Ο  ΛΥΚΟΣ

 

Ήταν ο  φόβος και ο τρόμος των παιδικών μου χρόνων, αφού αντιμετώπισα προσωπικά την παρουσία του , όταν κατέβαινε πεινασμένος στην αυλή του σπιτιού μου, που ήταν χτισμένο στις υπώρειες του βουνού και κατασπάραζε ότι εύρισκε μπροστά του.

Κάτι ανάλογο γνώρισα λίγα χρόνια αργότερα, στη διάρκεια του εμφυλίου, όταν οι αντάρτες του ΕΛΑΣ – ΕΑΜ,  ακολουθώντας το ίδιο δρομολόγιο, κατέβαιναν γλιστρώντας κάποιες νύχτες στις ίδιες πλαγιές, για να τρομ0κρατήσουν τους κατοίκους, να λεηλατήσουν τις αποθήκες αγροτικών προϊόντων , να ‘’βιάσουν’’ συμμαθήτριές   που τους είχαν απορρίψει στη διάρκεια του σχολείου και να  διαπομπεύσουν δημόσια, έναν ομοφυλόφιλο και δύο εκδιδόμενες γυναίκες. Μέσα στην απόλυτη σιγή και την έλλειψη φωτισμού τις αφέγγαρες νύχτες, ακούγονταν μόνο ο θόρυβος ομαδικών γλιστρημάτων και η μητέρα μας έλεγε έρχονται πάλι  ‘’ αυτοί’’, γιατί περί αυτού επρόκειτο!!!

 Προς επίρρωση των ισχυρισμών μου σημειώνω ότι στην διάρκεια του εμφυλίου, οι φίλοι του κ. Τσίπρα [ΕΑΜ-ΕΛΑΣ], είχαν  τρομοκρατήσει τους ορεινούς πληθυσμούς της Ευρυτανίας. Αποτέλεσμα υπήρξε η ομαδική εσωτερική μετανάστευσή τους  στη γενέτειρά μου Αταλάντη διπλασιάζοντας τους κατοίκους της. Ευτυχώς έφεραν νέο πνεύμα στην πόλη και νέα επαγγέλματα, αφού οι γηγενείς ασχολούνταν αποκλειστικά σχεδόν με τη γεωργία και το ‘’καφενείο’’. Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι όλα αυτά που τα βίωσα προσωπικά τα αγνοούν οι αυτοαποκαλούμενοι αριστεροί που μνημονεύουν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Η Ελλάδα δεν γυρίζει πίσω!!!

Θα μου πείτε γιατί τα γράφω όλα αυτά, σε μια εποχή που υπάρχει άπλετος φωτισμός και στη χώρα μας έχουμε ‘’ακόμα’’  πραγματική δημοκρατία; Η απάντηση είναι προφανής και μας την παρουσίασε παντοιοτρόπως ο κ. Τσίπρας.

 Ο λαός σωστά επισημαίνει ότι ‘’ ο λύκος και αν εγέρασε και άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη άλλαξε μήτε την κεφαλή του’’. Αυτός είναι και ο λόγος αντίδρασης και της αντιπολίτευσης, με το κάθε Κόμμα για τους δικούς του λόγους, με δεδομένο ότι αυτή τη φορά λείπει και ο στενός συνεργάτης του, ο  κ. Καμένος και αναζητεί νέους συνεργάτες.

 Αφού λοιπόν  του ξέφυγε η κατάληψη της ‘’εξουσίας’’, όπως δήλωνε η σύζυγός του στη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, επανήλθε δριμύτερος. Αφού εν τω μεταξύ πήρε ταπεινωτικά πίσω το αποτέλεσμα δημοψηφίσματός του, ύστερα από 17ωρη απομόνωσή του στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την απειλή της ‘’εκδίωξής’’  μας, ‘’με αποζημίωση’’ από τον κ. Σόιμπλε. Τότε μάλιστα έγινε θαυμαστής της κυρίας Μέρκελ, εκτελώντας έκτοτε κάθε της εντολή, αφού η ίδια είχε γαλουχηθεί με τα νάματα του  ολοκληρωτισμού της τέως  Ανατολικής Γερμανίας και γνώριζε καλά πώς να τον χειριστεί.

Μετά τον τριπλό καταποντισμό του σε απανωτές εκλογές , παραιτήθηκε από το κόμμα του και επανήλθε, με ψεύτικη φωνή, με τη μορφή του ‘’καλού λύκου’’, αντίθετα με όσα  αναφέρονται σε ένα   αναθεωρημένο   παραμύθι. Ο λύκος είναι πια προστατευόμενο άγριο ζώο και δεν θεωρείται ‘’κακός’’.

 Το τελευταίο μου θυμίζει  την  7χρονη Μπουμπού,  κόρη  συναδέλφου στην Πρεσβεία της Πράγας, που της άρεσε το παραμύθι του λύκου με τα μικρά κατσικάκια. Μόλις όμως  έφθανε στο σημείο που ο λύκος με αλλαγή της φωνής του, τα  πείθει να ανοίξουν την πόρτα, κλείνει με τα χέρια τα μάτια της και κλαίει, από φόβο να συνεχίσει την αφήγησή της, γνωρίζοντας τις συνέπειες που ακολουθούν.

 Αυτή τη φορά λοιπόν ο κ. Ταίπρας, πέραν της μίμησης  του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, φρόντισε να διαλύσει το Κόμμα που ο ίδιος δημιούργησε και επανέρχεται ως σύγχρονος λύκος, για να ξεγελάσει τα εύπιστα ‘’ανθρωπάκια’’, φορτώνοντας στα μέλη του όλα τα ανομήματα της Πρωθυπουργίας του!!! Αντώνης

 

 

                      ΤΟ ΘΥΜΙΚΟ ΜΟΥ

 

«Τήν ἀνάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος», που σημαίνει κάνω κάτι απόλυτα  αναπόφευκτο, με τη θέλησή μου και με προθυμία. Μετατρέπω μια επιβεβλημένη κατάσταση σε προσωπικό φιλότιμο. 

Με τη φράση αυτή που  αποτελεί παραλλαγή  γνωστής αρχαίας ελληνικής ρήσης, προσπαθώ να εκφράσω το προσωπικό μου ‘’θυμικό, που  αποτελεί έκφραση ψυχής     και   δείχνει τις  συναισθηματικές και  βουλητικές παρορμήσεις που χαρακτηρίζουν την  εικόνα του ανθρώπου. 

Είμαι και εγώ ένα ανθρωπάκι του Θεού, υπέργηρος μεν αλλά με ‘’ σώας τας φρένας’’  και κατασταλαγμένα τα αισθήματά και συναισθήματά μου .Θα είμαι ευτυχής αν το πρόβλημα της όρασης  μου επιτρέψει να ολοκληρώσω το σημερινό μου πόνημα, με αναφορές στον δωρικό πατέρα μου, που τον είχα πρότυπο  σε όλη μου την ζωή.

Πρόκειται για τον Παναγιώτη Ταρνανά, γεννημένο σε ένα από τα γνωστά μαστοροχώρια του  Βοΐου Κοζάνης, τον  Πεντάλοφο [ παλιότερα Ζουμπάνι] που έφθασε, αναζητώντας εργασσία. στην περιοχή της γενέτειράς μου Αταλάντης. Στην αρχή, μαζί με τον πατέρα  , τον μικρότερο αδελφό του και πολλούς άλλους οικοδόμους,  διασκορπίστηκαν σε όλη την περιφέρεια και ασχολήθηκαν με την οικοδόμηση σπιτιών, δημόσιων κτηρίων και εκκλησιών, σε όλη την  περιφέρεια. Παντρεύτηκε, απέκτησε οικογένεια, πολλούς φίλους,  έμεινε όμως για πάντα Ζουμπανιώτης  και Δωρικός. Δεν ήταν σοβαροφανής, αλλά πάντα σοβαρός, καλοκάγαθος και αλτρουιστής.

Πρόσφατα έφυγε από τη ζωή  ο τελευταίος ‘’γητευτής’’  της πέτρας και πρωτομάστορας, ο  Κώστας Ταρνανάς, που έπιανε  την πέτρα στα χέρια του και τη διαμόρφωνε. όπως και οι προγενέστεροί του, σε έργο τέχνης.

Παραθέτω μικρο   απόσπασμα σχετικού δημοσιεύματος:

Το Διοικητικό Συμβούλιο του σωματείου “ΦΙΛΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ – ΑΝΘΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ” ανακοινώνει με θλίψη την απώλεια ενός ξεχωριστού φίλου, συνεργάτη και μέλους των Ανθέων, του Πενταλοφίτη μάστορα Κώστα Ταρνανά.

Ο Κώστας προερχόμενος από μαστορική οικογένεια ακολούθησε τον ίδιο δρόμο και αξιώθηκε να διακριθεί ανάμεσα στους ομότεχνούς του. Το όνομά του ήταν συνώνυμο της Ζουπανιώτικης τέχνης της πέτρας, όχι μόνο στον τόπο του, αλλά και ευρύτερα.

Τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, για να ξεπεράσουμε τους φόβους μας και να  γελάσουμε, ανέβαινε στο κρεβάτι και χοροπηδούσε με τα μακριά του ‘’σώβρακα’’, με ένα απλό μειδίαμα, με ευδιάκριτη όμως την προσπάθειά του να μας δώσει  λίγη χαρά και να ξεχάσουμε την πείνα και την κατοχή.  Νουθετούσε χωρίς να μας τιμωρεί για τις αταξίες μας.

Στον Πεντάλοφο πέρασε  επιστρέφοντας με τα πόδια από το μέτωπο στην Αλβανία για να δει τους δικούς του και ένοιωθε ενοχές που έφυγε μακριά τους. Προσπαθώντας να ‘’εξιλεωθεί’’ έστελνε  στους γονείς του μικροδωράκια.

 Σε μια από τις επισκέψεις μας καταφέραμε να τον πάρουμε μαζί μας, όταν οι γονείς του είχαν πια φύγει από τη ζωή και δεν μπορούσε να συγκρατήσει το κλάμα του. Φοβηθήκαμε τα χειρότερα και επιστρέψαμε άρον – άρον.

Είχε περιορισμένη σχολική παιδεία αλλά πάρα πολλές γνώσεις και τρομερή μνήμη. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι εκείνος μου έμαθε τον γαλλικό εθνικό ύμνο, που είχε υποχρεωθεί να μάθει στο σχολείο, την περίοδο της ‘’γαλλικής εποπτείας’’ της περιοχής του [ 1916-1918].

Ήταν  συνεργάσιμος και φιλότιμος, με χαρακτηριστική την περίπτωση που εργαζόταν ‘’μεροκάματο’’, αφού συνήθως η ομάδα εργασίας του, έπαιρνε τις οικοδομές ‘’κατ’ αποκοπή’’.. Άρχιζε τα χαράματα και τελείωνε τη νύχτα με το σκεπτικό ότι το έκανε για να ανταποκριθεί στο δίκαιο, αφού και ο εργοδότης του έδινε ολόκληρο το μεροκάματο.

Μη σκεφθείτε ότι προσπαθώ να τον κολακεύσω εν όψει της μελλοντικής μας συνάντησής , γιατί  πιστεύω ότι μου κληροδότησε όλα του τα χαρίσματα, ακόμα και την αίσθηση ότι είμαι και εγώ ‘’Ζουμπανιώτης’’. Αντώνης

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΟΠΛΑ

 Αγαπητοί μου φίλοι, καλημέρα σας

Σήμερα το πρωί  διαπίστωσα ότι η όρασή μου είναι σχεδόν ανύπαρκτη και συνεπώς αυτό είναι το τελευταίο  μήνυμά μου.

Ευχαριστώ όλους σας για την κατανόηση που δείξατε στα  όσα, με τη μεγαλύτερη ανθρωπίνως  δυνατή αντικειμενικότητα έγραψα και

ελπίζω να σας άφησαν ΄΄εστω και το ελάχιστο όφελος .

 Ε'υχομαι υγεία σε όλους κι εγώ θα προσπαθώ ως το τέλος, με τις υπόλοιπες αισθήσεις μου,  να αυτοεξυρετούμαι, γνωρίζοντας εκ των προτέρων, ότι, κάθε τι που αρχίζει κάποτε τελείωνει. ΑΝΤΩΝΗΣ.

 

                 ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΤΡΑΜΠΙΣΜΟΣ

 

Η τέως μεγάλη δημοκρατική χώρα των ΗΠΑ και σύμμαχος της Ευρώπης , είχε προ πολλού φροντίσει να δημιουργήσει μια ανεπηρέαστη και στιβαρη δημόσια διοίκηση , χωρίς να απαιτείται ιδιαίτερη φροντίδα για την επιλογή του προσώπου του Προέδρου  της χώρας. Κυβερνήθηκε από άξιους , μέτριους και κακούς Προέδρους, χωρίς ποτέ να προκύψουν προβλήματα για τη χώρα.

Το φαινόμενο Τράμπ όμως ξεπέρασε κάθε λογική πρόβλεψη, αφού αγνόησε και πολλές φορές κατάργησε βασικούς δημοκρατικούς κανόνες, αγνόησε τη Βουλή και τη γερουσία, στις οποίες διέθετε την πλειοψηφία και την δικαιοσύνη της χώρας και συνεχίζει να κυβερνά, με προεδρικά Διαατάγμα. Με λίγια λόγια κατάργησε τους κανόνες μιας ευνομούμενης χώρας.

Επέλεξε τους φίλους που του ταιριάζουν από το αποκαλούμενο  αναθεωρητικό στρατόπεδο και υποκατέστησε τη διπλωματία με μπίζνες, επιλέγοντας για συνεργάτες του – ακόμα και σε θέσεις επαγγελματιών της διπλωματίας  μεταξύ των φίλων, των συγγενών και επιχειρηματιών. Ενώ υπερφίαλα δήλωνε ότι σταμάτησε μια σειρά πολέμων και ‘’απαιτούσε’’ από τη Σουηδική Ακαδημία το Νόμπελ της Ειρήνης, υποδαύλισε τον πόλεμο με το Ιράν, με αμέτρητα θύματα και καταστροφές, αλλά και τεράστιες οικονομικές δαπάνες παγκοσμίως αλλά και για τη χώρα του.

Το κακό είναι ότι το Κόμμα του τον στηρίζει – ίσως και από φόβο – σε όλους  αυτούς τους τρελούς χειρισμούς του και ο ίδιος περιμένει τη διαφυγή του από τον επικίνδυνο εγκλωβισμό του, στο σημερινό του ταξίδι στην Κίνα. Η λογική λέγει ότι η δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ευνοεί τις  απαιτήσεις του πανέξυπνου Κινέζου ηγέτη, διότι φθάνει εκεί ανήμπορος  ζήτουλας και θα υποστεί το οικονομικό μάδημα των ανίδεων χαρτοπαικτών που μπαίνουν σε στημένα παιχνίδια.

Εκείνος βέβαια θα πει τα προαποφασισμένα που κατά καιρούς δηλώνει και θα παρουσιάσει το ‘’μάδημα’’ για νίκη, αφού η Κίνα θα επιδιώξει για ίδιο όφελος των άνοιγμα των στενών και πέραν αυτού ουδέν.

Εδώ σταματώ την αναφορά μου στο πρόσωπο Τράμπ και θα ασχοληθώ με τον τραμπισμό, ένα  επικίνδυνο και ‘’ψυχιατρικά ελεγχόμενο’’ φαινόμενο, το οποίο αρχίζει να βρίσκει μιμητές και το πρώτο ερώτημα που ανακύπτει είναι, τι είναι πιο επικίνδυνο, ο ίδιος ή το φαινόμενο που προκάλεσε  στην πρώτη θητεία και τον βοήθησε να επανεκλεγεί. Εγώ πιστεύω ότι προφανώς είναι το δεύτερο. Ο ίδιος κάποια μέρα θα αποσυρθεί, η διαφορά είναι ότι θα αφήσει πίσω του ανυπολόγιστες διεθνείς συνέπειες, που σε μια δυνατή χώρα σαν τις ΗΠΑ θα επουλωθούν, τι θα γίνει όμως με τον αλλοπρόσαλλο τραμπισμό που κληροδοτεί σε μια αμφιλεγόμενη εποχή σε  αδύναμες χώρες;;;

Προσωπικά δεν θα προλάβω τα χειρότερα που  ακολουθούν, οι συνέπειες του φαινομένου θα προκαλέσουν τους αναθεωρητισμούς και θα επαναφέρουν   παρόμοιες διαδικασίες για τον οικονομικό και  γεωγραφικό επεκτατισμό τους. Η μακρά  μεταπολεμική ειρήνη που γνώρισε ο Κόσμος φθάνει στο τέλος της και όπως αναφέρει το γνωστό ανέκδοτο για τη ζωή στη λίμνη με ακαθαρσίες της κόλασης, ‘’τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα’’

Ας προσέξουν  όσοι έχουν απομείνει σώφρονες, να αποφεύγουν τα πρωτοφανή  αστήρικτα  κηρύγματα μισαλλοδοξίας, για τους οικονομικούς παραδείσους και την κατάργηση κάθε ελέγχου για την εθνική ασφάλεια, πριν είναι πολύ αργά. Είναι γνωστή η ρήση ότι ‘’μετά την απομάκρυνση από το ταμείο κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται και οι ενδεχόμενοι αφελείς ‘’κοψοχέρηδες’’ θα αναγκασθούν να γίνουν  ‘’κοψολέμηδες’’.  Αντώνης

 

  ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΟΙ, ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΟΥΝΤΕΣ

 

 

 

Είχα αποφασίσει τη σημερινή Κυριακή να ‘’ξεκουράσω’’ τα προβληματικά  μάτια μου και να ασχοληθώ με το νοικοκυριό μου,  αφού ζω μόνος και μου αρέσει η τάξη στο χώρο διαβίωσής μου. Μια  σημαντική χθεσινοβραδινή είδηση όμως και η πρωινή διαπίστωση ότι δεν υπάρχουν εκκρεμότητες στο σπίτι, ανέτρεψε τη σκέψη για ξεκούραση. Για τους  μοναχικούς υπερήλικες   άλλωστε, όλες οι μέρες είναι ίδιες και το μόνο που τους κουράζει είναι  το ‘’σκότωμα’’ της ατέλειωτης μοναξιάς. Παραμένω λοιπόν στο γνωστό μου μετερίζι και οι αναγνώστες μου αν δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν ,ας διαβάσουν το πόνημά μου, από το οποίον κάτι καλό μπορεί να τους μείνει, με τη σκέψη ότι το σημερινό μενού, περιλαμβάνει και μια ειλικρινή , ιδιαίτερη ‘’αφιέρωση’’.

Πριν ασχοληθώ με τη σημαντική είδηση, θέλω να εξηγήσω, για όσους το αγνοούν, ότι το μετερίζι είναι οθωμανική λέξη που σημαίνει οχυρωμένη θέση. Στην νεοελληνική όμως  γλώσσα έχει αποκτήσει μεταφορική διάσταση και υποδηλώνει το χώρο από τον οποίο κάποιος αγωνίζεται για τις ιδέες και τις αξίες του.

Το ουσιαστικό μέρος της είδησης έχει   ως εξής:

‘’ Εκτιμώ  ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία "οδεύει προς το τέλος του" εξέφρασε το Σάββατο ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, αφήνοντας παράλληλα ανοιχτό το ενδεχόμενο διαλόγου με την Ευρωπαϊκή Ένωση υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν είναι διατεθειμένος να προχωρήσει σε συνομιλίες με τους Ευρωπαίους ηγέτες, ο Ρώσος πρόεδρος δήλωσε ότι θα προτιμούσε ως μεσολαβητή τον πρώην καγκελάριο της Γερμανίας, Γκέρχαρντ Σρέντερ.’’

Ο  Γερμανός πρώην καγκελάριος, πάλαι ποτέ επικεφαλής του κεντροαριστερού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (SPD), διατηρεί εδώ και χρόνια στενές σχέσεις με το Κρεμλίνο και προσωπικά με τον Ρώσο πρόεδρο και θωρείται αμφιλεγόμενο πρόσωπο. Μετά την αποχώρησή του από την καγκελαρία, εργάστηκε για τη ρωσική ενεργειακή εταιρεία Γκάζπρομ , γεγονός που είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στη Γερμανία και την Ευρώπη. Το 2022  παραιτήθηκε λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία..

Θα συνεχίσουμε  το σημερινό δημοσίευμα με την ερμηνεία των τριών  λέξεων του τίτλου, με παράλληλη  αναζήτηση ενδεχόμενων περιπτώσεων ατόμων της  διεθνούς και κυρίως της εθνικής πολιτικής σκηνής, που εμπίπτουν στις κατονομαζόμενες κατηγορίες:

1. Αμφιλεγόμενο θεωρείτε κάθε άτομο   για το οποίο υπάρχουν διαφωνίες και διαφορετικές εκτιμήσεις. Εδώ κυρίαρχη θέση έχουν  ο κ. Τράμπα, ο κ. Πούτιν, ο κ. Ερντογάν και πληθώρα άλλων ταγών της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής. Εις τα καθ’ ημάς, αδυνατώ να εξαιρέσω οποιοδήποτε ‘’μέλος’’ της Αντιπολίτευσης, η οποία επίσης σύσσωμη αποδίδει τον ίδιο χαρακτηρισμό στον Πρωθυπουργό. Αυτό γίνεται γιατί προσπαθεί να εντάξει τη χώρα στην ευρωπαϊκή κανονικότητα, που για διαφορετικούς λόγους, δεν βολεύει τους  κατηγόρους του.

2. Σοβαροφανής  θεωρείται εκείνος που φαίνεται ή θέλει  να φαίνεται σοβαρός αλλά δεν είναι. Εδώ θα περιοριστώ στο εσωτερικό , διότι η σοβαροφάνεια τείνει να αποτελέσει εθνικό μας γνώρισμα ,γιατί  δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να   είμαστε σοβαροί. Κρίνουμε τα πάντα με περισσή επιπολαιότητα και ιδιοτέλεια, ακόμα και τα  θέματα  της δικαιοσύνης και  των κανόνων  μιας ευνομούμενη πολιτείας, όπως οφείλει να είναι κάθε δημοκρατική χώρα. Πολλοί από τους διεκδικητές της εξουσίας, αγνοούν ή αρνούνται να σκεφθούν σοβαρά ότι η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού, προϋποθέτει την ανάπτυξη της χώρας. Όσοι υποστηρίζουν ή προτρέπουν το λαό για  το αντίθετο και δυστυχώς είναι πολλοί,  αποτελούν  το χειρότερο δείγμα  έλλειψης σοβαρότητας και διακατέχ0νται από ‘’δόλια’’ σοβαροφάνεια.

3. Εθελοτυφλούντες είναι εκείνοι που προτιμούν να μη βλέπουν και να μην αναγνωρίζουν κάτι που είναι προφανέστατα αρνητικό και βλαβερό. Αρνούνται να αποδέχονται οτιδήποτε δεν υπηρετεί την ιδεοληψία και τον καιροσκοπισμό τους και στην κατηγορία αυτή εντάσσεται το σύνολο της αντιπολίτευσης.  Στην ίδια κατηγορία υπάγεται και μεγάλη μερίδα των συμπατριωτών μας, με την ευρύτερη έννοια του όρου.

  Θα μπορούσα να αναφερθώ σε αμέτρητα  παραδείγματα, αλλά, σήμερα, θα περιοριστώ σε ένα ‘’αφελές’’ γεροντικό ερώτημα στον συμπαθέστατο συμπατριώτη μου , Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ.  Το ερώτημά μου είναι καλοπροαίρετο και στηρίζεται στη βεβαιότητα ενός ανθρώπου που έζησε, με την οικογένειά του, για δώδεκα χρόνια, στις  χώρες του αποκληθέντα  υπαρκτού σοσιαλισμού της Ευρώπης. Στα χρόνια αυτά συμπεριλαμβάνεται και η Πράγα της σοβιετικής εισβολής του 1968. Επιστρέφοντας από την εργασία μου,  στο ξενοδ0χείο  που διαμέναμε [CENTRUM], βρήκα τη γυναίκα μου και το τρίχρονο παιδί μας στο δρόμο με τις αποσκευές, με τη δικαιολογία ότι το ΚΚΕ και το ΑΚΕΛ είχαν εκ των πρώτων αναγνωρίσει τη σοβιετική εισβολή. Την αναγνώριση είχε καταδικάσει τότε  και ο ηγέτης του ισχυρού Κ.Κ. Γαλλίας, Ζόρζ Μαρσέ.

Σημειωτέον ότι είχα ασυλία και τα λοιπά   προνόμια που μου παρείχε η υπηρεσία μου σε   Ελληνική διπλωματική Αρχή και απέφυγα τα χειρότερα!!! Έχει ζήσει ο ίδιος ‘’ιδιωτικά’’ έστω και μια μέρα στα καθεστώτα που ανήκει και διαφημίζει και μπορεί να σκεφθεί τις συνέπειες, αν επιχειρούσε να εκστομίσει μια λέξη από τις καθημερινές του αμετροέπειες;;; Πάντως αν επιχειρούσε και   προλάβαινε να το κάνει,  έστω και στιγμιαία, θα υφίστατο τις συνέπειες της Εθνικής προδοσίας και την ειδική μέθοδο σωφρονισμού του συστήματος.

 Ας σταματήσουν πια οι ψευτιές και η εθελοτυφλία, γιατί βλάπτει  και  τη θεωρία της ιδεολογίας, την οποία είχα διαβάσει εγώ και σε κάποιο βαθμό είχα δεχθεί ευνοϊκά. Γιος  οικοδόμου και οικοδόμος και ο ίδιος στα δύσκολα νεανικά μου χρόνια, κατέρρευσα όταν βίωσα την πραγματικότητα.

 Θα χαρώ ιδιαίτερα αν το παρόν  φθάσει στα χέρια του κυρίου  Κουτσούμπα. Εγώ το αποφεύγω για λόγους τυπικής ευπρέπειας και προσωπικής μου αισθητικής. Αντώνης Ταρνανάς, Αταλάντη 35200.

 

 

ΕΙΠΑΜΕ ΨΕΜΑΤΑ ΠΟΛΛΑ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ

 

               ΕΙΠΑΜΕ  ΨΕΜΑΤΑ ΠΟΛΛΑ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ

 

 

Ο τίτλος του παρόντος δίνει μια συνέχεια στο χθεσινό μου  δημοσίευμα, με θέμα το ψέμα  και αποτελεί στίχο του παρατιθέμενου αποκριάτικου σκωπτικού ποιήματος, μιας παρελθούσης εποχής. Ακολουθώντας λοιπόν την  επιταγή του τίτλου για την αναζήτηση της  αλήθειας,  προσπαθώ να την αναδείξω.

Δεν θα με πιστέψετε αλλά δυσκολεύτηκα πάρα πολύ στην αναζήτηση της,  στη σύγχρονη μίζερη  εποχή μας.  Συμβουλεύτηκα σοβαρές πηγές, ανατρέχοντας ακόμα και στις επώνυμες καταχωρήσεις του διαδικτύου. Την αλήθεια που μου έμαθαν στο σπίτι  οι αγράμματοι γονείς μου και οι αυτοδίδακτοι – λόγω των πολέμων – θαυμάσιοι δάσκαλοί μου, θα εξακολουθήσω να την αναζητώ και πού θα μου πάει;;; Αν υπάρχει ακόμα, είμαι  βέβαιος ότι θα προλάβω να την βρω.

Οι  προσπάθειές μου που προανέφερα, δεν μου πρόσθεσαν κάτι σαφέστερο και στράφηκα αποκλειστικά στη μακρά και  πολυσχιδή προσωπική εμπειρία μου.  Δυστυχώς όμως για μένα, τα  ψήγματα της πραγματικής αλήθειας που είχα συγκρατήσει, δεν ταίριαζαν στις σημερινές ‘’προοδευτικές’’ αντιλήψεις, οι οποίες δίνουν  προτεραιότητα, στην παντί τρόπω και μέσω  κατάληψη της εξουσίας. Το αφελές, εν προκειμένω ερώτημά μου είναι, αν πράγματι  την κατακτήσουν τι θα την κάνουν και κυρίως τι θα γίνει με τη χώρα μας, η οποία δεν αντέχει νέες βαρουφακιάδες και άλλες  φαιδρότητες.!!! Ας έχουμε πάντα κατά νουν ότι καλό είναι το χρήσιμο για την κοινωνία και τη χώρα. Προβληματισμένος και ενίοτε διατελών σε πλήρη σύγχυση αποφάσισα να  αναβάλω την προσπάθεια,   για την επομένη, φοβούμενος και ενδεχόμενη επιδείνωση της κατάστασης της όρασης μου.

Νάμαι λοιπόν και σήμερα [Σάββατο] στη συνέχεια των προηγούμενων, με την απόφαση να στηριχθώ,   αποκλειστικά   σε προσωπικά μου βιώματα, μήπως και βρούμε άκρη. Να δούμε, με κάποια παραδείγματα πως περιγράφεται και κυρίως πώς οριοθετείται η έννοια της σύγχρονης αλήθειας, βασιζόμενος  και σε σημαντικά  πρόσωπα που συνάντησα στο διάβα της υπηρεσιακής μου ζωής. Δεν εννοώ ότι οι άνθρωποι είναι  ψεύτες, αλλά ότι ζούμε σε μια εποχή με τις ψευδαισθήσεις της. Με την μέγιστη ανθρωπίνως δυνατή αντικειμενικότητα , ομολογώ ότι , όσο περνούν  τα χρόνια διαπιστώνουμε  ότι αμβλύνονται  οι παλιές της  έννοιες και ότι η αλήθεια  αρχίζει να αποτελεί το νέο ζητούμενο της εποχής . Αυτό προκύπτει αβίαστα και από τη ζώσα δεινή  πραγματικότητα  του διαδικτύου και πολλών μέσων ενημέρωσης. Γίνεται μεγάλος ‘’ντόρος’’ για την ανάγκη καταπολέμησης των fake news, κανένας  όμως δεν διανοήθηκε να επιδιώξει την προβολή της αλήθειας.

Στις μέρες μας, λίγο- πολύ όλοι μας έχουμε συμβιβασθεί με την αναλήθεια, σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό και  απλά έχουμε  αποδεχθεί  την πραγματικότητα, από τον φόβο ότι θα θεωρηθούμε καθυστερημένοι ή συντηρητικοί.

Δεν παριστάνω τον κήνσορα της δημόσιας ηθικής και ομολογώ  ότι κάποιες φορές επέλεξα και εγώ, την αποφυγή της  αλήθειας – χωρίς να πω ψέματα-  αφού με διευκόλυναν  και οι ερωτήσεις μιας επιτροπής που ερευνούσε σοβαρότατη υπόθεση στελέχους της υπηρεσίας που υπηρετούσα. Είναι αλήθεια ότι δεν είχα άμεση προσωπική άποψη του γεγονότος, αφού ο ελεγχόμενος, γνωρίζοντας τον χαρακτήρα μου και παρά την οικογενειακή φιλία μας, είχε δώσει εντολή σε όλους να μην μάθω τίποτα για το θέμα. Παρά την ευρεία δημοσιότητα και τις λεπτομέρειες που κυκλοφόρησαν, δεν ξέφυγα από τις μονολεκτικές απαντήσεις, στις ερωτήσεις που μου υποβλήθηκαν.

 Το περιστατικό είναι πολύ παλιό και συνέβη σε ξένη χώρα, ‘’ξέχασα’’ όμως όσα  είχα μάθει και γνώριζα, και  θυσίασα  την πραγματική αλήθεια  στους τύπους της ανάκρισης ή της εποχής. Έγινα και  εγώ, εκών – άκων, μέρος της αναλήθειας που βιώνουμε, αδιαφορώντας για τα συναισθήματα και τις συνέπειες, που όλα αυτά έχουν  στο κοινωνικό σύνολο. Τελικά – ευτυχώς-  η αλήθεια της υπόθεσης αναδείχτηκε   από τα  ίδια τα γεγονότα και ακολούθησε η ‘’νέμεσις’’. Αντώνης

 

ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

 

                                                    ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

 

 

Όλοι έχουμε σκεφθεί ή εκστομίσαμε  κάποια στιγμή της ζωής μας, τις φράσεις σταμάτα πια τα ψέματα ή πέσμου επί τέλους την αλήθεια. Είναι μια φράση ‘’κλισέ’’ στην εποχή μας. Βιώνουμε μια εποχή που την χαρακτηρίζει η  ψευτιά σε όλες τις μορφές της [με  αναπόδεικτες κατηγορίες και συκοφαντίες, μισές  και στρεβλωμένες αναλήθειες και το ωμό ψέμα σκοπιμότητας]. Ζούμε το ψέμα σε όλο του το  ‘’μεγαλείο‘’ και μάλιστα από ανθρώπους που κυβερνούν και κρίνουν τις τύχες της ανθρωπότητας ή και εκείνους που διεκδικούν τη διακυβέρνηση των χωρών τους. Δεν ξέρει κανείς από πού να φυλαχτεί και πώς να τους αντιμετωπίσει. Τελικά ζούμε σε μια ψεύτικη εποχή!!!

Συχνά διερωτώμαι  αν οι ίδιοι  καταλαβαίνουν  το κακό που κάνουν στο κοινωνικό σύνολο αλλά και στους ίδιους και αν έχουν ακούσει την παροιμία  ‘’ ο ψεύτης και ο κλέφτης, τον πρώτο χρόνο χαίρονται’’. Έχουμε δε αμέτρητα ανάλογα παραδείγματα, κυρίως με πολιτικούς σχηματισμούς που κατακρημνίστηκαν εκλογικά και προσπαθούν να επιστρέψουν, με νέα  ψέματα αυτή φορά. Ο   λαός όμως    ‘’ξύπνησε’’  και κρίνει τους πάντες κατά τα έργα τους και τα εθνικά συμφέροντα,   ακόμα και   εκείνους,  που επιστρέφουν στη σκηνή μέσω  μιας εικονικής  Ιθάκης. Την πραγματική Ιθάκη τη βρήκε  ο Οδυσσέας γιατί τον περίμενε η πιστή και αφοσιωμένη Πηνελόπη.  Για κάποιους νέους που αναζητούν την Ιθάκη τους, οι Πηνελόπες αποτελούν πλέον ζητούμενο.

Αποκαμωμένος από την αμετροέπεια της επικαιρότητας, επιχείρησα  μια κατάδυση, στα μέτρα των δυνατοτήτων μου, σε ξεχασμένες μνήμες του παρελθόντος. Ήταν μια κίνηση απελπισίας και διαφυγής  από τη σημερινή δεινή πραγματικότητα που βιώνουμε και κάποιοι  προσπαθούν να την   παρουσιάσουν σαν μια  νέα ‘’κανονικότητα’’.

Η κατάδυσή μου  στο παρελθόν,  μου ξαναθύμισε  τα αποκριάτικα  δρώμενα  μιας παλιότερης εποχής και με έφερε αντιμέτωπο με τον τίτλο που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Ο τίτλος αυτός, που κοσμεί  το σημερινό  μου  πόνημα, είναι ιδωμένος με  μια  σκωπτική διάθεση που επικρατούσε τότε  στις εκδηλώσεις Διονυσιακής ελευθεροστομίας    και αναφερόταν με στίχους στο άκακο, αθώο και αστείο ψέμα. Πολλοί από τους στίχους αυτούς μελοποιήθηκαν και με  την υπερβολή τους, δημιουργούσαν την  απαραίτητη ιλαρότητα των ημερών.

Για τους νεώτερους που βιώνουν τη σκοπιμότητα της ψευδολογίας και τα fake news του διαδικτύου, παραθέτω αυτούσια μία από τις εκδοχές των αλληγορικών  αυτών στίχων, που αποτελούσε το αναμενόμενο  αποκριάτικο ‘’κλου’’  της βραδιάς.  Πριν τους παραθέσω, διερωτώμαι ‘’ρητορικά’’,αν διακρίνει κάποιος σχέση ή ομοιότητα με το σημερινό μας ‘’χάλι’’. Ακολουθούν οι στίχοι:

‘’ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

  Στραβός βελόνα γύρευε  μέσα σε αχυρώνα,

 και ένας κουφός του έλεγε,  «την άκουα που εβρόντα», 

 Απ’ όλα τα πετούμενα, ο γάιδαρος μ’ αρέσει,

 γιατί έχει αηδονιού φωνή, και δαχτυλίδι μέση.

  Είπαμε  ψέματα πολλά  ας πούμε και μια αλήθεια, 

 ο κόκορας εγέννησε, κι έκανε κολοκύθια,

 Τα κολοκύθια είχαν νερό, και το νερό βατράχια.’’

Με αυτοσχεδιασμούς το στιχούργημα έπαιρνε διαστάσεις, χωρίς να αποκλείονται και οι προσωπικές αιχμές. Αντώνης