ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ ΤΗΣ ΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

                      ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΑΛΑΝΤΗ ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

Σήμερα. Μεγάλη Παρασκευή, κάθε Χριστιανός, αισθάνεται και ζει την ανάμνηση της σταύρωσης του Χριστού, με μια λύπη αλλιώτικη , βέβαιος  ων για την Ανάσταση που ακολουθεί. Το πνεύμα αυτό  την μετατρέπει σε χαρμολύπη τόσο στους στίχους όσο και στην μελωδία  των εγκωμίων που τη συνοδεύουν. Στο ίδιο πνεύμα της ημέρας θα μείνουμε και εμείς και δεν θα εκτραπούμε σε όσα εξακολουθούν να απασχολούν τη δεινή πραγματικότητα της περιοχής.

Ευτύχησα να ζήσω και να μεγαλώσω στην Αταλάντη, μια μικρή πόλη της Φθιώτιδας, στην οποία υπήρχε – δεν γνωρίζω πια αν υπάρχει ακόμα – μια πολύ  σπουδαία τετραφωνική χορωδία, η οποία μετείχε και ως εκκλησιαστική στις καθημερινές ιερές τελετές. Η άμεση ή έμμεση έναρξη της αναφέρεται στον γνωστό μουσουργό και δημιουργό γνωστών χορωδιών ανά τη χώρα, Αλέξανδρο Αινειάν,  συμπεριλαμβανομένης της γνωστής και στην Ευρώπη παιδικής  χορωδίας της Λαμίας .

Στη χορωδία πρωτοστατούσαν και δυο αδελφοί της μητέρας μου, αμφότεροι σπουδαίοι τενόροι και εγώ  βρισκόμουν από παιδί ανελλιπώς ανάμεσα τους. Στον ‘’γυναικωνίτη’’ της εκκλησίας, πίσω και πάνω από το εκκλησίασμα , ήταν η μόνιμη θέση της χορωδίας και εκεί έγινε η διαπίστωση ότι υπάρχει κληρονομικότητα και στη μουσική.

Αργότερα, όταν βρέθηκα στην Αθήνα, παρακολούθησα μαθήματα και στη χορωδιακή σχολή του Διονύση και της Καίτης Αποστολάτου, όπου διαπίστωσαν τις  φωνητικές μου δυνατότητες και μου ζήτησαν να λάβω μέρος σε διαγωνισμό χορωδών στην Εθνική Λυρική Σκηνή στο κτήριο Ολύμπια, στην οδό Ακαδημίας. Η χαρά μου ήταν τόσο μεγάλη, ώστε το επόμενο Σαββατοκύριακο έσπευσα να ενημερώσω δια ζώσης,  τους  γονείς μου. Την εποχή εκείνη σπάνιζαν και τα τηλέφωνα στην επαρχία.

Ο δωρικός Μακεδόνας πατέρας μου, που γνώριζε μόνο τη βιοπάλη, με προσγείωσε στη γνωστή του πραγματικότητα, με τις φράσεις: Συγχαρητήρια παιδί μου. Αφού έκανες το κέφι σου, άντε τώρα να βρεις καμιά δουλειά για να βγάζεις το ψωμί σου’’. Δεν πρέπει να παραλείψουμε ότι αυτά συνέβησαν τη δεκαετία του 1950, με τις σχέσεις των γονιών με τα παιδιά πολύ διαφορετικές και εγώ υπηρετούσα ακόμα στο στρατό.

Παρακολούθησα τα μαθήματα μέχρι να απολυθώ, έλαβα μέρος στις δοκιμές και σε  μια  μόνο παράσταση [ το τροβατόρε] και παίρνοντας το απολυτήριο του στρατού έδωσα εξετάσεις στο Υπουργείο Εξωτερικών και ομολογώ ότι δεν το μετάνιωσα. Δεν μου έφυγε όμως ποτέ τα μεράκι για την όπερα και η λυρική φωνή έγινε  ιδιωτικό ατού μου στην όμορφη ιδιωτική μου ζωή, Αυτή τη στιγμή δεν είμαι σίγουρος ότι ‘’σπαταλήθηκε’’ ένα μουσικό ταλέντο της χώρας μας, σίγουρα όμως μετουσιώθηκε σε μια ευχάριστη παρουσία για φίλους και γνωστούς της παρέα μου, αποκομίζοντας π και εγώ τα ‘’ταπεινά μου κέρδη’’ από τους φίλους κι κυρίως τις φίλες του bel canto.

Όταν  υπηρέτησα στις Βρυξέλλες, μια Μεγάλη Παρασκευή σαν και σήμερα, μετά την μικρή περιφορά του Επιταφίου της Ελληνορθόδοξης Μητρόπολης, επέστρεψα με τα παιδιά μου σε γνωστή μου Ελληνική ταβέρνα για να βρω κάτι νηστίσιμο για να φάμε. Ο μουσικός ήταν καινούργιος και έπαιζε τα δικά του. Τον  παρακάλεσα να κάνουμε μια δοκιμή με τα εγκώμια αλλά σε χορωδιακή μορφή.

Αυτό ήταν, από την επόμενη χρονιά, τη Μεγάλη Παρασκευή,  υπήρχαν τα νηστίσιμα και με τους μουσικούς ‘’ψάλλαμε’’  ύμνους της ημέρας και κατ’ επανάληψη το ‘’μινόρε’’ με τη χαρμολύπη που προσέλκυε και τους ντόπιους Καθολικούς.

Θυμάμαι μια ανάλογη  βραδιά, βρέθηκαν στο μαγαζί όλοι οι καλλιτέχνες της όπερας των Βρυξελλών, μετά το τέλος της παράστασης και άκουγαν με θαυμασμό το ντουέτο μου  με τον τενόρο ιδιοκτήτη του καταστήματος την εκτέλεση του κλασικό μινόρε ‘’ η ζωή εν Τάφω’’ και μας ζήτησαν κ αι το γνωστό ‘’μπιζάρισμα’’.

Καλή Ανάσταση , χρόνια πολλά σε όλους σας. Αντώνης

ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ

                               ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ

                    ΕΜΠΕΙΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ 

Όπως αναφέρεται  και στον υπότιτλο, δεν πρόκειται να προβώ σε επιστημονική ερμηνεία των δύο όρων, αφού δεν είμαι ειδικός  και θα περιορισθώ στην ετυμολογική τους σχέση και την κοινή τους ρίζα ‘’μόνος’’. Θα προσθέσω ότι η μοναχικότητα αποτελεί πραγματική ή και  προσχηματική ενίοτε επιλογή, ενώ η μοναξιά  μας επιβάλλεται και έχει πολυποίκιλες και διάφορες μορφές.

Στην περίπτωσή μου συγκριμένα βίωσα τη μοναξιά λόγω απώλειας [από το 1977] της συντρόφου μου, μένοντας ‘’ με επιλογή μου’’ μόνος με δυο ανήλικα τέκνα και σε μικρότερο βαθμό, στις διάφορες υπηρεσιακές μεταθέσεις μου στο εξωτερικό.

 Είχα  την τύχη, στην ατυχία μου, όλα αυτά να μου συμβούν σε μια  εποχή αλληλεγγύης και κατανόησης, σε αντίθεση με την παρούσα,  στην οποία οι όποιες ανθρώπινες σχέσεις – συμπεριλαμβανομένων  και των ερωτικών- να περιορίζονται  στα ηλεκτρονικά μηνύματα. Θυμάμαι πρόσφατη περίπτωση πολλών νέων γύρω από ένα τραπέζι να επικοινωνούν μεταξύ τους με το κινητό τους τηλέφωνο. Το τελευταίο, νομίζω ότι αποτελεί και τη χειρότερη μορφή σύγχρονης μοναξιάς, 

Έκανα όλη αυτή τη μακρά εισαγωγή για  να καταλήξω και πάλι βιωματικά,    ότι οι πλείστοι   της κατηγορίας μου, αντιμετωπίζουν ανάλογες καταστάσεις, προκειμένου να αποφύγουν την έσχατη λύση των ‘’γηροκομείων’’

Αναφέρομαι στην κατηγορία των γερόντων και ιδιαίτερα των υπερηλίκων, που ανήκω και προσωπικά. Πριν και πάνω από όλα δεν αποδέχομαι την ειδική φροντίδα μου, στα 92  χρόνια, να αναλάβουν τα παιδιά μου, σε βάρος των προσωπικών και οικογενειακών τους υποχρεώσεων, διαταράσσοντας  τις σχέσεις με τις οικογένειές τους. Τους αρκεί ότι  έχουν υποστεί ήδη τον θάνατο  της μητέρας τους και  την απόφασή μου να ‘’παίξω’’ μόνος μου τον διπλό γονικό  ρόλο, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η προσπάθειά μου είχε αγαθές προθέσεις , αλλά η απόλυτη συνέπεια μου και στα υπηρεσιακά μου  καθήκοντα, ίσως περιόρισε τη συχνότερη  γονική παρουσία μου, πέραν και της δικής μου απώλειας.

Τα χρόνια πέρασαν και εγώ, όταν και όσο βρέθηκα κοντά στα εγγόνια μου έκανα το καθήκον μου στο μέτρο του δυνατού. Αργότερα, προσπάθησα να ανταποκριθώ στις πολιτιστικές ανάγκες της γενέτειράς μου. Η ζωή όμως συνεχίζεται και τα χρόνια φεύγοντας αφήνουν τις αδυναμίες ανταπόκρισης στα κοινά.

Έτσι λοιπόν, στα βαθιά μου γεράματα, επιστράτευσα  έναν παλιό,  τερπνό  και ωφέλιμο τρόπο για να περνώ τις ατέλειωτες καθημερινές ώρες μου. Βοηθούσης και της μνήμης μου, χρησιμοποίησα ένα ‘’κατά συνθήκη ψεύδος’’ , ονομάζοντας, γα όλους τους άλλους, τη μοναξιά μου [κατ΄ευφημισμό] μοναχικότητα. Καλλιέργησα ή εφεύρα μια  πνευματική μου κλίση  και ασχολήθηκα με τη συγγραφή βιβλίων , τη δημοσίευση  των οποίων κράτησα για τα παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα -που ευτύχησα να αποκτήσω. Παράλληλα  έστελνα με e-mail  πνευματικά μου πονήματα σε 100 ως 120 φίλους και γνωστούς .Από το 2016, άνοιξα μια ιστοσελίδα η οποία – σύμφωνα με τα στατιστικά της στοιχεία – απόκτησε 48 χιλιάδες   αναγνώσεις  παγκοσμίως, στα 1.300 δημοσιεύματά μου.

Κάποια γεροντικά μου ατυχήματα με άφησαν  με προβληματικό το δεξί μου πόδι, αφού έσπασαν τα μεταλλικά στοιχεία συρραφής της επιγονατίδας μου. Παρόλα αυτά συνέχισα – όσο μου ήταν δυνατό. Ένα αιμάτωμα όμως  στο γερό μου μάτι, το νέκρωσε απολύτως και ο γιατρός μου σύστησε να μην κουράζω το προβληματικό  άλλο μου  μάτι .

Ύστερα από  μια δοκιμασία κάποιων ημερών και ελλείψει άλλου τρόπου να ‘’σκοτώνω’’ την ώρα μου’’ διαπίστωσα ότι τελικά αυτό που ζούσα δεν ήταν μοναχικότητα αλλά η μοναδική και ωμή μοναξιά. Με το σημερινό μου λοιπόν δημοσίευμα  κάνω μια προσπάθεια να την σπάσω  -αγνοώντας τις ιατρικές συμβουλές-  για να αποφύγω τυχόν νέες επιπτώσεις  της περίτεχνα κρυμμένης  τιμής εξαγοράς της μακροημέρευσής μου. Κάθε τι στη ζωή μας έχει το κόστος του και ενίοτε είναι βαρύ και  ασύμφορο.  Θα προσπαθήσω να συνεχίσω και όπου βγει!!!        Αντώνης 

ΠΑΠΑΛΑ

                               PAPALA

Πάπαλα, σημαίνει διαχρονικά, μας τελείωσε, τέλος,  δεν έχει άλλο. Στα παιδικά μου χρόνια του πολέμου, της κατοχής, της πείνας του 41 και του εμφυλίου , όταν ζητούσαμε κάτι να φάμε – έστω και ένα κομμάτι ψωμί- , η μητέρα  μας απαντούσε πάπαλα. Το ίδιο συνέβη πολύ αργότερα όταν βρέθηκα υπηρεσιακά , τη δεκαετία του 1960, στην Πράγα του υπαρκτού σοσιαλισμού και της Σοβιετικής Εισβολής και ζητούσα λίγο κρέας για την τετράχρονη κόρη μου, ο χασάπης της γειτονιάς  μου, μου απαντούσε ‘’ nemame’’ που σήμαινε ‘’πάπαλα’’. Όταν όμως γνωριστήκαμε και με εμπιστεύθηκε, με παρέπεμψε σε συγκεκριμένο άτομο στο κρεοπωλείο του Κόμματος, όπου, με μια κάσα ουίσκι ‘’δώρο’’, εύρισκα τα πάντα. 

Ο Γερμανός φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε έλεγε τη φράση  ’’ό,τι δεν μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς’’.

Έτσι και εγώ, στα 92 μου πια, αποδέχομαι με γενναιότητα  το  Πάπαλα, στην ηλεκτρονική επικοινωνία μας. Είναι γνωστό  ότι  τελευταία έγραφα σπανιότερα  γιατί, πέραν των δυσκολιών μου,  μου το απαγόρευε και ο γιατρός. Από χθες όμως διαπιστώθηκε ότι το ένα μου μάτι δεν λειτουργεί καθόλου, ενώ το άλλο έχει μυωπικό [-3 βαθμούς] ενδοφακό και λειτουργία ωχράς κηλίδας κάτω από 50%, που με υποχρεώνει να πω ‘’πάπαλα’’ στο γράψιμο και ομολογώ ότι θα μου κοστίσει σοβαρά.

Δεν με ενοχλεί μια ‘’φυσιολογική’’ για την ηλικία μου εξέλιξη, που μπορεί και να  απαλλάξει κάποιους που τα λάβαιναν με e-mail, από  ενδεχόμενη ενόχληση. Ομολογώ όμως   ότι ποτέ  κανείς δεν εξέφρασε ανάλογες σκέψεις. Απεναντίας αρκετοί με ενθάρρυναν να συνεχίσω, φθάνοντας στο σημείο να μου πουν μέχρι και  ‘’αγάντα Ρόμελ’’ και άλλα πολύ ενθαρρυντικά  σχόλια.  Θα μου στερήσει όμως τη χαρά της νοερής επικοινωνίας με τόσους γνωστούς και άγνωστους , απλούς και σημαντικούς ανθρώπους, στην Ελλάδα και  από δεκάδες χιλιάδες αναγνώστες στην Υφήλιο [ μέσω της ιστοσελίδας μου].  Κυρίως όμως θα μου στερήσει τον μοναδικό τρόπο που είχα να ‘’σκοτώνω’’ τις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς, που  αποκαλούσα Μοναχικότητα.

Μελαγχολικά θυμάμαι ένα τραγούδι του 1965, σε στίχους της Λένας Νταϊνά, ‘’Ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο, Οι πικραμένες καρδιές το ξέρουνε μόνο’’.

Το τραγούδι βέβαια αναφερόταν στον έρωτα μιας παλιάς  ξεπερασμένης εποχής,  – που φυσικά τελείωνε γρήγορα–  κατέληγε  όμως σε   παντοτινή αγάπη. Το ίδιο συμβαίνει και σε μένα, που ξεπερασμένος πια από τις σύγχρονες αντιλήψεις, αναγκάζομαι να μετατρέψω τον έρωτα για τα γραφόμενά μου σε παντοτινή αγάπη για  αυτά και όσους τα ‘’συμμερίζονται’’ και πιστέψτε με είναι πάρα πολλοί. Ευχαριστώ από καρδιάς για τη συμπαράσταση.  Αντώνης

ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΟΥ ΚΕΊΜΕΝΑ

 

         ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΟΥ ΚΕΙΜΕΝΑ

 

 

Έγραφα  στο τελευταίο μου δημοσίευμα, ότι προσωρινά μου, ελπίζω, προβλήματα, με υποχρεώνουν να  περιορίσω εις το ελάχιστο τα γραφόμενά μου . Ασχολούμαι όσο μπορώ, με την περιστασιακή ανάγνωση παλιότερων και ιδιαίτερα εκείνων  που η στατιστική της ιστοσελίδας μου [από το 2016 με 48.000 περίπου αναγνώσεις],  δείχνει ότι διαβάστηκαν περισσότερο. Ένα από αυτά [του 1977] εξακολουθεί να με αντιπροσωπεύει, εννιά  χρόνια αργότερα. Σκέφθηκα λοιπόν να το αναδημοσιεύσω, κυρίως για όσους δεν το διάβασαν ή ενδεχομένως δεν τους αφορούσε προσωπικά τότε και δεν του έδωσαν τη δέουσα προσοχή και  θέλουν να το αναγνώσουν πιο εμπεριστατωμένα.

Από  την νέα του ανάγνωση   διαπίστωσα ότι, παρότι γράφω συνήθως με τη λογική,  με την πάροδο του χρόνου και των χρόνων μου , συμμετέχουν περισσότερο  η καρδιά και το συναίσθημα. Αρκούμαι στη μικρή αυτή εισαγωγή και περιμένω ενδεχόμενες απόψεις, ιδιαίτερα εκείνων  που δεν  έχουν λόγους ή αδυνατούν  να κρύψουν την ηλικία τους. Αντώνης

 

‘’ Τρίτη 29 Αυγούστου 2017

    Ο ΠΙΣΤΟΤΕΡΟΣ ΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ

  [Προσωποποιημένες Πρακτικές  Ερμηνείες] 

 

 

Εν όψει της ΔΕΘ, όπου θα ακουστούν για πολλοστή φορά τα γνωστά και τετριμμένα  εφήμερα  ψεύδη, σκέφθηκα να κάνουμε μια  πολιτική και όχι μόνο αποτοξίνωση. Ο Γιάννης Πανούσης είχε δηλώσει, μεταξύ πολλών σημαντικών άλλων, στις 17 Μάιου..  Δεν γνωρίζω γιατί όλοι εξορκίζουν τον Μεγάλο Αδελφό του παγκοσμιοποιημένου Κράτους και δεν τους ανησυχούν τα Μικρά Αδελφάκια της Πανοπτικής Εφορίας, της Βιοκυβερνητικής, της Οικονομίας. Μόνο με ένα ισχυρό Σοκ θα βγούμε από την τελματώδη και όζουσα ατμόσφαιρα’’.

Ευελπιστώντας  να πραγματοποιηθούν κάποτε τα όνειρα του κ. Πανούση, προλαβαίνουμε να  ρίξουμε μια φιλοσοφική ματιά, στη ζώσα   πραγματικότητα, που αναφέρεται στον τίτλο του παρόντος, αρχίζοντας , όπως συνηθίζω, από την ετυμολογία των λέξεων. Προτάσσω τη λέξη φιλία και μάλιστα στην Πυθαγόρειο έκφραση της.

‘’Ο Πυθαγόρας ήταν αυτός που ανακάλυψε τον συμπαντικό νόμο της αλληλεξάρτησης και της αμοιβαίας έλξης, για τον οποίο χρησιμοποίησε τον απλό όρο φιλία. Η φιλία είναι η παγκόσμια δύναμη που έλκει όλα τα στοιχεία της Φύσης σε αρμονικές σχέσεις. Βοηθά να διατηρείται η τάξη των πλανητών καθώς αυτοί κινούνται στο στερέωμα και ενθαρρύνει τους άντρες και τις γυναίκες, αφού καθαρθούν οι ψυχές τους, να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον.’’ Διακήρυσσε δε εμφαντικά ‘’ Αν δεν μπορείς να έχεις έναν πιστό φίλο, να είσαι ο ίδιος φίλος του εαυτού σου.’’

Όσον αφορά τον όρο ‘’σύντροφος’’, η ετυμολογία του είναι  ‘’σύντροφος < συντρέφω < συν + τρέφω , ὁ τρεφόμενος μαζί με κάποιον άλλον από την ίδια τροφό. ‘’ Στη Μαρξιστική ‘’διάλεκτο’’ αποτελεί προσφώνηση μελών ‘’σοσιαλιστικών’’ ή κομμουνιστικών κομμάτων’’, υπονοώντας προφανώς, την εφαρμοσμένη  σταλινική περίοδο και τις διαθέσεις τους για το μέλλον, με τροφό πάντα ‘’την ιερή αγελάδα’’ , το Κράτος

Μετά τις απαραίτητες αυτές διευκρινίσεις, ας  αναζητήσουμε μαζί τον πιστότερο φίλο και σύντροφο, με την ουσιαστική σημασία των λέξεων. Πολλοί αναφέρονται στο Δάμωνα και τον Φιντία, που λάμπρυναν με την αυτοθυσία τους το πραγματικό νόημα της λέξης. Άλλοι, οι φιλόζωοι και όχι μόνο έχουν πολλά παραδείγματα από σκύλους και άλλα ζώα – οικόσιτα και μη- που καρτερικά συμπαραστάθηκαν σε ανθρώπους του περιβάλλοντός τους και γενικότερα σε έμβια όντα που βρέθηκαν σε κάποιο  κίνδυνο.

Πάνω όμως από όλα είναι οι πραγματικοί μας φίλοι – όσοι και όσο υπάρχουν ακόμα πραγματικοί φίλοι και σύντροφοι – που αυθόρμητα και άδολα, σπεύδουν να ανταποκριθούν στις καθημερινές μας αντιξοότητες, κάθε φορά  που τους χρειαζόμαστε. Είναι οι πρώτοι που προστρέχουν σε βοήθειά μας , χαίρονται με τις χαρές και επιτυχίες μας και λυπούνται όσο και εμείς για τα παθήματά μας. Το είδος αυτό αρχίζει να φθίνει και με τρομάζει η ιδέα ότι σύντομα θα αποτελεί είδος προς εξαφάνιση, αφού οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν πολύ χαλαρώσει , μέχρι της πλήρους διάρρηξης. Ζούμε σε μια καθαρά ωφελιμιστική  εποχή και ο κανόνας που διέπει τη σύγχρονη πραγματικότητα είναι ‘’ο σώζων εαυτόν σωθήτω’’.

Δεν απομένει λοιπόν παρά η Πυθαγόρειος προτροπή  ‘’αν δεν μπορείς να έχεις ένα πιστό φίλο, γίνε ο ίδιος φίλος του εαυτού σου. Αυτό όμως,  σημαίνει να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και  δεν οδηγεί πάντα προς τη σωστή κατεύθυνση. Με δεδομένες τις σημερινές απαιτήσεις της ζωής,   ευνοεί  την προβολή και πρόταξη του εγωισμού  και τον φιλοτομαρισμό μας. Το τελευταίο αποτελεί συνέπεια του παραμερισμού  της  ηθικής πλευράς της ζωής  ,που κάποια συστήματα ονόμασαν ‘’το όπιο του λαού’’,  αφού   η οικογένεια,  η πατρίδα, και η  θρησκεία, ενοχοποιούνται ως δείγματα  ακροδεξιού εθνικισμού και κάποια άλλα τα ιδιοποιήθηκαν για να εξυπηρετήσουν τις εθνικιστικές τους ακρότητες. . Τι μας απομένει λοιπόν ως παντοτινός πιστός φίλος και σύντροφος στη ζωή;

Για να διευκολύνω την αναζήτηση και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων και ενδεχόμενων παρερμηνειών, το κομμάτι αυτό του άρθρου μου θα το δω σε πιο προσωπικό επίπεδο, ώστε να αποφύγω εξαιρέσεις του κανόνα που δεν έχω υπόψη μου και καταστάσεις που  κάποιοι αποφεύγουν να ομολογήσουν. Δηλώνω λοιπόν ότι οι απόψεις που ακολουθούν, απηχούν καθαρά προσωπικές μου σκέψεις και σε μεγάλο βαθμό  εμπειρίες  μου.

Δεν ξέρω πόσους πραγματικούς φίλους διαθέτω, αφού δεν χρειάστηκε να μου εκδηλωθεί η φιλία όλων τους, πιστεύω όμως απόλυτα ότι έχω ίσως λίγους και καλούς. Συνεπώς δεν έχω την ανάγκη να στραφώ στη φιλία του εαυτού μου, που με τη στάση ζωής μου, μάλλον την έχω περιορίσει, αν δεν την απώλεσα εντελώς, αρκούμενος  σε ένα απλό σεβασμό και την απλούστερη δυνατή  μορφή συμβατικής προστασίας  του.

 Ο μοναδικός και συνεπέστερος φίλος του ανθρώπου, ανεξαρτήτως του φύλου ή της ηλικίας του, είναι ο πόνος. Από τις πρώτες στιγμές της ζωής μας είναι άγρυπνος φρουρός μας, αφού μας προειδοποιεί κάθε φορά που υπάρχει μια απειλή εναντίον της υγείας μας, όσο αφανής και αν είναι  αυτή. Μεγαλώνοντας, παρότι δυσανασχετούμε και προσπαθούμε να τον ‘’υποτάξουμε’’ παραμένει προστάτης μας σε κάθε ‘’έσωθεν’’ απειλή. Με τη δική του προειδοποίηση έχουν σωθεί αμέτρητες ζωές και έχουν αποφευχθεί ‘’τα χειρότερα’’, αλλά εμείς – περιέργως – τον έχουμε υπό μόνιμο διωγμό.

Αν μάλιστα φθάσουμε στις μεγαλύτερες ηλικίες και ιδιαίτερα στα γηρατειά, παραμένει αχώριστος και κυρίως ανιδιοτελής φίλος και σύντροφος στη μοναχικότητα και  την επιλεγμένη ή προκύπτουσα μοναξιά μας. Αυτός στέλνει το μήνυμα ότι τα ρευματοαρθριτικά μας  χρειάζονται ένα πρόσθετο σεντόνι ή κάποιο βαρύτερο κλινοσκέπασμα και  είναι το αυτόματο ξυπνητήρι σε κάθε σωματική ανάγκη, μα ιδιαίτερα είναι η επιβεβαίωση ότι είμαστε ακόμα  ζωντανοί.

Προσωπικά, παρότι ανήκω στα άτομα με καλή υγεία, έχω απόλυτα κατανοήσει το σημαντικό ρόλο του πόνου και έχω συμβιβαστεί με την ύπαρξή του – μοναδική άλλωστε παρέα στη μοναχικότητά μου – και προσπαθώ να του φέρομαι ευγενικά. Δεν τον καταπολεμώ, αλλά με ήπια μέσα προσπαθώ να τον προσαρμόσω στις προσωπικές μου αντοχές, χωρίς να χάνω τη  μοναδική  παρέα του στα ατέλειωτα εικοσιτετράωρα. Όταν οι  συνθήκες δεν μου επιτρέπουν να ασκώ  τις όποιες μπορώ ακόμα δραστηριότητες – εντός και εκτός κατοικίας – ο πόνος είναι εκείνος που με καθοδηγεί στα σχέδιά μου για την επόμενη ενέργεια  ,’’φρενάροντας’’  με καμιά φορά και σε ‘’μελλοντικούς’’ σχεδιασμούς. Αν καμιά φορά  κάποιο μικροατύχημα η άλλη αιτία προκαλέσει πρόσθετο πόνο, ξεχνάμε εντελώς τον μόνιμο συνοδό μας σαν να μην υπήρξε ποτέ, ο οποίος όμως  μας επανέρχεται πιστός και ευγενικός, όταν παρέλθει το ‘’έκτακτο περιστατικό’’.

Προσωπικά ασχολούμαι με το ερασιτεχνικό ψάρεμα  παντός καιρού  -κυρίως για το ψάρεμα και όχι για τα ψάρια [που τελικά δεν μου λείπουν]. Ενώ λοιπόν  έχω όλους αυτούς τους ‘’φυσιολογικούς ‘’ μου πόνους στη μέση, στα οστά, τις τενοντίτιδες κλπ  ή το κρύο του χειμώνα, μπαίνοντας στη θάλασσα μου ‘’φεύγουν’’ όλα και επανέρχονται όταν επιστρέψω στο σπίτι μου ή  την ή τις επόμενες μέρες. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και τις ατέλειωτες ώρες που ασχολούμαι με την ανάγνωση και την γραφή στον υπολογιστή, που ξεχνώ κάθε πόνο και άλλη  σχετική ενόχληση, μέχρι να τελειώσω την  προγραμματισμένη μου εργασία.

Κλείνοντας τις σκέψεις μου , σας βεβαιώνω ότι  δεν βρίσκω  κάποιον πιστότερο φίλο και σύντροφο που να προσαρμόζεται απόλυτα στις υπερβολικές ενίοτε δραστηριότητες μου, που δεν πληρούν ούτε τον βασικό κανόνα της ‘’τήρησης των αναλογιών ‘’ Εδώ ίσως υπεισέρχεται και η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν!!! Αντώνης Ταρνανάς’’

 

            ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ

 

Για τους γνωστούς προσωπικούς μου λόγους έχω περιορίσει  νέες δημοσιεύσεις μου και ‘’ξαναδιαβάζω’’ τις αρκετές χιλιάδες σελίδων που έχω δημοσιεύσει για  να επανεκτιμήσω τις διατυπωμένες απόψεις μου. Στην αρχή άρχισα τη συστηματική τους ανάγνωση, αλλά ο όγκος τους και οι δυσκολίες της όρασής μου, με υποχρέωσαν σε  επιλογή θεμάτων που αφορούν κυρίως τα εσωτερικά μας. Πρώτη μου διαπίστωσή  είναι ότι το ‘’αλαλούμ’’ στη χώρα μας συνεχίζεται και δυστυχώς επί τα χείρω.

Η συνήθειά μου   να παρακολουθώ τις ζωντανές μεταδόσεις από τη Βουλή και τις δηλώσεις πολιτικών αρχηγών και εκπροσώπων των κομμάτων, με οδηγεί στη διαπίστωση ότι τα αντισυστημικά Κόμματα  συγχέουν το  Ναό της Δημοκρατίας με τη λαχαναγορά και ζητώ συγγνώμη από τους έντιμους  εμπόρους της. Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο γιατί τα μιμούνται και εκείνα του αποκαλούμενου δημοκρατικού τόξου [είτε πιστεύουν είτε  όχι στους Ναούς] και   διαπιστώνω ότι απομακρύνονται περαιτέρω από την έννοια της  ‘’ διεθνώς αποδεκτής’’ κανονικότητας. Ζούμε σε χαλεπούς καιρούς, για τους οποίους υπεύθυνοι είμαστε όλοι μας, προσπαθώντας να φορτώσουμε τα λάθη  στους άλλους, κρατώντας για τον εαυτό μας το αλάθητο. Ο κόσμος γύρω μας καίγεται και εμείς τραγουδάμε, κατά τον μύθο του Αισώπου,  το μονότονο για όλη την αντιπολίτευση άσμα ‘’ ο κόσμος ζητάει μια προοδευτική διακυβέρνηση για να φύγει ο Μητσοτάκης’’. Διερωτώμαι όμως με  βάση την ελάχιστη λογική που μου έχει απομείνει, με ποιο δικαίωμα προδικάζουν τις λαϊκές επιλογές  και πόθεν συνάγεται αυτό;;; Από τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις πάντως δεν προκύπτει κάτι ανάλογο και συνεπώς όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο ψεύδονται και προσβάλλουν βάναυσα την αλήθεια και τον  Ελληνικό λαό. Με την εφαρμοζόμενη πρακτική  παρερμηνεύεται ή και  διαστρεβλώνεται εσκεμμένα η λαϊκή βούληση,  με ανυπόστατες κατηγορίες κατά  της Κυβέρνησης  που έχει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση  να εκπροσωπεί τη χώρα μας διεθνώς.

 Εδώ βρίσκεται ενδεχομένως και το μεγάλο λάθος , ότι δε μπορούν  να αναγνωρίσουν  τα λάθη τους. Ο Κόσμος άλλαξε και ο λαός επίσης, ενώ τα Κόμματα μένουν στάσιμα σε παλιές μεθοδεύσεις και γι΄αυτό  ‘’δεν λένε να πάρουν  πάνω τους’’ όπως λένε στα χωριά μας.

Ο Μητσοτάκης, αν  είναι να φύγει θα φύγει με απόφαση του λαού που τον εξέλεξε και θα αποφασίσει  για τον νέο εκλεκτό του στις επόμενες εκλογές. Αυτό θα γίνει όχι για την εφαρμογή προοδευτικής  διακυβέρνησης και άλλες παρόμοιες ‘’κουταμάρες’’, αφού είναι γνωστό ότι το προνόμιο της προοδευτικότητας αποτελεί προσωπικό γνώρισμα και όχι κομματική προμετωπίδα και  συνεπώς μπορούν να το έχουν όλοι οι ελεύθερα σκεπτόμενοι’’. Προσωπικά θεωρώ τον εαυτό μου προοδευτικό και ας μην ανήκω σε κανένα κόμμα, άσχετα με την  ‘’ταμπέλλα’’ με την οποία  παρουσιάζεται.

Οι άνθρωποι, τα Κόμματα, οι Κυβερνήσεις και κάθε άλλη ομαδική οργάνωση, χωρίζονται σε καλές και κακές, χρήσιμες και άχρηστες,  για το  κοινωνικό σύνολο και όχι για τους αυτοχαρακτηρισμούς τους.

Χθες το βράδυ άκουσα τον αρχηγό του Κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που προέκυψε από καραμπόλα, να κάνει δηλώσεις, με την ευκαιρία της ψηφοφορίας του Κόμματός του. Το περιεχόμενο τους ήταν μια επανάληψη των προηγουμένων,  αντί να μιλήσει για τα δικά του και τις απανωτές διαγραφές στελεχών του που τόλμησαν να  διατυπώσουν προσωπική και ίσως καλοπροαίρετη και χρήσιμη άποψη.  Εξαπολύει και πάλι  μύδρους εναντίον του αιρετού Πρωθυπουργού της χώρας , μειώνοντας το κύρος του στην τραγική διεθνή σκακιέρα της εποχής, αναφερόμενος και σε σκάνδαλα και απάτες. Η χώρα μας είναι μικρή και όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας, θα του θυμίσω λοιπόν, ότι αν έχει στοιχεία εις βάρος του οφείλει να τα καταγγείλει στη Δικαιοσύνη, γιατί αλλιώς γίνεται συνένοχος. Όσον αφορά την καραμπόλα, θα του θυμίσω ότι το Κόμμα του προκατόχου του κατακερματίστηκε, γιατί έκανε τις ίδιες κακές εκτιμήσεις για τις πραγματικές ανάγκες του  λαού.

Αν και δεν επιτρέπονται συμψηφισμοί, θα περιοριστώ σε μια φράση από μύθο του Αισώπου ότι ‘’έκαστος δυο πήρας φέρει’’’ ή σε απλή νεοελληνική ο καθένας βλέπει  μόνο  την καμπούρα του άλλου. Ας σταματήσουν επί τέλους  όλα αυτά που διχάζουν  τον κόσμο και δεν είναι καθόλου προοδευτικά και ας προσπαθήσουμε συνολικά για το εθνικό  συμφέρον, το οποίο – αν βγάλουμε τους παραμορφωτικούς κομματικούς φακούς –  είναι το ίδιο για όλους μας.

Το σημερινό δημοσίευμα μου δεν ήταν προγραμματισμένο ,αλλά το προκάλεσε ο κ. Αρχηγός που συνεχίζει να ακολουθεί την πεπατημένη των προκατόχων του, παραβλέποντας την κατάληξή τους και το γεγονός ότι η χώρα έχει ανάγκη ισχυρών κομμάτων και ο λαός απαιτεί συνεννόηση μεταξύ τους,  Αντώνης

ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΕΣ, ΨΕΥΔΗ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑ

 

                            ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΕΣ ,ΨΕΥΔΗ  ΚΑΙ ΤΡΕΛΑ

 

 

 

Αρχίζω με μια παροιμία που  λέει ‘’όταν τσακώνονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια’’ και εν καιρώ πολέμου των μεγάλων,  οι μικροί οφείλουν να αναζητούν στηρίγματα [χωρίς τυμπανοκρουσίες], για να μην έχουν την τύχη των βατράχων.

Ερμηνεύοντας τον τίτλο, σημειώνω ότι οι αμετροέπειες και τα ψεύδη αποτελούν  βασικό στοιχείο του λαϊκισμού και υποκατάστατο της έλλειψης επιχειρηματολογίας, των ασχολούμενων με τα κοινά. Με τρομάζει το γεγονός ότι η  πρακτική αυτή,  δεν περιορίζεται μόνο στα ‘’αντισυστημικά’’ Κόμματα , αλλά τείνει να επεκταθεί και σε εκείνα που ‘’ανήκουν’’ στο αποκαλούμενο δημοκρατικό τόξο.

Ο πόλεμος συγκεντρώνει και τους τρεις χαρακτηρισμούς, και οι πολεμοχαρείς   αποτελούν    τα αντιπροσωπευτικότερα  δείγματά τους. Δημόσιες  κρίσεις μπορούν  να  κάνουν όσοι δεν  μετέχουν στα κοινά ,δεν επιτρέπεται όμως να τις κάνουν , όσοι εκπροσωπούν, καθοιονδήποτε τρόπο τη χώρα. Στο πνεύμα αυτό ίσως ήταν και η δήλωση του Πρωθυπουργού ότι όποιος Αρχηγός Κόμματος, επιθυμεί να ενημερωθεί, μπορεί να τον επισκεφθεί κατ’  ιδίαν.

 Ακούστηκε πολλές φορές επικριτικά ο όρος μυστική διπλωματία, μα η διπλωματία μέχρι να γνωστοποιηθούν τα αποτελέσματά της, είναι από τη φύση της ‘’μυστική’’. Όλα αυτά αποτελούν μια αναγκαία εισαγωγή  στο θέμα μας και ίσως ένα απαραίτητο μαθηματάκι για κάθε  δημόσιο παράγοντα που μετατρέπεται σε  δημόσιο κήρυκα.

Διανύουμε μια παράξενη  εποχή, με κυρίαρχο γνώρισμα την  υποτιθέμενη παγκοσμιοποίηση. Δεν ξέρω  που απέβλεπαν οι δημιουργοί της αλλά, εκ του αποτελέσματος προκύπτει  ότι αντί να μοιραστούμε τα ενδεχόμενα κοινά οφέλη, μετατρέψαμε την υφήλιο απλά σε μια γειτονιά. Εκεί βρίσκει κανείς  τους  μικρούς και ανίσχυρους που  υφίστανται τα δεινά και τον παραλογισμό των πολέμων, τους μεγάλους  να έχουν  αποφασιστική άποψη επί παντός επιστητού και τους  αοριστολογούντες λαικίζοντες ‘’μικρομέγαλους’’, που ενίοτε θυμίζουν το περιβόητο ΄΄αγάντα Ρόμελ’’ για να επωφεληθούν.

Οι τελευταίοι  είναι πολλοί και διάφοροι και με τον λαϊκισμό τους, προσπαθούν να μας πείσουν ότι κατέχουν και την μία και μοναδική αλήθεια και ότι μπορούν   να βγάλουν την χώρα μας από το  σημερινό ‘’αδιέξοδο’’. Ψεύδονται συνειδητά και μιμούνται  τις  αμετροέπειες του ‘’μεγάλου’’  [κατά τη λαϊκή έκφραση της πιάτσας], τον οποίο φυσικά αντιπαθούν. Κάποιοι ακραίοι μάλιστα  αντιμετωπίζουν τη γενικότερη ανωμαλία ως Μάννα εξ ουρανού,[που  σημαίνει  το φαγητό που, σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός έδωσε στους Εβραίους στην έρημο για να επιβιώσουν. Σημειώνω ότι η  αναφερόμενη ‘’έρημος’’  έχει πλέον  μετατραπεί σε ένα σύγχρονο   ‘’κήπο της Εδέμ’’, που παράγει τα πάντα.

Θα ήθελα να ρωτήσω τους αμετροεπείς λαϊκιστές, αν έχουν σκεφθεί, στα πλαίσια της ‘’ προοδευτικής’’ τους  διακυβέρνησης, ποιος θα προσέτρεχε σε άμεση βοήθεια στην Κύπρο, όπως συνέβη πρόσφατα;;; Ελπίζω ότι είναι καιρός πια να ξεχάσουμε τα συνθήματα  ΄΄ΕΟΚ και ΝΑΤΟ’’ και άλλα σχετικά. Κάθε χώρα οφείλει να μετέχει των διεθνών Οργανισμών και να αναζητεί στηρίγματα για το δικό της συμφέρον . Οι βάσεις στην Κύπρο αποτελούν βρετανικό έδαφος, σαν αποτέλεσμα συμφωνιών, ενώ Ιρανικοί πύραυλοι εκτοξεύτηκαν και σε  φίλιες χώρες, ακόμα και στην γείτονα και φίλη Τουρκία.

 Δεν θέλω να πω ότι οι προηγούμενες εποχές ήταν διαφορετικές, αλλά τώρα που τα σύννεφα του πολέμου έφθασαν και στη γειτονιά μας,   οφείλουμε να προσέχουμε τι λέμε και τι κάνουμε και να μονιάσουμε  μεταξύ μας, αφήνοντας  κατά ‘’ μέρος τα ‘’νταηλίκια’’. Ο ιστορικός μας του 5ου π.Χ. αιώνα Θουκυδίδης  έλεγε  ‘’τοῦ δὲ πολέμου οἱ καιροὶ οὐ μενετοί’’ [ δηλαδή στον πόλεμο οι ευκαιρίες δεν περιμένουν], ας κάνουμε λοιπόν  κάτι πριν  είναι πολύ αργά.

 Το τελευταίο βέβαια γίνεται σαφέστερο και με  την άποψη του Ιράν και των  διάσπαρτων τρομοκρατικών ομάδων του, που διακηρύσσουν ανοιχτά, ότι επιθυμούν να εξαφανίσουν το Ισραήλ.  Αυτό  με τη σειρά του υπερασπίζεται το  υπαρξιακό του δικαίωμα , με τα μέτρα που νομίζει προσφορότερα, αδιαφορώντας  για τη συμμετρικότητά τους. . Στον  παραλογισμό του πολέμου, ποιος μπορεί  να επιβάλει μέτρα  εναντίον εκείνων που αμφισβητείται η ύπαρξή τους;;;  

Θα κλείσω, χωρίς περαιτέρω σχόλια, με τον τίτλο ενός σπουδαίου τραγουδιού  του Κώστα Χαντζή, σε στίχους της Σώτιας Τσώτου, ‘’της γειτονιάς μας ο τρελός όλα ανάποδα τα βλέπει ‘’  και ας το αποδώσει ο καθένας  εκεί που νομίζει, εκτός από μένα που περιορίζομαι απλώς να καταγράφω τα γεγονότα!!!!!!    Αντώνης

 

 

 

 

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΑΚΟΜΑ ΞΑΓΡΥΠΝΟΣ

 

                   ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΑΚΟΜΑ ΞΑΓΡΥΠΝΟΣ

 

 

Θα  πείτε ίσως  και με το δίκιο σας και  τι σας νοιάζει εσάς;;; Δεν είναι αυτή η επιδίωξη της αναφοράς μου στο γεγονός, που έχει καταντήσει ρουτίνα,  πολλά χρόνια τώρα.  Σας νοιάζουν όμως τα αποτελέσματα, γιατί όταν δεν κοιμάμαι σκέπτομαι και  περιέργως πολύ σοβαρά και αυτά που σκέπτομαι, εκόντες άκοντες, τα υφίστασθε, έστω και αν δεν τα διαβάζεται  όλοι πλέον.

Η αϋπνία μου με οδήγησε συνειρμικά στους στίχους ενός τραγουδιού του Δημήτρη Ευσταθίου με τίτλο ‘’είναι μεσάνυχτα’’ . Πρόκειται για μια νυχτερινή μονωδία [NOCTURNO], είδος με το οποίο ασχολήθηκε ιδιαίτερα επιτυχώς ο Σοπέν. Θα αναφερθώ, ευθύς αμέσως,  σε μια στροφή του που αποτέλεσε και την αφορμή δημιουργίας του σημερινού μου πονήματος:

‘’Είναι μεσάνυχτα
κι όλη η φύσις ησυχάζει
κι όμως ένας που σπαράζει
δε κοιμάται ξενυχτά’’.

Το τραγούδι γράφτηκε για εντελώς διαφορετικούς λόγους, η αφορμή όμως παραμένει. Θα  επιχειρήσω την αλλαγή του πρώτου ρήματος ‘’είναι’’ με ένα άλλο, επίσης βοηθητικό, το ‘’έχει’’   και άντε να βρούμε ποιος ή ποιοι εξ αιτίας του έχουν χάσει τον ύπνο τους και σπαράζουν- με την προϋπόθεση ότι  ‘’υπάρχει ακόμα το φιλότιμο’’

Σε μια εποχή που έχουν χαθεί όλες οι  αξίες και επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας [ ζητώ συγνώμη από όλα τα ζώα εντός και εκτός αυτής] άντε να βρεις το δίκιο σου. Θυμάμαι ότι στο σχολείο μας μιλούσαν για την υπεροχή του ανθρώπινου είδους στο ζωικό βασίλειο’’,  επειδή διαθέτει λογική. Αν αυτό που συμβαίνει διεθνώς και εγχωρίως  στις μέρες μας αποτελεί  λογική πράξη, να τη βράσω τη λογική, προτιμώντας να ανήκω στα άλογα ζώα, τουλάχιστον για να μην  καταλαβαίνω τι γίνεται γύρω μας.

Ξέρω ότι κάποιοι ‘’επαγγελματίες καλοθελητές’’ θα σπεύσουν να με χαρακτηρίσουν αναρχικό, ιδιόρρυθμο,  και ίσως  προσκείμενο στο Αμερικανικό, το ισραηλινό ή στο τυραννικό  Ιρανικό καθεστώς, ακόμα δε να με χαρακτηρίσουν και σαν ‘’Μητσοτακικό’’. Έχω επανειλημμένως δηλώσει ότι σκέπτομαι με τον όσο μου απόμεινε εγκέφαλό μου και  όχι με τα πόδια,  όπως δυστυχώς το κάνουν πολλοί σύγχρονοί ταγοί της υφηλίου. Συνεπώς μακράν εμού κάθε σύνδεσή μου  με φανατικά και αρρωστημένα τυραννικά  θεοκρατικά και όχι μόνο,   καθεστώτα, και με κρυπτόμενες κάτω απόν   τον  μανδύα της δημοκρατίας χώρες,  που ταλανίζουν τον Κόσμο. Όλοι αυτοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι ‘’κανένας πόλεμος δεν έλυσε ποτέ προβλήματα’’. Γιαυτό, μετά την πολλαπλή συμφορά του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, δημιουργήθηκε ο ΟΗΕ, για την επίλυση των διαφορών με τη μεσολάβησή του και τη συνδρομή της διπλωματίας.  Αυτό βοήθησε να περάσουμε αρκετές  ειρηνικές δεκαετίες .

 Όσον αφορά τον χαρακτηρισμό του ‘’Μητσοτακικού’’, τον έχω  ακούσει αρκετές φορές και  μάλιστα  κατά πρόσωπο, αλλά τον  αρνούμαι. Η λογική όμως μου επιβάλει  τη σκέψη , ‘’ότι στην εποχή μας, ακόμα  και αν δεν υπήρχε έπρεπε να τον ‘’ εφεύρουμε’’ και δεν μιλάω κομματικά, αφού δεν ανήκω σε κανένα κόμμα.

Από συνήθεια  ακούω ανελλιπώς όλες τις ομιλίες του γνωστού και ως πλανητάρχη και διαπιστώνω ότι κάθε φορά λέει διαφορετικά πράγματα.  Τελευταία μάλιστα ισχυρίζεται ότι το Ιράν τελείωσε , ενώ  εκείνο συνεχίζει να κτυπά με κάθε μέσο όλους τους γύρω του, ακόμα και τη φίλη του Τουρκία και ξαναγύρισε στον Κόσμο την τρομοκρατία. Πρέπει λοιπόν  κάποιος, και ίσως το Κόμμα του, να τον μαζέψει,  γιατί η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και οι άμαχοι που σκοτώνονται στο Ιράν, το Ισραήλ και τη Βηρυτό, άνθρωποι είναι και ανήκουν στην κατηγορία των θυμάτων τα οποία ο ίδιος θα σταματούσε. μαζί με τους πολέμους !!!

Προβλήματα ηλικίας  δεν μου επιτρέπουν  να συνεχίσω και τελειώνω με την ευχή, ο Θεός [ ή όπως αλλιώς  τον αποκαλεί ο καθένας] να βάλει το χέρι του. Φοβάμαι δε ότι η τρέχουσα κατάσταση θα ανατρέψει και την αποδιδόμενη στον Αϊνστάιν πρόβλεψη  ‘’δεν ξέρω με ποια μέσα θα γίνει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος,  ο τρίτος όμως  θα γίνει με ρόπαλα’’. Διερωτώμαι όμως με  τη γνωστή γεροντική μου αφέλεια: Με ποιους αντιπάλους;;;  Είναι κρίμα ότι κινδυνεύουν ακόμα και τα ζώα τα οποία, κατά παράφραση του  τελευταίου στίχου  ποιήματος του Κωνσταντίνου  Καβάφη, ‘’θα ήταν μια κάποια λύσις’’. Αντώνης