ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΓΡΙΦΟΥΣ

 

                              ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΓΡΙΦΟΥΣ

            [                      Μάθαμε όμως, ποιοι και πώς μας κυβέρνησαν]

 

 

Είναι σαφές ότι για να γράψεις ένα βιβλίο πρέπει να είσαι συγγραφέας ή να διηγηθείς το περιεχόμενό του σε ένα επαγγελματία για να το συγγράψει.  Εξ όσων κυκλοφόρησαν, προκύπτει ότι δεν πρόκειται για μυθιστόρημα, που αφήνει κάποια περιθώρια ανακριβειών,  αλλά για  πολιτικό βιβλίο ενός τέως Πρωθυπουργού, του οποίου κάθε λέξη μπορεί να βλάψει και τα εθνικά μας συμφέροντα. Στην περίπτωση του συγκεκριμένου βιβλίου , μπορούμε να πούμε ότι το περιεχόμενό του θίγει καίρια εθνικά θέματα και ενδεχομένως μπορεί να προκαλέσει  βλάβη τους.  Συμπερασματικά  – όπως θα έλεγε ο ίδιος ο συγγραφέας που είναι και πολιτικός μηχανικός –  προκύπτει αστοχία υλικού. Όπως και στις  λοιπές κατασκευές  μια αστοχία μπορεί να προκαλέσει  προβλήματα,  άμεσα  αλλά και  εις το διηνεκές.

Το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου, πέραν των άλλων,  βάζει φωτιά  και στα μπατζάκια   του συγγραφέα με   άγνωστες για την ώρα  μελλοντικές συνέπειες. Επιεικώς θα έλεγα ότι τελικά,  ‘’πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος’’ και για να γίνει καλύτερα  κατανοητή η παροιμία, παραθέτω, ευθύς αμέσως, την προέλευσή της:

Την εποχή που  δρούσε στο Αιγαίο ένας φοβερός κουρσάρος, ο Αλή Μεμέτ Χαν, βγήκε μια νύχτα  με το πλήρωμα του στη Μήλο, για να την κουρσέψει. Οι πειρατές μπήκαν και στα εργαστήρια μάλλινων χαλιών, που βρίσκονταν εκεί. Οι νησιώτες όμως, τους  πήραν είδηση, τους κύκλωσαν και τους συνέλαβαν.  Για τιμωρία τους  ξύρισαν το κεφάλι και τα γένια τους και τους έστειλαν δώρο στον αυτοκράτορα του Βυζαντίου.

Στην εποχή μας βέβαια δεν υπάρχει Αυτοκράτορας, υπάρχουν  όμως   άσπονδοι φίλοι  [αποκαλούμενοι και σύντροφοι] οι οποίοι - κατά το κείμενο του βιβλίου- ‘’κούρσεψαν’’ - χωρίς να το αξίζουν-  ύπατα αξιώματα. Δεν ξέρω αν ο συγγραφέας λέει την αλήθεια ή ψεύδεται, φέρει όμως και στις δυο περιπτώσεις, την ευθύνη  των γραφομένων του   για τις  κατηγορίες συνεργατών του και για τις περιγραφόμενες αποφάσεις του . 

Δεν είναι βέβαια  άμοιροι ευθυνών και όσοι, αφού επωφελήθηκαν, αντέδρασαν με βαρύ και χυδαίο – για Βουλευτές – λεξιλόγιο. Για  μια ακόμα φορά, χρησιμοποίησαν τον βαρύ χαρακτηρισμό του προδότη και της εθνικής προδοσίας και  οφείλει κάποιος να τους ‘’συμμαζέψει’’. Εάν ο αντίλογος είναι αληθής ,  σημαίνει ότι υπάρχει συνυπευθυνότητα για την επί μακρόν   απόκρυψη τόσο σοβαρών κατηγοριών , εάν όμως είναι ψευδής, γιατί  μας το απέκρυβε τόσα χρόνια ο συγγραφέας, τέως Πρωθυπουργός της χώρας;;;Θεωρώ ότι επί τέλους,  κάποιοι  αρμόδιοι  πρέπει να παρέμβουν , για την προκαλούμενη ηθική αλλά  και ουσιαστική εθνική βλάβη στη χώρα.

Διερωτώμαι δε με ποιο ηθικό βάρος, ο αποκαλούμενος ‘’προδότης και συκοφάντης’’, εις επήκοον ντόπιων και ξένων, μπορεί να διεκδικεί την εξουσία της χώρας;;; Επίσης πώς μπορούν να παραμένουν μέλη της Βουλής, άτομα που αποκαλύπτουν γεγονότα διεθνώς και  εκτοξεύουν τόσο σοβαρές ‘’αναπόδεικτες’’ κατηγορίες εναντίον ενός τέως Πρωθυπουργού της χώρας;;; Έχει και η εργαλειοποίηση τα όριά της και η συνέχισή της, πέραν του διχασμού των πολιτών, δεν περιποιεί ιδιαίτερη τιμή για τη χώρα μας. Αντώνης

 

Παγκόσμια Ημέρα Καλοσύνης

 

              Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ

 

 

Η καλοσύνη δεν είναι απλά τρόπος καλής  συμπεριφοράς και ευγένειας, αλλά μια   πανανθρώπινη κοινωνική ανάγκη του ατόμου να δεχθεί και να συνεισφέρει λίγη χαρά και ευσπλαχνία στον συνάνθρωπο.  Είναι μια σύνθετη λέξη, με πρώτο συνθετικό το καλός  και ταυτίζεται με την ειλικρινή αγάπη . Ο Κωστής Παλαμάς, λέει σε ένα στίχο του: ‘’ Ὣς κ' ἡ βαρυχειμωνιὰ / μ' αἰφνίδια καλοσύνη / κ' ἥσυχη καὶ σιγαλὴ / σὲ δέχτηκε κ' ἐκείνη’’ . Ο Σοφοκλής έλεγε «η καλοσύνη γεννά πάντα καλοσύνη» και  μια ιαπωνική παροιμία υποστηρίζει ότι  μόνο μια καλή κουβέντα αρκεί για να  μας ζεστάνει τους τρεις μήνες του χειμώνα.

Το Παγκόσμιο Κίνημα Καλοσύνης καθιέρωσε το 1998, σαν Παγκόσμια ημέρα εορτασμού της, την 13^η Νοεμβρίου. Το γεγονός εκμεταλλεύτηκε με κάποιο διαγωνισμό, μια   γνωστή εταιρεία μπισκότων, προσφέροντας  κάποια δώρα.

Διαβάζοντας  τυχαία  τη διαφήμιση, έμαθα και εγώ,  ότι η καλοσύνη δεν αποτελεί διαχρονική ανθρώπινη ανάγκη, αλλά περιορίζεται σε μια συγκεκριμένη ημέρα. Προτάσσουμε δηλαδή  τις εντυπώσεις  αντί της ουσίας, καθιστώντας  την καλοσύνη ‘’είδος σε  ανεπάρκεια’’. Είναι κάτι αντίστοιχο με την ημέρα της  γυναίκας, της μητέρας, του πατέρα ,του παιδιού και αμέτρητων άλλων εορτασμών, που τελικά  περιορίζουν εύσχημα  το ενδιαφέρον μας μόνο σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία. Η καλοσύνη  αποτελεί σημαντικό γνώρισμα ‘’καλών κ’ αγαθών’’ ανθρώπων και  διακρίνει το σύνολο του ζωικού βασιλείου, με τη διαφορά ότι τα λοιπά ζώα παραβλέπουν  την καλοσύνη τους μόνο για την επιβίωσή τους.

Έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου, μια πράξη καλοσύνης το 1965 που υπηρετούσα στο Βελιγράδι. Ένας Σέρβος στρατιώτης, την προηγούμενη της απόλυσής του, χρησιμοποίησε παράνομα το βαρύ στρατιωτικό αυτοκίνητο που οδηγούσε στη μονάδα του για να μεταφέρει κάρβουνα για τη θέρμανση της φαμίλιας του.  Στη διαδρομή του   επέπεσε αντικανονικά στο αυτοκίνητό μου  και το διέλυσε, τραυματίζοντας με σοβαρά. Με δεδομένο ότι τα στρατιωτικά αυτοκίνητα της χώρας τότε δεν ασφαλίζονταν και η ασφαλιστική εταιρεία ήταν μία και μοναδική, υπό κρατικό έλεγχο, εγκατέλειψα κάθε  διεκδίκηση αποζημίωσης από την εταιρεία.

Την επομένη  του  ατυχήματος, ο οδηγός του στρατιωτικού αυτοκινήτου, μου έφερε ένα μικρό πακετάκι με μπισκότα , εξηγώντας μου τις συνέπειες για τον ίδιο και την πάμφτωχη οικογένειά του, από ενδεχόμενη αγωγή εναντίον του. Αυτή του  η πράξη με συγκίνησε και  μου  έδωσε ένα καλό μάθημα καλοσύνης και σκέφθηκα – ασχέτως των συνεπειών – να  το ανταποδώσω, αποφεύγοντας  ακόμα και την απλή δήλωση του συμβάντος. Όταν , μετά ένα χρόνο , μπόρεσα να σταθώ στα πόδια μου, επισκέφθηκα την οικογένειά του και διαπίστωσα ότι η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη και της περιγραφής του. Η φτώχια και κακομοιριά επικρατούσε στο σπιτικό του και τότε κατάλαβα καλύτερα ότι η απώλεια του αυτοκινήτου μου και ο τραυματισμός μου που με ταλαιπωρεί ακόμα, δεν ήταν τίποτα μπροστά στη δική του καλοσύνη και γενναιοδωρία,  να μου φέρει στο κρεβάτι του πόνου το μικρό πακετάκι με τα μπισκότα, που ίσως το   στερήθηκαν τα παιδιά του.

Ο κανιβαλισμός που διέπει την παγκόσμια κοινωνία δεν αφήνει περιθώρια για καλές πράξεις εις το μέλλον, σε μια εποχή που τα πάντα αποτελούν αντικείμενο συναλλαγής. ‘’Προσφέρονται‘’ λύσεις τερματισμού πολέμων και  ανέντιμης συνθηκολόγησης, ερήμην των  ενδιαφερόμενων που δεν ανήκουν στον στενό κύκλο των ισχυρών και φίλα προσκείμενων παγκόσμιων ηγετών. . Γίνεται   καταπάτηση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου που καθορίζει σύνορα και ατομικά δικαιώματα, με  μοναδικό κριτήριο το δίκαιο του ισχυρότερου. Δεν μπορεί κανείς να προβλέψει ‘’τι τέξεται η επιούσα’’, γιατί  τα γεγονότα θέτουν εν αμφιβόλω όσα είχαμε μάθει και ίσχυαν μέχρι τώρα. Αυτό, προφανώς  μας υποχρεώνει να αναθεωρήσουμε τους ηθικούς φραγμούς μας για να προστατεύσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα  και ελπίζω να το καταλάβουμε  όλοι!!!

Ίσως το   μέλλον, με την ευρύτερη χρήση της πανέξυπνης αλλά χωρίς συναισθήματα τεχνητής νοημοσύνης,   μας επιφυλάσσει την  υποκατάσταση της συναίσθησης, που μας παρέχει   πλήρη επίγνωση  και συνείδηση μιας κατάστασης, με την ενσυναίσθηση, δηλαδή την ικανότητα  κατανόησης  της συμπεριφοράς και των κινήτρων ενός άλλου ατόμου, χωρίς όμως να υπάρξει πλήρης συναισθηματική ταύτιση μεταξύ τους. Με απλά λόγια ο καθένας θα ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του και το στενό του περιβάλλον, με παράλληλη εφαρμογή του νόμου της ζούγκλας. Αντώνης

 

 

Γηράσκω δ' ἀεὶ πολλὰ διδασκόμενος

 

             Γηράσκω δ' ἀεὶ πολλὰ διδασκόμενος

 

 

Η σοφή αυτή φράση,  του Νομοθέτη και ενός από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, του Σόλωνα, περιορίστηκε  αργότερα στη μορφή ‘’γηράσκω αεί διδασκόμενος.  Η διαφορά  στην ερμηνεία και κυρίως στην εφαρμογή της  έγκειται στο πως θα την χρησιμοποιήσει ο καθένας μας και αυτό εξαρτάται όχι μόνο από τις προσωπικές μας επιλογές  αλλά και τις διαμορφωμένες συνθήκες της εποχής που βιώνουμε. Σήμερα θα μπορούσε να  σημαίνει όσο γερνάω εμπλουτίζω τη μόρφωση , τις γνώσεις μου,   και τη γνώση μου, διευκρινίζοντας   ότι οι γνώσεις διδάσκονται  σε σχολεία και Πανεπιστήμια, ενώ η γνώση  αποτελεί προσωπική κατάκτηση του καθενός μας και αποκτάται από  βιώματα και  διαχρονικές εμπειρίες. Προσωπικά δε, λόγω συγκυριών, με πολέμους, πείνα, δυστυχία, απώλειες αγαπημένων μου προσώπων και μια  μακρότατη επαγγελματική ζωή στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αισθάνομαι υπερπλήρης όλων αυτών.

Ο Σωκράτης, εκατό περίπου χρόνια αργότερα, διατύπωσε, σχετικά με τη φράση, τα ακόλουθα τρία απόλυτα σαφή  ‘’αξιώματα’’:

1.     τὸ γῆρας ἀπὸ μόνο του δὲν σὲ κάνει Σοφό

2.   διδασκαλία... ὑπὸ χρηστῶν μόνο

3.   δὲν μὲ μέλει τί εἶναι ὁ δάσκαλος

Η ερμηνεία των τριών αυτών  ‘’αξιωμάτων’’ συνοψίζεται στο συμπέρασμα ότι το γήρας από μόνο του δεν αρκεί για να γίνεις Σοφός και η διδασκαλία πρέπει να γίνεται αποκλειστικά από καλούς και αγαθούς δασκάλους, ασχέτως ηλικίας και σπουδαιότητας. Θεωρεί δηλαδή,  κυρίαρχο  παράγοντα στη διδασκαλία το προσωπικό παράδειγμα και το ήθος του διδάσκοντος. Ο επίσης ‘’σοφός’’ λαός μας τα  εκφράζει όλα αυτά με την ειρωνική  ρήση, ‘’δάσκαλε που δίδασκες και νόμους δεν εκράτεις’’.

Ευλόγως θα διερωτηθείτε και τι μας νοιάζει εμάς τι είπε ο Σόλωνας και πώς  τα ερμηνεύει όλα αυτά  ο Σωκράτης; Η απορία σας αυτή, από μόνη της, έχει ήδη επιτελέσει  τον επιδιωκόμενο σκοπό του παρόντος . Σας έχει βάλλει δηλαδή στη σκέψη των σοφών προγόνων μας, στην οποία   επιδιώκω  ταπεινώς να σας επαναφέρω.  

Αφορμή για το παρόν, μου έδωσε ένας τηλεδιάλογος [ με την ανταλλαγή γραπτών μηνυμάτων] με μια καλή μου φίλη, από τον οποίο παραθέτω μόνο τα επίμαχα αποσπάσματα ερωτήματος και απάντησης :

Ερώτημα: Μια από αυτές τις ώρες διαβάσματος έπεσε το μάτι μου σε ένα ρητό. (Αμαθεία μεν θράσος ,Λογισμός δε όκνον φέρει) Καταλαβαίνω την ερμηνεία αλλά σκέφτηκα να στο στείλω μήπως εσύ έχεις κάτι περισσότερο να μας μάθεις.

Απάντηση: Δεν ξέχασα την παροιμία σου, περιοριζόμενος σε ελεύθερη μετάφραση:  Η έλλειψη παιδείας κάνει τον άνθρωπο αυθάδη, σκαιό,  ενώ η σωφροσύνη τον βοηθάει να μην παθιάζεται και να αντιμετωπίζει τα γεγονότα ψύχραιμα .

 

Για το συνολικό  μου κείμενο θα ήθελα να επαναλάβω ότι εξακολουθώ να γράφω μόνο γιατί δεν έχω βρει καλύτερο τρόπο για  να καλύπτω τις ατέλειωτες ώρες της  μοναξιάς μου και χαίρομαι αν αυτά λαμβάνονται υπόψη και από τρίτους. Επίσης  σας γνωρίζω ότι απαντώ σε όλα τα μηνύματα φίλων που εκφράζουν τις όποιες προσωπικές τους απόψεις και ότι ποτέ δεν επιδίωξα να υποδυθώ τον ρόλο του δασκάλου, χαιρόμενος όμως πάντα για τα κολακευτικά σχόλια των αναγνωστών μου. Αντώνης

 

 

                          ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΡΟΥΣΗ ΠΡΥΜΝΑΝ

 

 

Στο χθεσινό μου πόνημα σκέφθηκα να αποφύγω την καθημερινή μιζέρια, που έχει γίνει χρόνιο νόσημα της εποχής μας και να ασχοληθώ με σοβαρότερα θέματα. Διαψεύστηκα όμως παταγωδώς και αυτό φάνηκε από την αναγνωσιμότητα του πονήματός μου και  την παντελή έλλειψη σχολιασμού [θετικού ή αρνητικού]. Διαβάζοντας τα στατιστικά στοιχεία της ιστοσελίδας μου, διαπίστωσα περιορισμένες αναγνώσεις  και μόνο  εκτός Ελλάδας,  που  δείχνει  ότι έλκονται και  αυτοί από την ‘’πικάντικη’’ ελληνική επικαιρότητα.

Προσωπικά δεν συμφωνώ αλλά θα υποκύψω στις νέες τάσεις της εποχής μας και εύχομαι να μας βγει σε καλό. Είναι γνωστό άλλωστε ότι η μιζέρια και το κομματικό κους-κους στην εποχή μας, δεν μας αφήνει ποτέ να πλήξουμε.

Στο χθεσινό μου δημοσίευμα, σκέφθηκε να δώσω μια  σύντομη φιλοσοφική  και ποιητική διάσταση στο κείμενό μου, κρίνοντας παράλληλα με έμμεσο και ευγενικό τρόπο κάποιες συνήθειές μας που δεν ωφελούν κανένα.

Έχω πολλάκις επικαλεσθεί τη ρήση του αυλητή  Καφισία, ,  όταν ένας μαθητής του έπαιζε τον αυλό με ιδιαίτερη ένταση: "οὐκ ἐν τῷ μεγάλῳ τὸ εὖ κείμενον εἶναι, ἀλλὰ ἐν τῷ εὖ τὸ μέγα". Όπως λέει ο λαός μας  ‘’λίγα και καλά’’. Στη χώρα μας όμως, αυτό εξακολουθεί να αποτελεί  ζητούμενο.

 Τελικά όμως  απέτυχα και ‘’ανέκρουσα πρύμναν’’,  επιστρέφοντας  στη φαιδρότητα, τη μιζέρια και τα   τετριμμένα της εποχής. Αυτά δεν χρειάζονται  ανάλωση φαιάς ουσίας και σκέψης και   προφέρουν  εύκολο   υλικό, αρκεί να κάνεις ένα ζάπινγκ στα τηλεοπτικά κανάλια , όπου θα  βρεις   αμέτρητες   αμετροέπειες.

Αρχίζω από τον πάλαι ποτέ ‘’φιλελεύθερο’’ δημοσιογράφο και πολιτικό κύριο Μπογδάνο, ο οποίος, στη χθεσινή  εκπομπή του,  αμφισβητούσε  δημοσίως επιστήμονες που υπερασπίστηκαν τη χρήση του εμβολίου κατά του κόβιτ, στηριζόμενος σε  αναπόδεικτη παρενέργεια παράλυσης ενός ατόμου. Σκέφθηκε ποτέ αυτός ο κύριος, πόσα εκατομμύρια ανθρώπων βρίσκονται μεταξύ μας, χάρις στο εμβόλιο;;; Θυμάται τις σκηνές των ομαδικών τάφων στην Ιταλία και αλλαχού που έδειχνε η τηλεόραση;;; Δεν θα ασχοληθώ περισσότερο με το άτομο αυτό που προσπαθεί  να γίνει ακραίος, για να καρπωθεί τα κέρδη της σύγχρονης αυτής μάστιγας λαϊκισμού.

Θα κλείσω με ένα  ακόμα ένα  δείγμα σύγχρονου λαϊκισμού, αν και στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται για δείγμα αλλά για  καθημερινότητα η οποία έγινε ρουτίνα. Πρόκειται για αρχηγό προσωποπαγούς  κόμματος που πάντα  βρίσκει τον δικό της τρόπο να δίνει το παρόν στην επικαιρότητα, αδιαφορώντας για τη λογική, τη νομιμότητα ή την ενδεχόμενη βλάβη που μπορεί να προκαλεί η στάση της. Τελευταία βρίσκεται παντού [ εκεί που δεν την σπέρνουν όπως έλεγαν οι παλιότεροι] και κυρίως αποτελεί αντικείμενο  άρσης της ασυλίας της από τη Βουλή.

 Χαμένος κόπος όλα αυτά, αφού για να συμμορφωθεί και να κατανοήσει την πραγματικότητα δεν αρκεί μόνο ο επαναστατισμός [ του γλυκού νερού] και ο στείρος λόγος της, αλλά  και κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους εχέφρονες. Θα έλεγα ότι δεν έχει τον Θεό της, [στον οποιονδήποτε πιστεύει] και για να βγει από το αλαλούμ στο οποίο έχει περιέλθει, χρειάζεται  και η δική σύμπραξη.    Αντώνης

                           

 

 

 

 

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ

 

                               ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ

 

Le Théâtre de l'Absurde, όπως ονομάστηκε το θέατρο του  παραλόγου και του ατόπου,  εμφανίστηκε στην Ευρώπη τις δεκαετίες 1940 – 1960, με κυριότερο εκπρόσωπό του τον Ιονέσκο. Η δομή του ξεφεύγει από τους ρεαλιστικούς χαρακτήρες και καταστάσεις  και οτιδήποτε είναι συνδεδεμένο με το συμβατικό θέατρο. Τα στοιχεία του είναι ρευστά και συχνά,   η αιτιώδης συνάφεια ανάμεσά στην αιτία και το αποτέλεσμά της, ο χρόνος, ο τόπος και η ταυτότητα είναι ασαφή και καταρρέουν. Ασήμαντες πλοκές, επαναληπτικός ή χωρίς νόημα διάλογος και δραματικές ασυνέπειες χρησιμοποιούνται συχνά για να δημιουργήσουν ονειρικές, ή ακόμη και εφιαλτικές καταστάσεις.

Μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται να καταπιαστώ με το θέατρο, που βρίσκεται έξω από το πεδίο των προσωπικών μου γνώσεων. Επικαλούμαι όσα, ελάχιστα στοιχεία γνωρίζω ,γιατί βρήκα πλείστα  σημεία  ταύτισής του με την σημερινή μας πολιτική πραγματικότητα. Στην  Ελληνική  Αντιπολίτευση δεν λείπουν οι Ρινόκεροι και  οι Φαλακρές Τραγουδίστριες του Ευγένιου Ιονέσκο, που μας απασχολούν διασκεδαστικά, με μόνη διαφορά, ότι αυτά δεν υπηρετούν τις ανάγκες μιας σύγχρονης Βουλής και αποβαίνουν  σε βάρος των πραγματικών αναγκών και των εθνικών συμφερόντων της χώρας.

Η Αντιπολίτευση, αφού μετήλθε όλες τις προσφιλείς της  μεθόδους και μεθοδεύσεις λαϊκισμού,  που νόμισε ότι την εξυπηρετούν,  χωρίς   να μπορέσει να ανακάμψει δημοσκοπικά, επανέφερε  τακτικές του θεάτρου του παραλόγου. Αν μπείτε στον κόπο να αντιπαραθέσετε τα  στοιχεία του θεάτρου του ατόπου με τις αντιπολιτευτικές κορώνες, θα διαπιστώσετε ότι δεν έχουν μεταξύ τους καμιά διαφορά.

Έχουν κυριολεκτικά χάσει τον μπούσουλα, για να μην πω κάτι βαρύτερο αλλά αληθές και παρεξηγηθώ από τους λάτρεις κάθε λογής εργαλειοποίησης και  θα περιοριστώ στα γεγονότα. Ο κύριος Τσίπρας, χρησιμοποίησε την αυτοπαραίτησή του από Βουλευτής του Σύριζα, που ο ίδιος δημιούργησε, για να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο, μέσω της έκδοσης ενός αυτογραφικού βιβλίου. Προφανώς θα προσπαθήσει να λειάνει  το κυβερνητικό του έργο , θεωρώντας ότι ο λαός δεν το έχει κατανοήσει επαρκώς. Δεν ξέρω όμως που θα αποδώσει τις  ‘’απανωτές εκλογικές του κατρακύλες’’ από τον ίδιο τον  λαό, που βίωσε τη συνολική παρουσία του στην εξουσία. Παρά το γεγονός ότι  η σύντροφός του θεωρούσε ότι δεν την είχε ακόμα κατακτήσει στο σύνολό της , με πια εξουσία  παρέδωσε στο Υπερταμείο τα ασημικά της χώρας;;;

Τα αποσκιρτήσαντα τεμάχια του Σύριζα, άρχισαν να αμφισβητούν εαυτούς και αλλήλους και  τις ηγεσίες τους και διαπληκτίζονται   για το ενδεχόμενο συμπόρευσης με το νέο δημιούργημα του κ. Τσίπρα.

Η Κυρία Κωνσταντοπούλου έχει καταστεί ο σημαντικότερος πολέμιος του τέως πρωθυπουργού κα αρχηγού της, ο οποίος την ανέδειξε στο ύψιστο αξίωμα του Προέδρου της Βουλής. Βέβαια  η ίδια δέχεται βολές από το ΚΚΕ, δια στόματος της Κυρίας Κανέλλη. Για το ίδιο δε το ΚΚΕ δεν έχω να προσθέσω τίποτα , αφού καθημερινά αυτοδιαψεύδεται. Τάσσεται κατά του αστικού κοινοβουλευτισμού και της επάρατης Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετέχει όμως και στους δυο οργανισμούς και εισπράττει τις παχυλές  αποδοχές. Δεν επιθυμώ να κάνω περαιτέρω σχόλια για κομματικούς σχηματισμούς που έχουν  χάσει κάθε επαφή με την εποχή μας και παραμένουν λάτρεις του ολοκληρωτισμού, έστω και της μεταλλαγμένης ηγεσίας της  πάλαι ποτέ μητερούλας Σοβιετικής Ένωσης.

Για τους πλασιέ ματζουνιών πατριδοκάπηλους και τους θεομπαίχτες δεν έχω να προσθέσω τίποτα περισσότερο, στα όσα έχω αναφέρει κατά καιρούς.

Διερωτώμαι  όμως, ύστερα από όλα  τα προαναφερθέντα, αν υπάρχει αμφισβήτηση ότι πράγματι είμαστε θεατές μιας καινούργιας ίσως εκδοχής του Θεάτρου του Παραλόγου περασμένων και ίσως ξεχασμένων παραστάσεών του. Το θέμα είναι ότι όλα αυτά τα θεατρικά ‘’μπουλούκια’’, αυτοχαρακτηρίζονται κόμματα και μάλιστα προοδευτικά!!!    Αντώνης

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΝΕΙΟ

 

                                         ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

                                    ΑΙΤΙΟ , ΑΙΤΙΑΤΟ ΚΑΙ ΑΙΤΙΟΤΗΤΑ

Πλησιάζει η ηρωική επέτειος του Πολυτεχνείου και ακόμα παραμένει ζητούμενη  η αιτιότητα,  δηλαδή η αιτιώδης συνάφεια ανάμεσά στο αίτιο και το αιτιατό [ την αιτία και το αποτέλεσμά της].  Θεωρώ ότι είναι  καιρός να ασχοληθούμε με τα πραγματικά συμβάντα  της εποχής, λαμβάνοντας υπόψη και τα γεγονότα που ακολούθησαν, με την εθνική ζημία  και  όσους και όσες  επωφελήθηκαν από αυτά. Βίωσα προσωπικά  όλα  τα γεγονότα, πριν, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου καθώς και μετά,  με τα όσα ‘’ελληνικότατα’’ επακολούθησαν. Πιστεύω δε ότι η αλήθεια δεν μειώνει το μεγαλείο της εξέγερσης και ποτέ δεν έβλαψε κανένα ούτε τη χώρα. Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι το Πολυτεχνείο αποτέλεσε το έναυσμα για τον από μακρού  υποβόσκοντα πανεθνικό  ‘’αναβρασμό’’, το τέλος όμως της  χούντας  σηματοδότησαν τα αμέτρητα εθνικά λάθη της και η αντίδραση μέσα στο ίδιο το στράτευμα.  Ας πάρουμε λοιπόν τα γεγονότα με τη σειρά τους,. 

Το αίτιον είναι σαφώς η χούντα και τα έργα της, που γνωρίζω καλύτερα από πολλούς , ότι δεν ήταν μόνο η κατάλυση  της δημοκρατίας, η πολιτική ασυδοσία και η διεθνής  ανυποληψία στην οποία οδηγήθηκε η χώρα μας, αλλά κυρίως η διεθνής ζημία που προκλήθηκε στα εθνικά μας θέματα,  ‘’ και ο νοών νοείτω ] .

Το αιτιατόν, περιλαμβάνει  τα προαναφερθέντα οδυνηρά αποτελέσματα , τον λαϊκό ακηδεμόνευτο ξεσηκωμό , την εξέγερση του Πολυτεχνείου , και την ανεπανόρθωτη  βλάβη των εθνικών μας θεμάτων,  τα οποία επίσης δεν  αναφέρω.

 Τη βεβαιότητά μου για τα γεγονότα, συναρτώ με  μια τυχαία σύμπτωση να βρεθώ τη δεδομένη στιγμή, στο γραφείο του Αντιστράτηγου, Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου. Με είχε καλέσει σε απολογία γιατί, ως επικεφαλής της υπηρεσίας μου, είχα  κάνει προσφυγή στο παραγκωνισμένο τότε Συμβούλιο της Επικρατείας, για την απρόσμενη  μείωση των αποδοχών του κλάδου μας.  Η   κατηγορία σε βάρος μου ήταν, ότι με αυτή την  ενέργειά μου,   ‘’στρέφομαι  ενάντια στην εθνική κυβέρνηση’’.

Την απολογία μου διέκοψε, στην έναρξή της,  ένα τηλεφώνημα που τον ενημέρωνε προφανώς για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και ο Στρατηγός , οργίλως  απάντησε στον συνομιλητή του: Αφήσατε αυτά τα ‘’αλητόπαιδα’’ να κάνουν όλα αυτά τα αίσχη;;;. Δεν άκουσα τι του απάντησε ο συνομιλητής του αλλά εκείνος του είπε  [συγκαταβατικά] ‘’ αν είναι έτσι το καταλαβαίνω’’.

Δεν ξέρω ακριβώς τι εννοούσε, ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, [ εγώ έχω βγάλει τα δικά μου  και το κρατώ  μόνο για μένα]. Σημειωτέον ότι την εξέγερση ακολούθησε η πτώση του Παπαδόπουλου και η ‘’άνοδος’’ του Ιωαννίδη, που επιδείνωσε τα εθνικά μας θέματα. Κατόπιν όλων αυτών η απολογία μου διακόπηκε  και δεν έγινε ποτέ, ενώ  έκανα την προσφυγή μου, η οποία απορρίφτηκε, λόγω μη δημοσίευσης της πράξης στην εφημερίδα κυβερνήσεως και  συνεπώς θεωρήθηκε ‘’τύποις άκυρη’’. Με την ευγενική βοήθεια όμως του  Εισηγητή του Συμβουλίου της Επικρατείας και τη συνέργεια φίλων παραγόντων, τελικά δικαιώθηκα και μάλιστα χωρίς καμιά προσωπική  συνέπεια.

Η ΑΙΤΙΟΤΗΤΑ στοιχειοθετείται  με την κατάλυση της δημοκρατίας, την αυθαιρεσία της χούντας και τη στέρηση των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών και κυρίως με τον τρόπο χειρισμού των εθνικών μας θεμάτων. Τίποτα από όλα αυτά όμως, δεν δικαιολογεί την καταδίκη  μιας ανωμαλίας με τη διάπραξη μιας άλλης και συγκεκριμένα τα όσα μονόπλευρα ακολούθησαν.

 Κάποιες κομματικές ομάδες επιχείρησαν να μονοπωλήσουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου, που αποτέλεσε πανεθνική πράξη ενώ συγκεκριμένα πρόσωπα  ‘’εξαγόρασαν’’ την παρουσία τους , ακόμα και το πέρασμά τους έξω από το Πολυτεχνείο.  Με την πράξη τους, αναρριχήθηκαν  στην ηγεσία κόμματος και σε υψηλές θέσεις στην ‘’επάρατη’’  Ευρωπαϊκή Κοινότητα, σε βουλευτικούς  θώκους και κέρδισαν μπόλικη δημοσιότητα και προβολή, όπως συνηθίζεται σε ορισμένους κομματικούς χώρους, ενώ κάθε προσφορά στην πατρίδα, θεωρείται καθήκον και εθνική υποχρέωση και δεν γίνεται με ανταλλάγματα !!!

Η κρατούσα άποψη, που αποδέχομαι και  προσωπικά, είναι   ότι την πραγματική ιστορία των γεγονότων, γνωρίζουν μόνο όσοι την βίωσαν και η κατασταλαγμένη καταγραφή της γίνεται  αποστασιοποιημένη, χρονικά και ιδεολογικά,  από τα γεγονότα.   Με την ευκαιρία θα ήθελα να σημειώσω ότι η απότιση τιμής σε κάθε μορφής ήρωες, απαιτεί σεβασμό και ότι η υπερβολική της προβολή και η εκμετάλλευση, αποτελεί  ‘’ύβριν’’ , την οποία συχνά ακολουθούν, η άτη η νέμεσις και η τίσις, όπως πίστευαν οι σοφοί αρχαίοι μας πρόγονοι .   Αντώνης

 

ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ ΤΗΣ ΕΥΦΟΡΗΣ ΚΟΙΛΑΔΑΣ

 

               ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ ΤΗΣ ΕΥΦΟΡΗΣ ΚΟΙΛΑΔΑΣ

 

 

Παρατηρώντας την τρέχουσα  πολιτική πραγματικότητα,   διαπιστώνω ότι πολλοί εκ των εκπροσώπων της συνεχίζουν ‘’το βιολί’’ τους. Περιορίζονται αποκλειστικά στην προσπάθεια εξόντωσης των κομματικών αντιπάλων τους, με ύβρεις,  συκοφαντίες και την  εργαλειοποίηση γεγονότων της επικαιρότητας. Το γεγονός μου έφερε στο νου μια   ομότιτλη ταινία του  Νίκου Παναγιωτόπουλου  του 1978.

Στο έργο, ένας πατέρας και οι τρεις γιοι του κληρονομούν ένα αρχοντικό σπίτι μαζί με την υπηρέτρια. Απομακρύνονται από τα εγκόσμια για τα επόμενα επτά χρόνια και ενεργοποιούνται μόνο με το φαγοπότι και την  ερωτική τους ικανοποίηση με την υπηρέτρια. Η αντίδραση του μικρότερου γιου κάμπτετε και ακολουθεί προσωρινά το παράδειγμα των υπολοίπων, δηλαδή την κομματική γραμμή, όπως θα λέγαμε σήμερα.

 Ένα βιβλίο όμως για τη γαλλική επανάσταση, που έπεσε στα χέρια του, τον ξεσηκώνει και τον  οδηγεί στην απόφαση να  ξεφύγει από την νοσηρή αυτή κατάσταση και τη στασιμότητα, ακολουθώντας τη φυγή της  υπηρέτριας.

 Οι κριτικές της εποχής  μιλούσαν για την αποχαύνωση και παρακμή της αστικής τάξης. O ίδιος ο σκηνοθέτης δήλωνε τότε ότι πρόκειται για μια πολιτική ταινία, με θέμα την οκνηρία και τη χαλαρότητα που έχει διαβρώσει όλες τις κοινωνικές βαθμίδες. H αλληγορική διάσταση της ταινίας δεν  έχει υποχωρήσει με τον χρόνο, αλλά τείνει να γίνει αυτοσκοπός, με  την  πλήρη ταύτιση της πολιτικής με την  κομματικοποίηση και τις συνέπειές της.

Οι εκπρόσωποι του λαού και τα κόμματα στις μέρες μας,  θεωρούν  τη λαϊκή  ψήφο κληρονομιά και με τον δικό τους τρόπο ασχημονούν σε βάρος της ‘’υπηρέτριας’’, που εν προκειμένω εκπροσωπείται από τον λαό, τον οποίον υποτίθεται ότι κλήθηκαν για ορισμένο χρόνο να υπηρετήσουν. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι τα κόμματα εθελοτυφλούν και συνεχίζουν να αποδίδουν την δημοσκοπική κατρακύλα τους,  σε  συγκυριακές και λανθασμένες  αιτιάσεις.

Προσωπικά δεν νοιάζομαι για τα όποια κόμματα, αλλά για τις επιπτώσεις της πρακτικής τους στον ταλαίπωρο ελληνικό λαό. Διερωτώμαι δε, ως πότε θα το κάνουν αυτό, ενίοτε  μάλιστα  με την ανοχή  των εύπιστων και ευαίσθητων πολιτών. Κάποιοι από αυτούς εξακολουθούν  – για τους δικούς τους λόγους – να πιστεύουν στις λαϊκίστικες προτροπές τους. Πολλοί σύγχρονοι λαοί έχουν εθιστεί να  ρέπουν προς τον λαϊκισμό και είναι άξιοι της μοίρας τους, επηρεάζοντας όμως και την μοίρα των συνανθρώπων τους. Στις δημοκρατικές χώρες τους ηγέτες επιλέγει ο λαός και πρέπει να προσέχει στις επιλογές του και όχι , ‘’κατόπιν εορτής’’,να δηλώνει ‘’κοψοχέρης’’.    Αντώνης