  ότι, ως νεαρός της εποχή εκείνης και υποχρεωμένος να τηρώ απόλυτα τους κανόνες της παραδοσιακής συμπεριφοράς, δεν διακατέχομαι από κανένα σύμπλεγμα κατωτερότητας. Δεν  θεώρησα ποτέ  γραφικότητα  την κρατούσα τότε  πρακτική και δεν  απαίτησα ποτέ από τους μεταγενέστερους νέους ανάλογη αντιμετώπιση. Αρκούμαι στην γενικότερη κανονική άποψη για τον  εκατέρωθεν σεβασμό και  προσπαθώ τουλάχιστον να τον εφαρμόζω προσωπικά, έστω και αν η σύγχρονη  εποχή μας άλλα προστάζει.

Συντομεύοντας –λόγω των γνωστών μου αδυναμιών - το παρόν, προσθέτω ότι το φιλί του Ιούδα στην εποχή μας επανήλθε δριμύτερα και εντοπισμένα ,αποτελώντας  διεθνή πρακτικά. ‘Έχω προσωπικές εικόνες γνωστών  μου ζευγαριών, που αποχαιρετούν και υποδέχονται αλλήλους με θερμότατους ασπασμούς, ενώ στο μεσολαβήσαν διάστημα προσομοιώνουν   αλλήλους με ταράνδους. Το κακό είναι ότι το φαινόμενο είναι διεθνές, χωρίς να σπανίζει και στη χώρα μας και το χειρότερο. ότι συχνά αποτελεί  συναινετική πράξη.

Στα 92 μου ανήκω σε μια  παλιότερη εποχή, αποδέχομαι – χωρίς να υιοθετώ - τη σημερινή ηθική πρακτική και παρά τις αμέτρητες ανταλλαγές ασπασμών που βίωσα, εξακολουθώ να ξεχωρίζω το σπάνιο φιλί της συγχωρεμένης μάνας μου, που υποστήριζε ότι κάθε  μάνα πρέπει να αγαπά με την καρδιά και όχι με το στόμα. Προσωπικά συμπληρώνω  ότι ‘’αγάπη είναι να αγαπάς χωρίς ανταλλάγματα, αν όμως υπάρχει και ανταπόκριση σε οδηγεί στους εφτά ουρανούς’’.

 Επιτρέψτε μου παρακαλώ, παρά την αγιότητα των ημερών, και όσα αναφέραμε για το φιλί και την αγάπη, να κλείσω με τη φράση του Κικέρωνα ‘’ O TEMPORA O MORES ‘’, ευχόμενος σε όλους μια ευτυχισμένη νέα χρονιά με υγεία. Αντώνης

ΕΡΑΝΙΣΜΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΕΩΝ

 

                            ΕΡΑΝΙΣΜΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ

                            ΑΥΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ

 

Πρωτοχρονιά σήμερα και  εγώ από το μετερίζι μου, άρχισα χαράματα τις απαντήσεις  στις ευχές φίλων που έλαβα  παρά τις απανωτές μου ατυχίες που δυσκολεύουν το έργο μου. Σήμερα, οχυρωμένος στο ‘’κάστρο της μοναξιάς  μου’’, συνεχίζω να γράφω. Χρονιάρα μέρα σήμερα δεν θα ασχοληθώ με τα σοβαρά που αφορούν την κοινωνία αλλά με τις αναμνήσεις μου, ακόμα και αυτές που με συντροφεύουν τις νύχτες και χάνω τον ελάχιστο ύπνο μου.

Θα σταχυολογήσω , όσα  μου επιτρέψουν τα προβλήματα με την όρασή μου, με αφορμή και ένα χθεσινό περιστατικό, που ομολογώ με συγκίνησε .Είναι λάθος να επιλέγουμε  τις πιο ευχάριστες αναμνήσεις και αναπολήσεις μας,  γιατί δικές μας είναι και οι  δυσάρεστες  και μάλιστα είναι οι περισσότερες και έχουν συμβάλλει στη διαμόρφωση της ίδιας της ύπαρξής μας. Αν τις παραλείψουμε είναι σαν να απαρνιώμαστε τον ίδιο τον εαυτό μας και να διαγράφουμε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μας.

Θα τις διαχωρίσω στην τύχη και μόνο ηλικιακά, παίρνοντας δείγματα από τα παιδικά μου χρόνια, τα μετεφηβικά μου, τα ώριμα και  το σήμερα, αφού το αύριο αποτελεί ζητούμενο.  Κάθε περίοδος της ζωής μας είναι εξ ίσου σημαντική και οι επιλεκτικές διακρίσεις, δεν αδικούν την  συγκεκριμένη περίοδο και τις αναμνήσεις της, αλλά  εμάς τους ίδιους και ενδεχόμενες επιλογές μας.

Στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο αναφέρεται :’’ ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος, καὶ ὁ λόγος ἦν προς τὸν θεόν, καὶ θεός ἦν ὁ λόγος.   ‘’Για τον 6χρονο όμως  Αντωνάκη, με τον πατέρα του στην Αλβανία, λόγω του πολέμου, προείχε η πρόωρη ενηλικίωσή του, για να  καταστεί  ο άντρας του σπιτιού – όπως επέβαλαν οι αντιλήψεις της εποχής. ‘’Μάζευε’’  χόρτα και τα πουλούσε στα κρασοπουλιά της πόλης για να συμβάλει στα οικονομικά της οικογένειας. Ακολούθησε η πείνα του 41 και ο εμφύλιος, που του στέρησαν κάθε παιδική εμπειρία. Τα καλοκαίρια των γυμνασιακών του χρόνων δούλευε στις οικοδομές

Η συνεχιζόμενη μεταπολεμική  δυσπραγία , με ανάγκασε να καταταγώ εθελοντής πενταετούς υποχρέωσης στο στρατό, για να βρω την ευκαιρία να μορφωθώ, αφού οι οικογενειακές δυνατότητες ήταν απαγορευτικές.

Σας διαβεβαιώνω ότι, παρά τις ζοφερές συνθήκες των νεανικών μου χρόνων, νοσταλγώ την εποχή γιατί τη διέκρινε ανθρωπιά και αλληλοκατανόηση, που ατυχώς στην εποχή μας αποτελούν  ‘’είδος εν ανεπαρκεία’’.

Στην ωριμότητά μου είχα μια θαυμάσια, επαγγελματική και  οικογενειακή ζωή, μέχρι τη μέρα που έχασα τη σύντροφο της ζωής μου και ανέλαβα μόνος τον διπλό γονικό ρόλο. Αυτό για να μη διακοπεί ο τρόπος που είχαμε διαμορφώσει μαζί με τη σύζυγό μου, την ανατροφή των δυο παιδιών μας. Παρότι κατέβαλα κάθε δυνατή  προσπάθεια για την ορθή διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας, μένω με το ερωτηματικό , μήπως η έλλειψη – λόγω των συνθηκών που βίωσα προσωπικά-  παιδικής εμπειρίας, επηρέασε και την παιδική ζωή των παιδιών μου.

Πέρασαν τα χρόνια, δημιουργήθηκαν νέες συνθήκες στη ζωή μου που θεώρησα αναγκαίες για να ‘’σταθώ όρθιος’’ και αυτό με οδήγησε να σκεφθώ και την προσωπική μου ζωή. Χωρίς να παραμελήσω τη φροντίδα των παιδιών μου και χωρίς να μπει ξένη γυναίκα [ ούτε οικιακή βοηθός]στο σπίτι μας, ευτύχησα να περάσω πολύ καλά. Με δεδομένο ότι  ισχύει και η αντίθετη πλευρά της ρήσης ‘’ουδέν κακόν αμιγές καλού ‘’ τώρα στα βαθιά μου γεράματα , είμαι υποχρεωμένος να αποκαλώ – κατ΄ευφημισμό- μοναχικότητα τη μοναξιά μου,. Άλλωστε  τα  παιδιά μου έχουν τις δικές τους οικογένειες και συνεπώς δικαιούνται – όπως σε κάποια φάση της ζωής μου έκανα και εγώ – να επιλέγουν τον τρόπο και τον τόπο της δικής τους ζωής. Κάθε τι άλλο  στις επιλογές μου, αποτελεί προσωπικό μου θέμα και γιατί όχι και δικό μου λάθος. Προσωπικά εύχομαι και επιθυμώ, απλά να διατηρήσω μέχρι του τέλους μου τη δυνατότητα αυτοεξυπηρέτησης, γιατί δεν θέλω να φορτώσω πρόσθετες ευθύνες στα παιδιά μου, μετά την τόσο οδυνηρή πρόωρη απώλεια της  μητέρας τους και ως γνωστό μάνα είναι μόνο μία. Ο διπλός ρόλος ενός εργαζόμενου πατέρα, δεν μπορεί ποτέ να αναπληρώσει την απώλεια της μητέρας, ό,τι και αν κάνει προς τούτο.

Ευτυχώς με τα γραφόμενά μου καταφέρνω να γεμίσω τις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς μου, αλλά κάποιες  μέρες γιορτινές αναπολώ τη χαμένη ευτυχία μου και φορτώνω και τους αναγνώστες μου με την προσωπική μου μελαγχολία.

Θα κλείσω το παρόν μου ‘’ποτ πουρί’’, με μια αναπάντεχη χθεσινή μου έκπληξη, σημειώνοντας ότι ευτυχώς  μου έχει συμβεί κάτι παρόμοιο και στο παρελθόν. Χθες το μεσημέρι δέχτηκα, όπως συχνά συμβαίνει σε όλου μας, ένα τηλεφώνημα από μια κοπέλα που μου πρότεινε μια σοβαρή έκπτωση για μια νέα συνδρομή μου σε γνωστή εταιρεία  επικοινωνιών.

Χωρίς να είμαι ακόμα και σήμερα βέβαιος ότι μιλούσε για την εταιρεία στην οποία είμαι συνδρομητής και στην πάγια προσπάθειά μου να είμαι ευγενής, εκτιμώντας ότι το κάνουν για βιοποριστικούς λόγους ,της απάντησα επί λέξει ως εξής. Είμαι ήδη πελάτης της εταιρείας  και συνεπώς δεν υπάρχει

 δυνατότητα να κάνω χρήση της ευγενικής προσφοράς σας. Τότε εκείνη μου αντέτεινε αν έχω κάποιον άλλο γνωστό ή φίλο να του μιλήσω για  την προσφορά. Και πάλι ευγενικά απάντησα ότι ‘’στα 92 μου χρόνια δεν μπορώ πλέον να πείσω κανέν     α, αφού οι νέοι έχουν τους δικούς του κώδικες επικοινωνίας και ίσως  παρερμηνεύσουν την πρότασή μου’’. Κολακεύτηκα όταν  μου είπε ότι είναι πρώτη φορά που αντιμετωπίζεται τόσο ευγενικά και με τόσο ορθά δομημένο λόγο. ‘’ Με τον τρόπο που μιλάτε αποκλείεται να είστε 92 ετών. Αν όμως είστε, θα ήμουν πανευτυχής  να είστε ο παππούς μου’’  και άρχισε να κλαίει γοερά. Δεν κατάλαβα τον λόγο ούτε ζήτησα εξηγήσεις.

Όταν συνήλθε, μου ζήτησε συγγνώμη και  με παρακάλεσε αν μπορεί να επικοινωνήσει  και πάλι μαζί μου για να ξανανιώσει τη ίδια συγκίνηση .

Της απάντησα αστειευόμενος ότι αν με προλάβει δεν έχω  αντίρρηση, αρκεί να μη φορτίζεται ψυχικά. Μου ευχήθηκε  ευγενικά για τον καινούργιο χρόνο  και έκλεισε με  τη φράση θα τα ξαναπούμε. Εγώ απλά ανταπέδωσα τις ευχές.  Αντώνης

Bazaar Ή τραμπα;;;

 

        BAZAAR  ή  ΤΡΑΜΠΑ;;;

 

 

 το 2025 που ψυχορραγεί, μας πρόσφερε πολλά και διάφορα, τα οποία έχω καλύψει κατά κάποιον τρόπο στο παρελθόν. Σήμερα, θα περιοριστώ σε όσα μας επιφύλαξε τις τελευταίες του μέρες και όχι μόνο και θεωρώ ότι συνδέονται άρρηκτα με την επικεφαλίδα.

Για να γίνω περισσότερο κατανοητός στους παλιούς που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει Bazaar και τους νέους που αγνοούν παντελώς τη σημασία της λέξης τράμπα, θα επιχειρήσω μια ετυμολογική αλλά κυρίως ρεαλιστική προσέγγιση των δύο λέξεων του τίτλου του παρόντος.

Το πρώτο είναι ξενόφερτο και ξεκίνησε με πολύ  ευγενικές προθέσεις, ατόμων με φιλάνθρωπα αισθήματα. Διέθεταν σε μια ειδική αγορά αφιλοκερδώς, φθηνά προϊόντα κυρίως για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Μια μορφή του υπήρξε και η παρουσίαση  νέων καλλιτεχνικών έργων, με σκοπό την προβολή τους, διαθέτοντας όμως και ένα μέρος των κερδών τους, σε αναξιοπαθούντες.

Η τράμπα  αποτελεί  έναν παλιό  ελληνικό τρόπο συναλλαγής και κυρίως ανταλλαγής προϊόντων – κυρίως ζώων – στα  παλαιότερα ‘’παζάρια’’ που συνεχίζονται και στις μέρες μας,   κυρίως στην επαρχία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρχε καμιά φιλανθρωπική ή αλτρουιστική πρόθεση, αλλά  ένας τρόπος ‘’ανοικτού και συνήθως υπαίθριου εμπορίου’’, με χαμηλότερες τιμές, για να διευκολυνθούν οι αγορές κυρίως ‘’ειδών προίκας και νοικοκυριού’’, απ’ ευθείας από τους  παραγωγούς των ειδών. Ανάμεσα στα λοιπά προϊόντα γινόταν και ανταλλαγή [τράμπα] ζώων για τις αγροτικές εργασίες τους και  μικρών ζώων για εκτροφή και  πάχυνση για τις μεγαλογιορτές που ακολουθούσαν. Τα παζάρια αυτά και οι τράμπες γίνονταν κάθε χρόνο τις ίδιες ημερομηνίες, κοντά στην παραγωγή  και πώληση των προϊόντων τους και συνοδεύονταν από διάφορες  διασκεδάσεις. Οι αγρότες τότε δεν διέθεταν τρακτέρ για να κλείνουν τους δρόμους, οπότε η προσέλευση στις εκδηλώσεις γινόταν απρόσκοπτα, ‘ενώ είχαν εισπράξει – έστω και την προκαταβολή- διάθεσης των προϊόντων τους

Τώρα πια, με σχετικά ενήμερους  τους αναγνώστες μου, θα επιχειρήσω μια μεταφορά των περιγραφόμενων αναλύσεων στη διεθνή σύγχρονη πραγματικότητα. Για να καταλάβουμε τους νέους συσχετισμούς γενικότερα,  αρχίζουμε και πάλι από την ξενόφερτη λέξη, η οποία συνεχίζεται και στις μέρες μας. Η διαφορά της έγκειται στον περιορισμό μέχρι και την ανυπαρξία φιλανθρωπικής πρόθεσης, αφού αποτελεί κυρίως μια νέα μορφή εμπορίου με ‘’κοσμική’’ διάθεση. 

Όσον αφορά την τράμπα, αυτή έχει αποσυρθεί πλέον από τα παραδοσιακά παζάρια της επαρχίας και έγινε τρόπος ‘’διευθέτησης’’ και επίλυσης διεθνών διαφορών, με προϊόντα  ανταλλαγής όχι πια τα καημένα τα ζώα, αλλά  ανθρώπους, που πήραν τη θέση τους και τις χώρες τους [με ό,τι αυτές τείνουν να αντιπροσωπεύουν στην εποχή μας].

Έχω διαβάσει τη δεκαετία του 1960, που υπηρετούσα στο Βελιγράδι, το περίφημο βιβλίο του Μίλοβαν Τζίλας, ’’ΝΕΑ ΤΑΞΗ’ . Ο  Τζίλας υπήρξε ‘’παρτιζάνος’’, προσωπικός φίλος και συναγωνιστής του Στρατάρχη Τίτο κατά των Γερμανών.

Το βιβλίο περιγράφει την υποκριτική μετεξέλιξη των πρωταγωνιστών του αγώνα, μετά τη λήξη του πολέμου , σε μεγαλοαστούς που παντρεύτηκαν ωραίες καλλιτέχνιδες και το έριξαν στην καλοπέραση. Αμοιβή του συγγραφέα από τους τέως συμπολεμιστές του  για το έργο του, υπήρξε η φυλάκισή του.

Όταν το 1965 πραγματοποιήθηκε η  Ελληνο-Γιουγκοσλαβική συνάντηση κορυφής και ο υποφαινόμενος κρατούσε τα πρακτικά των συνεδριάσεων, ο Πρωθυπουργός μας Γεώργιος Παπανδρέου ζήτησε και επισκέφθηκε στις φυλακές τον Τζίλας και ως μέλος της επιτροπής και μεταφραστής, είχα την τύχη να τον γνωρίσω προσωπικά. Με όσα άκουσα και εκείνα που ακολούθησαν σε επόμενές μας συναντήσεις μετά την αποφυλάκισή του, είπαμε πολλά και κατάλαβα πολύ περισσότερα, όπως έχω γράψει και στο παρελθόν.

Έρχομαι τώρα στο ρεζουμέ του σημερινού μου πονήματος και θα προσπαθήσω, όσο μπορώ συντομότερα λόγω του προβλήματος του ματιού μου, να συνοψίσω τη συνολική εισαγωγή μου με όσα ήθελα να συσχετίσω με την τρέχουσα διεθνή κατάσταση.

Ο κ. Πούτιν, ειδικός πράκτορας της τρομερής KGB, με την πτώση του τείχους του Βερολίνου μεταλλάχτηκε αιφνιδίως σε θρησκευόμενο και υπέρμαχο της ακροδεξιάς. Με μια ομάδα στενών συνεργατών του σφετερίστηκαν τον ρωσικό πλούτο, αγόρασαν μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες και νησιά       και ο ίδιος με άλλους κολλητούς του, αφού πήραν το μερίδιο τους , κράτησε,  με διάφορα τρικ , ισοβίως και την εξουσία της χώρας. Όπως δε λένε    στο χωριό μου ‘’τρώγοντας έρχεται η όρεξη’’, οπότε και ο ίδιος έκανε μια εισβολή στην Ουκρανία, με σκοπό να επανορθώσει την πάλαι ποτέ κραταιά  Σοβιετική Ένωση. Η Ευρώπη – όπως το συνηθίζει- σκέπτεται πολύ και συνεπώς καθυστερεί στις αποφάσεις της. Έσπευσε λοιπόν στο πλευρό του Πούτιν ο νοσταλγός επανίδρυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κ. Ερντογάν και μετά την επανεκλογή του προστέθηκε στην παρέα και ο κ. Τραμπ.

Εδώ πλέον αρχίζει ένα θέατρο του παραλόγου, που θα ζήλευε και ο Ιονέσκο . Ύστερα από όλο τον θόρυβο ξύπνησε και η καλοπροαίρετη Ευρώπη η οποία στηρίχτηκε στον ηγέτη της υπερδύναμης για τη λύση του προβλήματος της Ουκρανίας. Εν τω μεταξύ έγιναν απανωτές συναντήσεις – για τα μάτια του κόσμου- με θριαμβευτικά λόγια  που απέβλεπαν στην υποψηφιότητα για το Νόμπελ Ειρήνης, χωρίς κανένα αποτέλεσμα, αφού κάθε συνάντησης με τον Ζελένσκι ή τους ευρωπαίους, προηγείται και έπεται τηλεφωνική ενημέρωση του φίλου κ. Πούτιν. Την τελευταία φορά μεσολάβησαν περισσότερες δηλώσεις για επείγουσα λύση, γιατί ο χρόνος υποψηφιοτήτων για το Νόμπελ του 26 λήγουν τον Ιανουάριο.

Δεν λυπάμαι μόνο για τους ανθρώπους της Ουκρανίας, γιατί έχω ζήσει και προσωπικά τη γερμανική κατοχή και γνωρίζω καλά τις συνέπειες. Λυπάμαι αυτούς τους καημένους τους ειδικούς, Διεθνολόγους, Στρατηγούς και Καθηγητές που στις τηλεοπτικές εμφανίσεις τους, περιφέρονται γύρω από το θέμα του πολέμου αλλά δεν θέλουν ή δεν μπορούν να πουν την αλήθεια  ότι το θέμα της Ουκρανίας  αρχικά και όσα ακολουθήσουν, δεν ανήκουν στη σφαίρα της διπλωματίας, της διεθνολογίας , ούτε καν της απλής λογικής. Είναι  θέμα εμπορικό και στην πράξη αντιμετωπίζεται αναλόγως!!! Οι αποφάσεις λαμβάνονται μεταξύ ενός μπίζνεσμαν και ενός φίλου και ομοϊδεάτη του. αριστεροδέξιου.  Όσον αφορά την Τουρκία , καλλιεργεί τον αναθεωρητισμό και τον μεγαλοϊδεατισμό των δυο μεγάλων ‘’φίλων’’ της, μήπως αρπάξει και αυτή κάτι .

Ήθελα πολλά να γράψω, για όσα ‘’πονηρά’’ συνέβησαν το 2ο25 , αλλά δεν μπορώ λόγω όρασης-  βλέπω με μισό μάτι- και θα κλείσω με δυο αφελή γεροντικές απορίες: Μπορεί να δεχθεί ο κ. Πούτιν και οι περί αυτόν συνένοχοι ειρήνη και ελευθερία, αφού, αν χάσει την εξουσία, τους περιμένουν αμέτρητα εντάλματα για σύλληψη και τιμωρία για τα έργα και τις ημέρες τους;;; Κάτι ανάλογο δυστυχώς ισχύει και για τον έτερο μεγάλο ηγέτη, ο οποίος έχει μεν δώσει ‘’χάρη’’ στον  εαυτόν του, δεν τον περιμένουν όμως λιγότερες κατηγορίες.

Βροντοφωνάζει  σύσσωμη η Αντιπολίτευση,  γιατί η Ελληνική κυβέρνηση καλλιεργεί ισχυρές σχέσεις με κάποιους  από αυτούς. Διότι κύριοι ξερόλες [ για να μην πω κάτι χειρότερο] διότι αυτό πρεσβεύει η σύγχρονη λογική και όποιος δεν την ακολουθήσει ‘’χάνεται’’!!!

Εύχομαι σε όλους ‘ένα καλύτερο 2026.  Αντωνης

 

 

ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ

 

                ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ

 

Οι συμπαθείς  αγρότο-κτηνοτρόφοι μας προσπαθούν να εκβιάσουν και ενδεχομένως  να υποκαταστήσουν τη νόμιμη εξουσία, ώστε τα αιτήματά τους να αντιμετωπιστούν προνομιακά έναντι των λοιπών εργαζομένων της χώρας, που επίσης έχουν προβλήματα. Αυτή η συνήθεια έχει καταστεί ‘’θεσμός’’, την ίδια πάντα περίοδο , που ‘’πέφτουν οι αγροτικές εργασίες.’’  Εφαρμόζουν τη μόνιμη πια πρακτική του  κλεισίματος  δρόμων , διασυνοριακών σταθμών και κοινωνικών δραστηριοτήτων.  Αγνοούν ότι στη χώρα μας  δημοκρατία, η οποία μπορεί να αργεί αλλά δεν ξεχνά τους παραβάτες των Νόμων, του Συντάγματος  και των λαϊκών δικαιωμάτων των υπολοίπων.

Ακόμα και οι μπολσεβίκοι δεν άργησαν να καταλάβουν ότι, αφού επέβαλαν το τυραννικό καθεστώς τους, στερήθηκαν και το ελάχιστο δικαίωμα  διαμαρτυρίας και αυτό  για εξήντα συναπτά χρόνια. Εκεί οι κόκκινοι δυνάστες , αφού σφετερίστηκαν τον πλούτο της χώρας, κράτησαν  την εξουσία, διατηρώντας το  απολυταρχικό καθεστώς, με άλλο χρώμα , μιμούμενοι τον ταυτόχρωμό τους ιδεολογικά Χίτλερ, αρχίζοντας  τις καταλήψεις  ανεξάρτητων  χωρών .

Η χώρα μας είναι δημοκρατική και οι πολίτες της, συμπεριλαμβανομένων και των αγροτοκτηνοτρόφων, γνωρίζουν ότι στις δημοκρατίες υπάρχουν κανόνες, η εξουσία δεν εκβιάζεται  και η αντιπολίτευση που δείχνει τη ‘’συμπαράστασή της’’, το κάνει μόνο για τα ‘’ψηφουλάκια’’.

Αυτά τα ολίγα της εισαγωγής  προς γνώση και συμμόρφωση εκείνων που παίζουν στις πλάτες των συνανθρώπων τους, που δεν διαθέτουν τρακτέρ να κατεβάσουν στους δρόμους . Είναι γνωστό ότι  ο κορβανάς κάθε χώρας είναι συγκεκριμένος  και συνεπώς αυτοί που  κλείνουν τους δρόμους, τα τελωνεία και δυσχεραίνουν τη λειτουργία της πολιτείας,  επιδιώκουν  να τα ‘’πάρουν’’ από τους υπόλοιπους. Παράλληλα όμως, με τις πράξεις τους περιορίζουν τον δημόσιο κορβανά και τα αναμενόμενα οφέλη  των υπόλοιπων κοινωνικών ομάδων. αλλά και των ιδίων. Ποιος θα πληρώσει όμως την εθνική οικονομική ζημιά  και τι μπορούν να κάνουν οι λοιπές κοινωνικές ομάδες που δεν διαθέτουν τα πολυτελή γεωργικά εργαλεία, μέρος των οποίων παρατάχθηκαν στους δρόμους;;; Τι μπορούν να  κατεβάσουν για παράδειγμα οι συνταξιούχοι, οι οποίοι με τον Νόμο Κατρούγκαλου, έχασαν το 40 περίπου τοις εκατό του εισοδήματός τους;;; Το κακό είναι ότι το κόμμα που συμπαρίσταται σήμερα στους αγρότες, έβαλε χέρι και στα επικουρικά τους ταμεία, που αποτελούσαν  προσωπικές τους αποταμιεύσεις που είχαν εμπιστευθεί στην πολιτεία να τις  ‘’φυλάει’’.  Τηρουμένων των αναλογιών, θα έλεγα τη γνωστή λαϊκή ρήση ‘’ κλαίνε οι χήρες κλαίνε και οι παντρεμένες’’ και οι χήρες εν προκειμένω  δεν είναι μόνο οι γεωργοκτηνοτρόφοι!!!

Σαν γέρος συνταξιούχος, τόσα καταλαβαίνω τόσα λέω, αλλά με όσο μυαλό μου έμεινε αντιλαμβάνομαι ότι χρησιμοποιείται η δοκιμασμένη  μέθοδος της ζούγκλας, με το δίκιο των ισχυρών, που κατεβάζουν τα τρακτέρ και κλείνουν τα πάντα, ενώ οι συνταξιούχοι τι θα κατεβάσουν;;;  Αποφεύγω να το αναφέρω για λόγους ευπρέπειας αλλά και προστασίας των ιδίων  για το ‘’οικτρό’’ ενδότερο θέαμά τους!!!

Τελειώνω με τον τίτλο του έργου του Ντοστογιέφσκι ‘’έγκλημα και τιμωρία’’, γιατί πιστεύω ότι , το έγκλημα πρέπει να τιμωρείται. Άκουσα ότι ανάμεσα στους  όρους  που έθεσαν προς την Κυβέρνηση οι συνάξεις των καταλήψεων είναι και η μη δίωξη των  παραβατών. Είναι δυνατόν να μη γνωρίζουν ότι η διάκριση των εξουσιών  δεν επιτρέπει  την παρέμβαση στο έργο της δικαιοσύνης,  αφού, ευτυχώς ακόμα δεν γίναμε Τουρκία του Ερντογάν. Αλλά και στην ουσία της ανταρσίας, που υπέθαλψε το σύνολο της Αντιπολίτευσης, ποιος θα  πληρώσει τη συνολική ζημιά;;; Ποιος θα είναι ο νέος Κατρούγκαλος που θα τα χρεώσει και πάλι στους αδύνατους να κλείσουν τους δρόμους;;;

 Με την ιδιότητα του γεννημένου ελεύθερου πολίτη και αποφασισμένου να πεθάνει ελεύθερος – έστω και υπό καθεστώς παράνομων καταλήψεων – κρίνω – ως έχω το δικαίωμα – την εξουσία και τη Δικαιοσύνη που με την αδράνειά τους μου στέρησαν στα  92 μου το δικαίωμα να δω τα εγγόνια μου στις γιορτές. Διερωτώμαι δε, όπως επίσης δικαιούμαι, εάν εγώ προσωπικά είχα διαπράξει ένα από τη σωρεία των αδικημάτων που διέπραξαν οι  αγροσσυνδικαλιστές των καταλήψεων,  θα είχα την ίδια μεταχείριση;;; Όσον δε αφορά τους ‘’νταήδες’’ που εμφανίζονται στα διάφορα μέσα ως συμπαραστάτες και υποκινητές ανάλογων εκτροπών θα πέσουν στα μαλακά ως άτομα ενός ‘’ανώτερου’’ Θεού;;;. Διευκρινίζω δε ότι νταής σημαίνει δειλός – ψευτοπαλληκαράς και στο    γνήσιο αριστερό λεξιλόγιο αποκαλείται  οπορτουνιστής.

Στις Ελεύθερες Δημοκρατίες, όσοι αδικούνται, χωρίς να εξαιρούνται οι αγροτοκτηνοτρόφοι, έχουν το δικαίωμα να διαμαρτύρονται ως εκεί που οι ίδιοι δεν αδικούν τους συμπολίτες τους και δεν παραβιάζουν τους κανόνες της δημοκρατίας.  Αντώνης

ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

 

                                   ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

 

 

Αυτές τις μέρες και παρά της δυσκολίες που αντιμετωπίζω με την όραση μου, επιχείρησα πολλές φορές   να καταπιαστώ, με κάποιο θέμα των ημερών. Το συνεχιζόμενο όμως παράνομο κλείσιμο των δρόμων, λιμανιών και συνόρων και οι προκλητικές υποδείξεις  των αντισυστημικών και προοδευτικών κομμάτων, με δυσκόλευε αφάνταστα.  Ξεκινούσα ένα θέμα, με την πρόθεση όμως να αποφύγω – λόγω της ημέρας- σκληρά σχόλια και χαρακτηρισμούς, διαπίστωνα στο τέλος ότι η οργή μου για την αδιαφορία  προς το κοινωνικό   σύνολο , με  παρέσυρε σε χαρακτηρισμούς που ήθελα να αποφύγω – λόγω της ημέρας- και το έσβηνα. Σε άλλες προσπάθειές μου έφθανα στο σημείο να τους αποδίδω [ συμπεριλαμβανομένων των υποκινητών τους] χαρακτηρισμούς που αφορούσαν τα συμπαθή τετράποδα που χρησιμοποιούσαν παλιότερα στη δούλεψή τους οι σημερινοί κάτοχοι πανάκριβων τρακτέρ,  αλλά και πάλι το διέγραφα, γιατί το θεωρούσα προσβολή για τα υπομονετικά τετράποδα,  που στήριξαν τη γεωργία μας και πάλι το διέγραφα.

Έκανα αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες αλλά μάταια, αφού δεν είναι εύκολο να βλέπεις την αδιαφορία δίπλα σου  και να μην αντιδράς, όταν κάποιοι θα δυσκολευθούν μέχρι και θα αναβάλουν την επίσκεψη των δικών τους, η αγορά θα χάσει τον ανεφοδιασμό της και  τελικά η χώρα θα παύσει να λειτουργεί. Με τον τρόπο αυτό χάνουν και το δίκιο τους οι ίδιοι οι γεωργοί, ενώ υπάρχουν και κοσμιότεροι τρόποι διεκδίκησης των δικαιωμάτων σε πολιτισμένες και δημοκρατικές χώρες, όπου , την πρώτη θέση έχει η συζήτηση και η εκτίμηση των δυνατοτήτων, για να πάρουν κάτι και οι υπόλοιποι. Δεν θα παραλείψω να θυμίζω ότι αυτοί κατεβάζουν τα τρακτέρ τους και κλείνουν τους δρόμους, οι άλλοι, οι πολλοί, τι θα κατεβάσουν για να  διεκδικήσουν τα δικά τους δικαιώματα;;;

Για το καλό της ημέρας  μου έλεγε και  η συγχωρεμένη η μητέρα μου ,για να πνίξω το παράπονό μου ,  όταν δεν είχαμε να φάμε. Τα ίδια λόγια έλεγε και η πονηρή φίλη της κυρίας Κουκουβίκου  στον εκνευρισμένο σύζυγό της την ημέρα του γάμου τους  για να προλάβει τα χειρότερα. Για όσους δεν το θυμούνται πρόκειται για την παλιά κωμωδία του Γιώργου Τζαβέλα, με τον Γιώργο  Κωνσταντίνου και την Μάρω Κοντού [η γυνή να φοβείται τον άντρα]. Δεν πρόλαβε όμως το διαζύγιο εις βάρος του, γιατί έχασε το δίκιο του και κανένας από τους φίλους δεν πήγε να τον υποστηρίξει.

Παρακολουθών τας τυχαίως, στην τηλεόραση, τη συνέντευξη του αρμόδιου Γενικού Διευθυντή των ΕΛΤΑ, για τις χιλιάδες επιστολών των παιδιών προς των Άγιο Βασίλη, σκέφθηκα να  στείλω και εγώ ένα γράμμα. Να του θυμίσω τα όσα δώρα έχασα στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, της πείνας και του εμφυλίου και να διαμαρτυρηθώ – χωρίς αποκλεισμούς των δρόμων αφού άλλωστε δεν διαθέτω τρακτέρ- γιατί ουδέποτε σκέφθηκε να με επισκεφθεί, να μου δώσει το δωράκι μου, γιατί σαν παιδί υπήρξα υποδειγματικό. Τι φταίω εγώ για τον πόλεμο και  τα λοιπά δεινά της εποχής!!!

Μη μου πείτε ότι το αίτημά μου είναι εκπρόθεσμο, αφού αύριο κιόλας είναι Χριστούγεννα. Λάθος μεγάλο, γιατί ο δικός μας Αι  Βασίλης δίνει τα δώρα την πρωτοχρονιά-στη γιορτή του- και δεν έχει ούτε τρακτέρ ούτε έλκηθρο και καλό είναι να μην τον συγχέουμε με  τον Σάντα Κλάους ή τον Σαν Νικλάς  των βορειοευρωπαίων [ για τον οποίο θα σας πω στο τέλος του παρόντος ότι υπήρξε αφορμή μιας προσωρινής ταραχής μου. Θυμίζω ότι την εποχή του υπαρκτού σοσιαλισμού, στις σλαβικές χώρες, για να αποφύγουν οτιδήποτε σχετιζόμενο με την θρησκεία, την οποία  θεωρούσαν όπιο του λαού, τον αποκαλούσαν ντένταμ ράς [ο γέρος που έρχεται από τους πάγους].

Βεβαίως στην ηλικία μου δεν χρειάζομαι πια παιχνίδια , γιατί και να μου τα φέρει τι θα τα κάνω με σπασμένο πόδι και μισό μάτι  – λόγω ατυχήματος – στα 92 μου!!! Ας προσπαθήσει να θυμίσει στους διαμαρτυρόμενους με τα πολυτελή τρακτέρ ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που έχουν παράπονα και ότι  δεν φταίνε οι υπόλοιποι να υφίστανται τις ταλαιπωρίες για τις διεκδικήσεις τους.

Όσον με αφορά προσωπικά, αφού διερευνήσει την περίπτωσή μου και διαπιστώσει ότι είμαι καλός και συνετός, ας πει δυο καλά λόγια στον ‘Άγιο Πέτρο να μου εξασφαλίσει μια ήσυχη διαμονή ώστε να παύσω να διαμαρτύρομαι και μετά θάνατο. Γιατί, όσο νάναι- όπου υπάρχουν άνθρωποι- κάτι στραβό και ανάποδο θα συμβαίνει  και στο βασίλειό του

Τώρα θα αναφερθώ σύντομα στο πάθημά μου με τον Σαν  Νικλάς στο Βέλγιο. Μετατέθηκα υπηρεσιακά τον Οκτώβριο του 1980 και δυο μήνες αργότερα, στις 6 Δεκεμβρίου, πρωί-πρωί χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας του διαμερίσματός μου, ενώ τα παιδιά ήταν ακόμα στα κρεβάτια τους. Ανοίγοντας την πόρτα βρέθηκα μπροστά σε τρία ψηλά άτομα με βαμμένα  τα πρόσωπα – ένα μαύρο και δυο λευκά- και αμφιέσεις καθολικών Επισκόπων. Αιφνιδιάστηκα και ίσως και να τρόμαξα, μέχρις ότου  άρχισαν να τραγουδούν και μάλιστα  φλαμάνδικα ,που ακόμα δεν τα καταλάβαινα- για τον Σαν Νικλάς και τότε σκέφθηκα τι συμβαίνει. Τους έδωσα ένα ποσό, με χαιρέτησαν και πήγαν στο διπλανό διαμέρισμα.  Αργότερα έμαθα ότι συγκέντρωναν χρήματα, την ημέρα της γιορτής του Σαν Νικλάς, για να κάνουν δώρα σε μια κατηγορία παιδιών , τα Χριστούγεννα.

Καλά Χριστούγεννα με υγεία. Αντώνης